Piszemy epos

[koza16]

Nastepny zaczyna!

[luka41]

"Epos (epopeja) jest jednym z głównych gatunków epiki. Przed powstaniem
powieści był to dominujący gatunek tego rodzaju literackiego. Epos obejmuje
rozbudowane utwory, zazwyczaj wierszowane, ukazujące dzieje legendarnych lub
historycznych bohaterów, rzucone na tło wydarzeń przełomowych dla określonej
społeczności. Genetycznym źródłem eposu były mity, podania i baśnie,
utrwalające pamięć o ważnych postaciach i wydarzeniach, wyznawane wartości i
wierzenia religijne. Epos znany jest on bardzo dawna. W Babilonii powstał już w
3. tysiącleciu p.n.e. ("Gilgamesz"). Dla tradycji epiki europejskiej podstawowe
znaczenie ma epos starożytnej Grecji, ukształtowany w IX-VIII w. p.n.e. w Azji
Mniejszej na gruncie kultury jońskiej. Epos rozwinął się z pieśni o tematyce
mitologiczno-historycznej, śpiewanych przez rapsodów (wędrowni recytatorzy).
Najwybitniejsze dzieła epiki starogreckiej - "Iliada" i "Odyseja" -
przypisywane są Homerowi.

Cechy eposu homeryckiego:

- Znamienne jest występowanie dwóch płaszczyzn fabularnych: jednej,
umieszczonej w świecie bogów, drugiej - w świecie bohaterów. Pomiędzy tymi
płaszczyznami istnieją liczne związki, m.in. dlatego, że niektórzy bohaterowie
mają pochodzenie boskie.
- Główną motywację działania postaci ziemskich stanowi wola bogów. Żadne ważne
zdarzenie nie dzieje się bez ich ingerencji.
- Bohaterowie są także silnie związani ze swoim środowiskiem ziemskim,
społeczeństwem, jego prawami i obyczajami. Ich czyny podlegają ocenom moralnym,
oni sami są zindywidualizowani pod względem psychologicznym.
- Bogowie wyposażeni są w cechy ludzkie; ich czynami rządzą namiętności i
ambicje.
- Fabuła przedstawiana jest poprzez szereg epizodów, co wiąże się z
pochodzeniem eposu (zespoły pieśni o własnej, zamkniętej kompozycji).
- W eposie homeryckim występuje wszechwiedzący i obiektywny narrator, który
zachowuje jednolity dystans wobec opowiadanych zdarzeń. Obecność narratora jest
często ujawniana np. poprzez bezpośrednie zwracanie się do odbiorców. Postać
narratora jest szczególnie widoczna w inwokacji, rozpoczynającej epos (prośba
do muz o natchnienie poetyckie).
- Dla stylu narracyjnego eposu homeryckiego znamienne jest występowanie stałych
epitetów i bardzo rozbudowanych porównań (tzw. porównania homeryckie).
- Miarę wierszową eposu homeryckiego stanowi heksametr."

Noo teraz nam pojdzie latwo, skoro już znamy definicję, nieprawdaż?

[xxx131]

W Gdansku mieszkal Wojciech, cudowny Heros i jego himerniczna zona.

Aleksandriada (proszę, kontynuujcie!)

[Gość: AAAA]

Niech Muza Madrości i wszelakiej Cnoty
Z Olimpu szczytnego (bez cienia głupoty)
Tu zstąpi na ziemię i ognia boskiego
Użyczy poecie do czynu wielkiego
By słowem i śpiewem (lub tańcem wszelako
Jak On chciał nas raczyć - ciekawych Polaków)
Opisać Mocarza, co jest nad Mocarze
Gdy wodzi nas pewnie i przykład pokarze,
Dowódce nad Wodzów, co męstwa wielkiego
Pierwszego wśród pierwszych (też Preziem zwanego)
Doktora poezji, magistra nauki
Co wszystkim Polakom okazał cud sztuki
Jak godność zachować w objęciach Bachusa
Dom Wspólny budować i w przyszłość dać susa
I On to zajmuje Gmach Biały w Stolicy
(Gdzie godni władali przed nim namiestnicy
Co wschodnie dostali na tron pomazanie)
A święta Bruksela Mu święci władanie)
Nad Polską dostojną rąką sprawiedliwą
Rozsądza nam spory mądrością straszliwą
I zaraz zaradzi na problem nam wszelki
Nasz Wódź, Pan i Ojciec - Aleksander Wielki!

[xxx131]

Aleksander Wielki i jego zona Jolanta
Jolanta Wielka i jej Wysoka Komisja
W Komisji siedzi dziesieciu medrcow
Rozmyslajacych nad Orlengate.