konfrontacja pięść z nos

[pyckal]

Baby precz ze stanowisk!
Ostatnimi czasy ktoś "zabił minister",
a Wysoka Komisja skonfrontowała "minister z prezes".
Powszechnie już bredzi się o "redaktor naczelnej" i nikt jakoś nie zauważa,
że to dwa błędy w barszcz.
Jedynym ratunkiem przed zagładą polskiej mowy wydaje mi się w tej sytuacji
natychmiastowy zakaz obejmowania wysokich stanowisk (tych z pierwszych stron
gazet) przez kobiety.
Co na ten temat "nasza ekspert" (też pierwsza strona, tyle że wirtualna).
Do ekspert się zwracamy, do ekspert
- z szacunek oczywiście
Pyckal

[ala100]

pyckal napisał:

> Ostatnimi czasy ktoś "zabił minister",
> a Wysoka Komisja skonfrontowała "minister z prezes".
> Powszechnie już bredzi się o "redaktor naczelnej" i nikt jakoś nie zauważa,
> że to dwa błędy w barszcz.

No i znalazlam obojnacze słowa. Jednak wolałabym żeńską końcówkę: ministra,
redaktora naczelna, prezesa.

> Jedynym ratunkiem przed zagładą polskiej mowy wydaje mi się w tej sytuacji
> natychmiastowy zakaz obejmowania wysokich stanowisk (tych z pierwszych stron
> gazet) przez kobiety.
> Baby precz ze stanowisk!

To są Drogi Pyckalu Wasze pobożne życzenia i senne majaki. Ja to nawet
rozumiem, ale na wszelki wypadek - już radzę nauczyć się dzieci rodzić!

Pozdrawiam. Ala

[arana]

pyckal napisał:

> Jedynym ratunkiem przed zagładą polskiej mowy wydaje mi się w tej sytuacji
> natychmiastowy zakaz obejmowania wysokich stanowisk (tych z pierwszych stron
> gazet) przez kobiety.


Wójtów rodzaju żeńskiego ułaskawiamy? To tylko piąta strona dzisiejszej gazety.
Oto urywki:

WÓJT PIRAT
Wójt gminy...Zuzanna P....potrąciła samochodem człowieka. (...)
Wójt została zatrzymana. (...)
Pani wójt prowadziła poloneza. (...)
Policja zatrzymała Zuzannę P.

Autor notatki na ten sam temat w innej gazecie poradził sobie lepiej, bo tylko
raz napisał: "Wójt przyznała się..."

Tak więc, drogi Pyckalu,odrobina wysiłku stylistycznego i problem (prawie)
rozwiązany, no, przynajmniej do czasu, gdy rzeczownik rodzaju męskiego zacznie
oznaczać wyłącznie kobietę. A zdaje się, że idziemy w tym kierunku: coraz
rzadziej używa się słów "lekarka" czy "nauczycielka" w odniesieniu do kobiet;
w dokumentach staje sie to regułą.

To co, darujesz wójtom? ;)

[ala100]

arana napisała:

>
> Wójtów rodzaju żeńskiego ułaskawiamy?

Akurat tę wójt to nie. Trzeba zdjąć i ukarać.

> coraz
> rzadziej używa się słów "lekarka" czy "nauczycielka" w odniesieniu do kobiet;
> w dokumentach staje sie to regułą.

Ciekawa jestem, jak w słownikach opisywana jest ta obojnaczość. I dlaczego tak
się stało, że zanikają żeńskie końcówki. Kto za to odpowiada?

Pozdrawiam. Ala

[arana]

ala100 napisała:

> Ciekawa jestem, jak w słownikach opisywana jest ta obojnaczość. I dlaczego
tak
> się stało, że zanikają żeńskie końcówki. Kto za to odpowiada?
>
> Pozdrawiam. Ala



Mój slownik (PWN z1999) po prostu rejestruje zjawisko.
Natomiast w Poradni Jezykowej, po wpisaniu hasla "rodzaj zenski", na trzech
kolejnych stronach pisze sie o wspólczesnie zachodzacym procesie zmian, o
nadziei w sprawie wyksztalcenia sie zenskich odpowiedników zawodów, ale tez o
wyodrebnianiu sie meskiego rodzaju jako nazwy gatunkowej zawodu (jest
lekarzem, jest nauczycielem odnosnie kobiet).

"Kto za to odpowiada?" - pytasz Alu.
Za jakis czas pewnie powstana odpowiednie teorie, gdy bedzie mozna miec
dystans do zjawiska.
Na razie proponuje rzymska maksyme: "Uczynil tem, dla kogo to bylo korzystne."
Moze byc? ;)

Pozdrawiam.

[teresa.kruszona]

W języku polskim istnieją wyrazy dwurodzajowe: żeńskie - jeśli odnoszą się do
kobiet - i męskie - kiedy odnoszą się do mężczyzn. Należą do nich m.in. stopnie
(tytuły) naukowe, nazwy stanowisk i zawodów, np. pani profesor, pan profesor;
pani minister, pan minister; pani wójt, pan wójt; pani premier, pan premier;
pani redaktor, pan redaktor. W języku potocznym funkcjonują odmiany żeńskie
tych tytułów czy zawodów, jednak w normie wzorcowej zaleca się takie formy jak
wyżej.
Pisała o tym problemie już prof. Danuta Buttler, zwracając uwagę na to, że
kobiety dość późno zaczęły wykonywać zawody „męskie”, a jeszcze później
obejmować stanowiska dotychczas obsadzane wyłącznie przez mężczyzn. O ile
poprawną ze względów morfologicznych formą nazwy zawodu kierowcy w rodzaju
żeńskim byłaby kierownica, o tyle nazwa ta odsyła już do innego desygnatu,
podobnie jak szoferka, saperka czy marynarka. Rzeczywistość zmienia się
szybciej niż język.
Trzeba zauważyć, że są także określenia z końcówką typową dla rodzaju żeńskiego
(-a) odnoszone bądź do mężczyzn, bądź do kobiet, np. kaleka, sierota, beksa,
oferma, ofiara.
Feministki walczą z językowymi przejawami seksizmu, ale to, jak będziemy
mówili, czy też jaka będzie norma, nie zależy ani od efektów tej walki, ani
nawet od językoznawców, ale od zwyczaju. Jeśli upowszechnią się formy
profesorka, redaktorka, to i tak będzie.

[ja22ek]

W kwestii formalnej: poprawną ze względów morfologicznych formą żeńską nazwy
zawodu 'kierowca' jest 'kierowczyni', na co wskazują takie oboczności jak łowca-
łowczyni, sprzedawca-sprzedawczyni itp.

Pozdrawiam
Jazzek