Samotność wśród ludzi

[gite19]

Witam
Zapewne zapytacie dlaczego wybrałam temat o samotności.Otóż
dlatego,że,mało się o niej mówi,a dużo ludzi na nią cierpi.
Wiele osób wśród nas doświadcza samotności, chociaż wcale nie są
sami.Wokół nich są ludzie-rodzina,znajomi,sąsiedzi, a nawet
przyjaciele.Ale oni czują się bardzo samotni, czegoś im
brak.Samotność dopada nas w różnym wieku-młodych, starszych.Skad
zatem się ona bierze?, jaka jest geneza?.Czy ci , którzy na nia
cierpią to sami egocentrycy, czy też despoci?Czy ci , którzy ich
otaczaja są tacy?Dlaczego niektórym z nas tak ona doskwiera?
Niektórzy są samotni bo maja taki charakter, inni z własnego wyboru,
a jeszcze inni bo życie zgotowało im taki los. Więc cóż zrobić z tą
samotnością?jak już dopadnie to jakimi sposobami ją zniwelować, jak
oddalić od siebie.Wiele osób zadaje sobie to pytanie i cały czas
szuka na nie odpowiedzi.Czy ktoś zatem znajdzie właściwą odpowiedz?
Pozdrawiam GITE

[polnaro]

Nie pytasz o przyczyny, wymieniłaś wiele z nich, ale o to jak sobie z
samotnością radzić, to trudniejsze pytanie.
Trzeba byłoby znać możliwości otoczenia /miasto, wieś/, potrzeby i gust osoby
samotnej, oczekiwania. To bardzo indywidualna sprawa.
Jeśli ogólnie trzeba, to może zacząć od wyjścia z propozycją pomocy komuś jej
potrzebującemu, albo odkurzyć stare przyjaźnie, zaniedbywane i zacząć je
pielęgnować ? A jakiś klub, kurs? Byle będąc wśród ludzi znowu się nie usuwać w
kąt, bo wiesz..."siedź w kącie a przes...ą cię".
Tylko koniecznie na straży postawić zdrowy egoizm, żeby nie stać się z osoby
samotnej naiwną-wykorzystywaną.

[ditula-31]

Właśnie. Dlaczego dopada niektórych samotność? Znam takie osoby i bardzo mi ich
żal. To są ludzie różni, często ich zachowanie powoduje niechęć w stosunku do
nich. Sami stwarzają wokół siebie nieprzyjemną atmosferę wszystko im
przeszkadza, ciągłe narzekanie jak im to źle i jakie mają codzienne problemy,
gadają dużo i przeważnie też źle innych.Boże uchowaj od takich znajomych. Znam
osobę z którą po prostu boje się spotkania, bo czuje na koniec rozmowy, że
obarczyła mnie swoimi wieloma dolegliwościami. Rzeczywiście nie ma przyjaciół i
nawet rodzina się odsunęła. Nie pomagają żadne rady, które na pewno pomogłyby
jej z życiu, ale wszystkie odrzuca i we wszystkich widzi wrogów.

[dorka556]

Kiedyś był tu już na forum, wątek o samotności. Myślę, że jest to jednak cecha charakteru. Są osoby, które nie mogą i nie powinny żyć same a inne jak np. ja dobrze się czują w swoim towarzystwie.
Mieszkam sama od wielu lat, z dala od ludzi, dzieci daleko a ja przez moment nie czułam się samotną. Czy to coś niezwykłego?

[anoagata]

Całkowicie sie z tym zgadzam,nie bardzo wiem co to samotność, bo jeszcze tego
nie przeżyłam, ale chyba i nie przeżyje ponieważ też bardzo lubię własne
towarzystwo i wtedy mogę z inteligętną osobą porozmawiać,i nie ma żadnej
samotności.Oczywiście nie każdy ma taki charakter .Mieszkam z rodziną i trochę
narzekam właśnie na brak tej mojej kochanej samotności.

[dwa-filary]

Chyba tu opisujecie dwa pojęcia: być samej i być samotną.Być samej to normalne,z reguły z wyboru,a być samotną to podłe uczucie często narzucone przez życie,ale chyba jeszcze gorsze uczucie, samotnej wśród najbliższych

[ktosia57]

znam to uczucie,samotności wsród najbliższych,jest to stan który mało kto
rozumie,można mieć dobrą sytuację materialną,dorosłe dzieci,a dusza czuje się
samotna,zupełnie zgadzam się z poprzedniczką właśnie życie zgotowało mi ten
los.Za póżno nauczyłam mówić nie,

[anka125]

Ech,to jakbym siebie słyszała...
Co z tego że mieszkam z kimś.Tak,właśnie kimś,choć zapisani jesteśmy w
urzędzie.I najchętniej z nim mi się ...milczy.To znaczy - wolę być w innym
pokoju i zajmować się albo książką albo gazetą.Nie lubię z nim rozmawiać.Wolę tę
swoją samotność.
Coś się przed laty wypaliło.A może tego wcale nie było?

[anoagata]

Ja też Anka to widocznie Anki tak mają.Pozdrawiam.

[iryska2604]

Nie tylko Anki,niestety.Chyba to zalezy od tego czego sie oczekuje od ludzi i
partnera.Jesli sie tego nie dostaje-klops.To troche tak jakby sie rozmawiało
innymi językami albo "grało w innej lidze".

[polnaro]

Dwa-filary zwróciła słusznie uwagę na ten najsmutniejszy i najtrudniejszy rodzaj
samotności. Kiedy ludzie będący obok, często najbliżsi, nie tylko nie rozumieją
się ale i rozmawiać nie mają o czym.
A może tak się dzieje kiedy za bardzo skupiamy się na sobie?
Uważamy, że mamy patent na mądrość?
Kiedy otoczenie zauważa u nas brak empatii, forsowanie za często własnych racji,
to zwyczajnie odsuwa się.

[dwa-filary]

A może tak się dzieje kiedy za bardzo skupiamy się na sobie?
Uważamy, że mamy patent na mądrość?
Kiedy otoczenie zauważa u nas brak empatii, forsowanie za często własnych racji,
to zwyczajnie odsuwa się.


Mnie się wydaje,ze po prostu coś się wypaliło,ze już tak nie cieszy

[dede43]

Lubie być sama, więc bez problemów "wypuszczam" męża na wycieczki z
jego, a kiedyś naszym klubem PTTK. Nie chodze juz po górach, nie
jeżdże na nartach, spływów kajakowych nigdy nie lubiłam,bo po prostu
nie umiem pływać. Ale nie widzę powodów by po prawie 40 latach
małżeństwa zabraniać mężowi tych przyjemności tylko dlatego,że
zdrowie juz nie to i w nich nie moge uczestniczyć. Ba, widzę powody
by to było jak najczęściej. Mam wtedy zupełny "luz-blues" - żadnego
gotowania, żadnych obowiązków. Jakie to miłe, gdy na codzień
człowiek kręci sie w kółko, ciągle robi to samo.

[dede43]

I zapomniała dodać - choć wtedy jestem sama, samotna nie czuje sie
wcale.

[dwa-filary]

choć wtedy jestem sama, samotna nie czuje sie
wcale.

Na tym polega zycie ,ja też lubiłam dni "być samej"... to nijak się ma do samotności

[anoagata]

Samotność to chyba jakieś pojęcie względne,bo można być wśród ludzi i być
samotnym i być samym i nie być samotnym, czyli chyba sprowadza sie to do jednego
że wszystko zależy od samej danej osoby co sobie wybiera.

[aga-kosa]

przerabiałam to .Dwie obce osoby ,które sie kiedys kochały.Nastąpił
taki okres ,kiedy dzieci sie usamodzielniły ,wyfrunęły z domu ,
aparatura zaczęła szwankować.Szwagierka bardziej wiekowa ode mnie
powiedziała ,że to jest męskie klimakterium i to trzeba
przeżeć .Chodziłam jak koło jajka ,patrzyłam w oczy czy mrugnie choć
powieką w odpowiedzi na pytanie czy chcesz herbatę . Wieczne dąsy
lub milczenie.
Jednego dnia strzeliłam drzwiami i tak jak stałam pojechałam do
przyjaciółek.One miały podobne dylematy. Im dłużej byłam poza domem
było mi lepiej.
Mógł sobie przemysleć i zobaczyć jak wygląda życie w pojedynkę .
Zjawił się przeprosił po raz pierwszy wykrzyczeliśmy sobie
żale ,starając się nie mówić :bo ty zawsze ,a zamiast tego ja bardzo
bym chciała ...
Udało sie od ośmiu lat wiemy ,że nie jest ważna "odrobina mężczyzny
na co dzień" ale jest ważne ,że jest obok , oddycha , otworzy
drzwi , przepuści, zrobi herbatę ,obierze pomarańcze ,położy obok
komputera,zaprosi na balety.aga

[super222]

Jeżeli uda mi się przetrzymać dwa odcinki Rancza w TVP I program, to
obejrzę *Lawendowe wzgórze*, film angielski.
Takie perełki udaje się komuś przemycić do programu, lecz o takiej
godzinie, że chce się zapłakać. Polecam film, a nie łzy.

[iryska2604]

Też sie na to szykuję-"Ranczo" jest dosc strawne wiec przetrzymasz.Ja muszę
zadbac zeby mi sie slubny nie wpakował o 22 z jakimś "zabili go i uciekł" ale
chyba o tej porze zalegnie w swoim pokoju,tam tez ma telewizor, moze cos na TVP
lub Polsacie będzie...

[super222]

To był film!!!
"Lawendowe wzgórze".
Nawet najmniejsza rola to perełka.
Zdjęcia, widoki, muzyka...Boże! jakie
to wszystko było urzekające.
Nawet nie zauważyłam, że policzki
mam mokre od łez.
Dawno nie odczuwałam takiego wzruszenia.
)) )) ))

[polnaro]

Film nawet w temacie wątku, też mi się podobał. Sylwetki psychologiczne
bohaterów pokazane ciekawie, pięknie zagrane postacie,to mnie zaciekawiło
bardziej niż sama akcja.
Oglądałam sama, wszyscy uciekli. Faceci!

[jagodajna]

Oglądałam - śliczny, ja do końca a mąż w połowie filmu....hrhrhrhrhrrr i dobrze, bo by się śmiał, że beczę ))

[iryska2604]

Zaraz mi sie oberwie- bo mnie nie powalił na kolana.Wydumana ,wzięta z księzyca
historyjka.Pooglądac mozna ale zeby płakac? Bardziej poodobały mi sie "Zielone
smazone pomidory" czy "Stalowe magnolie".Było tam wiecej zycia.

[iryska2604]

Ze juz nie wspomnę o " Czułych słówkach"...

[52ania]

Filmów nie oglądałam,ale ta samotność wśród ludzi trochę mnie
zainteresowała.Jeszcze nie wiem, co to samotność.Mam dobry kontakt z mężem i z
dziećmi.Poza tym mam koleżanki,chodzę na UTW, mam telefon i internet.Nie wiem co
będzie dalej,ale myślę, że samotność dopada człowieka przede wszystkim po
stracie bliskiej osoby.Wtedy trzeba duuużo czasu aby móc na nowo normalnie
funkcjonować.Nie łatwo wtedy jest sobie wytłumaczyć,że będzie dobrze,ze trzeba
żyć dalej.Trzeba się wtedy uczyć żyć samemu.Inny rodzaj samotności wynika chyba
z charakteru danej osoby.Niestety w relacjach międzyludzkich trzeba umieć
rozmawiać, tzn nie tylko mówić, ale potrafić słuchać.

[agata-52]

Na mnie ten film nie zrobił wrażenia. Ale np."Lepiej późno
niż później" z Jackiem Nicholsonem to łezka mi pleciała.

[polnaro]

"Lepiej późno niż później" też obejrzałam z zainteresowaniem, każdy film z
bohaterami w naszym wieku jakoś szczególnie przemawia do nas, a jeśli jeszcze i
dobra obsada.
Klimat jednak obu tych filmów nie da się porównać i motywy zachowań bohaterów
też na innej skali. Zresztą jeden jest obyczajowy, drugi to komedia.

[gite19]

Witam
Przeczytałam wszystkie wypowiedzi.Samotnośc to temat długi jak rzeka
i szeroki jak ocean.Tak do końca to chyba nie wytłumaczalny i nie
zbadany.Samotność staje się wielkim problemem, nie tylko jednostki
lecz społecznym.Zaskajujący jest fakt, iż cierpią z tego powodu nie
tylko dorośli, ale młodzież a nawet dzieci.Młodzi,bo może przyjęli
zupełnie inne wartości w życiu/priorytetem dla nich jest:kariera
zawodowa, finanse,prestiż zawodowy/,dzieci, bo zostały odrzucone
przez najbliższych,brak im ciepła,miłości.I tak moznaby było mnozyć
i ciągle szukac przyczyn,tylko tak trudno znaleść lekarstwo.
Mówimy,że zmienił sie świat,a może to my go nieustannie zmieniamy i
kształtujemy według własnych potrzeb i upodobań.Wśród tego pędu i
zgiełku coraz bardziej oddalamy sie od siebie,tworzymy wielka pustkę.
Ta pustka obecnie zawitała do naszych rodzin,domów i nawet małych
grup społecznych.Trwać i narastać bedzie problem tak dlugo, im
bardziej od siebie bedziemy sie oddalać.
Pozdrawiam i zapraszam dalej do dyskusji.Zapewne nikt z nas nie
znajdzie antidotum,ale warto poznać więcej przyczyn i powodów.
GITE

[iryska2604]

Pamiętam z dzieciństwa ze w domu moich rodziców często bywali goście,wydaje mi
sie ze wtedy ludzie jakos bardziej do siebie lgnęli.Obserwowałam potem jak
wygląda mieszkanie w bloku -zbiorowisko ludzi z całej Polski -taki
tygiel.Początkowo ci co zamieszkali od początku jakos sie zintegrowali,moze
dlatego ze mieszkania były przydzielane ludziom z jednego zakładu pracy.Z
biegiem lat każdy sie jakos zamykał w swoim M -dzieci rosły,jedni sie
wyprowadzali,drugim sie zmarło .Teraz-po 35 latach mało kto sie tam zna.W klatce
jest 15 mieszkań.Nie wiem,czy obecne tempo zycia czy jakies inne czynniki
powoduja to że ludzie tak sie zamykają na innych?

[gite19]

Witam
Masz rację, co to był za świat i życie własnie w takim środowisku?,
kamienice trzęsły sie od życia,codzienności.Praca, codzienne
obowiazki, zabawy dzieci, nauka. Ludzie byli sobie bardziej
zyczliwi, pomagali sobie w trudnych sytuacjach, nikt nie czuł się
samotny.Zapraszali sie wzajemnie na spotkania, a i na Święta
zapraszało sie osoby starsze, samotne.Dziś jest to nie do
pomyślenia.To stare, z naszych lat dzieje.Ale jakie miłe,sympatyczne
i przyjemne.Nie czuliśmy do siebie tyle jadu i nienawiści co
dziś.Owszem nie przeważał miód, ale było wspaniale, bezpiecznie,
czasem nawet wesoło.Różne sytuacje przeżywaliśmy razem.Były
radości, smutki, problemy.Zawsze sąsiad na sąsiada mógł liczyć i co
najważniejsze nigdy sie nie zawiódł.Wszystko wynikało z dobrej woli,
było takie naturalne.Brak mi tamtych lat.A teraz, cóz sie stało z
nami? ludzmi?Rownież zadaję sobie to pytanie i nie znajduje tak do
konca na nie odpowiedzi.Zupenie inny świat, a w nim inni juz ludzie.
Nam pozostały tylko wspomnienia, może z tego nalezy sie cieszyć.
Pozdrawiam GITE