Światem zaczęło rządzić Lato.

[palnick]

Z miesięcznym poślizgiem ale jednak. Zapraszam :-)
----------
Lato

Rzecz między nami była cicha
Westchnąłem do ciebie tak jak się wzdycha
I było nam ciasno, miło, dużo się spało i często piło
No i czego, czego jeszcze chcesz?

Lato, lato wszędzie, zwariowało, oszalało moje serce
Lato, lato wszędzie a ty, dziewczę, zaraz wpadniesz w moje ręce

Piszę i wymyślam słowa piosenki
Żebyś pomyślała, jak jestem wielki
I nie wiesz, że to właśnie ja chcę dać ci wielki wina balon
No i czego, czego jeszcze chcesz?

Lato, lato wszędzie...

Ptaki zaryczały świtem na niebie
Zaśpiewałem parę dźwięków tylko dla ciebie
I w oczy twoje zamglone spoglądam, krzyczę do ucha, ciebie pożądam
Tylko ciebie, ciebie jeszcze chcę

Lato, lato wszędzie...


Formacja Nieżywych Schabuff

[ave.duce]

Lato

Daj mi rękę, mamusiu,
pójdziemy na rosę!
Trawa będzie zielona,
my będziemy bose.
Drzewa będą zielone,
góry będą zielone,
chmury będą zielone,
wielkie i puchate!
Domy będą zielone,
dymy będą zielone...
Wiesz, dlaczego zielone?
Bo to będzie lato!

Danuta Wawiłow

[palnick]

Tyle Słońca w Całym Mieście

Słowa: J. Kondratowicz, Muzyka: J. Kukulski

Dzień wspomnienie lata
Dzień słoneczne ćmy
Nagle w tłumie w samym środku miasta
Ty, po prostu ty

Dzień godzina zwierzeń
Dzień przy twarzy twarz
Szuka pamięć poplątanych ścieżek
Lecz czy znajdzie nas

Refren:
Tyle słońca w całym mieście
Nie widziałeś tego jeszcze popatrz, o popatrz
Szerokimi ulicami niosą szczęście zakochani
Popatrz, o popatrz
Wiatr porywa ich spojrzenia
Biegnie światłem w strugę cienia
Popatrz, o popatrz
Łączy serca, wiąże dłonie
Może mi zawróci w głowie też

La, la, la, la, la, la, la...

Dzień powrotna podróż
Dzień podanie rąk o, o
Ale niebo całe jeszcze w ogniu
Chcę zatrzymać wzrok

Refren:
Tyle słońca w całym...

Lato pachnące miętą

[palnick]

Konie zielone przebiegły galopem
i spod ich kopyt wytrysnęły kwiaty
żaby w sadzawce rozpaliły ogień
na niebie księżyc pozapalał gwiazdy
nad brzegiem stawu wsłuchany w krzyk czajek
owiany mocną wonią tataraku
patrzyłeś w gwiazdy na samym dnie stawu
mówiłeś do mnie ze przemija lato

lato pachnące miętą }
lato koloru malin }
lato zielonych lasów }
lato kukułek i czajek } / x 2.

konie zielone przebiegły galopem
pod kopytami zwiędły leśne kwiaty
żaby w sadzawce wygasiły ogień
na niebie chmury przesłoniły gwiazdy
znad brzegu stawu daleki wracałeś
a staw zabierał wonie tataraku
mówiłeś do mnie daleki i obcy
że przeminęło chyba nasze lato

Katarzyna Jamroz

[zwykly2]

Elegia o lecie
O, dziecinne oczy chabrów,
dojrzałość nasturcji.
Dzień jest jak okręt odpływający do Indii,
odpływający do Turcji.
Aleje prześnione o cieniach szerokich
baobabów lip.
Balkon sąsiedni fuga Bacha
pejzaż prowadzi pod kościół
i słychać koła nieba - planet skrzyp.
Cóż zostało?
Oto grób jest gliniana warstwa wspomnienia,
nieżywy kwiat o dziecięcych policzkach,
mój wiersz ostatni, który spaliłem,
została z niego mała, czarna różyczka.

Krzysztof Kamil Baczyński
początek 1940r.

Nasturcje

[palnick]

Kwiaty nasturcji gęste,
Nieugaszone rany,
Krwawym wieńcem opasują
Nasz domek drewniany.

Świecą jak złote słońca,
Płoną jak purpury,
To spadają ku dołowi,
To się pną do góry.

Naokół naszego balkonu
Smrekowe korytka,
A z nich główki swe wychyla
Kwiatów gawiedź wszytka.

Niektóre z nich swe dzióbki
Wznoszą szczebiotliwie
Z gniazd drewnianych, niby ptactwo
Pierzące się na niwie.

Lecz po co szukać niwy?
Szczebiocą by jaskółki,
Co się tak do nich lubią mizdrzyć
Z balkonowej półki.

Dola kwiatów, ludzi, ptaków
Ze sobą jest sprzęgnięta:
Jednaką spójnią los je spina,
O losie Bóg pamięta.

Cóż tam się dzieje na górze?
Coś wre w jaskółek gnieździe.
Czyżby tu się już znudziły?
Myślą o wyjeździe?

Myślą rzucić już okap?
Nasturcji rzucić kwiaty?
O jak nam będzie bez nich smutno!
O raty! przeraty!

O jakże będą więdnąć!
Jak będą gasnąć one!
O jakże nasze zemrą serca,
Całkiem przygaszonel

Lecz chwała Bogu, że dotąd
Jeszcze płomienieją,
Chociaż ich ogień będzie tylko
Zwodniczą nadzieją.

Palcie się, kwiaty drogie!
Palcie się do syta!
I niech z was się o swe losy
Żaden już nie pyta.

Palcie się, kwiaty wrzące!
Chłońcie własne ognie!
Bez troski o to, co was jutro
Zwarzy, skruszy, pognie.


Jan Kasprowicz

Letni wieczór

[palnick]

Już zaszedł nad doliną
Złocisty słońca krąg
Ciche odgłosy płyną
Z zielonych pól i łąk.
Dalekie ludzi głosy,
Daleki słychać śpiew
I cichy szelest rosy
Po drżących liściach drzew.
Promieńmi gra różana
Topnieje w sinej mgle,
A świeży zapach siana
Skoszona łąka śle.
Wraz z wonią polnych kwiatów,
Z gasnącym blaskiem zórz
Cicha poezja światów
W głąb ludzkich spływa dusz.
W półcieniu pierś olbrzymią
Podnoszą widma gór,
Nocnymi mgłami dymią,
Wdziewają płaszcze chmur.
I wiążą swoje skrzydła,
Podarty kryjąc stok
Jak senne malowidła
Powoli toną w mrok.
Wieczoru blask niepewny
Oświetla obraz ten
Ludzie w zadumie rzewnej
Gonią piękności sen.

Adam Asnyk

A prosze bardzo :)

[eboshi]

Latem cierpkie owoce pęcznieją słodyczą,
W tańcu pracy pszczoły na urodzaj liczą,
Słońce szczodrze wytrząsa swoją gęstą grzywę
Na ludzi ospałych, na miasta leniwe.
Matka Boska się pławi w złocie i zieleniach,
Pustoszeją w święto narodowe więzienia -
Tak co roku nas lato spokojem kołysze,
Więc dlaczego przed strachem chowamy się w ciszę?

- Bo za oknem grzmot się ściga z błyskawicą,
W letnią burzę tańczą Wodnik z Topielicą -
Zakochani w zbrodni, ofiar wiecznie głodni -
Wodnik i Topielica, Topielica i Wodnik.

JK 1987

Pejzaż Sierpniowy

[palnick]

Po ciężkim śnie senna Ziemia
Poranną mgłą się obmywa.
Świt na jej widok oniemiał:
tak nagle - nieobrzydliwa?

W harmonii łąka i słońce,
stóg siana, dziewczę i chłopiec...
Wakacje klasy rządzącej.
Politycy na urlopie.

Można otworzyć gazetę
i nawet przełknąć śniadanie!
Czyżbyśmy - inną planetę
dostali na zamieszkanie?

Nikt się w zeznaniach nie plącze,
nikt butów nie brudzi na tropie...
Wakacje klasy rządzącej.
Politycy na urlopie.

Nareszcie serce i rozum
w wyśnionej są równowadze,
jak zwykle, kiedy się godzą
ze sobą - Służba i Władza.

WAKACJE KLASY RZĄDZĄCEJ!
POLITYCY NA URLOPIE!
- Gdzie pianę z ust swych wysączę?
- Komu teraz dokopię?

Nazbyt nie dręczę się przecież,
wiem, że czas szybko upływa
i jesień w lecie się plecie,
i kończy się chwila szczęśliwa.

Politycy! Już po wakacjach!
Nie czas wspominać urlopy!
W feerii ponurych atrakcji
prowadźcie nas do Europy!


Jacek Kaczmarski

To ja landszafcikiem ciach :)

[eboshi]

Za oknem jest łąka, jak dżungla obfita
Źdźbeł, liści i łodyg w labirynt poryta
Przez niezmordowane dżdżownice.
Za łąką - jezioro, w jeziorze dzieciaki
Pluskają się co dzień bez celu, dla draki,
By drżeć mieli o co rodzice.

Jezioro się kończy łagodnym wzniesieniem,
Na którym się pasą pod wieczór jelenie
I kosiarz się zmierzchem zachłyśnie.
Wzniesieniem przesuwa się brzytwa liliowa
I kroplą po ostrzu jej spływa krwi owal,
Gdy przetnie już słońce - jak wiśnię.

Psy milkną, dzieciaki przestają rozrabiać,
W szuwarach histeria panoszy się żabia
I tryton w akwarium zamiera...
I ty - nagle cicha - nie spuszczasz mnie z oka,
W bezruchu twych ramion jest prośba głęboka,
Bym blisko był - tutaj i teraz.

To noc tylko - mówię - nie pierwsza... - przerywasz,
Na usta dłoń kładziesz, kapłanka żarliwa,
Bym w złą czegoś nie rzekł godzinę.
Objęta - w przeczutą wsłuchujesz się grozę,
Za ścianą świat miota się w telewizorze
Na własną się łaszcząc padlinę.

[...] JK

Reszte wycięła autocenzura obyczajowa IV RP :)

Pod słońcem, pod nieba błękitem

[palnick]

Pod słońcem, pod nieba błękitem,
Pod lasem, nad łąką, nad błonia
Trud ludzki się rusza gromadą,
Kosiarze kosami dzwonią.

Przed świtem, przed zorzą, przed ranem
Sąsiad wychodzi za progi,
Patrzy i śledzi, czy można
Zgarnąć dobytek ubogi.

Można! na wschodzie ni chmurki
I zachód czysty jak złoto,
Północny jaśnieje widnokrąg,
Południa nie pytać o to.

Można! wiecie, w tym roku
Dobytek nie będzie płony,
Niewdzięczne odwdzięczą się pola,
Wypłacą się skąpe zagony.

W bród siana - i cóż, że je deszcze
Wilgocią aż zbyt napełniły?
Wysuszy je słońce dzisiejsze,
Doda mu treści i siły.

Po deszczach, po chłodach, po troskach,
Co na nas czyhają jak zbóje,
Nadeszła wreszcie godzina,
Gdzie serce się ludzkie raduje.

0 wschodzie! o świeży poranku,
Dnia upalnego wróżbito,
Przenigdy tak jeszcze na cześć twą
Z czary wesela nie pito.

Co chata, co jaka zagroda,
Co gwarów ludzkich pielesze,
To wszystko jest puste i ciche,
W pole wybiegły rzesze.
.
Pod słońcem, pod nieba błękitem,
Pod lasem, nad łąką, nad błonia
Trud ludzki się rusza gromadą,
Kosiarze kosami dzwonią.

Przed świtem, przed zorzą, przed ranem
Sąsiad wychodzi za progi,
Patrzy i śledzi, czy można
Zgarnąć dobytek ubogi.

Można! na wschodzie ni chmurki
I zachód czysty jak złoto,
Północny jaśnieje widnokrąg,
Południa nie pytać o to.

Można! wiecie, w tym roku
Dobytek nie będzie płony,
Niewdzięczne odwdzięczą się pola,
Wypłacą się skąpe zagony.

W bród siana - i cóż, że je deszcze
Wilgocią aż zbyt napełniły?
Wysuszy je słońce dzisiejsze,
Doda mu treści i siły.

Po deszczach, po chłodach, po troskach,
Co na nas czyhają jak zbóje,
Nadeszła wreszcie godzina,
Gdzie serce się ludzkie raduje.

0 wschodzie! o świeży poranku,
Dnia upalnego wróżbito,
Przenigdy tak jeszcze na cześć twą
Z czary wesela nie pito.

Co chata, co jaka zagroda,
Co gwarów ludzkich pielesze,
To wszystko jest puste i ciche,
W pole wybiegły rzesze.

I patrzaj, pod słońcem, pod niebem,
Pod lasem, nad łąka, nad błonia
Trud ludzki się rusza gromadą,
Kosiarze kosami dzwonią.

Pożęli, zagarnęli już. siano,
W kopice złożyli pękate,
Lecz serce się troska na nowo -
Nuż rok ten przyniesie stratę!

Jest owies, wybujał ci wielce,
Pełną się falą chwieje,
Ze ciężkim sypnie on ziarnem,
Któż śmiałby tracić nadzieję.

A przecież dlaczego w człowieku
Wrodzona gnieździ się wada,
Ze w chwili największej radości
Największy go smutek opada?

Któż zgadnie na jaką się dolę
Narazi to szczęsne dziś zboże?
I grad je zbić może, l w deszczach
Poczernić l wygnić może!

O człeku, przybity, zgryźliwy!
Przyszłości któż lękać się będzie?
Nadzieja gdzieś mieszka w oddalach -
Nadziei czy słyszysz orędzie?

Przybliży się k'tobie, przybliży
Z pękami kiośnymi w swej ręce,
Gdy więcej zawierzysz weselu
Niż utrapieniu i męce.

Obudzi się świeży poranek,
Wróżbita słonecznej pogody,
W pole wyruszy, kto żyw jest,
Stary wyruszy i miody.

Pod słońcem, jak dzisiaj, pod niebem,
U lasu, nad polem, nad błonia,
Nad kłosów ziarnistych pozłotą
Kosiarze kosami zadzwonią.


Jan Kasprowicz

[palnick]

fotoforum.gazeta.pl/3,0,816577.html

[obrobka_skrawaniem]

O rany! W dodatku podstawowe błędy: słońce w centrum kadru i krzywy
horyzont.
I nie czuję się jak generał.

Ja proponuję to:
fotoforum.gazeta.pl/3,0,681431,2,133.html

[Gość: kizia-mizia]

Pudło, obciach i kicz.
Jak z krepy, z której w przedszkolu robiłam skrzydła motyli.
Brak zielonych liści.
Proporcje aż zgrzyta.
Nawet nie jak lizak na patyku.

[echo_o]

NA LATO
(I.S.)

Po szczeblach balkonu łażą chrabąszcze
I świerszcze skrzypią gdzieś pośród trawy
Za ścianą mewy i królik z garncarzem
Ruszają w podróż fotelem bujanym
A tu migocze ogród w zasłonach
Całuje wiatr po żabkach, po dłoniach
Mosty przez rzeki, mosty przez trawy
Za szybą słońce, łóżko przed nami
I ściany milczą co wieczór, co rano
Śpiewajmy książkom dziś na dobranoc

Podczas burzy

[palnick]

Dołem - wicher ciężkie chmury niesie,
O skaliste roztrąca urwiska;
Burza huczy po sczerniałym lesie
I gromami w głąb wąwozów ciska...
A tam w górze, gdzie najwyższe szczyty,
Lśnią pogodne jak dawniej błękity.
Ach! tak samo na drogach żywota:
Nieraz burza szaleje nad głową,
Wicher nami nad przepaścią miota,
A grom ciemność oświetla grobową;
Jednak wyżej - widać błękit nieba...
Tylko wznieść się nad chmury potrzeba.

Adam Asnyk

Leśmian :-)

[mulka]

W malinowym chruśniaku, przed ciekawych wzrokiem
Zapodziani po głowy, przez długie godziny
Zrywaliśmy przybyłe tej nocy maliny.
Palce miałaś na oślep skrwawione ich sokiem.

Bąk złośnik huczał basem, jakby straszył kwiaty,
Rdzawe guzy na słońcu wygrzewał liść chory,
Złachmaniałych pajęczyn skrzyły się wisiory,
I szedł tyłem na grzbiecie jakiś żuk kosmaty.

Duszno było od malin, któreś, szepcząc, rwała,
A szept nasz tylko wówczas nacichał w ich woni,
Gdym wargami wygarniał z podanej mi dłoni
Owoce, przepojone wonią twego ciała.

I stały się maliny narzędziem pieszczoty
Tej pierwszej, tej zdziwionej, która w całym niebie
Nie zna innych upojeń, oprócz samej siebie,
I chce się wciąż powtarzać dla własnej dziwoty.

I nie wiem, jak się stało, w którym oka mgnieniu,
Żeś dotknęła mi wargą spoconego czoła,
Porwałem twoje dłonie - oddałaś w skupieniu,
A chruśniak malinowy trwał wciąż dookoła.

W noc czerwcową

[palnick]

Ciepłą, jasna noc czerwcowa,
Woń duszącą kwiatów śle.
Rozmarzony świat się chowa
W księżycowej gęstej mgle.
Przy kwitnącej siedząc lipie
Białych cmurek śledzę bieg,
Wietrzyk z góry na mnie sypie
Kwiatów śnieg.
Zwolna głowa na pierś spada
I zachodzi cieniem wzrok
Rzeczywistość spływa blada
W poplątanych widzeń mrok.
Czyli czuwam, śnię lub marzę?
Nie poznaję dobrze sam,
Jakieś kwiaty, jakieś twarze
W oczach mam.
W piersiach dawnych wzruszeń dreszcze,
Dawne burze w sercu wrą...
Nie wiem, co jest prawdą jeszcze?
A co sennych marzeń grą?...
Czy musnęła czoło drżąca
Pieszczotliwa miękka dłoń?
Czy to nocny motyl trąca
Moją skroń?
Czy to przeszłość wstaje żywa?
Znanych głosów słodki chór
Smutną skargą mnie przyzywa?
Czy to w dali szumi bór?
Czy to w liściach twarz widziadła?
Czy księżyca promień drży?
Czy to rosa nagle spadła?
Czy też łzy?

Adam Asnyk

Może w końcu przyjdzie letni deszcz i...

[krykucha]

Burza


Sine, dymne,
z ceglastą poświatą,
przędąc chmury, jak pośpieszną grzybnię,
leci gniewne, rozjuszone lato,
piorunami grożąc niechybnie.
Już jaśminem
po ziemi
zamiata -
już z drzewami
mocuje się z bliska,
już gazetę śle na koniec świata,
już mi w sercu, śniętym sercu,
błyska.
Nie hamujcie burzy,
pięknej burzy,
modlitwami,
krzykiem nienawiści!
Posłuchajcie opowieści liści!
jak liściowi liść szaleństwo wróży...
Nawałnicę, burzliwą kotarę,
rzućcie na mnie,
na gasnącą świecę!
Niech się wszystko zakończy pożarem,
niech mnie z ziemi
jak wiedźmę wyświecą!
Śnięte serce,
śnięte serce moje,
niech uzdrowią cię te niepokoje...





Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Letni wieczór

[palnick]

Już zaszedł nad doliną
Złocisty słońca krąg
Ciche odgłosy płyną
Z zielonych pól i łąk.
Dalekie ludzi głosy,
Daleki słychać śpiew
I cichy szelest rosy
Po drżących liściach drzew.
Promieńmi gra różana
Topnieje w sinej mgle,
A świeży zapach siana
Skoszona łąka śle.
Wraz z wonią polnych kwiatów,
Z gasnącym blaskiem zórz
Cicha poezja światów
W głąb ludzkich spływa dusz.
W półcieniu pierś olbrzymią
Podnoszą widma gór,
Nocnymi mgłami dymią,
Wdziewają płaszcze chmur.
I wiążą swoje skrzydła,
Podarty kryjąc stok
Jak senne malowidła
Powoli toną w mrok.
Wieczoru blask niepewny
Oświetla obraz ten
Ludzie w zadumie rzewnej
Gonią piękności sen.


Adam Asnyk

świat odwraca oczy

[nenufaria]

Lato...
śmierć dookoła
oszalałe jarzębiny porzucają ze wstrętem
zmarszczone korale, suche
ledwie zarumienione gotowością prokreacji
lecz komu potrzebne
gdy pustynny wiatr dławi życie
komórka po komórce?

Otwarły się bramy piekieł
fosforowe deszcze judajskiego ognia
w mgnieniu oka obracają dziecięce ciałka
w koksowe kadłubki
patrz...
dymią jeszcze..... to była rączka
już pożarły dziecięcy uśmiech.
imiona Leija, Omar, Anusia
krzyczą o pomoc
w płomieniach...
nasz świat odwraca oczy
bankierów, władców drażnią
dziecięce jęki konania
zbyt nieprzyjemne dla uszu...
sącząc szampana w miękkich lożach
znudzeni oglądają spektakl
mistrzowska aranżacja
wybrańców boga Mortis
brawa...
lato będzie długie
słoneczny wiatr
rozwiewa popioły obłąkanego gatunku
przed czasem...
kto zaświadczy
że istniał kiedyś
homo sapiens?

Poranek

[palnick]

Zwykle się kładę z kurami,
A ze skowronkiem się budzę,
Ażeby oczy wykąpać
W złocistej słonecznej strudze.

Wychodzę sobie w koszuli
I na bosaka na ganek
I, pasek ściągając na spodniach,
Patrzę, jak wstaje poranek.

Jak się z słonecznej kąpieli
Wychyla po cichu, powoli,
Jak bryzga mi w oko iskrami,
Że aż mnie oko boli.

Kogut za ścianą, w podwórku,
W ton najgłośniejszy uderza,
Zadowolone kociątko
Mruczy, zwijając się w jeżą.

Piwonie, narcyzy, stokrotki
Głowy do góry podnoszą,
Widać, że słońce poranne
Z wielką witają rozkoszą.

Wróble, obsiadłszy poręcze
Kładki, zdumione świergocą,
Iż rzeka w promieniach rana
Z taką się pali mocą.

Wysokim nasypem się wlecze
Pośpieszny pociąg z Krakowa,
Po oknach tłum pasażerów,
Głowę ugniata głowa.

Wszyscy się przyglądają
Zielonej, rosistej łące:
Nie mogło jej w lasów załomie
Słońce osuszyć gorące.

Na szkarpach świeżutkie smreki
Nad pól owsianych rubieżą,
Prawie do okien wagonu
Strącają swą rosę świeżą.

Ktoś białą wysunął rękę
O tym poranku, w tej wiośnie,
I białą powiewa chusteczką,
Jakby mnie witał radośnie.

Co tchu się ubieram, na stole
Stawiam bukiecik sasanek,
Świąteczne wnieść każę śniadanie,
Za chwilę uściskam "poranek".


Jan Kasprowicz

[camillearche]

Kto jest autorem wiersza,, Świat odwraca oczy''?

[krykucha]

Lato
Wierzyński Kazimierz


Leżę na łące.

Nikogo nie ma, ja i słońce.

Ciszą nabrzmiałą i wezbrana

Napływa myśl to pachnie siano.

Wiatr ciągnie po trawach z szelestem

A u góry siostry moje

Białe chmury, wędrują na wschód.

Czy nie za wiele mi, że jestem?

Modlitwa o deszcz

[palnick]

Wszego dobrego Dawca i Szafarzu wieczny,
Tobie ziemia, spalona przez ogień słoneczny,
Modli się dżdża i smętne zioła pochylone,
I nadzieja oraczów, zboża upragnione.
Sciśni wilgotne chmury świętą ręką swoją,
A ony suchą ziemię i drzewa napoją
Ogniem zjęte; o, który z suche] skały zdroje
Niesłychane pobudzasz, okaż dary swoje!
Ty nocną rossę spuszczasz.
Ty dostatkiem hojnym
Żywej wody dodawasz rzekom niespokojnym
Ty przepaści nasycasz i łakome morze,
Stąd gwiazdy żywność mają i ogniste zorze.
Kiedy Ty chcesz, wszytek świat powodzią zatonie,
A kiedy chcesz, od ognia jako pióro wspłonie

Jan Kochanowski

Poezja przestała drzemać we mnie,

[rodzynka.sardynka]

więc przyziemnie:
czym skorupka...
do śmierci będę znała zbitkę:
Lato, Szarmach, Gadocha i z bajek zła macocha.

Na jagody

[palnick]

Tuż nad Bugiem, z lewej strony,
Stoi wielki bór zielony.
Noc go kryje skrzydłem kruczem,
Świt otwiera srebrnym kluczem,
A zachodu łuna złota
Zatrzaskuje jasne wrota.
Nikt wam tego nie opowie,
Moje panie i panowie,
Jakie tam ogromne drzewa,
Ile ptaszyn na nich śpiewa,
Jakie kwiatków cudne rody,
Jakie modre w strugach wody,
Jak dąb w szumach z wichrem gada,
Jakie bajki opowiada!
Mało komu tam się uda
Napatrzyć się na te cuda,
Mało kto w wieczornej ciszy
Tę borową baśń usłyszy,
Mało kogo bór przypuści
Do tajemnych swych czeluści,
Gdzie się kryją jego dziwy:
Świat jak z bajki - a prawdziwy!!
Długo na to czekać trzeba,
Aż się wicher ukoleba,
Aż drożyny mech wygładzi,
Aż nas dzięcioł poprowadzi,
Aż się w dziuplach pośpią sowy,
Aż zadrzemie dziad borowy,
Aż obeschną w trawach rosy,
Aż utkają dywan wrzosy.
Wtedy - niech się co chce dzieje,
Dalej, dzieci! Idźmy w knieje!


Maria Konopnicka

[ave.duce]

Sonet


Jakże podobna zimie jest rozłąka
Z tobą, radości przelotnego roku!
Jakiż chłód czułem, w jakich żyłem mrokach!
Jaka grudniowa pustka była wokół!
A przecież właśnie przechodziło lato
I jesień płodna, cała w drogich plonach,
Niosąca wiosny urodzaj bogaty
Jak owdowiała i brzemienna żona.
Lecz dla mnie były te plony dojrzałe
Gorzkim owocem mego smutku tylko,
Bo czym bez ciebie jest lato wspaniałe?
Gdy ciebie nie ma, nawet ptaki milkną
Lub taki smutek rozbrzmiewa w ich śpiewie,
Że, drżąc przed zimą, liść blednie na drzewie.


William Szekspir

Barwy, głosy, wonie

[palnick]

Barwy błyszczące, jasne, lśniące migotliwie
Wonie odurzające, mocne, rozkoszne, upojne,
Głosy triumfem brzmiące, zwycięskie, zgiełkliwe
-Barwy wonie i głosy sprzeczne, niespokojne
Z wolna cichną, szarzeją zmilkają, bledną,
Wirują, płyną w zmierzchu senne, mgliste tonie,
Zlewają się ze sobą, stapiają się w jedną
Ukojenia harmonię; barwy, głosy, wonie.


Stanisław Korab-Brzozowski

Warszawa = Bejrut

[nenufaria]

Warszawa
Krzysztof Kamil Baczyński

Bryła ciemna, gdzie dymy bure,
poczerniałe twarze pokoleń,
nie dotknięte miłości chmury,
przeorane cierpienia role.
Miasto groźne jak obryw trumny.
Czasem głuchym jak burz maczugą
zawalone w przepaść i dumne
jak lew czarny, co kona długo.
Wparło łapy ludzkich rojowisk
w głuchych ulic rowy wygasłe,
warcząc czeka i węszy groby
w nocach krwawych i gromach jasnych.
Jeszcze przez nie najeźdźców lawa
jako dym się duszny powlecze,
zetnie głowy, posieje trawy
na miłości, krzywdzie człowieczej.
Jeszcze z wieku w wiek tak się spieni
krew z ciemnością, a ciemność z brukiem,
że odrośnie jak grom od ziemi
i rozewrze niebiosa z hukiem.
Bryła ciemna, miasto pożarne,
jak lew stary, co kona długo,
posąg rozwiany w dymy czarne,
roztrzaskany czasów maczugą.
I znów ująć dłuto i rydel,
ciąć w przestrzeni i w ziemi szukać,
wznosić wieki i pnącze żywe
na pilastrach, formach i łukach.
I w sztandary dąć, i bić w kamień,
aż się lew spod dłoni wykuje,
aż wykrzesze znużone ramię
taki głaz, co jak serce czuje.

Pod baldachimem drzew...

[palnick]

Pod baldachimem drzew,
w blasków słonecznych sieci,
Na barwnym, miękkim kobiercu
Traw, ziół i kwieci:
Sen, cisza, ukojenie
-(Czy w naszym sercu?)
Wiatru nadpłynął wiew,
Szemrzą zbudzone liście,
Deszcz pyłów złocistych prószy,
Drżą kwiatów kiście:
Ruch, życie, upojenie
-(Czy w naszej duszy?)


Stanisław Korab-Brzozowski

Bruno Schulz "Sierpień"

[mulka]

W lipcu ojciec mój wyjeżdżał do wód i zostawiał mnie z matka i starszym bratem
na pastwę białych od żaru i oszałamiających dni letnich. Wertowaliśmy, odurzeni
światłem, w tej wielkiej księdze wakacji, której wszystkie karty pałały od
blasku i miały na dnie słodki do omdlenia miąższ złotych gruszek.

Adela wracała w świetliste poranki, jak Pomona z ognia dnia rozżagwionego,
wysypując z koszyka barwną urodę słońca - lśniące, pełne wody pod przejrzystą
skórką czereśnie, tajemnicze, czarne wiśnie, których woń przekraczała to, co
ziszczało się w smaku; morele, w których miąższu złotym był rdzeń długich
popołudni ...

"Noc letnia"

[krykucha]

Krótka letnia noc z tobą.
Błyskawica. Jak biegły godziny truchcikiem!
Nad twoją uśpioną głową
Okno otwarte na gwiazdy i na ogród dziki.
Oczy moje czuwały nad śpiącą do wschodu.
Coraz pełniej jaśniałaś w mroku,
Od stóp do włosów liliowa jak na dnie topieli,
Aż głuche okno
Świt światłem, śpiewem ptaków pobielił
Bijąc w szyby drzewami ogrodu.
I przeszła krótka letnia noc, miłość i młodość

Mieczysław Jastrun

Ten cichy ogród o ścieżkach bezludnych

[palnick]

Ten cichy ogród o ścieżkach bezludnych

Był mi prawdziwym ukojeniem ciszy -

Gdzie krzyków życia ni zjaw jeg brudnych

Oko nie dojrzy, ucho nie dosłyszy.



Rozkołysały się klonowe liście,

Cieniem padając w alej parku szmery -

W cienie zaś słońce przenika złociście

I ziemię zdobi jak skórę pantery.



Wiatr centkowaną tę skórę porusza -

Raz potęgując jej złoto, raz mroki:

W tym kołysaniu oczyszcza się dusza,

Aż-ci ją spokój przeniknie głęboki.



Bo tak się mrokiem oraz słońca złotem

Linia żywota wiecznie równoważy:

Bo tak nasz żywot z zieleni zywotem

W jasnowidzialną prawdę się kojarzy.



Jeno wyzwolon z wszelkiej nedzy żywej,

Idź za tym klonów zielonym sklepieniem,

W ścieżek dalekie wpatrzon perspektywy -

A wstaniesz olśnion swoim objawieniem.



Antoni Lange

"Noce letnie"

[krykucha]

Cisza się z mroku wyłania
Budząc tęsknoty strzeliste,
Co toną w tajnym przestworze.
O, drzew tłumione wzdychania,
O, siana wonie soczyste,
O, lato w pełni swej porze,
Gdy noce nie śpią z kochania
I patrzą w niebo gwiaździste,
Co także zasnąć nie może!

Leopold Staff

Pożar lasu

[palnick]

Gotuje się żywica

W kadłubach opalonych,
Z trzaskiem smoła wytryska
Z gęstwi - czerni skłębionych.

Słońce starło się z ziemią
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Dym w nieba wgryza się oczy,
Jeleniom rogi płoną,
Ziemię rwą kopytami,
Prują przestrzeń czerwoną.

Pieką się w ogniu buki,
Sosny kwitną jak maki,
Syczą zgrozą jałowce,
Trzaskają suche krzaki.

Pędzą wyspy - polanki,
Pierzchają liliowe wrzosy...
Na mech sczerniały kapią
Żywiczne krople rosy.


Jerzy Liebert

Komar, niewielkie licho

[palnick]

Komar, niewielkie licho, lecz bardzo czupurne.
Wyciągnąwszy różeczki i skrzydła poczwórne.
I żądełko krwi chciwe, latał ponad śpiącym
I „Krwi, krwi, krwi, [krwi!]” – wołał głosem bzykającym.
„Drżyj człowieku, wybiła ostatnia godzina,
Jestem Marat owadów, lotna gilotyna”.
Aż przebudził się człowiek, czatował po głosie
I za pierwszym ukłuciem pac, zabił [na] nosie.
Szedł z nieboszczykiem w okno, nie mógł znaleźć śladów
Tej lotnej gilotyny, Marata owadów,
Człowiek gniotąc go w palcach: „Nie budź śpiących, bracie,
Atomie terroryzm, owadów Maracie.
Kiedyś tak małe licho, nie rób tyle krzyku,
A kiedy chcesz ukąsić, kąsajże bez bzyku.
Jeśli ci krwi potrzeba, gdzie chcesz nos mi wtykaj.
Tylko, kiedyś tak mały, kąsaj, a nie bzykaj.”

Adam Mickiewicz

bardzo fajny wątek

[w11mil]

podziwiam oczytanie i dziękuję autorowi postu zalozycielskiego i dyskutantom

Dołącz się, to fajne antidotum na politykę :-)

[palnick]

w11mil napisała:

> podziwiam oczytanie i dziękuję autorowi postu zalozycielskiego i dyskutantom
-----
Nie przesadzajmy z tym podziwem, choć to bardzo miłe.
Używaj lata, bo jesień blisko!

Hej, dogonię lato!

[palnick]

Hej, dogonię lato! Łap. łap, łap, łap lato!
Hej, dogonię lato! Łap. łap, łap, łap lato!

Gdy, skrzące słońcem, po trzech miesiącach
odchodzi przytłumione jesienią, to:
Hej, dogonię lato! Łap. łap, łap, łap lato!
I barwy jesieni tym... tym latem zamienię
na chlebem kwitnące zboże!

Hej, dogonię lato! Łap. łap, łap, łap lato! Yeah!
Hej, dogonię lato! Łap. łap, łap, łap lato!

W klatkach i w kwiatach zatrzymam część lata
na rok, na miesiąc, na dzień.
I w ramki oprawię, do wody ją wstawię -
zatrzymam letnią zieleń.
I w ramki oprawię, do wody ją wstawię -
zatrzymam letnią zieleń. Hej, hej, heeej!

Hej, dogonię lato! Łap. łap, łap, łap lato! Yeah!
Hej, dogonię lato! Łap. łap, łap, łap lato!

Gdy, skrzące słońcem, po trzech miesiącach
odchodzi przytłumione jesienią, to:
Hej, dogonię lato! Łap. łap, łap, łap lato!
I w ptakach i w kwiatach zatrzymam część lata
na rok, na miesiąc, na dzień.
I w ramki oprawię, do wody ją wstawię -
zatrzymam letnią zieleń.
I w ramki oprawię, do wody ją wstawię -
zatrzymam letnią zieleń. Hej, hej, heeej!


2+1

Kajakowa wycieczka

[palnick]

Lśnią promienie słoneczka,
Kajakowa wycieczka
Już za chwilę wyruszy daleko.
Personalny załogę
Błogosławi na drogę,
A na pierwszym kajaku - dyrektor!
A na drugim naczelnik,
A na trzecim dwaj dzielni
Kierownicy ubrani we slipy,
A na czwartym referent
Siedzi wraz z buchalterem,
A za nimi cała reszta ekipy!
Już zabrzmiały sygnały,
Wiosła już zapluskały,
Ruszył w drogę stubarwny peleton.
Tylko w oczach się migli
I znikają wśród figli,
Chlapiąc wodą w dekolty kobietom...
Skrzypią mięśnie sprężane
Gładkie i prążkowane,
Ciut zwiotczałe od pracy przy biurkach,
A gdy łódź się przechyli,
Zaraz słychać w tej chwili
Trwożny okrzyk: Ojej! Wodna kurka!!!
Mkną po gładkiej powierzchni
I podwładni i zwierzchni,
Już ogromnie daleko są stąd,
A wtem referent Dreptak
Zbladł i cicho wyszeptał:
- Jezu, taż my płyniemy pod prąd!
Tu wybuchła panika,
Dyrektor przewodnika
Sklął za taki niepoważny stosunek.
Nawet zażądał fuzji
I krzyczał: - Ja aluzji
Sobie nie życzę, proszę zmienić kierunek.
Dobrze - przewodnik odrzekł.
- Z prądem także być może,
Droga równie ciekawa i prosta,
Ale jestem zmuszony
Ostrzec, że z tamtej strony
Jest ogromny i rwący wodospad.
Lecz ci go nie słuchają,
Kajaki zawracają,
Dwoją ilość wioślarskich uderzeń.
I znikają w otchłani,
Mocno uradowani,
Że nikt już mieć nie będzie zastrzeżeń...
Jakoż nikt nie narzeka,
A już szczególnie rzeka,
Która takie zasady ma mądre,
Że obchodzi ją mało,
Czy jakaś garść cymbałów
Pod prąd płynie, czy zgodnie z jej prądem...


Andrzej Waligórski

"Kwitnie mak"

[krykucha]

Kwitnie mak na znak, że lato.
Idę z tobą w noc popielatą.
Słów nam brak, bo tak szczęśliwie szepcą ptaki gadatliwe,
że to znów pogoda i w zagrodach kwitnie mak.
A dzień, co dzień, odmierza coraz krótszy szlak,
a noc - co noc trwa dłużej niżby pragnął polny mak.
Ta noc - mój miły, chce znów nieba nam przychylić,
ale o tym nie wie, że ty w niebie nie chcesz być...
A dzień, co dzień przemierza coraz krótszy szlak,
a noc, co noc trwa dłużej niżby pragnął polny mak.
Słów brak, bo tak bezradnie milczą raki w rzece na dnie,
chociaż znów pogoda i w zagrodach kwitnie mak.
...Więcej w makach jesieni, któż nas, miły, odmienił,
czy to ptaki są winne, czy ten mak?...

Agnieszka Osiecka

Do kanikuły

[palnick]

Zła kanikuło, psie niebieski wściekły,
Przed którym wszytkie chłody nam uciekły,
Opadły z liści jak w listopad gaje,
Ziemia się zeschła dziurawi i kraje,
Zioła dżdża pragną, Cererzyne dary
Zawiędłe zwykłej nie donoszą miary,
Proszę cię, jeśli uprosić się godzi,
Niechaj twój ogień mej paniej nie szkodzi.
Strzeż tego, żeby jako płci pieszczonej,
Śniegowi równej i mleku rodzonej,
Piegi nie pstrzyły i przykra, dlaboga,
Nie opaliła w południe śreżoga.
Mnie raczej głowę spal na proch i szpiki,
Już zwykłe ogniom dla białej podwiki;
Popal i zboża, ziemię, gaje, zioła,
Pobierz nam chłody, co ich staje zgoła,
I wód na napój zostaw nam o małe,
Tylko niech moja będzie pani w cale.


Jan Andrzej Morsztyn

Z "Pana Tadeusza" :-)

[mulka]

Słońce ostatnich kresów nieba dochodziło,
Mniej silnie, ale szerzej niż we dnie świeciło,
Całe zaczerwienione, jak zdrowe oblicze
Gospodarza, gdy prace skończywszy rolnicze,
Na spoczynek powraca. Już krąg promienisty
Spuszcza się na wierzch boru i już pomrok mglisty,
Napełniając wierzchołki i gałęzie drzewa,
Cały las wiąże w jedno i jakoby zlewa;
I bór czernił się na kształt ogromnego gmachu,
Słońce nad nim czerwone jak pożar na dachu;
Wtem zapadło do głębi; jeszcze przez konary
Błysnęło jako świeca przez okienic szpary
I zgasło. I wnet sierpy gromadnie dzwoniące
We zbożach i grabliska suwane po łące
Ucichły i stanęły: tak pan Sędzia każe,
U niego ze dniem kończą pracę gospodarze.
"Pan świata wie, jak długo pracować potrzeba;
Słońce, Jego robotnik, kiedy znidzie z nieba,
Czas i ziemianinowi ustępować z pola".
Tak zwykł mawiać pan Sędzia, a Sędziego wola
Była ekonomowi poczciwemu świętą;
Bo nawet wozy, w które już składać zaczęto
Kopę żyta, niepełne jadą do stodoły;
Cieszą się z nadzwyczajnej ich lekkości woły...

Do lata

[palnick]

Bajm

Znów przyjdzie maj, a z majem bzy
I czekać mam na lepsze dni

Znów przyjdzie mi nosić przykrótkie sny
Do lata, do lata, do lata
Piechotą będę szła
Na, na, na, na....

Znów kupisz mi coś na imieniny
Mmmm ja to wiem i czuję, że

Znów przyjdzie mi nosić przykrótkie sny
Do lata...

Przykrótkie sny nie w porę zbyt lekko się ubiorę
Noc długa, świt w szronach i wiosna spóźniona

I twoje słowa zimne, że nie ma drogi innej
Do lata, do lata, do lata
Tak dłuży się czas...
Gdybyś tylko chciał

To było by to lato już
I słońce i szaleństwo burz

Lecz dajesz mi tylko przykrótkie sny
Więc do lata, do lata do lata
Piechotą będę szła...

"Lato"

[krykucha]

Nie miałem z kalendarzem zbyt dobrej komitywy,
Młodość mojego życia przypadła na wiek siwy.
Gdy idę przez ulice - dusza pogania ciało;
Pięćdziesiąt lat przeżyłem i ciągle mi za mało!

Poeci piszą słowa, których nikt nie rozumie,
A życie takie proste - w słońcu i liści szumie...
Wiem o kwiatach to tylko, co mi powie ich zapach,
Lecz wiedzy tej nie znajdę w książkach ani na mapach.

Lato, choć nawet siwe, niechby najdłużej trwało -
Pięćdziesiąt lat przeżyłem i ciągle mi za mało.
I chciałoby się znowu za miastem zrywać chabry,
Uśmiechać się do dziewcząt powracających z fabryk,

Patrzeć z mostu na Wisłę mieniącą się tak złudnie,
Tańczyć na Mariensztacie w niedzielne popołudnie,
A potem z konduktorką z "czternastki" iść na lody
I udawać młodego - choć już się nie jest młodym.

Jan Brzechwa

Lato czeka

[palnick]

piosenka z filmu "Szatan z siódmej klasy"

Lato, lato, lato czeka
Razem z latem czeka rzeka
Razem z rzeką czeka las
A tam ciągle nie ma nas

Lato, lato, nie płacz czasem
Czekaj z rzeką, czekaj z lasem
W lesie schowaj dla nas chłodny cień
Przyjedziemy lada dzień

Już za parę dni, za dni parę
Weźmiesz plecak swój i gitarę
Pożegnania kilka słów
Pitagoras bądźcie zdrów
Do widzenia wam canto, cantare

Lato, lato, mieszka w drzewach
Lato, lato, w ptakach śpiewa
Słońcu każe odkryć twarz
Lato, lato, jak się masz

Lato, lato, dam ci różę
Lato, lato, zostań dłużej
Zamiast się po krajach włóczyć stu
Lato, lato, zostań tu

Pożegnania kilka słów
Pitagoras bądźcie zdrów
Do widzenia wam canto, cantare!


Ludwik Jerzy Kern

"Lato".

[krykucha]

Jak stół biesiadny żeńcom podany

Ziemia w przededniu wielkiego żniwa,

Złotą symfonię sionce dogrywa,

Strun mu tysiącem rozchwiane lany,



Wian zbóż, szafirem chabrów dziergany,

Zwichrzonych kłosów złocista grzywa,

Struną mu miodna hreczana niwa,

Mleczy gościniec skrzydłem pszczół tkany.



A po ugorach stoją dziewanny,

Cicho wpatrzone w szmat nieba siny.

Niby kapłanka białej Marzanny,



Kwiatem wyrosłe z gruzów gontyny,

W pieśń zasłuchane ona przedwieczną -

Polną i zbożną - kwietną - słoneczną...

Kazimiera Zawistowska

Lato jak ze snu

[palnick]

Lato było, jak ze snu, chyba tak wygląda cud -
umierałam z miłości do ciebie...
Plaża pełna jasnych barw, ktoś na molo cicho łkał;
w życiu trzeba być wolnym człowiekiem.

Czekam i wiem, że jeszcze kiedyś cię zobaczę.
Ufam i wiem, że nie utonę w cierpkim winie.
Teraz, gdy już, już nie jestem całkiem sama,
łatwiej mi żyć.

Ty śpij, ja będę daleko stąd
tęsknić do twoich rąk, gasić pragnienie płomieniem.
Ty śpij, ja będę daleko stąd
znosić to całe zło - wierząc, że będziesz znów przy mnie.

Ojciec mówi: dość tych bzdur, że nigdy nie przyjedziesz tu,
ludzie kpią ze mnie przez ciebie, lecz wiem,
że miłość jest tak wielką siłą...
Nauczyłam się jej barw, odkąd we mnie dwa serca biją.


Beata Kozidrak

"Chcę, żeby w letni dzień..."

[krykucha]

Chcę, żeby w letni dzień,
w upalny letni dzień
przede mną zżęto żytni łan,
dzwoniących sierpów słyszeć szmer
i świerszczów szept, i szum,
i żeby w oczach mych
koszono kąkol w snopie zbóż.
Chcę widzieć, słyszeć w skwarny dzień,
czas kośby dobrych ziół i złych
i jak od płowych zżętych pól
ptactwo podnosi się na żer.

Stanisław Wyspiański

Wakacje z blondynką

[palnick]

To była blondynka - ten kolor włosów tak zwą -
sprawiła, że miałem wakacje koloru blond.
W popołudniową godzinę po prostu spotkałem ją,
dziewczynę z bursztynu na plaży koloru blond.

A potem słońce, plaża, a czas obok sobie biegł,
i, zamiast kalendarza, co dzień jej przybywał pieg, jeden pieg...

Tych piegów było trzydzieści, a może trzydzieści dwa,
w tym czasie się mieści blondynka, plaża i ja...

To staje się prawdziwe, kiedy pozostaje w nas
i płowozłotą grzywę wichrzy co noc ciepły wiatr w moich snach...

W popołudniową godzinę po prostu spotkałem ją,
a teraz wspominam wakacje koloru blond...


Maciej Kossowski

Plaża ,dzika plaża...

[dzimbim]

błekitne morze,lazurowe niebo i mewy śmieszki.To lubię w czasie wakacji.

Plaża

[palnick]

Kołyszą się liście na wietrze, już latem pachnie powietrze,
spadają ze wszystkich łachy, trzeszczą z gorąca dachy.
Chyba wyjadę nad morze, swe ciało na słońcu położę,
i wtopię się w rożen zbiorowy, popatrzę na negliż plażowy.

Plaża, plaża, plaża obnaża,
słońce zapas zimowy wysmaża.
Nóg smukłych cały las i tylko nie ma nas...
Na plażę! Na plażę już czas!

A może wyskoczę na Kubę z tęsknoty za demoludem?
Opróżnię portfel do zera, pogłaszczę brodę Fidela?
Tymczasem sprzedaję oscypki, bo muszę zarobić na slipki.
Wieczorem uczęszczam na dżudo, bo dobrze wyglądać jest chudo.

Plaża, plaża, plaża obnaża,
słońce zapas zimowy wysmaża.
Nóg smukłych cały las i tylko nie ma nas...
Na plażę! Na plażę już czas!

Już kręcą się lody kręcone i skwierczą mintaje smażone,
żar z nieba strużkami się leje, a gęba nareszcie się śmieje.
Już Antek zakupił dla Kingi bardotkę z woalu i stringi -
oj! będzie się, będzie się działo, gdy Kinga w to włoży swe ciało...


Golec uOrkiestra

Tęsknota za demoludem i F.Castro?

[maria-anna]

To mało romantyczne,choć słyszałam,że kubańskie plaże są piękne;-)

Badziewie.

[homosovieticus]

Biologizm! :((

Pejzaż letni

[krykucha]

Pejzaz letni

Lato z zachwytem patrzy
w lustro stawu
i łany włosów oddaje wiatrowi
czereśniowe usta obraca ku słońcu
a ono całuje
do pierwszego soku

Marta Mazurkiewicz

[homosovieticus]

Te "łana włosów" wyrosły na ugorze umysłowym Autorki wiersza.

do Homosovieticusa

[krykucha]

homosovieticus napisał:

> Te "łana włosów" wyrosły na ugorze umysłowym Autorki wiersza.

to raczej licentia poetica autorki do której ma prawo
A Ty dzisiaj wyrażnie nie w humorze i też masz prawo

"a poem should not mean, but be" -
wiersz nie powinien znaczyć, ale być.
Archibald MacLeish

Do Krykuchy

[rodzynka.sardynka]

To ten wątek już nie poezją kwitnie?
Lato było intensywne, spaliło wszystko żywcem.

[krykucha]

dalej kwitnie poezją i oby jak najdłużej
=================================
Pyszne lato, paw olbrzymi,

stojący za parku kratą,

roztoczywszy wachlarz ogona,

który się czernią i fioletem dymi,

spogląda wkoło oczyma płowymi,

wzruszając złotą i błękitną rzęsą.

I z błyszczącego łona

wydaje krzepkie krzyki,

aż drży łopuchów zieleniste mięso,

trzęsą się wielkie serca rumbarbaru

i jaskry, które wywracają płatki

z miłości skwaru,

i rozśpiewane, więdnące storczyki.

O, siądź na moim oknie, przecudowne lato,

niech wtulę mocno głowę w twoje ciepłe pióra

korzennej woni,

na wietrze drżące --

niech żółte słońce

gorącą ręką oczy mi przesłoni,

niech się z rozkoszy ma dusza wygina

jak poskręcany wąs dzikiego wina.

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Fakt. Jezdem bez humoru, bo jezdem na molo w

[homosovieticus]

Sopockowie.
Widzę kulturę na wysokich obcasach stojącą i opierającą się o balustrady mola.
Wdzięk,luz, zapach dezodorantów, filuterne uśmiechy, skrzące się dialogi i
latające w powietrzu chmarami ku.., dopełniają obrazu kultury lansowanej przez
Michnika.

Molo w Sopocie? Polecam dziką plażę

[krykucha]

Spacer Dziką Plażą
Słowa: Z. Kramer, Muzyka: B. Kendelewicz

La, la, la, la...

Plaża, dzika plaża, morze dookoła
Z wysokiego brzegu wieczór mewy woła

Twarz przy twarzy
Dłonie w dłoniach
Przytuleni, zamyśleni, zakochani
Idą brzegiem ku jesieni

La, la, la, la...

Jeszcze nie tak dawno szedłem tędy z tobą
Wiatr nas szumem fali jak ramieniem objął

Twarz przy twarzy
Dłonie w dłoniach
W blasku słońca, roześmiany razem z tobą
Szedłem plażą zakochany

La, la, la, la...

Plaża, dzika plaża dzisiaj nas nie słyszy
Już nie moje imię w mokrym piasku pisze

Twarz przy twarzy
Dłonie w dłoniach
Wspominamy, rozmyślamy, dziś dalecy
Chociaż wczoraj zakochani

La, la, la, la... (2x)

Na dzikiej plaży w Orzechowie spotkałem nudystkę.

[homosovieticus]

Okazało się ,że jest to znana z charakterystycznego jezyka i z eksrawaganckich
ubrań posłanka lewicy.
Z bliska bardzo wiele traci.

Zielone wzgórza nad Soliną

[palnick]

Zielone wzgórza nad Soliną
I zapomnianych ścieżek ślad
Flotylle chmur z nad lasów płyną
Wędrowne ptaki goni wiatr

A dalej widzisz już horyzont
Do nas z odległych wraca stron

I to już wieczór nad Soliną
I cisza która zna mój dom

Nad rzeką noc, w uliczce znów
Liczy ogniki gwiazd
Uśmiechnij się, na pewno tu
Wrócisz nie jeden raz

Zielone wzgórza nad Soliną
Okrywa szarym płaszczem mrok
Nie żegnaj się choć lato minie
Spotkamy się tu znów za rok


W.Gąsowski

Swiatem zaczyna rządzić płaskostopie i bezguście

[homosovieticus]

ps
Płaskostopie zdaniem amerykańskicg uczonych ma związek z płaskoczołem i
płaskomóżdżem.

Homoś, wracaj do ministrantów.

[palnick]

P rzestań bździć nieproszony.

Gałczyński "Dziwni letnicy"

[mulka]

Już tamci się rozjechali,
a czemu oni zostali
i tak się ciągle trzymają za ręce?

Jeszcze oboje tacy młodzi,
ale ona smutna i on smutny chodzi,
jakby tu mieli nie wrócic więcej.

Ona już sobie ust nie maluje,
on pisze listy i płacze;
wieczorem snują się koło domu,
gryzą ich jakieś rozpacze.

A przyjechali tacy szczęśliwi,
on rano łowił ryby, ona czytała
i nagle jakby ktoś im życie pokrzywił,
w sercach siejąc trwogę i hałas.

Teraz wzdłuż ścian pełnych miniatur
błądzą, obcy całemu światu -
o, czemu nie wracają, gdy im urlop minął!

On czasem przed nią klęknie na kolanach,
jakby chciał jej powiedzieć: "Przebacz mi, kochana",
ale milczy i łzy mu płyną.

Powiedziała wczoraj ciotka, ta wysoka,
że się pewnie przestali kochać...
spójrzcie! schodzą ku jezioru z pochyłości.

Jeśli diabeł im to zrobił na złość,
Ty im, Boże, serca znowu zazłoć,
bo jakże dzisiaj żyć bez miłości!

"Cierpliwe lato"

[krykucha]

Cierpliwe lato



W słonecznikach

gra wciąż jeszcze

pszczela muzyka

niżej liczne biedronki

wdzięcznie narzekają

zaś samym dołem

łąkę ujeżdżają

koniki polne



Tu kwiat dyni

jakimś cudem

w owoc przechodzi



Tu lato cierpliwie

na jesień się godzi

Adam Ziemianin

Siedem czerwonych róż

[palnick]

Miła, miła,
codzień mnie twój jasny wita wzrok,
codzień dodaje sił
mocny uścisk twoich drobnych rąk.
Codzień, codzień,
czeka mnie szczęśliwy domu próg
miła, miła,
cóż bym w zamian dać ci mógł?

Przynoszę tobie siedem czerwonych róż,
z miłosną pieśnią siedem czerwonych róż.
Za każdy dzień po jednej róży weź
i wraz z różami przyjm tę pieśń.

Za siedem zmierzchów siedem czerwonych róż,
za siedem świtów siedem czerwonych róż,
za słońca blask, szczęście, co płonie w nas,
za miłość - siedem róż.


M.Fogg

Wróćmy na jeziora

[palnick]

Kiedy wrócą ptaki do mazurskich gniazd
Ruszaj tam, gdzie już żeglarze płyną szlakiem gwiazd
Wróćmy na jeziora, na wędrowny rejs
Znajdziesz tam cel swojej drogi wśród szumiących drzew

Białe żagle, szmaragdowa toń
A przy tobie przyjacielska dłoń

Wrócisz tam z gitarą, gdzie ogniska blask
Zostań tu, noc śpi w szuwarach, pieśni słucha las
Wróćmy na jeziora, na samotny brzeg
Zostań tu, gdzie las i woda, masztów cichy śpiew

Białe żagle, które kryje mgła
I nic nie mów, bo przygoda trwa

Wróćmy na jeziora, gdy zapadnie zmrok
Znajdziesz tu swoją przygodę, wrócisz tu za rok
Wrócisz tu za rok!


Czerwone Gitary
sł. Jan Świąć, muz. Krzysztof Klenczon.

Monika, dziewczyna ratownika

[krykucha]

Na plaży słońce praży,
Tu bladość ciał zanika,

Wśród tłumu wczasowiczów
Dziewczyna ratownika.

I patrzą setki oczu,
I z wody i z kocyka,

Gdy ona idzie plażą,
Wszyscy o niej marzą.

Monika, ach, Monika,
Dziewczyna ratownika

Pół plaży tutaj marzy,
Że kiedyś się przydarzy.

Twe ciało opalone
Prawie nie osłonione

Każdy wzrokiem dotyka,
Monika, Monika, Monika.

Był kiedyś na tej plaży
Taki, co się odważył.

Ratownik miał baczenie
I dał mu ostrzeżenie.

Zabrała gościa woda,
Na dno poszedł jak kłoda

Na zawsze się pogrążył,
Bo ratownik nie zdążył.

Monika, ach, Monika,
Dziewczyna ratownika

Pół plaży tutaj marzy,
Że kiedyś się przydarzy.

Twe ciało opalone
Prawie nie osłonione

Każdy wzrokiem dotyka,
Monika, Monika, Monika.

Uwaga, uwaga!
Tu mówi ratownik!

Panowie na materacu!
Do Szwecji w przeciwnym kierunku!

Pan w czerwonym czepku:
Proszę nie drażnić rekina!

Powtarzam, proszę nie drażnić rekina!
A nie mówiłem?

Monika, ach, Monika,
Dziewczyna ratownika

Pół plaży tutaj marzy,
Że kiedyś się przydarzy.

Twe ciało opalone
Prawie nie osłonione

Każdy wzrokiem dotyka,
Monika, Monika, Monika.

Rok minął, a na plaży
Już nowy tłum się smaży

I z innym się Monika
Ratownikiem spotyka.

Tłum gości znów zazdrości,
Palce gryząc do kości

I coraz to któryś z okrzykiem:
"Monika!"
Rzuca się w morze i znika.

Monika, ach, Monika,
Dziewczyna ratownika

Pół plaży tutaj marzy,
Że kiedyś się przydarzy.

Twe ciało opalone
Prawie nie osłonione

Każdy wzrokiem dotyka,
Monika, Monika, Monika.

Rudi Schubert

A "Kormorany" kojarzone z jeziorami ?

[allspice]

A "Kormorany" kojarzone z jeziorami ?Proszę bardzo

[palnick]

Goniąc kormorany
sł. J.Woj, muz. A.Tylczyński

Dzień gaśnie w szarej mgle
Wiatr strąca krople z drzew
Sznur kormoranów w locie splątał się
Pożegnał ciepły dzień
Ostatni dzień w mazurskich stronach

Zmierzch z jezior żagle zdjął
Mgieł porozpinał splot
Szmer tataraku jeszcze dobiegł nas
Już wracać czas

Noc się przybrała w czerń
To smutny lata zmierzch
Już kormorany odleciały stąd
Poszukać ciepłych stron
Powrócą z wiosną na jeziora

Nikt nas nie żegna tu
Dziś tak tu pusto już
Mgły tylko ściga wśród sitowia wiatr
Już wracać czas

Augustowskie noce

[palnick]

Wykonawca: Maria Koterbska

Augustowskie noce
Nad brzegami drzemiące,
Noce parne, gorące,
Osłonięte przez mgłę.

Augustowskie noce
Zatopione w jeziorach,
Niepoznane do wczoraj
Odnalazły dziś mnie.

Ty chowasz tę muszelkę
Znalezioną nad Wigrami,
Długo szumieć będzie jeszcze
Ożywiona wspomnieniami.

Kolorowy sierpień
Naszym żaglem opięty,
Pozostanie w pamięci
Przez długie dni.

Córka rybaka

[krykucha]

Gdy księżyc świecił na niebie do ciebie
Poczułem miłość co przyszła jak wiatr
Me serce było w gorącej potrzebie
Córką rybaka ty byłaś ja - góral z Tatr
Jelenie gdzieś nad jeziorem sennie ryczały
Ryby w jeziorze już poszły dawno spać
Rzekłaś wtedy do mnie: "mój mały!
Cóż ci mogę w tę parną, mazurską noc dać"?

Córko rybaka, Mazura z Mazur
Popatrz jaki na jeziorze wody glazur
Daj mi swe usta, weź mnie w ramiona
Niech się przekonam ile słodyczy
Jest w słowie "Ilona"

Lato minęło lecz uczucie ogniem płonie
Choć odległość dziś tak wielka dzieli nas
Ciągle czuję na mym ciele twoje dwie dłonie
W uszach moich szumi woda, szemrze las
Zakopane całe śniegiem zasypane
A ty piszesz: na jeziorze gruba kra
Przesyłasz całuski i dwie rybie łuski
Zima minie, lato złączy serca dwa

Refren. - cza cza cza!

Rudi Schubert

Święty spokój

[palnick]

Kiedy będę mieć forsy jak lodu
Kiedy poznam rozkosze zamęścia
Czy przybędzie mi trochę rozumu
Trochę szczęścia...

Gdy się wdrapię na szczyt tego świata
Poznam jego i czary i mary
Czy przybędzie mi trochę nadziei
Trochę wiary...

A tymczasem leżę pod gruszą
Na dowolnie wybranym boku
I mam to, co na świecie najświętsze
Święty spokój...

A tymczasem leżę pod gruszą
A świat obok płynie leniwie
I niczego więcej nie pragnę
Wręcz przeciwnie...

Gdy zasłużę na zbrodnię i karę
Kiedy wygram, co jest do wygrania
Czy się będą mi starzy znajomi
Jeszcze kłaniać...

Gdy wybiorę się w podróż do nieba
Gdy mnie złożą w ostatnie pudełko
Gdy przypomni się kamyk zielony
Stare szkiełko...

A tymczasem leżę pod gruszą...


Maryla Rodowicz

Ludzie mamy lato

[krykucha]

Leżę pod wierzbą
Nic mnie nie rusza
Lecą mi gruszki
Do kapelusza

Parę groszy to już mam
No i fantastyczny plan
A tu nagle skrada się
To co bardzo cieszy mnie

ref: Lato, lato
Ludzie mamy lato
I co wy wszyscy na to
Słuchaj małolato
Pocałuj chłopca za to
Zapaliło nam się słońce
Słońce zawsze jest gorące
Lato, lato
Ludzie mamy lato
I co wy wszyscy na to

Stoję przy drodze
Na jednej nodze
Łapię okazję
Bo mam fantazję

A nad morze żabi skok
Czekam na to cały rok
I to pewne bez dwóch zdań
Co ja teraz powiem wam.

ref: Lato,lato...

Wawele

Chałupy , welcome to

[palnick]

Jak co roku w Chałupach
gdy zaczyna się upał
słychać wielki szum
można spotkać golasa
jak na plaży w Mombassa
golców cały tłum.
Znów się będą rozbierać
Miss Natura wybierać
przez wieś przeszedł dreszcz
w krzakach siedzą tekstylni
gryzą palce bezsilni
zaklinają deszcz.


Chałupy welcome to Bahama mama luz
Afryka dzika dawno odkryta
Chałupy welcome to!
Chałupy welcome to sun of Jamaica blue
Polish Barbados i Galapagos
Chałupy welcome to!

Biorą namiar na plażę
ci tekstylni nudziarze
chcą opalać sztruks
jak rozpędzić dzikusy
może sadzić kaktusy
przejdzie im ten luz?
Niepotrzebny nam ubaw
jak na jakichś Bermudach
strach już z domu wyjść
robią wszystkich w bambusa
przydałby się z lamusa
choć figowy liść.


Zbigniew Wodecki