Niemcy.

25.Karl Billmann

[stix]

Karl Billmann (ur. 1903, zm.?) - zbrodniarz hitlerowski, członek załogi obozu koncentracyjnego Mauthausen-Gusen i SS-Rottenführer.

Członek Waffen-SS od 25 stycznia 1945. Pełnił służbę jako strażnik w obozie Gusen od 12 maja 1944 do 5 maja 1945. Billmann został skazany w procesie załogi Mauthausen-Gusen (US vs. Johann Altfuldisch i inni) przez amerykański Trybunał Wojskowy w Dachau na karę śmierci. Wyrok zamieniono jednak następnie na dożywocie.
pl.wikipedia.org/wiki/Karl_Billmann

26.Leo Billotin

[stix]

Leo Billotin (ur. 29 maja 1911, zm. 20 marca 1947) - zbrodniarz hitlerowski, członek załogi niemieckiego obozu koncentracyjnego Natzweiler-Struthof.

Urodził się w Kolonii. Członek SS, który w czasie II wojny światowej pełnił służbę jako oficer raportowy (Rapportführer) w Dautmergen, podobozie Natzweiler-Struthof. Skazany na karę śmierci przez rozstrzelanie przez francuski Trybunał Wojskowy w Rastatt w procesie załogi Natzweiler-Struthof. Wyrok wykonano w marcu 1947.
pl.wikipedia.org/wiki/Leo_Billotin

27.Paul Bizenbach

[stix]

Paul Bizenbach (ur. 1892, data śmierci nieznana) - zbrodniarz hitlerowski, członek załogi niemieckiego obozu koncentracyjnego Mauthausen-Gusen i SS-Scharführer.

Z zawodu młynarz. Członek NSDAP i SS. 13 stycznia 1944 rozpoczął służbę w kompleksie Mauthausen jako strażnik w podobozie Ebensee, gdzie pozostał do 15 stycznia 1945. Następnie od 15 stycznia do końca kwietnia 1945 był strażnikiem w podobozie Melk. Bizenbach był zastępcą dowódcy ewakuacji Melk w kwietniu 1945. Przez krótki jeszcze czas przebywał w Ebensee do wyzwolenia obozu.

Został skazany w procesie załogi Mauthausen-Gusen (US vs. Hans Joachim Geiger i inni) na 3 lata pozbawienia wolności.
pl.wikipedia.org/wiki/Paul_Bizenbach

Prawde wszyscy znaja.

[socer-schlesier]

1fatum napisal:
"Szanowni Ślązacy,

zadałem sobie trud i przeczytałem co nasz kopista nam skopiował. Wielu
życiorysów nie znałem. Niektórzy z opisanych byli nikczemni. Jednak nikczemność,
zło i nieludzkie zachowanie nie mają narodowości. W podzięce pt. Stix Wy, jako
najbardziej wiarygodni i znający nie tak dawne realia, napiszcie podobne
życiorysy zbrodniarzy z polskich koncentracyjnych obozów, w których osadzono
Waszych bliskich, tylko dlatego, ze urodzili się za granicą z 1937r.

Nie żartuję. To całkiem poważna propozycja. Nie powinna zaginąć pamięć ani o
zbrodniarzach, ani o ich ofiarach."


1fatum Twoja idea i zamierzenia sa jak najbardziej zrozumiale.Problem polega na
tym ze tych ktorych spotkaly te okrocienstwa jest coraz mniej i jak widze nasi
"spuscili uszy po sobie" i nikomu w (odroznieniu od Polakow)juz tak bardzo na
tym nie zalezy by prawda ujrzala swiatlo dzienne.Polacy jednakze wykorzystuja te
rzeczy w sposob perfekcyjny i musze przyznac,bardzo mi sie u nich to podoba.
Prosty przyklad z brzegu.
Nie wiem czy znasz afere z Dietmarem Brehme ktoremu zostaly przekazane dane
niemieckich wiezniow "zatrudnionych" TYLKO w jednej ze slaskich kopaln (a bylo
ich mocka)po wojnie a ten w sposob naiwny oddal je polskim wladzom i te juz
przepadly bezpowrotnie wraz z danymi tych nieszczesnikow tam zatrudnionych?
Odnosnie stixa.
Gosciu tu blyszczy pokazujac dane,daty urodzen gdzie ktos chodzil do szkoly itd.
tych "zlych ludzi" bo wystarczy siegnac do archiwum ktore sa na wierzchu.
Nasze archiwa w odroznieniu do tamtych sa gleboko zakopane i nie wiem czy
kiedykolwiek bedziemy miec do nich dostep taki jaki ma stix.
To jest jego przewaga nad nami tutaj na forum.

[1fatum]

socer-schlesier napisał:


> To jest jego przewaga nad nami tutaj na forum.
*******************************************

To nie przewaga, bo każdy kij ma dwa końce. Bez tego odgrzewania starego
nazistowskiego kotleta nie byłoby przypomnienia zbrodni na Śląskim narodzie. Tym
samym kłania się zasada: nie mów co wiesz, ale wiedz co mówisz.

28.Max Blancke

[stix]

Max Blancke (ur. 23 marca 1909 w Heinsbergu, zm. 27 kwietnia 1945 w Hurlach) - zbrodniarz nazistowski, jeden z lekarzy SS pełniących służbę w niemieckich obozach koncentracyjnych i SS-Hauptsturmführer.

Doktor medycyny. Członek SS o nr identyfikacyjnym 162897. Służbę obozową rozpoczął w 1940 w Dachau, skąd w 1941 przeniesiono go do Buchenwaldu. W połowie 1942 Blancke skierowany został do Natzweiler-Struthof. Od 10 kwietnia 1943 do 20 stycznia 1944 pełnił obowiązki lekarza obozowego w KL Lublin (Majdanek). W marcu 1944 przydzielono go do obozu w Płaszowie, a pod koniec wojny pełnił jeszcze służbę w Kaufering IV, podobozie Dachau. Na Majdanku przeprowadzał selekcje więźniów do komór gazowych. Natomiast w Płaszowie wyselekcjonowanych przez Blanckego niezdolnych do pracy więźniów przewożono do Auschwitz-Birkenau i tam gazowano. W Kaufering IV z kolei uczestniczył on w zamordowaniu ponad 350 więźniów chorych na tyfus. Spalono ich żywcem w baraku przed wyzwoleniem obozu przez wojska amerykańskie.

Pod koniec kwietnia 1945 popełnił samobójstwo wraz z żoną, unikając odpowiedzialności za swoje zbrodnie.
pl.wikipedia.org/wiki/Max_Blancke

[alladyn15]

To jest po prostu straszne.Jestes pewien,ze on sie urodzil 27
kwietnia?Zakile(takie kwiaty) zaczynaja byc wtedy piekne.Jestes
pewien stix odnosnie daty?Cala potem prawda to po prostu taka
jest,brutalna.
Bylem kiedys zwiazany z niemka,boze jak bogu dziekowalem kiedy jej
maz z pracy przyszedl...

29.August Blei

[stix]

August Blei (ur. 26 sierpnia 1893, zm. 28 maja 1947) - zbrodniarz hitlerowski, dowódca kompanii wartowniczej SS w obozie koncentracyjnym Mauthausen-Gusen i SS-Obersturmführer.

Urodził się w Huesten, był członkiem SS o nr. identyfikacyjnym 454747. Od stycznia 1941 do 1 kwietnia 1944 Blei był dowódcą kompanii wartowniczej (Kompanienführer) w Mauthausen. W tym czasie wielokrotnie przeprowadzał masowe egzekucje więźniów, a także schwytanych pilotów i spadochroniarzy alianckich (między innymi w początkach września 1944 kierował rozstrzelaniem 36 Holendrów, 4 Brytyjczyków i 6 Amerykanów). Dopuszczał się również zbrodni na więźniach pracujących w obozowych kamieniołomach.

Blei został osądzony przez amerykański Trybunał Wojskowy w Dachau w procesie załogi Mauthausen-Gusen (US vs. Johann Altfuldisch i inni). Za swoje zbrodnie skazany został na karę śmierci przez powieszenie, którą wykonano w więzieniu Landsberg w maju 1947.
pl.wikipedia.org/wiki/August_Blei

30.Gustav Bloy

[stix]

Gustav Hermann Adolf Bloy (ur. 1888, data śmierci nieznana) - zbrodniarz hitlerowski, członek załogi obozu koncentracyjnego Mauthausen-Gusen i SS-Scharführer.

Członek NSDAP od 1933 i SS o nr identyfikacyjnym 41204. Pełnił służbę w administracji obozu Mauthausen w latach 1940 - 1945. W lutym 1945 brał udział w rozstrzeliwaniu więźniów, którzy przeprowadzili nieudaną próbę ucieczki z obozu. Bloy uczestniczył także w masowych mordach więźniów podczas tzw. Totbadeaktionen. Maltretował również więźniów, kilku z nich zakatował na śmierć metalowym prętem w zimie 1945.

Gustav Bloy został osądzony przez amerykański Trybunał Wojskowy w Dachau w dniach 15 maja - 19 maja 1947. Wymierzono mu karę dożywotniego pozbawienia wolności.
pl.wikipedia.org/wiki/Gustav_Bloy

31.Walter Blume

[stix]

Walter Blume (ur. 1900, data śmierci nieznana) - zbrodniarz hitlerowski, członek załogi niemieckiego obozu koncentracyjnego Mauthausen-Gusen i SS-Scharführer.

W latach 1939 - 1944 pełnił służbę w Luftwaffe. Członek NSDAP od 1943 i Waffen-SS od 25 września 1944. Od 1 listopada 1944 do 5 maja 1945 był strażnikiem w Linz III, podobozie KL Mauthausen. Blume pełnił funkcję sierżanta w oddziale wartowniczym, który konwojował więźniarskie drużyny robocze.

W procesie załogi Mauthausen-Gusen (US vs. Josef Bartl i inni) skazany został na 10 lat pozbawienia wolności za skatowanie rosyjskiego więźnia, który zmarł w obozowym szpitalu w następstwie pobicia.
pl.wikipedia.org/wiki/Walter_Blume_(stra%C5%BCnik_w_Mauthausen)

32.Heinz Blume

[stix]

Heinz Blume (ur. 1913, zm. ?) - zbrodniarz hitlerowski, SS-Oberscharführer, członek załogi niemieckiego obozu koncentracyjnego Buchenwald.

Członek Niemieckiego Frontu Pracy. Od października 1944 do kwietnia 1945 pełnił służbę w Meuselwitz, podobozie Buchenwaldu. Blume kierował wydziałem zajmującym się eksploatacją niewolniczej pracy więźniów. Znęcał się nad więźniami, wykonując między innymi karę chłosty.

Po zakończeniu wojny Heinz Blume został osądzony przez amerykański Trybunał Wojskowy w Dachau w dniach 22 - 24 października 1947. Skazany został na karę śmierci przez powieszenie. W wyniku rewizji wyrok zmniejszono do 3 lat pozbawienia wolności.
pl.wikipedia.org/wiki/Heinz_Blume

33.Max Bobrowski

[stix]

Max Bobrowski (ur. 1890, data śmierci nieznana) - zbrodniarz hitlerowski, członek załogi niemieckiego obozu koncentracyjnego Mauthausen-Gusen i SS-Unterscharführer.

Członek Waffen-SS od 16 marca 1942 (wcześniej służył w Wehrmachcie). Od sierpnia 1944 do 5 maja 1945 był strażnikiem w Linz III, podobozie KL Mauthausen. Bobrowski był konwojentem więźniarskich drużyn roboczych i pełnił służbę wartowniczą.

W procesie załogi Mauthausen-Gusen (US vs. Josef Bartl i inni) skazany został na 3 lata pozbawienia wolności za pobicie kolbą karabinu polskiego więźnia.
pl.wikipedia.org/wiki/Max_Bobrowski

34.Franz von Bodmann

[stix]

Franz Hermann Johann Maria Freiherr von Bodmann (ur. 23 marca 1908 w Monachium, zm. 25 maja 1945 w Altenmarkt im Pongau) - zbrodniarz hitlerowski, jeden z lekarzy SS pełniących służbę w obozach koncentracyjnych i SS-Hauptsturmführer.

Bodmann był z zawodu i wykształcenia doktorem medycyny. W latach 1920-1930 należał do paramilitarnej organizacji Stahlhelm, a następnie - do 1934 - był członkiem Oddziałów Szturmowych NSDAP (SA), a następnie wstąpił do 79. pułku SS. W organizacji tej posiadał numer ewidencyjny 267 787. Członek NSDAP od 1 maja 1932 (nr legitymacji partyjnej 1 098 482). Od 7 lutego do 18 września 1939 służył w Oddziałach Dyspozycyjnych SS (SS-Verfügungstruppen), po czym został przeniesiony do rezerwy. W dniu 26 stycznia 1942 został ponownie wcielony do czynnej służby w SS i przydzielony do obozu w Neuengamme. W kwietniu 1942 został stamtąd przeniesiony do Auschwitz-Birkenau, gdzie - od połowy maja 1942 - powierzono mu obowiązki naczelnego lekarza garnizonu (SS-Standortarzt), a w sierpniu 1942 odszedł mu takie samo stanowisko do obozu na Majdanku w Lublinie. Między 10 kwietnia a 15 września 1943 był naczelnym lekarzem obozowym w Natzweiler-Struthof, a do września 1944 piastował takie samo stanowisko w Vaivara w Estonii.

Z obozu tego przeniesiono go do Głównego Urzędu SS - Etniczno-Niemieckiej Placówki Pośrednictwa (SS-Hauptamt Volksdeutsche Mittelstelle, tzw. VoMi). Od 15 grudnia 1944 walczył w składzie 5. Dywizji Pancernej SS "Wiking" (5. SS-Panzer-Division "Wiking". Odznaczony m.in. Wojenny Krzyż Zasługi II Klasy z Mieczami (Kriegsverdienstkreuz II Klasse mit Schwertern). Bodmann był lekarzem SS, który dopuścił się wielu zbrodni w niemieckich obozach koncentracyjnych, dokonując m.in. licznych selekcji niezdolnych do pracy więźniów do komór gazowych lub przeznaczając ich do egzekucji przez rozstrzelanie. W dniu 25 maja 1945 popełnił samobójstwo.
pl.wikipedia.org/wiki/Franz_von_Bodmann

35.Wilhelm Boger

[stix]

Wilhelm Friedrich Boger (ur. 19 grudnia 1906 w Zuffenhausen, zm. 3 kwietnia 1977 w Bietigheim-Bissingen) - zbrodniarz hitlerowski, członek załogi obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau i SS-Oberscharführer.

W 1929 wstąpił NSDAP i SA, a w 1930 do SS (nr identyfikacyjny 2779). Po rozpoczęciu II wojny światowej Boger pełnił funkcję szefa gestapo w Ostrołęce (okupowana Polska). 1 grudnia 1942 został skierowany do Auschwitz i pełnił tam służbę jako członek obozowego gestapo do stycznia 1945. Sprawował między innymi stanowisko zastępcy szefa Wydziału Politycznego (Politische Abteilung) Maxa Grabnera. Boger, jeden z największych katów obozowych, otrzymał od więźniów przydomek "Krzycząca Śmierć". Wiązało się to zarówno z jego sadyzmem, jak i faktem, że nieustannie krzyczał na swoje ofiary. Był głównym specjalistą od tortur i przesłuchiwań w Oświęcimiu. To on był twórcą osławionego narzędzia tortur, tzw. "huśtawki Bogera". Boger należał także do głównych wykonawców egzekucji na więźniach i jeńcach radzieckich (m. in. przy Czarnej Ścianie przy bloku 11). Uczestniczył także w zabijaniu Żydów w komorach gazowych Brzezinki.

Aresztowany pod koniec wojny przez wojska amerykańskie, zbiegł podczas ekstradycji do Polski. Do 1958 Boger żył spokojnie, pod własnym nazwiskiem, w RFN. Ostatecznie jednak w 1958 został aresztowany przez władze zachodnioniemieckie i następnie osądzony przez Sąd we Frankfurcie nad Menem w drugim procesie oświęcimskim (1963-1965). Został uznany za winnego bezpośredniego zamordowania 144 ludzi, współudziału w kolejnych 10 morderstwach i pomocnictwa w zabójstwie ok. 1000 osób. Boger skazany został na karę dożywocia plus dodatkowe 15 lat pozbawienia wolności (jeden z dwóch najwyższych wyroków w procesie). Zmarł w szpitalu więziennym w 1977.
pl.wikipedia.org/wiki/Wilhelm_Boger

36.August Bogusch

[stix]

August Raimond Bogusch (ur. 5 sierpnia 1890, zm. 28 stycznia 1948) - zbrodniarz hitlerowski, jeden z funkcjonariuszy SS pełniących służbę w obozach koncentracyjnych oraz SS-Scharführer.

Urodzony w Lublińcu (Górny Śląsk) (niem. Lublinitz), z zawodu urzędnik. Członek NSDAP od października 1932 i SS od kwietnia 1933 (numer identyfikacyjny 51 922). 31 sierpnia 1939 został wcielony do czynnej służby w SS-Totenkopfverbände, z przydziałem do obozu koncentracyjnego Buchenwald. Od 27 stycznia 1941 do 18 stycznia 1945 należał do załogi Auschwitz-Birkenau, gdzie był m.in. wartownikiem oraz funkcjonariuszem wydziału III - kierownictwo obozu (Abteilung III - Schutzhaftlagerführer), zatrudnionym jako kierownik bloku więźniarskiego (Blockführer). Po ewakuacji Auschwitz przebywał w obozie koncentracyjnym Mysen koło Oslo w okupowanej Norwegii, a stamtąd - w lutym 1945 - przeniesiono go ponownie do obozu Buchenwald, a następnie do załogi obozu koncentracyjnego Mauthausen-Gusen.

W Auschwitz Bogusch brał w lecie 1943 udział w selekcjach transportów żydowskich i przekazywaniu części z nich do komór gazowych. Niezależnie od tego szczególną nienawiścią pałał do polskich więźniów, których często bił bez powodu, karał chłostą, a także kierował niektórych z nich do kompanii karnej. Na każdym też kroku starał się wzbogacić kosztem więźniów. Za swoje zbrodnie został nawet skazany jeszcze podczas trwania okupacji przez polskie podziemie na karę śmierci, co ogłosiło radio londyńskie.

Po zakończeniu wojny Bogusch został schwytany przez aliantów i wydany władzom polskim. W pierwszym procesie oświęcimskim został skazany przez Najwyższy Trybunał Narodowy w Krakowie na śmierć przez powieszenie i stracony w więzieniu Montelupich pod koniec stycznia 1948.
pl.wikipedia.org/wiki/August_Bogusch

37.Theodor Heinrich Bongartz

[stix]

Theodor Heinrich Bongartz (ur. 25 grudnia 1902, zm. 15 maja 1945) - zbrodniarz hitlerowski, kierownik krematorium w obozie koncentracyjnym Dachau i SS-Oberscharführer.

Urodził się w Krefeld, a z zawodu był murarzem. W 1928 wstąpił do SA, a w 1932 do SS. W latach 1940 - 1945 Bongartz pełnił służbę w obozie Dachau, między innymi jako kierownik krematorium. Jednym z jego głównych obowiązków było rozstrzeliwanie więźniów i jeńców radzieckich. To on 9 kwietnia 1945 zamordował Georga Elsera, który przeprowadził nieudany zamach na Hitlera 8 listopada 1939. Dokładnej liczby ofiar Bongartza nie można ustalić. Był on prawdziwym postrachem obozu, znęcającym się nad więźniami na każdym kroku.

28 kwietnia 1945 wraz z innymi esesmanami zbiegł z Dachau. Wkrótce jednak został schwytany przez Amerykanów i umieszczony w obozie jenieckim Heilbronn-Böckingen. Tu zmarł 15 maja 1945, najprawdopodobniej na gruźlicę.
pl.wikipedia.org/wiki/Theodor_Heinrich_Bongartz

38.Bernhard Bonitz

[stix]

Heinrich Bernhard Bonitz (ur. 1907 w Chemnitz, data śmierci nieznana) - oberkapo w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau i zbrodniarz wojenny.

Z zawodu był piekarzem. Był jednym z 30 pierwszych więźniów kryminalnych przywiezionych do Auschwitz z obozu Sachsenhausen. W latach 1940 - 1944 był w Auschwitz więźniem funkcyjnym. Pełnił między innymi funkcje starszego bloku i oberkapo w warsztatach odzieżowych w obozie głównym. Miał na sumieniu zakatowanie na śmierć wielu więźniów. Innych topił w dołach kloacznych lub w kadziach z chemikaliami, przeznaczonymi do garbowania skór.

14 czerwca 1968 został za swoje zbrodnie skazany przez zachodnioniemiecki sąd w Frankfurcie nad Menem na dożywotnie pozbawienie wolności.
pl.wikipedia.org/wiki/Bernhard_Bonitz

39. STIX BRIGITTE

[hanys_hans]

STIX BRIGITTE KOSMETIKSTUDIO
D-44139 DORTMUND, HOHE STR 35
Cosmetic Studio Brigitte Stix seit 10 Jahren in Dortmund mit Markenprodukten von Maria Galland Paris und Klapp

[antyschlesierin]

jakoś dziwnie się składa ale żaden Gliwicki forumowicz nie potrafi się
ustosunkować do postów Stixa.To chyba ze względu na faszystowską ideologię.

[hans-jurgen]

antyschlesierin napisała:

> jakoś dziwnie się składa ale żaden Gliwicki forumowicz nie potrafi się
> ustosunkować do postów Stixa.To chyba ze względu na faszystowską ideologię.
--------------------------------------------------------------------
--------------------------------------------------------------------
Co bys chcial uslyszec?, przeciez to co Stix prezentuje jest
zabawa przedszkolakow w piaskownicy.
Nie przeczytalem ani jednego wpisu od Stix-a, ktory zawieralby
cos nowego, caly czas serwuje " odgrzewane kotlety ", o ktorych
napisano juz tysiace tomow.
Swoja dzialalnoscia wyrzadza Polsce wiecej szkody niz korzysci,
gdyz udowadnia, ze jest takim samym przedwczorajszym gosciem,
jak jego rzekomi adresaci, ktorzy w Niemczech juz prawie wymarli.

Stix, czas sie zmienic, bo w jednoczacej sie Europie dla
gosci o Twojej mentalnosci, pociag juz odjechal.

39.Johanna Bormann

[stix]

Johanna Bormann (ur. 10 września 1893, zm. 13 grudnia 1945) – w czasie II wojny światowej nadzorczyni w hitlerowskich obozach koncentracyjnych i zbrodniarka wojenna.

Do służby w SS zgłosiła się w 1938 by, jak to później tłumaczyła podczas swojego procesu, zarobić więcej pieniędzy. Służbę w obozach koncentracyjnych rozpoczęła w Lichtenburgu w Saksonii, gdzie z 49 innymi kobietami z pomocniczej służby SS podlegała Oberaufseherin Jane Bernigau. W 1939 przeniesiono ją do nowo powstałego obozu kobiecego w Ravensbrück, gdzie nadzorowała jedną z grup roboczych. W marcu 1942 desygnowano ją do pracy w obozie Auschwitz I. Więźniarki nazywały ją "kobietą z psami", gdyż rzadko rozstawała się z ogromnymi wilczurami, szczując nimi bezbronne ofiary. Od października 1942 przeszła jako nadzorczyni do obozu zagłady Birkenau gdzie jej zwierzchniczkami były: Margot Drechsel, Maria Mandel i Irma Grese.

W 1944 służyła w podobozie Hindenburg (obecnie Zabrze), a w styczniu 1945 znalazła się ponownie w Ravensbrück. W marcu 1945 przeniesiono ją do obozu Bergen-Belsen, który wyzwolono 15 kwietnia 1945. W chwili wyzwolenia obozu znajdowało się w nim 10 tysięcy zwłok i 60 tysięcy żywych więźniów. Borman została schwytana przez Brytyjczyków i osądzona następnie w pierwszym procesie załogi tego obozu (od 17 września do 17 listopada 1945). Odpowiadała także za swoje zbrodnie popełnione w Auschwitz-Birkenau.

Została skazana na śmierć i powieszona przez brytyjskiego kata Alberta Pierrepointa 13 grudnia 1945 o godzinie 10:38 w więzieniu Hameln. W tym samym dniu została powieszona Irma Grese i Elisabeth Volkenrath.
pl.wikipedia.org/wiki/Johanna_Bormann

[socer-schlesier]

hans-jurgen napisal:
Stix, czas sie zmienic, bo w jednoczacej sie Europie dla
gosci o Twojej mentalnosci, pociag juz odjechal.

hans-jurgen masz racje.Tutaj chyba to o tym moze zaswiadczyc ze Polacy dzisiaj
to juz nie stixy i jemu podobni.Tak jak napisales,ich pociag juz odjechal.
Dodam.Zostalo jeszcze tylko paru niedobitkow.
Dzisiaj Polacy chca by Niemka nimi rzadzila:

wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80271,7202658,Polacy__Angela_Merkel_na_prezydenta____UE.html

40.Hans Johann Bothmann

[stix]

Hans Bothmann (ur. 11 listopada 1911, zm. 4 kwietnia 1946) - zbrodniarz hitlerowski, komendant obozu zagłady Kulmhof i SS-Hauptsturmführer.

W 1932 wstąpił do Hitlerjugend, a w czerwcu 1933 do SS. We wrześniu 1939, po inwazji III Rzeszy na Polskę, został przydzielony do Policji Bezpieczeństwa (Sipo) w okupowanym Poznaniu. Na wiosnę 1942 Bothmann został komendantem obozu zagłady Kulmhof (Chełmno nad Nerem), zastępując Herberta Langego, i kierował akcją eksterminacyjną polskich Żydów z Wielkopolski i ziemi łódzkiej do marca 1943, gdy transporty wstrzymano. Przez cały okres pełnienia funkcji komendanta obozu, ponosi on odpowiedzialność za śmierć dziesiątek tysięcy ludzi. W kwietniu 1943 Bothmanna (wraz z 85 członkami załogi Kulmhofu) przeniesiono do Jugosławii, gdzie utworzył Sonderkommando przydzielone do dywizji Waffen-SS Prinz Eugen, zajmującej się walką z miejscowymi partyzantami.

Późną wiosną 1944 Bothmann wraz z całą załogą obozu powrócił do Chełmna, które ponownie stało się miejscem eksterminacji Żydów. Miało to miejsce w czerwcu i lipcu 1944. Następnie w sierpniu tego roku, Sonderkommando Bothmann brało udział w likwidacji getta łódzkiego. Przed wkroczeniem wojsk radzieckich, przydzielono go do akcji 1005 (kierowanej przez Paula Blobela), której celem było zatarcie popełnionych przez nazistów zbrodni. Bothmann zajmował się likwidacją obozu w Chełmnie oraz paleniem zwłok pomordowanych tam ofiar.

W styczniu 1945 Bothmann zbiegł do zachodnich Niemiec, gdzie próbował się ukryć. Schwytany jednak przez Brytyjczyków, popełnił samobójstwo (powiesił się) w więzieniu 4 kwietnia 1946.
pl.wikipedia.org/wiki/Hans_Johann_Bothmann

41.Viktor Brack

[stix]

Viktor Brack (ur. 9 listopada 1904, zm. 2 czerwca 1948) - zbrodniarz
hitlerowski, zastępca szefa Kancelarii Hitlera, odpowiedzialny za
przeprowadzenie akcji T4 oraz za plany masowej eksterminacji i
sterylizacji europejskich Żydów. Był nazistowskim specjalistą od
masowych morderstw.
W czasie gdy "ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej" było
przygotowywane Himmler (w związku z kłopotami Rzeszy z siłą roboczą)
wystąpił do Bracka o wynalezienie taniego i skutecznego sposobu
sterylizacji zdolnych do pracy Żydów. Brack po konsultacjach z
lekarzami, którzy brali udział w akcji T4, zaproponował w 1941
użycie promieni X, co umożliwiałoby przeprowadzenie sterylizacji bez
wiedzy ofiar i na masową skalę (chodziło o 2-3 miliony Żydów). Brack
napisał 23 czerwca 1942 list do Himmlera, w którym prosił o oddanie
mu do dyspozycji odpowiedniej liczby lekarzy i personelu
pomocniczego celem przeprowadzenia operacji. Himmler nakazał
przeprowadzenie eksperymentów na więźniach Auschwitz, co jako że
Brack został przeniesiony do dywizji SS, nadzorował jego zastępca
Blankenburg. Te zbrodnicze eksperymenty dokonywali lekarze SS
(zwłaszcza Horst Schumann) i związane były ze straszliwymi
cierpieniami ofiar (zarówno fizycznymi, jak i psychicznymi), które
następnie kastrowano. Testy przeprowadzano zarówno na mężczyznach,
jak i kobietach narodowości żydowskiej, Rosjanach, Polakach,
Cyganach czy jeńcach wojennych. Często efektem eksperymentów było
tak poważne okaleczenie ofiar, iż zabijano je w komorach gazowych.
Po wojnie 100 polskich więźniarek zeznawało o dokonanej na nich
zbrodniczej sterylizacji.

Proces i egzekucja
Brack stanął po wojnie przed Amerykańskim Trybunałem Wojskowym w
tzw. procesie lekarzy (pierwszy z 12 procesów norymberskich). Na
ławie oskarżonych zasiedli przedstawiciele służb medycznych III
Rzeszy, w ogromnej większości lekarze (Brack był jednym z trzech
oskarżonych bez wykształcenia medycznego). Wobec niepodważalnych
dowodów zbrodni (dowodami były liczne dokumenty i listy oraz
zeznania świadków) Viktor Brack za: przeprowadzenie akcji T4 i
14f13, za udział w eksterminacji europejskich Żydów, za dokonanie
zbrodniczych eksperymentów na więźniach obozów koncentracyjnych
związanych ze sterylizacją oraz za przynależność do SS jako
organizacji przestępczej skazany został na karę śmierci przez
powieszenie. Wyrok wykonano 2 czerwca 1948 na dziedzińcu więzienia w
Landsbergu.
pl.wikipedia.org/wiki/Viktor_Brack

42.Wilhelm Brake

[stix]

Wilhelm Brake - zbrodniarz hitlerowski, członek załogi obozu
koncentracyjnego Neuengamme i SS-Unterscharführer.

W czasie II wojny światowej pełnił służbę w Neuengamme jako
kierownik komanda więźniarskiego zajmującego się paleniem zwłok
pomordowanych ofiar obozu. Był odpowiedzialny między innymi za
kremację w kwietniu 1945 ciał dzieci zamordowanych w związku
eksperymentami medycznymi przeprowadzanymi przez lekarza SS Kurta
Heissmeyera. Po zakończeniu wojny Brake stanął, wraz z innymi
uczestnikami zbrodni Ewaldem Jauchem i Johannem Frahmem, przed
brytyjskim Trybunałem Wojskowym w Hamburgu w trzecim procesie załogi
Neuengamme. Skazano go na 5 lat pozbawienia wolności.
pl.wikipedia.org/wiki/Wilhelm_Brake

43.Therese Brandl

[stix]

Therese Brandl (ur. 1 lutego 1909, zm. 24 stycznia 1948) - zbrodniarka wojenna, jedna z nadzorczyń SS pełniących służbę w hitlerowskich obozach koncentracyjnych Ravensbrück, Auschwitz-Birkenau i Dachau.

Urodziła się w Staudach (powiat Traunstein) w Bawarii. Brandl była z zawodu kelnerką. Od 1943 należała do NSDAP. Swoją karierę obozową rozpoczęła w marcu 1940 od przeszkolenia w obozie Ravensbrück, gdzie jej przełożoną była Maria Mandel. Wkrótce została Rapportaufseherin (Rapportführerin), której głównym zadaniem było liczenie kobiet w czasie raportu i rozdzielanie kar.

Szybko awansowała i w marcu 1942 została przeniesiona jako jedna z wielu SS-manek do Auschwitz I, gdzie pracowała jako SS-Aufseherin w Bekleidungskammer i jako SS-Rapportführerin. W październiku 1942 została przeniesiona do nowo utworzonego obozu KZ Auschwitz II – Birkenau. W tym samym miesiącu do obozu przybywa z Ravensbrück Maria Mandel wymieniając się stanowiskiem SS-Oberaufseherin z Johanną Langefeld. W Auschwitz Therese Brandl została wkrótce Erstaufseherin obok Margot Drechsel i Irmy Grese. W trakcie służby w tym obozie dała się poznać z jak najgorszej strony, biorąc udział w selekcjach do komór gazowych i maltretując podległe jej więźniarki. W lecie 1943 została odznaczona przez władze niemieckie krzyżem zasługi wojennej (Kriegsverdienstmedaille).

W listopadzie 1944 trafiła jako dozorczyni, wraz z Marią Mandel, do KZ Mühldorf, jednego z podobozów Dachau. Tu zostaje zdegradowana do funkcji SS-Aufseherin. Przyczyny degradacji oraz jej czyny w tym obozie są mało znane. 27 kwietnia 1945 na kilka tygodni przed przybyciem Amerykanów Brandl uciekła z obozu. 29 sierpnia 1945 została przez nich aresztowana w Bergen w Bawarii i trafiła do obozu internowania na przesłuchanie, następnie została przekazana władzom polskim.

W listopadzie 1947 stanęła w Krakowie razem z Marią Mandl, Alice Orlowski, Luise Helene Elisabeth Danz i Hildegard Lächert przed Najwyższym Trybunałem Narodowym, będąc jedną z oskarżonych w pierwszym procesie oświęcimskim. W tym czasie przebywała w jednej celi z Marią Mandel. W sąsiedniej celi przebywała ich dawna ofiara z KZ Auschwitz Stanisława Rachwałowa (nr obozowy 26281), którą aresztowano w związku z powojenną działalnością opozycyjną. Ofiara i jej dawne oprawczynie użytkowały wspólną łazienkę. 22 grudnia 1947 Brandl została uznana winną przeprowadzania selekcji oraz nieludzkiego traktowania więźniarek i skazana na karę śmierci. 24 stycznia 1948 została powieszona razem z Marią Mandel i 19 skazanymi mężczyznami. Została stracona w ostatniej grupie skazanych i powieszona z Paulem Götze, Paulem Szczurkiem, Josefem Kollmerem, Herbertem Ludwigiem i Hansem Schumacherem. O godzinie 9.08 lekarz więzienny stwierdził zgon wszystkich powieszonych. 21 ciał wszystkich straconych przekazano jako materiał poglądowy Instytutowi Anatomii Uniwersytetu w Krakowie.
pl.wikipedia.org/wiki/Therese_Brandl

[kubissreaktyvvacja]

Powiedz mi co ma wspolnego pilka nozna z watkiem Stixa .
Tys jest duren do kwadratu ..... :-I

44.Olf Brandt

[stix]

Olf (Rudolf) Brandt (ur. 28 maja 1893, data śmierci nieznana) - zbrodniarz hitlerowski, członek załogi niemieckich obozów koncentracyjnych Flossenbürg i Mauthausen-Gusen oraz SS-Oberscharführer (nr identyfikacyjny w SS: 105970).

Urodził się w Stanton (Wirginia). Z zawodu był dentystą. Uczestniczył w I wojnie światowej. Był członkiem NSDAP i SS (od czerwca 1939). W latach 1939 - 1940 pełnił służbę we Flossenbürgu. Następnie od marca 1940 do maja 1945 był dentystą w Mauthausen. Brandt wyjmował złote zęby i mostki zamordowanym więźniom przed spaleniem ich ciał w krematorium.

W procesie załogi Mauthausen-Gusen (US vs. Josef Kattner i inni) skazany został na 3 lata pozbawienia wolności.
pl.wikipedia.org/wiki/Olf_Brandt

45.Werner Braune

[stix]

Werner Braune (ur. 11 kwietnia 1909 w Mehrstedt, zm. 8 czerwca 1951 w Landsbergu) - zbrodniarz hitlerowski, w czasie II wojny światowej stał na czele Einsatzkommando 11b oraz SS-Obersturmbannführer.

W 1931 roku wstąpił do NSDAP, a w 1934 roku do SS. W 1940 roku został szefem Gestapo w Wesermünde. Od października 1941 był szefem Einsatzkommando 11b działającego w ramach Einsatzgruppe D. Miał młodszego brata, Fritza Braune, który stał na czele Sonderkommando 4b działającego w ramach Einsatzguppe C. Jego oddział dopuścił się zbrodni w Symferopolu na Krymie, gdzie wymordowano w ciągu trzech dni ok. 14300 żydów.

Po wojnie został zatrzymany i osądzony przed Amerykańskim Trybunałem Wojskowym w Procesie Einsatzgruppen. W wyniku przewodu sądowego został uznany za winnego zarzucanych mu czynów i skazany na karę śmierci przez powieszenie. Został stracony w więzieniu Landsberg w 1951 roku wraz z trzema innymi wysokimi rangą oficerami Einsatzgruppen.
pl.wikipedia.org/wiki/Werner_Braune

46.Hermine Braunsteiner

[stix]

Hermine Braunsteiner zwana Kobyłą z Majdanka (ur. 16 lipca 1919 w Wiedniu - zm. 19 kwietnia z1999 w Bochum) - SS-Aufseherin (obozowa nadzorczyni SS), niemiecka zbrodniarka wojenna. W czasie drugiej wojny światowej osobiście torturowała oraz uczestniczyła w mordowaniu kobiet i dzieci.

Pochodziła z katolickiej rodziny o surowych zasadach. W latach 30-tych po ukończeniu szkoły pracowała w gospodarstwie. Udała się te w celach zarobkowych do Holandii oraz Anglii. Po nieudanych staraniach aby dostać się do szkoły pielęgniarskiej skierowano ją w 1938. (po Anschlussie Austrii) do berlińskiej fabryki amunicji. Szukając źródła lepszych zarobków ubiegała się o stanowisko nadzorczyni(SS-Aufseherin) w obozie w Ravensbrück. Trafiła tam w 1939 roku i szybko awansowała w hierarchii obozowej (w 1941 roku kierowała już magazynem z odzieżą).

16 października 1942 przeniesniono ją do obozu w Majdanku, gdzie pełniła służbę na jako kierowniczka kancelarii obozu[1] oraz asystentka SS-Lagerführerin (kierowniczki obozu dla kobiet) Elsy Ehrich, gdzie dała się poznać jako wyjątkowo sadystyczna nadzorczyni. Budziła strach wśród więźniarek, zadeptała na śmierć wiele więzionych kobiet. Z tego powodu więźniarki nazywały ją Kobyłą (z Majdanka) lub Tratującą Klaczą. W styczniu 1943 awansowała na raportową (Raportführerin), a następnie na zastępczynię starszej nadzorczyni. Przyjmowała apele, wyznaczała komanda pracy, a za swoją działalność otrzymała Wojenny Krzyż Zasługi Drugiej Klasy. W powojennym przesłuchaniu utrzymywała, że z 15 miesięcy, podczas których pełniła służbę w Majdanku, przez osiem z nich nie była obecna z powodu choroby. Jednakże kilkudziesięciu świadków w trzecim procesie załogi Majdanka twierdziło natomiast, iż Braunsteiner nie tylko przystosowała się bez objawów niechęci do roli nadzorczyni, lecz aktywnie współdziałała.[2]

Po likwidacji obozu ma Majdanku została przeniesiona w styczniu 1944 roku ponownie do Ravensbrück gdzie ustanowiono ją kierowniczką podobozu w Genthin. Następnie w maju 1945 roku uciekła przed ofensywą Armii Czerwonej do Austrii. W 1946 roku została aresztowana i przez dwa lata była internowana. 22 listopada 1949 roku wiedeński sąd skazał ją na trzy lata więzienia o zaostrzonym rygorze, jednak już w kwietniu 1950 roku wyszła na wolność (zaliczono jej odbywany dotąd areszt tymczasowy).

Osiem lat później wyemigrowała wraz z żołnierzem armii amerykańskiej do USA, wyszła za niego za mąż (przyjmując nazwisko Ryan) i osiadła w nowojorskiej dzielnicy Queens. O swojej pracy w obozach koncentracyjnych nie opowiadała ani swojemu mężowi ani amerykańskim urzędnikom. W 1963 roku otrzymała amerykańskie obywatelstwo. Rok później została wyśledzona przez Simona Wiesenthala, który zwrócił uwagę władzom amerykańskim na jej przeszłość.

W 1964 roku rozpoczęto procedurę pozbawienia jej obywatelstwa amerykańskiego. Udało się to dopiero w 1971 roku tylko dlatego, że w swoim wniosku o naturalizację zataiła trzyletnią karę więzienia. Hermine Ryan-Braunsteiner, po przedstawieniu jej tego faktu, zrezygnowała z amerykańskiego obywatelstwa z mocą wsteczną. Została tym samym bezpaństwowcem. W 1973 roku aresztowano ją w USA. Następnie władze USA wydały ją Republice Federalnej Niemiec. Tam z obawy przed ucieczką została umieszczona w areszcie. W 1976 roku wyszła na wolność za kaucją.

W październiku 1975 roku stanęła przed niemieckim sądem w Düsseldorfie w trzecim procesie załogi Majdanka. Oskarżona została o popełnienie wspólnie morderstwa w 1.181 przypadkach oraz o pomocnictwo w morderstwie w 705 przypadkach. Przed sądem nie okazała głębszych uczuć ani skruchy. Istnieją przekazy, iż podczas rozprawy rozwiązywała nawet krzyżówkę. Umniejszała swoją rolę, nazywając siebie małym trybem w maszynie. W czasie trwania procesu została w 1976 roku zwolniona za kaucją z aresztu tymczasowego, w czasie 1978-1978 trafiła tam ponownie w związku z próbami zastraszenia świadka oraz zachodzącym niebezpieczeństwem ucieczki. W toku procesu załamywała się kilkakrotnie, w swoim ostatnim słowie powiedziała: Nie zabiłam żadnego człowieka.[3] Sąd uznał ją winną w trzech z dziewięciu punktach oskarżenia: selekcji i zamordowania 80 ludzi, Akcji Dzieci (Kinderaktion) i pomocnictwa do morderstwa w 102 przypadkach, uczestnictwa w selekcji i współudział w zamordowaniu 1.000 więźnów. W pozostałych sześciu punktach oskarżenia dowody okazały się niewystarczające. 30 maja 1981 została skazana na karę dożywotniego więzienia. Tym samym był to najwyższy wymiar kary wymierzony w trzecim procesie załogi Majdanka.

Odbywała karę w więzieniu dla kobiet w Mühlheim. W 1996 roku w wieku 77 lat została ułaskawiona ze względu na zły stan zdrowia (cukrzyca) przez ówczesnego premiera landu Nadrenia Północna-Westfalia Johannesa Raua (późniejszego prezydenta Niemiec)[4]. Zmarła 19 kwietnia 1999 roku w Bochum.

Przypuszcza się, iż zachowanie Braunsteiner-Ryan Benehmen podczas procesu oraz jej historia było pierwowzorem lub inspiracją dla postaci głównej bohaterki powieści "Lektor" Bernharda Schlinka. Autor zaprzecza jednak, iż Braunsteiner była wzorem bohaterki Hanny w jego książce.
pl.wikipedia.org/wiki/Hermine_Braunsteiner

47. Nikolaus Kopernikus

[hanys_hans]

Nikolaus Kopernikus (* 19. Februar 1473 in Thorn; † 24. Mai 1543 in Frauenburg), lateinisch Nicolaus Copernicus, polnisch Mikołaj Kopernik, war Administrator, praktizierender Arzt und Astronom. In seinem Hauptwerk De Revolutionibus Orbium Coelestium beschrieb er das heute allgemein akzeptierte Modell des Sonnensystems, gemäß dem sich die Planeten um die Sonne bewegen und die Erde sich um die eigene Achse dreht.
Herkunft und Loyalität [Bearbeiten]
Turm in Frauenburg, in dem Copernicus von 1504 mit kurzer Unterbrechung bis zu seinem Tode wohnte und arbeitete.

Die Familie Koppernigk gehörte zur Bürgerschaft der Hansestadt Thorn, die sich mit dem Preußen Königlichen Anteils der Krone Polens unterstellt hatte.

Sein Vater Niclas Koppernigk war ein wohlhabender Kupferhändler und Schöffe in Thorn. Nikolaus war zehn Jahre alt, als sein Vater 1483 starb. Sein Onkel Lucas Watzenrode (1447–1512), der Bruder seiner Mutter Barbara Watzenrode, sorgte nach dem Tod seines Vaters für die Ausbildung der vier Waisen und wurde 1489 Fürstbischof im Ermland. Der ältere Bruder Andreas schlug den gleichen Lebensweg wie Nikolaus ein, erkrankte aber um 1508 an Aussatz, wurde später ausgeschlossen und starb um 1518 vermutlich in Italien. Die ältere Schwester Barbara wurde Äbtissin im Kulmer Kloster, die jüngere Katharina heiratet Barthel Gertner. Kopernikus hielt stets seine Familienkontakte aufrecht. So sorgte er später für Kinder des Reinhold Feldstett, der mit der Tochter eines Onkels von Kopernikus, Tilman von Allen verheiratet war. Im Danziger Dokument erschien als gemeinsamer Vormundt der Frauenburger Domherr vor Burgermeister und Rathman der stadt Dantzick... Hern Nicolai Koppernick, des wirdigen gstichts zur Frawenborck thumherrn im jare tawsent funfhundert sechs und dreysick.[1]

Die 1231 vom Deutschen Orden gegründete Stadt sagte sich im Bund mit anderen Städten des Ordenslandes 1454 von der Herrschaft des Ordens los und unterstellte sich dem polnischen König (Kasimir IV. Jagiello) als Schutzherrn unter Zusage weitgehender Selbstständigkeit und weiterhin gemeinsamer ius indigenatus. Preußischer Bürgerschaftsrechte in den verschiedenen Preußischen Landen. Als Resultat des Dreizehnjährigen Krieges beziehungsweise des 2. Thorner Friedens wurde das westliche Preußen als Preußen Königlichen Anteils in Personalunion mit Polen-Litauen verbunden. Das exempte Fürstbistum Ermland war trotz weitgehender Autonomie auf das Engste mit dem königlichen Preußen verbunden. Das östliche Preußen blieb Deutschordensstaat, musste sich aber der polnischen Krone zur Treue verpflichten. Der letzte Hochmeister Albrecht I. von Brandenburg-Ansbach widersetzte sich wie seine Amtsvorgänger dagegen, dem polnischen König einen Eid zu leisten, und führte Krieg gegen die Länder der polnischen Krone. Dann änderte er seine Politik, führte im Jahre 1525 die Reformation ein, und ließ sich vom polnischen König (Sigismund I.), den er nun als Lehensherrn anerkannte, die erbliche Herzogswürde über das bisherige Ordensgebiet verleihen.

Das Leben und politische Wirken von Kopernikus spielte sich in diesem politischen Spannungsfeld ab. Als 10-jähriger, nach dem Tod der Eltern, lebte Kopernikus im Ermland und wurde dort von seinem Onkel Lucas Watzenrode aufgezogen und ausgebildet.

Im Jahre 1512 schwor Kopernikus in seiner Funktion als vorübergehender Kanzler des Ermländer Domkapitels dem polnischen König Sigismund I. dem Alten, der die Oberhoheit über das Fürstbistum Ermland ausübte, seine Loyalität. Einige Jahre zuvor hatten Sigismunds Eltern, das Königspaar Kasimir IV. Jagiello und Elisabeth von Habsburg, versucht, Sigismunds Bruder Friedrich anstelle von Kopernikus' Onkel Watzenrode als Ermländer Fürstbischof durchzusetzen, wogegen sich das preußische Ermland wehren konnte, da nur eingeborene Preußen das Indigenat hatten.

Zur Zeit des Reiterkrieges Albrechts gegen Polen und das königlich-polnische Preußen ging er nach Frauenburg zurück, dann aber nach dessen Zerstörung durch Ordenstruppen im Herbst des Jahres 1520 wieder nach Allenstein, das er mit polnischer Unterstützung gegen Angriffe der Truppen Albrechts sicherte. Aufgrund seiner Leistungen für die Verteidigung wurde Copernicus zum Kommissar des Ermlands ernannt und mit dem Wiederaufbau beauftragt.[2]

Etwa zeitgleich mit der Reformation im nun herzoglichen Preußen schlossen sich auch große Teile des königlichen Preußens der Glaubensrichtung Luthers an. Das Fürstbistums Ermland wurde jedoch weiterhin katholisch gehalten, vor allen Dingen durch die Fürstbischöfe Stanislaus Hosius und Martin Cromer und die Ansiedlung der Jesuiten. Kopernikus selbst blieb katholisch, blieb aber Evangelischen gegenüber aufgeschlossen, wofür sein Zusammenwirken mit seinem einzigen Lehrling besonders beispielhaft ist. Neben seinen Aufgaben im Fürstbistum Ermland in Preußen hatte Kopernikus noch eine langjährige Stelle als Canonicus eines Stiftes im Heiligen Römischen Reich, in Breslau.

Als Bischof Mauritius Ferber 1537 starb, war Kopernikus einer der vier Domherren des Ermlands auf der Wahlliste der eingeborenen Preußen, die als zukünftige Fürstbischöfe vorgeschlagen wurden. Die anderen drei waren der Kulmer Bischof Johannes Dantiscus, Domkantor Johannes Zimmermann und Domherr Achatius von der Trenck.
Ausbildung [Bearbeiten]
(Copernicus) Nicolaus Nicolai de Thuronia sol(vi)t totum.
Nicolaus Coppernicus

Nikolaus besuchte die Sankt Johannes Schule in Thorn und von 1491–94 besuchten die Brüder Koppernigk die Universität in Krakau, wo im Wintersemester 1491/2 im Album studiosorum Universitatis Cracoviensis ein Nicolaus Nicolai de Thuronia[3] verzeichnet ist, mit dem Vermerk, er habe alles bezahlt.

Er war dort unter anderem Schüler von Albert Blar, auch genannt Albert de Brudzewo und Leonhard von Dobschütz (um 1450–1508), erlangte dort aber keinen Abschluss. Er lernte auch Laurentius Corvinus (Lorenz Rabe, 1465–1527) kennen, einen schlesischen Gelehrten, der später in Thorn tätig war.

Im Jahre 1495 wurde er zum Kanoniker der ermländischen Domschule in Frauenburg ernannt: Nicolaus de Thorn, nepos episcopi. Watzenrode schickte ihn und den Bruder Andreas an die Universität Bologna, wo er 1496 zum Jurastudium antrat und, wie erst nach Mitte des 19. Jahrhunderts bekannt wurde, in den Matricula Nobilissimi Germanorum Collegii bzw. Annales Clarissimae Nacionis Germanorum der Natio Germanica Bononiae mit dem Eintrag Dominus Nicolaus Kopperlingk de Thorn – IX grosseti verzeichnet ist.[4][5][6][7]

In Bologna studierte Kopernikus, neben Griechisch bei Urceus Codrus, auch Astronomie und lernte bei Domenico Maria Novara da Ferrara neuere Theorien zur Bewegung der Planeten kennen. Im Jahr 1499 erhielt er möglicherweise einen Magistergrad in utroque jure. Zum Doktor des kanonischen Rechts wurde er jedoch am 31. Mai 1503 an der Universität Ferrara promoviert, wo dies vermutlich finanziell günstiger war: Nicolaus Copernich de Prusia wird darin bezeichnet als ermländischer Kanoniker und Scholasticus der Heilig-Kreuz-Kirche in Breslau, der in Bologna und Padua studiert hat.[8] Anfang Januar 1504 nahm er auf der Marienburg an einem preußischen Landtag teil, anschließend wurde er noch einmal nach Italien geschickt, um zwei Jahre Medizin zu studieren, was er an der Universität Padua tat, jedoch ohne Abschluss. Die seit 1726 von dem dortigen Archivar Nicolaus Comnenus Papadopoli verbreitete Behauptung, dass Kopernikus in einer polnischen Natio verzeichnet sei, erwies sich im 19. Jahrhundert ebenso als Falschangabe[9][10] wie der angebliche Erwerb des Grades eines Doctor medicinae, der im Frauenburger Epitaph von Cromer und daher in vielen veralteten[11] Quellen erwähnt wird.
Tätigkeit als Arzt und Administrator [Bearbeiten]
Frauenburger Dom in Frauenburg (heute Frombork)

Kopernikus wurde Arzt und bekam durch seinen Onkel eine Stelle im ermländischen Domkapitel in Frauenburg, im hintersten Winkel der Welt[12] (in hoc remotis

48. Stix Erwin

[hanys_hans]

Name: Stix Erwin

Geb. Datum: 21.11.1969

Beruf: Dachdeckermeister

bei der Feuerwehr seit: 06.01.1984

Tätigkeiten bei der FF: WKG I

Abzeichen/Auszeichnungen: FLA B, FLA S

49. Stix Martin

[hanys_hans]

Name: Stix Martin

Geb. Datum: 27.02.1971

Beruf: Dachdecker

bei der Feuerwehr seit: 01.11.1999

Tätigkeiten bei der FF: --

Abzeichen/Auszeichnungen: --

Hobbys: lesen, Berge, Ski fahren, Nepalhilfe, Musik, relaxen

50. Stix Otto

[hanys_hans]

Name: Stix Otto

Geb. Datum: 02.07.1947

Beruf: Pensionist

bei der Feuerwehr seit: 06.01.1961

Tätigkeiten bei der FF: WKG IV

Abzeichen/Auszeichnungen: FLA B, FLA S, Verdienstabzeichen Silber,
Verdienstkreuz 3. Klasse des NÖ-Landesverbandes

51. 52 Stix Adolf – Stix Aloisia aus Schönwald.

[hanys_hans]

Stix Adolf – Stix Aloisia aus Schönwald.(Sumvald.)

www.leotitz.de/Schoenwald.htm

47.Andreas Braunwarth

[stix]

Andreas Braunwarth (ur. 4 lutego 1893, zm. 20 marca 1947) - zbrodniarz hitlerowski, członek załogi niemieckiego obozu koncentracyjnego Natzweiler-Struthof i SS-Unterscharführer.

W czasie II wojny światowej pełnił służbę w Dautmergen, podobozie Natzweiler-Struthof. Skazany na karę śmierci przez rozstrzelanie przez francuski Trybunał Wojskowy w Rastatt w procesie załogi Natzweiler-Struthof. Wyrok wykonano w marcu 1947.
pl.wikipedia.org/wiki/Andreas_Braunwarth

[alladyn15]

Straszne,ale i edukacyjne pisanie stix.Pamietam,byla w Liceum
nauczycielka j.polskiego,po amputacji piersi w niemieckim
obozie.Moze i byl to Oswiecim.Ona byla wykonczona psychicznie,nie
powinna byla byc z mlodymi ludzmi.Totalna cisza miala panowac w
klasie,byla super uczulona na dzwieki.Sam jej widok byl
trwoga.Malutka,wysuszona jak pergamin i przez swoje przezycia obca
dla wszystkich.Zadnego usmiechu,zadnego cieplego gestu.Kobieta byla
zlamana psychicznie.Nie powinna byla pracowac w szkolnictwie.

48.Paul Bredow

[stix]

Paul Bredow (ur. 1902, zm. grudzień 1945) - zbrodniarz hitlerowski, członek załogi obozów zagłady Sobibor i Treblinka oraz SS-Unterscharführer.

Pochodził ze Śląska. Z zawodu był sanitariuszem. Pełnił służbę w Sobiborze od powstania obozu do wiosny 1943. Kierował tu między innymi tzw. "lazarettem", gdzie mordowano Żydów, którzy nie byli w stanie dojść o własnych siłach do komór gazowych. Bredow zasłynął z okrutnych praktyk, które nazywał sam strzelaniem do celu. Zdarzało mu się rozstrzelać w ten sposób do 50 osób dziennie. Pełnił również służbę w Treblince jako kierownik magazynu A, gdzie sortowano odzież pomordowanych Żydów. Następnie wysłano go do Włoch w oklice Triestu (San Sabba).

Po zakończeniu wojny pracował początkowo jako stolarz. W grudniu 1945 zginął w wypadku w Getyndze.
pl.wikipedia.org/wiki/Paul_Bredow

49.Artur Breitwieser

[stix]

Artur Johann Breitwieser (ur. 31 lipca 1910, zm. 20 grudnia 1978), zbrodniarz hitlerowski, członek załogi obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau i SS-Unterscharführer.

Urodzony we Lwowie, do czasu wybuchu II wojny światowej miał obywateltwo polskie i był niemieckiego pochodzenia (Volksdeutscher). Z wykształcenia magister prawa (tytuł ten uzyskał na Uniwersytecie Lwowskim), a z zawodu urzędnik prywatny. Członek SS od 21 listopada 1939. Do maja 1940 należał do 10. pułku piechoty SS (10. SS-Infanterie-Regiment), a następnie przeniesiono go do obozu koncentracyjnego Auschwitz. Breitwieser pełnił tam służbę (od 1944 w Monowicach) jako zastępca kierownika magazynu odzieży i sprzętu do 20 stycznia 1945.

Jako, że doskonale znał język polski szczególnie uciążliwy był dla więźniów narodowości polskiej. Podsłuchiwał ich i następnie składał donosy, na podstawie których więźniom wymierzano surowe kary. Breitwieser często dokonywał również rewizji u więźniów, pozbawiając ich żywności, a przy okazji sam gorliwie korzystał z zapasów żywności przeznaczonych dla więźniów.

Po zakończeniu wojny Breitwieser dwukrotnie stanął przed sądem, by odpowiedzieć za swoje zbrodnie. Najpierw w pierwszym procesie oświęcimskim polski Najwyższy Trybunał Narodowy na sesji wyjazdowej w Krakowie skazał go na karę śmierci przez powieszenie. Trybunał uzasadnił to charakterem oskarżonego, stwierdzając, iż odwdzięczył się on państwu polskiemu, na terenie którego się urodził, wychował i wykształcił, tym iż w obozie oświęcimskim bił więźniów narodowości polskiej i składał na nich donosy. Karę śmierci zamienił jednak w drodze prawa łaski na dożywocie Bolesław Bierut. Breitwieser opuścił polskie więzienie 18 grudnia 1958.

Następnie zasiadł na ławie oskarżonych w drugim procesie oświęcimskim przed zachodnioniemieckim Sądem we Frankfurcie nad Menem. Tym razem został oskarżony o wrzucanie Cyklonu B do komory gazowej w obozie Auschwitz I. Jednak po przeprowadzeniu wizji lokalnej na obszarze byłego obozu okazało się, że świadek, który złożył obciążające Breitwiesera zeznania, nie mógł obserwować całego zdarzenia. Oskarżonego uniewinniono ze wszystkich zarzutów.
pl.wikipedia.org/wiki/Artur_Breitwieser