Panowie, wypowiedzcie sie prosze!

[Gość: M.]

Czy istnieja mezczyzni gotowi pokochac dziecko, ktore nie jest ich dzieckiem?
Ja mialam pecha zwiazac sie z facetem, ktory nie potrafil pokochac nawet
wlasnego. Podniescie mnie na duchu! Albo podzielcie sie doswiadczeniami.
A moze jest am gdzies jakis samotny ojciec?
Pozdrawiam wszystkich :-)

P.S. Przepraszam za poprzedni post, komputer plata mi figle :-)

[Gość: samanta1]

Gość portalu: M. napisał(a):

> Czy istnieja mezczyzni gotowi pokochac dziecko, ktore nie jest ich dzieckiem?
> Ja mialam pecha zwiazac sie z facetem, ktory nie potrafil pokochac nawet
> wlasnego. Podniescie mnie na duchu! Albo podzielcie sie doswiadczeniami.
> A moze jest am gdzies jakis samotny ojciec?
> Pozdrawiam wszystkich :-)
*** Facet dotad "kocha" dziecko poki kocha kobiete. Za takiego drania mialam
przyjemnosc wyjsc kiedys za maz !(oby go szlag trafil!!!) Drugi facet byl
kochanym tatusiem dotad,dokad bylismy razem .Gdy byl zly na mnie ,gniewal sie tez
na dziecko !czyste kretynstwo ale tak bylo! Oczywiscie zapewnial ze kocha jak
wlasne.teraz nawet nie zadzwoni i nie zapyta czy dziecko jeszcze zyje. Wez pod
uwage ze sa rozni mezczyzni.Niektorzy sa lepszymi ojcami jak niektora matka ale
jest ich niestety niewielu. Tak czy siak bedzie Ci trudno. jesli zwiazesz sie z
kims to wez pod uwage ze bedziesz sie wsciekac gdy nowy"tatus" nakrzyczy lub nie
daj Boze da klapsa twojemu dziecku .No,chyba ze to ja jestem tylko taka
specyficzna.:) Dobrze sie zastanow zanim sie z kims zwiazesz .pozdrawiam .
>
> P.S. Przepraszam za poprzedni post, komputer plata mi figle :-)

[Gość: M.]

Dzięki Samanta. I przepraszam za pominięcie pań w tytule mojego posta. Miały być,
ale kłopoty ze sprzętem trochę pokrzyżowały mi szyki :-)
Że nie bedzie mi łatwo to sie już niestety zdążyłam przekonać. A największa
trudność polega na tym, że nie potrafię nie oceniać kazdego spotkanego męzczyzny
pod kątem tego, czy mógłby zastapić ojca mojemu dziecku. I dochodzę do smutnego
wniosku, że ci, którzy są "urodzonymi ojcami" już dawno mają własne dzieci, a ci
którzy, jak to się mówi "lubią dzieci" (nie przepadam za tym określeniem) boją
sie tej całej sytuacji. A miłość do mnie? Czy to wystarczy? Jak na razie
przekonałam się, że nie :-(

[Gość: samanta1]

Po rozwodzie raz probowalam ulozyc sobie zycie na nowo i chyba juz tego nie
zrobie .Z tym"drugim" rozstalam sie ale dziecko bardzo to przezylo .Do dzisiaj
mam wyrzuty sumienia. Z drugiej strony ja tez przeciez chce ZYC ,byc
kochana ,kochac.... Nie potrafie Ci nic doradzic bo sama mam te same dylematy .
Moze Panowie zabiora glos to czegos wiecej sie dowiesz?

[mario2]

Czy Was Kobiety popi...lo, czy Was cycki bola?- facet, ktory wyrzeka sie
dziecka jest tylko kloaka. Sam ma taka sytulacje, ze nie zyje z zoja- od lat 5-
ale dziecku na niczym nie zbywa. Zdecydowalem sie nawet pozostac pod jednym
dachem z larwa, po to, zeby byc na codzien z dzieckiem. Burzy to mije
szczescie, wywraca plany bycia soba- ale dziecko zawsze moze przyjsc do mojego
pokoju 3x4 m (mieszkanie 99m²- - sam je oplacam) i miec tatusia pod reka.
Dziecko jest najdrozsza istota dla mnie na swiecie!!!!!! Prosze wiec nie
szeregujcie normalnych ojcow, ktorym z larwami nie wyszlo, z poldebilami,
ktorzy z odpowiedzialnoscia i miloscia rodzicielska maja tyle wspolnego co
Lepper z kultura!!!!

[samanta1]

Chwilusia !Przciez nie mowilam ze wszyscy sa tacy ale tych kloak (jak to
nazwales) jest duzo,duzo wiecej .Cycki nas nie bola ale ni masz pojecia moj
drogi jak wyglada zycie samotnej matki i jakie mysli tluka sie jej po
glowie .Caly czas jest cholerny dylemat :Ja czy dziecko ?Bo zawsze istnieje
ryzyko ze mozemy zrobic krzywde wlasnemu dziecku. Moj ex.maz jest w tej chwili
wolnym czlowiekiem ,robi co chce i kiedy chce .Dla mnie zwykla randka jest
problemem organizacyjnym a co dopiero plany na przyszlosc.

[Gość: (...)]

Pierwsze to Twoj jezyk,jest nieco za prymitywny i wulgarny jak na problem o
ktorym mowisz.Drugie to nie sadze bys rozumial na czym polega milosc wogole a
do dziecka w szczegolnosci.Przewijasz sie bowiem we wszystkich watkach gdzie
gromadza sie "sponiewierane "przez los Panie,zajmuje Ci to wiec ogrom czasu z
tego wniosek ze brakuje Ci go dla dziecka.Jestes typem bawidamka ktory w sposob
wyrafinowany dostraja sie do tonu i okolicznosci jakie wynikaja z rozmowy.Sadze
wiec ze milosc to uczucie dla Ciebie obce i egzotyczne.

[mario2]

Pani (panie) psycholog,
skoro pani potrafi czytac, przed czym nisko glowe chyle, bo umiejetnosc ta
wcale nielatwa jest, moze pani zauwazyc, ze gros z moich postwow wysylanych
jest w godzinach pracy. Mimo bardzo wielkiej mojej milosci do dziecka, nie
jestem w stanie zabierac go z soba do pracy. Tak samo trudno mi, po godz 22
zajmowac sie dzieckiem, bo ono wtedy spi.
Co do typu mojego charakteru, nie mylisz sie, lubie bawic damy, co w Twoim
przypadku, juz niejako z nazwy nie wchodzi w rachube. A kochac nie potrafie-
masz racje- bo milosci nie ma :o)))

[Gość: M.]

Ja jestem daleka od tak dosadnego nazywania mojego -ex. Choćby dlatego, że jest
ojcem mojego dziecka. Nie ma na to ochoty, ale jednak nim JEST! I uważam, że z
tego względu należy mu się jednak odrobina szacunku z mojej strony. Bo dziecko
jest świetne!
Piszesz: Zdecydowalem sie nawet pozostac pod jednym dachem z larwa, po to, zeby
byc na codzien z dzieckiem.
Wiesz co, wg mnie jedną z gorszych rzeczy, na które można narazić własne dziecko
jest pozwolić mu byc świadkiem tego jak jego rodzice stają się swoimi wrogami.
Nie chcę Cię urazić, może w Twoim przypadku sprawy układają się inaczej, choć
Twoja wypowiedź raczej na to nie wskazuje. Uważam tak też bazując na własnych
doświadczeniach - właściwie do tej pory trudno mi wybaczyć moim rodzicom, że mają
dla siebie tak mało szacunku, a w przeszłości dość dużo mnie to kosztowało.

Ja cieszę się, że nie udalo nam się rozstać definitywnie i w pewnym sensie jestem
mu nawet wdzięczna za to, że stało się to z jego inicjatywy (choć swego czasu
było to cholernie bolesne przeżyciem.
Pozdrawiam

[Gość: M.]

Oczywiście mialo być:
> Ja cieszę się, że udalo nam się rozstać definitywnie i w pewnym sensie jestem
> mu nawet wdzięczna za to, że stało się to z jego inicjatywy (choć swego czasu
> było to cholernie bolesne przeżycie).
> Pozdrawiam

Spiesze się bo zamykają kafejke internetową i już mi się klawisze plączą :-)

[Gość: ***]

pomysl zanim dasz sobie zapakowac

[Gość: M.]

Do ***:

O rany, i jak mam nie stracić wiary w istnienie męzczyzn przez duże M.
Skąd u ciebie Kolego tyle niechęci do ludzi? Nie ja ci dałam w kość, więc na
mnie się nie wyżywaj.

Do ***

[Gość: samanta1]

Gość portalu: *** napisał(a):

> pomysl zanim dasz sobie zapakowac
Ty dupku zoledny!Wstyd Szczecinowi przynosisz!Wypad!

[Gość: zbyszko]

no jasne, że tak

nawet znam paru

[Gość: M.]

Głupio wymagać, żebyś mi na łamach forum opowiadał ich historie, ale gdybyś
uznał, że z jakichś doświadczeń tych ludzi da się wyciągnąć jakieś wnioski to
czekam i będę wdzięczna. Niestety ma rację Samanta (patrz wcześniejsze posty) -
samotne matki mają jakieś 99% mniej wolnego czasu niż większość samotnych
niematek, więc mniej więcej tak samo mniejsze szanse na rozpoczęcie jakiejś
nowej znajomości, nie mówiąc już o jej utrzymaniu. Zawsze prędzej czy później
pojawia się dylemat: On (nie wiadomo jeszcze wcale czy godny zaufania) czy Ono
(kochane, jedyne, moje, najważniejsze...).
I wcale nie chodzi o jakieś globalne wybory ale o wieczór, dzień, noc; wyjście
do kina czy bajka na dobranoc? wyjazd w góry z nim i białe szaleństwo czy
wyjazd w góry z małą, którą pora już uczyć jazdy na pierwszych deskach? itp,
itd. Można tak ciągnąć...
Naprawdę cholernie trudno sobie z tym poradzić i marzy się, żeby ktoś
przynajmniej spróbował zrozumieć, włączyć się w to życie, które jest już w tak
dużym stopniu zdeterminowane tym małym istnieniem, że po prostu nie da się
przymknać na to oka, jakoś wylawirować.

[woland?]

oj, kobiałki, kobiałki... co tu gadać. skoro waszym zdaniem faceci to paskudne
świnie w przeważającej części niezdolni pokochać własne dzieci, a o cudzych
wspominać nie warto. to po co gadać? po co rozdzierać włosa na czworo? po co
drążyć i szukać chlubnych wyjątków? Przyjmijmy założenie, że wszyscy faceci to
świnie i jeden Mario wiosny nie czyni.
Woland

[Gość: Mika]

Jestem samotną mamą od 4 lat i mimo, że nie związałam się z żadnym mężczyzną to
z doświadczeń moich bliskich znajomych wiem, że są faceci, którzy w pełni
akceptują nie swoje dzieci, kochają je i świetnie je wychowują. Żyjemy w
świecie gdzie coraz więcej ludzi wychowuje nie swoje dzieci i naprawdę na kilka
przypadków jakie znam, tylko jeden facet zachował sie jak fiut. Mój ex bardzo
zaangażował się w wychowanie dzieci swoje nowej małżonki, niestety zapomniał o
swoim dziecku. I tak czasem bywa. Generalnie jestem przekonana, ze można ułożyć
sobie życie, stworzyć nową rodzinę i nie stawać przed wyborem: naraty z facetem
czy narty z dzieckiem.

[Gość: niuniek]

byłem takim 2-gim tatusiem, ale po kolejnym 3-im kochasiu ex-malzowiny
rozwiodlem się, lubiałem dziecko i chyba mieliśmy dobry kontakt, większy mam
problem teraz jak, i czy utrzymywać z nią /ex-pasierbicą kontakt/ skoro rodzice
eksiny=ciężka patologia sami po swojemu urządzają z fatalnymi skutkami życie
swojej córce i wnuczce, najracjonalniejsze jest narazie odpuścić sobie, a potem
zobaczymy co przyniesie życie,

[Gość: maciek]

Jasne, że są faceci którzy potrafią pokochać nie swoje dzieci. Sam znam
przypadek gościa który rozwiódł się z żoną po 10 latach małżeństwa, bo ta nie
chciała mieć dzieci. I co zrobił - związał się z kobietą z dwójką pociech. To
banalne M ale jeszcze Ci się nie poszczęściło. Ale wierzę, że Ci się uda.
Pozdrawiam.

[Gość: samanta1]

Nie chce byc pesymistka ale chyba tylko takie przypadkie sa mozliwe gdy
mezczyzna nie ma wlasnych dzieci.Wtedy owszem ,jest mozliwosc ze pokocha
te"cudze".

[Gość: niuniek]

być może przemawia przez Ciebie gorycz własnych doświadczeń, ale biologia ojca
w poczęciu dziecka jest taka krótka i przypadkowa, że wg mnie bardziej się
liczy wspólne bycie ze sobą i wzajemne relacje, niż jak to mówił tarvolta w "i
kto to mówi" dawstwo nasienia

[Gość: M.]

Więc może powinnam wystąpić teraz w roli mediatora. Panowie i Panie, nie
chciałam nikogo obrażać i właściwie to w moim poście naprawdę trudno coś
takiego znaleźć. Nie unoście się proszę. Nie twierdzę, że nie ma dobrych ojców -
szczerze mówiąc większości ojców, których znam, trudno cokolwiek zarzucić.
Tylko, że żaden z nich nie jest ojcem mojego dziecka!!! Ja, jak napisałam,
MIAŁAM PECHA zakochać się w mężczyźnie, który, jak sam twierdzi, na ojca się
nie nadaje i konsekwentnie sie tego twierdzenia trzyma. Dla scisłości, byliśmy
razem długo i choc zdarzyła nam się wpadka, to tyle samo bylo w tym winy (czy
raczej zasługi :-) jego jak i mojej. I wcale nie bylo tragedii - wręcz
przeciwnie - nawet radosne oczekiwanie.
Moje rozgoryczenie nie wynika z tego, że nasz związek się rozpadł, ale z tego,
że moje dziecko NIE MA OJCA!!! choć miało go przez dwa lata i ma święte prawo
do tego, żeby mieć go nadal. A ja zaczynam popadać w desperację, bo nie chcę,
żeby moje dziecko bylo półsierotą. Chciałabym jej znaleźć zastępczego tatę, ale
moje doświadczenia w tym względzie są niezbyt wesołe, dlatego zwróciłam sie do
was z prośbą o podzielenie się jakimiś pozytywnymi i pouczającymi :-)
doświadczeniami.
Dzięki za rozmowę (mam nadzieję, że to jeszcze nie koniec :-)
Gdyby ktoś chciał - mój e-mail to [e-mail].
No i sorry, bo chyba trochę psuję nastrój tego miejsca, takie to wszystko mało
ROMANTYCZNE :-)))

M - Twój adres coś nie taki jak trza

[Gość: EdWar]

Gość portalu: M. napisał(a):
> Gdyby ktoś chciał - mój e-mail to [e-mail].
> No i sorry, bo chyba trochę psuję nastrój tego miejsca, takie to wszystko mało
> ROMANTYCZNE :-)))

Wodniczku,
Twój e-mail ma jakis błąd. Napisałem do Ciebie, ale list wrócił.
pozdrawiam

[wodniczek]

O kurcze, mam też skrzynkę na Onecie i troche mi się poplątało. Oczywiście -
[e-mail] . "poczta" wplątała mi się z Onetu :-) Czekam na Twój e-
mail i pozdrawiam. M.

[wodniczek]

I naprawdę nie wiem dlaczego ten "pocztowy" adres pojawia się teraz jako autor
mojego postu. Chyba trochę namieszałam :-)M.

[Gość: M.]

A dla zainteresowanych - mój adres e-mailowy to: [e-mail] :-))
To już naprawdę ostatnia wersja i obiecuję, że prawdziwa.
Pozdrawiam.
Niedorzecznie Roztrzepana M.

[Gość: Papas]

Faktycznie miałaś pecha. Pozbądż się faceta jak najszybciej ponieważ nigdy
nie zaakceptuje i nie pokocha Twojego dzieciaka prawdziwą miłością.
Sam mam dwoje dzieci z pierwszwgo związku 24 i 22.Obecnie jestem z kobietą
mającą dwóch synów 12 i 16.Trudno było mi przyzwyczaić się do nowej sytuacji
jednak mądry człowiek musi oprócz kobiety widzieć także jej dzieci.
Staram się traktować ich poważnie a także pokazywać im że moja miłość do nich
przyjdzie z czasem pomimo wielu różnic i poglądów które nas dzielą.
Wiem jednak że w chwili kiedy zdecydowali się mówić do mnie tato ja ze swojej
strony muszę dawać im pewność że mają drugiego ojca na którego mogą i muszą
liczyć.Jestem surowy i wymagający ale wszyscy rozumiemy że tak być musi i tak
jest dobrze dla obu stron. jedno jest pewne, po dwóch latach chłopaki są
zadowoleni i robią naprawdę dużo aby zadowolić mnie jeszcze bardziej.
Jednocześnie powiem Ci że byli bardzo trudni i myślałem że nigdy się do nich
nie zbliżę. Jednak wszystko się zmienia i czuję że coraz bardziej mi na nich
zależy. Tak więc pogoń drania i nie oszukuj się że się zmieni.Zapewniam Cię że
są faceci którzy mają bardzo pozytywny stosunek do dzieci i potrafią kochać
niezależnie czyje jest dziecko choć to wymaga trochę czasu.