Dzień dobry, Romantico

[jane-k-kos]

ależ zmiany widzę :)

Re Jan zdziwiony..

[Gość: Viviene]

wrócił :))

[rudka_a]

Czasem się...wraca... :))
Dobry wieczór :)

[jane-k-kos]

Dzień dobry :)
Czasem tak :)

[rudka_a]

jane-k-kos napisał:

> Dzień dobry :)
> Czasem tak :)

To..sentyment...:)))

[Gość: saszka77]

A i ja witam,ale bez music ani rusz:
www.youtube.com/watch?v=f33MJRt0sz4
Tylko tu nic się nie dzieje, zero życia:)

[jane-k-kos]

Cześć, Saszka. Pamiętam nasze miłe rozmowy, miło Cię widzieć :)

[saszka77]

I wzajemnie. Małośmy chyba rozmawiali, ale lubiłam wątek o
czołgistach:))

[jane-k-kos]

Owszem, jestem sentymentalny. Aż mi czasem wstyd :)

[rudka_a]

Niepotrzebnie...:)
Człowiek składa się z kawałków wspomnień, ze wzruszeń, z okruchów
sentymentalnych...wtedy jest szczęśliwy...:)

[jane-k-kos]

Człowiek składa się też z fałdów skóry, która niekiedy jest gruba, a on
niewrażliwy :)

[rudka_a]

Obojętność?
to utrata uczuć, wszelkich emocji ;)

[jane-k-kos]

Jeśli człowiek jest obojętny na wszystko, to albo jest czymś otumaniony albo ma
depresje, albo jest pozbawiony uczuć. To ostatnie to patologia.
Normalnym człowiekiem targają emocje :)

[azul_anil]

Za normalne nalezy chyba uznac reagowanie emocjonalne, czyli
ujawniajace uczucia. Targanie to juz nadmiar uczuc, co bywa bardzo
meczace i powoduje cos w rodzaju otumanienio-zobojetnienie :)

[rudka_a]

Ojojjj...to już trąca stanem otępiennym ;)

[azul_anil]

rudka_a napisała:

> Ojojjj...to już trąca stanem otępiennym ;)
Przesadzasz:) - nazwalabym to stanem upraszczajacym zycie.

[jane-k-kos]

Nadmiar uczuć dotyczy każdego. O ile nie zdarza się zbyt często, nie piszę tu o
histerykach czy egzaltowanych, nie budzi niepokoju.
Brak emocji może być powodem irracjonalnych zachowań w takim samym stopniu co
ich nadmiar.

[jane-k-kos]

:)
Ponoć nie ma odejść na stałe, są tylko odejścia i powroty.
A może coś pomyliłem? :)

[Gość: Viviene]

skoro tak mówisz?
a ja myslę, ze są odejscia bez powrotów..

[jane-k-kos]

Chcę wierzyć, że tak nie jest. Powroty się zdarzają i nie muszą być wcale
odgrzanym kotletem. Po prostu pewne rzeczy dzieją się raz jeszcze :)

[marusia-aganiok]

Dobry wieczór, Romantyku:)

[jane-k-kos]

Dobry wieczór, Romantyczko :)

[marusia-aganiok]

Dlaczegóż teraz nie mogę gdzieś z Tobą,
w zaciszu siedząc, wieść cichej rozmowy?
Czemuż nie mogę ująć Twych dłoni,
na mym ramieniu uczuć Twojej głowy?

Czemuż nie mogę podzielić się z Tobą
każdym oddechem, każdym kęsem chleba,
każdą radością i każdą boleścią
i tylko tak mi wiecznie tęsknić trzeba?

Kazimierz Przerwa - Tetmajer.

[jane-k-kos]

To bardzo ładny wiersz. Niedługo odwiedzę arkadię Tetmajera. Pozdrowić ją od
Ciebie? :)

[marusia-aganiok]

Sponad wiślanych leci fal
wiosenny, chłodny wiatr,
leci ku mojej ziemi w dal,
ku śnieżnym szczytom Tatr.

Wichrze! Nad wzgórza, pola nieś
me pozdrowienie stąd,
rodzinną moją pozdrów wieś
i dunajcowy prąd.

Przydrożne wierzby, smreków las,
w ogródkach każdy kwiat
i wszystkie łąki pozdrów wraz,
i ludzi z wszystkich chat.

I do tych śnieżnych skał się zwróć,
ku stawom, halom gnaj,
i pozdrów mi po tysiąckroć
mój cały górski kraj...
K.Przerwa-Tetmajer

Bardzo lubię jego poezję. Zapal lampkę na Pęksowym Brzyzku:)

[jane-k-kos]

Ja również lubię jego poezję, nie tylko tę inspirowaną góralskim folklorem, ale
także nastrojową:


Mów do mnie jeszcze... Za taką rozmową
tęskniłem lata... Każde twoje słowo
słodkie w mem sercu wywołuje dreszcze -
mów do mnie jeszcze...
Mów do mnie jeszcze... ludzie nas nie słyszą
Słowa twe dziwnie poją i kołyszą,
Jak kwiatem, każdem słowem twem się pieszczę -
Mów do mnie jeszcze...

Zapalę :)

[marusia-aganiok]

:) Jest piękna. Można szeptać do uszka, można też zanucić:)

www.youtube.com/watch?v=cbhIfqrXwYs
Mów do mnie jeszcze...

[Gość: Viviene]

Są takie chwile, gdy się nie śmie badać
Swej własnej duszy, bo się człowiek lęknie,
Że ani jednej nie znajdzie w niej struny,
Co, potrącona, jeszcze czysto dźwięknie.

Lecz trzeba tylko jednego spojrzenia
Pełnymi wielkiej miłości oczyma,
By w akord związać wszystkie struny dusz...
Potrzeba jednych oczu - - lecz ich nie ma.!

K P-T.

[marusia-aganiok]

www.youtube.com/watch?v=uSI061gJ4yo&feature=related
:)

[marusia-aganiok]

Ćmy srebrne, ślepe i ciche, lecą w ogniste sidła,
nie widzą złotego ciernia, który się chwiejnie żarzy.
Lecz czemu ja wpadłam w ogień, czemu spaliłam skrzydła?
Widać mam oczy na skrzydłach, zamiast je mieć na twarzy...

Oczy na skrzydłach nie widzą, choć są otwarte szeroko.
Tęczowe oczy na skrzydłach nie wiedzą, gdzie lecieć trzeba.
I zawsze zmylą drogę. Bo na cóż skrzydłom oko?
Wpatrzy się ślepo w błysk świecy i myśli, że leci do nieba.
M.Pawlikowska

[Gość: Viviene]

Kocham cię jeszcze... Ani mnie powiedzieć

nie wolno tego, ani tobie wiedzieć,

lecz ja nie żądam nic, nawet pamięci...

A wszak tym, którym na oczy się rzuci



noc: o jasności nikt marzyć nie broni,

i to marzenie najwięcej ich nęci,

chociaż im jasność nigdy już nie wróci

i chociaż bardzo cierpią tęskniąc do niej.

K P-T.

[jane-k-kos]

Można nucić i można szeptać :)

Co do Przerwy-Tetmajera, spodziewał się znaleźć w górach swoją arkadię. W jakimś
stopniu ją znalazł, ale na bardzo krótko, bo zmarł na cukrzycę. Parę lat później
zaczęto leczyć insuliną, a on żyłby.

[marusia-aganiok]

:)

Nie wiem czy śmierć nie była dla niego wybawieniem. Bo chociaż pozbawiła nas
jego myśli, to w pewnym sensie przyniosła mu ulgę. Przeczytaj ten wiersz,
Romantyku. Ja znam uczucie, które Tetmajer opisuje.

Nie mam dosyć odwagi, aby przed złem życia

w śmierci szukać zbawienia

i wiecznego ukrycia,

ani wiem, czy śmierć kresem ludzkiego istnienia

jest wieczystym?... Ani wiem, czy zło w tej zaziemnej

bezwiednie przeczuwanej przestrzeni tajemnej

nie władnie? Lecz strudzony walką bezowocną

z siłą losu przemocną,

ciebie wołam, śnie cichy... O! gdybyś przez wieki

nie schodził z mej powieki...

Śnie! Ileż razy westchnę do ciebie, gdy jasna

okrutna prawda mózg mój i serce rozdziera...

Jeszcze godzina jedna, dwie - - a potem zasnę

i cichość mnie śmiertelna

kołysze na swym łonie... Duch we mnie umiera,

i jestem, jak trup żywy, bez czucia, bez myśli,

więc złemu niedostępny... Ty mi słodycz zeszłej,

śnie - - chcę choć wizji szczęścia. O! gdybyś przez wieki

nie schodził z mej powieki...



A choćbym dziś zasnąwszy, zamiast spodziewanej

ulgi, miał śpiący stać się łupem widm cierpienia

lub choćby się jątrzyły w nocy owe rany,

zdobyte w walce dziennej,

których ja zapomnienia

szukam w martwości sennej:

jeszcze do cię zawołam, śnie, obyś przez wieki

nie schodził z mej powieki...


Miłego dnia:)

[jane-k-kos]

Dla człowieka schorowanego śmierć jest zawsze wybawieniem. Ale on nie miał
szczęścia, bo zmarł na krótko przed skutecznym leczeniem cukrzycy insuliną.

Nie jestem romantykiem :)

Dobrego dnia :)

[marusia-aganiok]

Przepraszam:) Pragmatyk?

[jane-k-kos]

Tak, pragmatyk brzmi lepiej, choć czasem stąpam lekko ;)

[marusia-aganiok]

Nie mów, że lekkoduch jesteś;)

[jane-k-kos]

Nie jestem, jedynie lekko chodzę. Pewnie w moim wieku należałoby mocniej opaść
na ziemię :)

A Ty, kim jesteś? :)

[marusia-aganiok]

Nie opadaj na ziemię:) Z głową w chmurach też jest Ci do twarzy;)
Naprawdę jaki
jesteś nie wie nikt...

A ja jestem... po prostu jestem:)

[jane-k-kos]

Wprost w przeciwnie. Śmiesznie wyglądam, gdy zawadzam głową o chmury :)

"Po prostu jestem" - to jedno z niewielu zdań, pod którym każdy może się podpisać :)

[marusia-aganiok]

"Po prostu jestem" - to jedno z niewielu zdań, pod którym każdy może się podpisać :)

Ale tylko do jednej osoby tak naprawdę ono pasuje:)
Fragment wiersza Tetmajera "Dusza w powrocie"

"Długo nie było cię. Pójdź, chcę ci rany

obetrzeć z krwi... lecz gdzie są skrzydła twoje?...

Gdzie skrzydła!? Powiedz! Mów! Jak orzeł dwoje

skrzydeł szerokich miałaś, jak orkany!



Mówi Mów! Na Boga! Gdzie twe skrzydła? Duszo!

Dwa miałaś skrzydła, wielkie, silne, duże,

gdzież są!? - Noc legła na całej naturze,

mgły kłębem spadły w dół i światło głuszą.



Gdzie skrzydła?... Pustka... Zapomniałem ciebie,

nagle uczułem w sobie, że cię nie ma;

zacząłem szukać - przyszłaś, jesteś... Niema

cisza na ziemi zwisła i na niebie.



Nagle cię znaleźć i mieć zapragnąłem:

jesteś - ta sama, co tam, na Jeziorze, --

chłonęłaś w siebie świat... Przyszłaś w pokorze

z bezwładną ręką i spuszczonym czołem..."

Dobranoc, Janku:)