"Cesarski Poker"

[rita100]

Tralala, opowiedziała mi, że kilka dni temu, przed inscenizacją Bitwy pod
Jonkowem, wiele ludzi nie wiedziało o co tak na prawde chodzi, kto z kim się
bił i czy Napoleon oszukał Polaków czy nie ?
Przyznam się, ze do tych ludzi i ja należałam do czasu, kiedy nie trafiła do
moich rąk książka "Cesarski poker" Waldemara Łysiaka. I to jest to ! No jó !

"I cesarz to zrobił, pomścił nas, przywrócił Polskę do życia. W podzięce wciąż
się słyszy: "Napoleon oszukał Polaków !".
Skąd się to bierze ? Jakie to jest krzywdzące dla Napoleona.
Wyjaśnimy to w dalszej części, przy rozdawaniu kart pokerowych w Tylży gdzie
też się szykuje feta z okazji okrąglutkiej rocznicy 200 lat temu....
Zapraszam.
Tralala pamiętasz ?
Cóż znaczy nazwa ?
- Na litość Boga, człowieku ! Cóż znaczą nazwy, cóż wolałbyś ? Księstwo wolne
i niepodległe, jakie mamy, czy Polskę Polską zwaną z pozorami wolności jeno ?
Cesarz Napoleon Bonaparte
schlesien.nwgw.de/board/viewtopic.php?t=457

[rita100]

Ale powinniśmy coś niecoś wiedzieć o samym Napoleonie
Ta wiadomości na pewno nas zdopinguje do głębszego zrozumienia inscenizacji.

Poker polityczny jest tak stary, jak stara jest polityka i dyplomacja. Oszustwem
w pokerze nazywamy blefem. Wszyscy byli hazardziści, jak słusznie zauważył znany
Warmijakom Bismarck - agresywna polityka międzynarodowa jest "krwawą grą sił i
hazardu."
Ze wszystkich historycznych pokerów jednym z najbardziej interesujących wydaje
mi się (pisze Waldemar Łysiak) ten, w którym wzięło udział dwóch wielkich
cesarzy: cesarz Francuzów Napoleon I i imperator Rosji Wszechrosyji Aleksander
I. Grali przez pewną zamkniętą epokę, zwaną dzisiaj napoleońską, równo
piętnaście lat.
Ten poker odbywał się też na ziemiach warnijskich, gdzie własnie 2 lutego
uczciliśmy Bitwę pod Jonkowem równo 200 lat temu w 2007 roku.
Gietpe buł
grochówkę i mnód psił
Zapraszamy do galerii zdjęć.
schlesien.nwgw.de/foto/thumbnails.php?album=371

[rita100]

Poker - czyli prezentacja graczy
W 200 rocznicę obchodzoną na ziemi Warnijskiej zapoznamy się z graczami.
Tralala pytała się o rodowód Napoleona. Napoleon był synem korsykańskiego
adwokata Karola Buonapartego, urodził się 1796r
Rodowód Napoleona wywodzi się jeszcze z czasów średniowiecznych. Jeszcze w
latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych niemiecki profesor Fritz Ernst
dowodził, iż przodkami Napoleona byli Turcy, którzy przybyli na Korsykę z
Egiptu. Ale tak głęboko nie będziemy wchodzić.
Kiedy Napoleon stał sie cesarzem , wszyscy chcieli udawadniać jaką ma szlachetną
i wielką posiada geneanalogię.
Wszystko tak jest skomplikowane, ze tylko możemy przypuszczać. Czy Napoleon był
bękartem czy nie, to rozważania naukowe.
Na Korysce rodzina Napoleona posługiwała sie nazwiskiem włoskim Buonaparte
dopiero w Paryżu Napoleon sfrancuszczył je wyrzucając 'u'.
Tak więc na Korsyce był on Napoleonem Buonaparte a we Francji Napoleonem
Bonaparte. Z ubogiego szlachetki wyrósł na jednego z największych monarchii.

Drugi gracz urodził się 1777 roku i był o 8 lat młodszy od Napoleona. Kim był
ten drugi gracz ?
Ten to sie urodził od razu w wielkiej rodzinie choć jak mówi przysłowie: nie
tylko miecz, ale nawet linia kądzieli budziła sporo wątpliwośćci.
Formalnie Aleksander Pawłowicz, syn Pawła I i ukochany wnuk Katarzyny II carycy
Rosji. Katarzyna urodziła chorowitą córeczkę i zamieniła na zdrowego chłopczyka
i tak powstał ojciec Aleksandra I.
Ojciec Aleksandra całkowicie nie był podobny do carskiej rodziny, miał odruchy
klasycznego wariata, szaleniec, ktory w nagłym impulsie wydał taką oto komendę :
- W prawo zwrot, na Sybir !
Oczywiscie , ze Katarzyna II nienawidziła swojego syna.
Całą swą miłość przelała na wnuka Aleksandra i jego posadziła na tronie carskim

[rita100]

Poker - prezentacja widowni
"Była to sama śmietanka starego kontynentu, wielce osobliwa.

Król Anglii, Jerzy III, którego obłęd ukrywano dość długo, by jednak w roku
1811, kiedy już stał się kompletnym wariatem, odesłać go z tronu na leczenie.

Król pruski, Fryderyk Wilhelm III, nadęta kukła, niezgrabna, pozbawiona
jakichkolwiek talentów i pogardzana przez własne otoczenie - Napoleon mówił o
nim: "Głupi jak feldfebel".

Cesarz austriacki, Franciszek, tępy i zawsze uroczysty, w pełni zasługujący na
epitet, którym go obdarzono: "Głupiec w gali".

Król Hiszpanii, Karol IV, wyśmiewany przez całą Europę ślepy rogacz, który
kochanka swej żony uczynił pierwszym ministrem królewstwa, niewątpliwie również
zasługujący na pomnik głupoty.

Król Neapolu, Ferdynand I, wszechświatowy champion rogaczy owej doby, leniwa i
bezrozumna marionetka w rękach królowej Marii Karoliny.

król Szwecji, Gustaw IV, pogrążony w mistycyzmie, znienawidzony przez cały naród
i wreszcie 'zdymisjonowany' przez sejm.

Zaiste, doborowe towarzystwo.

Czyli nie znalazł się ani jeden konkurent dla Aleksandra i Napoleona. Tylko oni
dwaj mogli zagrać o tytuł arbitra Europy. I zagrali.

[rita100]

Poker - I runda
Była to runda jeńców i morderców.

Pierwsza runda zaczeła sie od zdobycia przez Francuzów wyspy Malty.
U Napoleona wszystko zaczynało się i kończyło na wyspach. Urodził się na
Korsyce, wygnany został na Elbę, zmarł na Świętej Helenie.

Flota francuska bez większych kłopotów zdobyła Maltę. Klopoty natomiast były w
Europie, bo podczas nieobecności Bonapartego powstała koalicja antyfrancuska.
Dwie rosyjskie armie rosyjskie cara Pawła I nadciągnęły ze wschodu. Jedną armią
dowdził Korsakow, drugą Suworow. Tak, ten Suworow , ktory budził grozę, kat
Polaków i Turków, ach jak się wtenczas bali ich Francuzi.
A więc przedstawmy w tej rundzie Suworowa - brzydota jego była legendarna. Sami
Anglisy przyznali , ze i też był obłakany w jakiejś tam części.
Do zdobytego Mediolanu Suworow wjechał głośno i honorowo siedząc na kozackim
koniku. Siedział w bieliźnie, a tłumy zbierające się - błogosławił. Na oczach
Włochów i Włoszek, z siadł z konia, rozebrał się do naga i wziął kąpiel w
fontannie miejskiej.
Wśród zwyczajów wojskowych był taki jeden - pobudka: osobiście budził armię
naśladując donośnym głosem ku-ku-ku-ku !
Jak mówi autor - bardzo trudno określić jakim był kogutem Soworow, w każdym
razie pechowym - zmarł (1800) na syfilis.
Soworow miał prostą dewizę w walce "bystrota i natisk" - czyli pchał się szybko
do przodu miażdząc przeciwników.
Dobra, dobra, wracajmy do I rundy.
Więc mimo armii Suworowa i Korsakowa wojska rosyjskie musiały uciekać spod
Zurychu, uciekać bo zostały rozbite przez Francuzów pod dowództwem Massena. Tak
, taktyka zwyciężyła, mieli dobre karty w grze.
Kiedy ładnie się rozciagały linie armii rosyjskiej wtedy Massen zadał potworny
cios, przygwoździł Korsakowa do Jeziora Zuryskiego i rozdeptał, biorąc kilka
tysięcy jeńców, wszystkie armaty (100 stuk), zapasy i skarbiec.

A Napoleon powrócił 9 października 1799 roku do Francji.

Zwróćcie uwagę na jeńców - bo to rozdanie pokerowe zostało nazwane rozdanie
jeńców i morderców.
Jeńców już mamy.
Teraz przejdźmy do morderców.

[rita100]

No cóż car Paweł I, syn carzycy Katarzyny II objął tron.
Można o tym długo mówić i w jaki sposób zamordowana została Katarzyna i w jaki
sposób car Paweł I. Zamach za zamachem , spisek za spiskiem , tragiczne to
wszystko i tak oto mamy na tronie cara Aleksandra I.
Kto uknuł spisek i jaka to była wielka zbrodnia , wypadałoby sie przyjrzeć
bliżej, bo mordercy cara Pawła I zostali później awansowani dowócami wojsk
rosyjskich.
Stąd mówimy o rundzie pokerowej morderców cara PawłaI.
Na tronie mamy teraz z grze cara Aleksandra I.

Mając chwileczkę czasu wróćmy do rodów carskich.
Być carem w Rosji to straszna rzecz. To że , Katarzyna swojego męża otruła w
spisku, to że podmieniła własne dziecko na inne, to że sama zginęła wskutek
spisku w 1796 roku okrutną śmiercią w wychodku na polskim tronie królewskim
Lechitów to wszystko mówi jak straszna to rzecz być carem w Rosji. O godności
umierania jak w Czrodziejskiej Górze nie może być mowy. Ale i spisek dosięgnął
Pawła I ojca Aleksandra I. Zginął on również śmiercią okrutną we własnym pokoju
gdzie obok smacznie spał synek - Aleksander. Z cara Pawła I zrobiono jajecznicę
wśród pijackich szałów, tańców, ochrypłych śpiewach i kopania trupa.
Na wieś o śmierci cara Pawła I, ktorego oficjalny komunikat brzmiał, ze zmarł na
apoplesksje Napoleon bardzo się przestraszył. Bał się też o siebie.
- Mogli by już Rosjanie wymyślić jakąś inną chorobę dla pozornej śmierci ich
władców. Był przekonany, ze mord inspirował wywiad brytyjski. Do dziś tego nie
można udowodnić.
Kto brał udział tym mordzie ? Ano generał Bennigsen (szef- morderca) i został on
natychmiast po morderstwie gubernatorem Litwy, a od roku 1807 roku nabrał
większego znaczenia.
Książe Piotr Wołkoński również otrzymał nagrodę jako szef sztabu głównego,
generał , adiutant cara. Następnie demon nocy hrabia Uwarow również został
mianowany generałem. Na dalszych spiskowców już nam czasu brakuje, ale będziemy
ich jeszcze wspominać w następnych rundach.

Reasumując Francuzi tą runde wygrali mając jeńców rosyjskich, a Rosja ma morderców.

[tralala33]

generał Bennigsen - to nazwisko nam już znane, ale przecież z dużo późniejszych
czasów, z bitwy pod Tannebregiem w I wojnie światowej.
Swoją drogą, w mrocznych barwach odmalował Łysiak Rosyjskie Imperium.

[rita100]

Nie tak bardzo, bo nie zapomniał o sielankach Imperium - to dopiero były fajerki.
Jakiś ten świat napoleoński wydaje mi sie zepsuty do granic możliwości.
Generał Bennigsen - zwrócę na niego szczególną uwagę.

[rita100]

Poker - II runda
Była to runda szeregowców i podoficerów, a zarazem rozdanie decydujące pod
Austerlitz.

Ta runda trwała pięć lat. I tak jak w pokerze - nie w każdym rozdaniu dochodzi
do decydującego starcia. Dopiero gdy figury po obu stronach w jednym momencie
ułożą się w znaczącą kombinację, następuje wielka gra.
Przygotowanie do drugiej rundy rozpoczęło się od wzajemnych bon tonów. Car Paweł
był już przeszłością, do gry wchodzi car Aleksander !.
Nienawiść Aleksandra do Francji rosła, szczególnie po koronowaniu się Napoleona
w Paryżu na cesarza, a w Mediolanie na króla Włoch. Tego car nie mógł ścierpieć.
Przygotowania do koalicji antyfrancuskiej rozpoczęły się. Petersburg układał się
z Anglią. Wciągano w to jeszcze Austrie i Prusy. Licytacja robi się gorąca.
W licytację wchodziło też 'wskrzeszenie Polski'.

oto cytat:
"W mroźny poranek 21 września 1805 roku, po uroczystym nabożeństwie przed
ołtarzem Matki Boskiej Kazańskiej Aleksander wyruszył z Petersburga za swymi
wojskami na zachód. W końcu września dotarł do Puław; zatrzymał się w pałacu
Czartoryskich (rosyjski minister sprawa zagranicznych) i balował tam przez
piętnaście dni wśród oczarowanych nim pięknych Polek oraz Polaków, którzy,
oszołomieni wizją zmartwychwstania ojczyzny, zbiegli się doń zewsząd i całowali
go po rękach za przyrzeczenie. Złożył im to przyrzeczenie w chwili wzruszającej
szczerości: tak, Prusy zostaną przez niego zmiażdzone, a wolna Polska odbudowana!"
(...)
Jak wiadomo wszystko było grą. Pocałunki jakim obdarzyli entuzjaści cara, nie
wyszły na dobre , bo oto gdy rosyjski poseł w Berlinie, zdradził pruskiemu
kanclerzowi, Hardenbergowi, sekrety "planu puławskiego" i gdy wysłany przez cara
(za plecami Czartoryskiego i Polaków) do Berlina książe Dołgoruski nacisnął
mocniej Fryderyka Wilhelma III i przestraszone Prusy zgłosiły gotowość do
ustępstw (choć wcześniej wymigiwały się z układu). Tylko na to czekał car
Aleksander I i poędził do Berlina i od ręki przekazał całą listę Polaków
patriotów, którzy w Puławach wspomnieli o niepodległości Polski. Berlinn
rozpętał okrutną akcję represyjną wobec tych ludzi.
Mimo wszystko Prusacy ostatecznie nie wzieli udział w wojnie mimo , ze car
Aleksander smarował do nich cholewki. A więc ta karta Aleksandra nie była mocna.
Kolejne drobne rozdania również nie przyniosły carowi sukcesu. Atakował,
przebijał, a Napoleon sprawdzał i wygrywał. W połowie listopada wojska rosyjskie
zostały pobite pod Amstetten, St. Poeltem i Hollabrum, a tylko pod Durrenstein
jakiś tam remis. Gra toczyła się na terenie Austrii.
--

Tak tyle mamy w tej rundzie o Polakach.
Zajmiemy sie teraz wojskiem, różnicą między jedną armią , a drugą.

[rita100]

"Wielka Armia została przez Napoleona przerzucona na naddunajski teatr działań z
baz nad kanałem La Manche w momencie kiedy napuszczeni przez cara Aleksandra
Austriacy rozpoczęli kroki wojenne przeciw Francji. Pierwszym celem Napoleona
było niedopuszczenie do połaczenia się armii austriackiej i rosyjskiej. Armia
rosyjska nie zdołała zagrodzić Francuzom drogi do Wiednia i po kilku krwawych
starciach, została odepchnięta w kierunku Brno i Ołomuniec, gdzie przygotowywała
się do rozstrzygającej bitwy.
Doszło do niej w pierwszych dniach grudnia 1805 roku w pobliżu małej wioski
Austerlitz (dzisiaj Sławkowo)"

[rita100]

"Czas przedstawić karty obydwu graczy w tym ostatnim rozdaniu. Francuzi mieli
około siedemdziesięciu pięciu tysięcy żołnierzy, Rosjanie o kilka tysięcy więcej
oraz pomagających im kilkanaście tysięcy Austriaków. Ilościowo więc karty te nie
różniły się znacznie, jakościowo tak !
Napoleon potrafił wychować żołnierzy karami o charakterze psychologicznym.

Fajny przykład podam:
Kiedy żołnierze Starej Gwardi wywołali burdę w knajpie, a potem umówiło się stu
gwardzistów i stu piechurów pod miastem i kończyli burdę gdzie padło zabitych
trzydziestu trzech ludzi i trzeba było ich rozdzielać, bo tak się zaczeli miedzy
sobą rąbać, że aż co do jednego mogli się zarąbać, no więc kiedy Napoleon sie o
tym dowiedział, że na dodatek jatka zaczęła się przez jakąś pioseneczkę śpiewaną
w knajpie to rozkazał wydrukować jej tekst, po czym zmusił gwardzistów do
przemarszowania przez miasto z bronią pod lewym ramieniu i z ową karteczką
przypiętą na każdej piersi.
Była to dla tej Starej Gwardii hańba, katastrofa. Wielu z nich nigdy przedtem
nie uroniło ani jenej kropli łzy, a wówczas w Boulogne, beczeli w głos
maszerując, a ludzie stojący na ulicach zamarli z przerażenia i nikt nawet nie
był w stanie się śmiać.
Od tej pory burdy w wojsku się skończyły

[rita100]

Napoleon miał też wspaniały system nagród i awansów.
Żołnierze Napoleona nosili w tornistrach buławy marszałkowskie, bo awansować do
najwyższego stopnia mógł każdy. Następowały one dość szybko i to z różnych powodów.
I znów posłużymy się ciekawym przykładem szybkiego awansu na generała syna
robotnika Jana Ludwika Grosa.
W roku 1807 Gros był jednym z wielu pułkowników Wielkiej Armii który został
generałem.
Słuchajcie, fajne to

"Pewnego dnia, stojąc w korytarzu w Tuileriach, Gros zaczął poprawiać sobie
kołmierz przed lustrem. Widok własnego odbicia tak mu się podobał, że zaczął
mówić sam do siebie , czyli do lustra:
- Ach, gdyby czlowiek tak dzielny jak ty, z twoją duszą żołnierza, znał
matematykę, to cesarz z pewnoscią zrobiłby cię generałem.
W tym momencie poczuł na ramieniu czyjąś dłoń (była to dłoń Napoleona, który
właśnie przechodził korytarzem)
- Już nim jesteś, Gros.
I w rok później Gros, został baronem Cesarstwa.

Jak z tego widać, żołnierze napoleońscy znajdowali po drugiej stronie lustra nie
gorszą krainę czarów niz Alicja."
Trochę zatrzymamy sie przy Armii napoleońskiej, taki życiowe ciekawe
niespodzianki , za czym dojdziemy do charakterystyki armii rosyjskiej.

[tralala33]

"... gdzie przygotowywała się do rozstrzygającej bitwy.
Doszło do niej w pierwszych dniach grudnia 1805 roku w pobliżu małej wioski
Austerlitz (dzisiaj Sławkowo)"

Ciekawe, czy i tam odbywają się rekonstrukcje tej bitwy?

[rita100]

Ni , nic ni słyszała, ale sprawa Napoleona ni je taka uswięcana - ni ziam
daczemu, moze bez to co historycy eszcze sie spierajó co do intencji walk.

[rita100]

Marzeniem każdego z żołnierzy Wielkiej Armii był krzyż ustanowionej przez
Napoleona Legii Honorowej, zwłaszcza zdjęty przez samego cesarza z własnej
piersi i zawieszony na piersi odznaczonego. To się zdarzało często.
Podczas kampani włoskiej, po bitwie pod Roveredo, głodny Napoleon zwrócił się do
jednego z żołmierzy o podzieleniem się jedzeniem. Ten bidoczek przełamał suchar
na pół i się podzielił. W kilka lat później Napoleon rozpoznał darce i otrzymał
krżyż Legi.
Legie Honorową traktował jako maskotkę , kupując w ten sposób serca żołmierzy.

"Napoleon często przebierał się za cywila i badał nastroje. Na swoich żołnierzy
sie nie obrażał.
W roku 1807 w Polsce, gdy zabrakło prowiantu dla armii i żołnierze musieli się
żywić przez tydzień własnym przemysłem, przebrał sie po cywilnemu i poszedł do
biwakujących. W popiele jednego z ognisk, wokół którego spała kampania piechoty,
ujrzał ziemniaki. Wygrzebał sobie kilka z żaru końcem szbli, a wówczas któryś z
żołnierzy odemknął oko i spytał:
- Hej ty, cwaniaku, nie przeszkadza ci to, ze nam rąbiesz kartofle ?
- Wybacz kolego, ale jestem taki głodny....
- To weź jeden lub dwa, jeśli juz musisz, i spieprzaj !
Ale intruz nie spieszył się ze "spieprzaniem", wobec czego żołnierz zerwał się,
pchnął go i....padł na kolana, poznał bowiem cesarza. Uderzył cesarza !
- Sire, karz mnie rozstrzelać, błagam !
- Nie bredź, synku. To ja jestem winien. I nie wrzeszcz tak, bo ich pobudzisz i
dopiero bedzie mi wstyd ! - uciszył go Napoleon i wkrótce poteem awansował na
porucznika."
Napoleon, osobiście zbierał z pola bitwy rannych i to bez różnicy, swoich i
przeciwników - zgodnie z jego rozkazem rannych żadnej ze stron, a takze oficerów
nie wolno było wyrózniać."

Swoją drogą, jak pisze autor był to teatr, ale teatr tak skuteczny, taki
uwodzicielski, a Napoleon ich uszczęśliwiał. Dbał o mundury, obuwie, prowiant.
- Cóz chcecie, to są moje dzieci, a to co robię, to moje rzemiosło. Sam też sie
nie oszczędzał.
Który żołnierz na swiecie nie chciałby takiego ludzkiego stosunku ? To wszystko
miało odzwierciedlenia w walkach i bojach. Zołnierze Napoleona kochali.

[rita100]

A oto ciekawa scena rozegrana, no sami łobaczcie:

"Napoleon często przebierał się za cywila i badał nastroje. Na swoich żołnierzy
sie nie obrażał.
W roku 1807 w Polsce, gdy zabrakło prowiantu dla armii i żołnierze musieli się
żywić przez tydzień własnym przemysłem, przebrał sie po cywilnemu i poszedł do
biwakujących. W popiele jednego z ognisk, wokół którego spała kampania piechoty,
ujrzał ziemniaki. Wygrzebał sobie kilka z żaru końcem szbli, a wówczas któryś z
żołnierzy odemknął oko i spytał:
- Hej ty, cwaniaku, nie przeszkadza ci to, ze nam rąbiesz kartofle ?
- Wybacz kolego, ale jestem taki głodny....
- To weź jeden lub dwa, jeśli juz musisz, i spieprzaj !
Ale intruz nie spieszył się ze "spieprzaniem", wobec czego żołnierz zerwał się,
pchnął go i....padł na kolana, poznał bowiem cesarza. Uderzył cesarza !
- Sire, karz mnie rozstrzelać, błagam !
- Nie bredź, synku. To ja jestem winien. I nie wrzeszcz tak, bo ich pobudzisz i
dopiero bedzie mi wstyd ! - uciszył go Napoleon i wkrótce potem awansował na
porucznika."
Napoleon, osobiście zbierał z pola bitwy rannych i to bez różnicy, swoich i
przeciwników - zgodnie z jego rozkazem rannych żadnej ze stron, a takze oficerów
nie wolno było wyrózniać."

[rita100]

Tak, Napoleon 'bóg wojny' dbał o żołnierzy, potrafił słowami, odezwami upajać
ich mocniej niż rosyjskich żołnierzy kubkami wódki otrzymywanymi w nagrodę od cara.
Przejdźmy teraz do carskich podopiecznych.

Car - poeta, car mistyk car Aleksander traktował żołnierzy swoich jak bydło.
Pędził ich do walki jak tłum chamstwa nawet nie tłumacząc celu walki. Trzymał
wojsko staromodnie.
W bitwie pod Austerlitz wzięło czynny udział siedmiu francuskich marszałków:
Bernadotte, Berthier, Bessieres, Davout, Lannes, Murat i Soult.
Z kolei Alesander miał pod Austerlitz dwóch generałów Kutuzowa i Bagrationa.
2 grudnia 1805 roku zaczął się bój między Napoleonem i Aleksandrem pod
Austerlitz. Straszna walka się zaczęła między armiami.
Wyrżnięcie kawalerii gwardii rosyjskiej spowodowało przełom. Potem zaczęła się
rzeź. Cześć Rosjan uciekała przez skute lodem jeziora Menin i Zacany. Francuzi
swoimi działami zasypali lód gradem kul i potopili setki nieprzyjaciół.
Francuski generał Langeron odezwał się tuż po bitwie do generała Dochtórowa:
- Widziałem już różne klęski, ale takiej nie mogłem sobie nawet wyobrazić.
"Eksperci militarni zgodzili sie z nim, nazywajac Austerlitz "drugim, okok Kann
Hannibala, arcydziełem taktycznym w historii wojen"
Car Wszechrosji uciekał z pola bitwy i pędził co sił w kierunku swojego
Imperium. Radziecki historyk napisał:
"Aleksander drżał jak liść i straciwszy panowanie nad sobą rozpłakał się.
Uciekał jeszcze kilka następnych dni".
Napoleonowi mimo zwycięstwa nie było łatwo. Jego marszałkowie ciągle się
kłócili,przekomarzali sie i złoscili. Dlatego też dzień po bitwie Napoleon oddał
hołd prostym żołnierzom dzieki którym wygrał tą rundę pokerową. Marszałkowie
mieli tu niewiele do powiedzenia, ich czas będzie w następnych rundach.

Nadchodzi 3 runda roku 1807, czyli nasza Warmińska. Zrozumiemy o co toczył się
bój i jaką rolę odegrały walki, które w tym roku obchodzimy 200 lecie.
Była to runda marszałków i generałów, a rozdanie decydujące było pod Friedlandem
czyli pod Lidzbarkiem Warmińskim.
Zwracam uwagę na wierszyk:
"Złą dolę znoś jak dobrą,
mając to na względzie,
że gdy będziesz źle znosił,
gorzej ci z tym będzie".

[rita100]

To runda marszałków i generałów czyli rozdanie decydujące pod Friedlandem.

Czas marszalków i generałów w cesarskim pokerze nadszedł bardzo szybko - już w
roku 1807 - i trwał równo pół roku. Mowa o wojnie francusko-rosyjskiej Anno
Dominium 1807 na terenach pruskiego i rosyjskiego zaboru Polski, czyli o tzw.
"pierwszej wojnie polskiej Napoleona".
Niestety żołnierze byli już zmęczeni walką we wszystkich prawie krajach.
Przestało ich już to bawić. Armia była juz u kresu wytrzymałości. Żołnierze
walczyli już z musu. Właśnie podczas kolejnej wojny z Rosją w roku 1807, po raz
pierwszy rozległy się krzyki po kilku bitwach - zamiast "Niech żyje cesarz" -
okrzyki: "Niech żyje pokój !". Przyczyną też były warunki pogodowe, bo kampania
toczyła sie podczas brzydkiej zimy i wiosny.
Tym razem marszałkowie musieli bardzo ze sobą współpacaować i wspierać się
wzajemnie. W tym okresie zapomnieli o swoich waśniach i współdziałali ze sobą
jak bracia, dlatego w tej runidzie byli doskonałymi figurami.

W armii carskiej sytuacja była identyczna , tyle że żołnierze tam byli
automatami, nakręcanymi strachem i trzymaniem pruskiej dyscypliny według wzorca
Fryderyka II. Tym razem, nie car Aleksander dowodził ale dowództwo oddał swoim
generałom.
Król pruski, Fryderyk Wilhelm III, nie chciał tej wojny, ale chciała jego żona
Luiza, oraz armia pruska nudząca się przez ten czas i będąca tylko w charakterze
widza.
Wypowiedzieli Napoleonowi wojnę, a Napoleon szybko wyprowadził ich z błedu.
Dokładnie w ciągu jednego dnia, 14 października 1806 roku pod Jeną i Auerstaedt.
Na tych polach armie pruskie przestały istnieć, a po miesiącu przestały istnieć
Prusy jako takie.
Wówczas dopiero do stolika brydżowego zasiadł Aleksander i tak zaczęła sie
trzecia runda pokerowa.
Jednocześnie Wielka Armia po skopaniu Prus przekroczyła Odrę i parła dalej na
wschód, a Polacy słali do Napoleona błagania o odbudowanie ich niepodległosci.

[rita100]

W tej trzeciej rundzie Napoleona podstawowym celem było oczywiście pobicie
przeciwnika, ale tylko po to, by Aleksander I car Rosji uznał wreszcie
Bonapartego za równego sobie jako Cesarza Europy i doprowadzić do pokoju.
Na scenę teatru w kampanii 1807 roku wskoczyli francusccy marszałkowie jak :
Bernadotte, Davout, Lannes, Augereau, Murat, Berthier, Soult i Ney. Było ich
ośmiu wspaniałych.
Było to 200 lat temu i z miłą chęcią zapoznamy się z tymi bohaterami.

[rita100]

1. Gaskończyk Jan Babtysta Bernadotte (1763-1844), zaczął karierę wojskową mając
17 lat, wspiął się wysoko, odznaczał się bardzo kształtnymi kończynami dolnymi
- towarzysze broni nazywali go "sierżant- piękna nóżka"
Odkąd tylko poznał Napoleona, intrygował przeciwko niemu i był zamieszany nawet
w spisek w roku 1804.
Lecz Napoleon pokrzykując , że zastrzeli zdrajcę mianował go gubernatorem
Luizjany, posłem Waszybgtonu i marszałkiem Cesarstwa , a na koniec ozdobił go
wielką wstęgą Legii Honorowej po czym zrobił go nawet księciem.

[rita100]

2. Ludwik Mikołaj Davout (1770-1823), pochodził ze starej szlacheckiej rodziny
burgundzkiej o silnych tradycjach żołnierskich. Mawiano: "Za każdym razem, kiedy
rodzi się Davout, jedna szbla wychodzi z pochwy".
Davout początkowo też za Napoleonem nie przepadał, ale kiedyś kiedy po bitwie
pod Abukirem Napoleon wprowadził pod rękę skarżącego sie Davouta, to tam w
namiocie sobie porozmawiali. O czym nikt nie wie. Faktem jest, ze po wyjściu z
owego namiotu Davout stał się najwierniejszym sługą "boga wojny" i jako jeden z
nielicznych marszałków nie zdradził go w roku 1814.
Jeszcze zostańmy przy tym ciekawym człowieku. Otóż:
Żołnierze "kochali go, lecz bali się jak ognia". Bali się ponieważ za brak
dyscypliny, nie mowiąc o rabunku i gwałcie można było oberwać ołowiem w głowę.
Utarło się piękne powiedzenie o Davoucie:
"tam gdzie jest Davout, kurczęta mogą bez obawy spacerować między koszarami"
A kochali dlatego, że był to jedyny korpus, w którym nigdy nie brakowalo, ani
jednego sanitariusza czy kuchni polowej.
Historycy twierdzą, iż Davout był 'jedynym uczniem Napoleona i pojmował strategię'
Napoleon zaś podczas piętnastu lat epoki napoleońskiej usuwał go w cień -
prawdopodobnie przez zazdrość.

[rita100]

3. Gaskończyk Jan Lannes (1769-1809) był synem wieśniaka. Wstąpił jako ochotnik
do wojska i od tej poty tam, gdzie się znalazł, wszystko wokół farbowało sie na
czerwono. Doceniono jego wielki zapał w rąbaniu, siekaniu i strzelani i w
przeciągu czterech lat promowano go na generała. Był on też jednym z marszałków
, który pozwalał sobie na przeklinanie i kłócenie się nawet w obecności
Napoleona. Soczyście klął , może też i z tego powodu wybaczano mu wiele. Został
też księciem Montebello. Miał dwie żony.
W tej swojej brawurze był często kontuzjowany. W Hiszpanii uratowano mu życie,
zaszywając całego w świeżo zdartą skórę barana. W 1809 roku, gdy kula armatnia
oberwała mu nogę i wdarła się gangrena zmarł. Napoleon płakał przy jego łożu
śmierci.
Przed śmiercią jedyny raz, pierwszy i ostatni, zwrócił się do Napoleona słowami
nie przeklinając:
- Za kilka godzin Sire, utracisz człowieka, który bardzo Cię kochał.

[rita100]

4. Piotr Franciszek Karol Augereau (1757-1816), syn murarza. Był lokalem , był
kelnerem i zawsze był wyrzucany za uwiedzenie kobiet oraz za niesubordynacje.
Był bardzo dobrym szermierzem ale bardzo nieposłusznym. Zaciągał sie do wojska i
uciekał. Gdzie on nie służył ?
hoho w Szwajcarii, w wojsku służył pod Suworowem i w pruskim wojsku. Przedziwny
przypadek sprawił, ze podaczas kamnanii napoleońskiej w której służył w 1806
roku w jego ręce wpadł ten sam pułk pruski w którym służył w młodości. Augereau
z radości obdarował pułkowników pruskich złotem.
Augereau był bardzo kochliwy, zabijał serca kobiet i męskie ciała, a przy tym
bardzo zaradny, był uczył tańców, sprzedawał zegarki, kombinował jak mógł. Czy
kochał Napoleona ?
Zgadliście juz czytelnicy, że kochliwy Augereau w Napoleonie się nie zakochał.
Nie miał okazji. Już przy pierwszym spotkaniu w roku 1796 nie mylić z 1769,
Bonaparte uspokoił jego zamiary:
"- Generale, jest pan od mnie wyższy o głowę, ale jeśli natychmiast nie
przestanie pan być bezczelny, to każę zlikwidować tę różnicę !
Swoją złość Augereau wyładował w najbliższej bitwie pod Castiglione, za co
został jej księciem.
Lecz nawet będąc księciem, ten uroczy bufon, brutal i złodziej nadal pozostał
łobuziakiem.
Do końca życia.

[rita100]

5. Gaskończyk Joachim Murat (1767-1815), syn oberżysty. Nie lepszy od innych ,
kolekcjoner dam, przeklinacz, znawca i kreator mody. Znawca koni, wyćwiczony w
dobrej jeździe uciekając przed 'narzyczonymi'.
Jeśli chodzi o jego stroje, to jego potrzeby nie spełniali krawcy dlatego sam
zaczął projektować. Jednego razu na balu Napoleon powiedział Muratowi, że
wygląda jak małpa w cyrku i nakazał przebrać się w mundur.
Murat to ciekawa postać, w swojej drodze awansów trzeba przyznać , że o mały
włos nie został królem Polskim, został jednak królem Neapolu. (Łysiak-"Wyspy
zaczarowane")

[rita100]

6. Aleksander Berthier (1753-1815), syn inżyniera krolewskiego, urodzony oficer
sztabowy, a przy tym miał upodobanie również do strojów (ach ci Francuzi), ale
i bardzo pracowity. W czasie jednej z kampanii obywał się bez snu przez
trzynaście dni i nocy z rzędu. Napoleon próbował mu dorównać ale zmieścił się w
granicy tygodnia. Berthier zawsze był gotowy do pracy w całym umundurowaniu.
Cechowało go narzekanie, kapryśność i opryskliwość.
W Egipcie narzekał na słońce i piasek pustynie, w Szwajcarii na góry, w Polsce
na błoto, w Rosji na śnieg, w Prusach na deszcz, i w ogóle narzekał wszędzie na
wszystko.
Napoleon nazwał go: 'mentor starej baby' co nie przeszkadzało go awansować. Był
Wielkim Łowczym Cesarstwa i podwójnym księciem.
Berthier, podobnie jak Augereau, Murat i kilku innych również porzucił cesarza
tuż przed końcem Empire'u. Tylko , ze w przeciwieństwie do innych, kiedy ujrzał
wojska rosyjskie maszerujące obok jego domu na Paryż, wyskoczył z okna i zabił
się na miejscu.

[rita100]

Wielki Łowczy Berthier
"Największą bitwę stoczył w czasie polowania, które jako Wielki Łowczy
zorganizował dla Napoleona w roku 1808. Załatwił sprzet, nagonkę i zwierzynę i
popełnił jeden tylko drobny błąd: zamiast dzikich, kupił tysiąc oswojonych
królików, nie wiedząc, iż są one przyzwyczajone do otrzymania dwóch posiłków
dziennie. Kiedy więc cesarz wszedł do lasu ze strzelbą, króliki wzieły go za
pastucha i radośnie oblepiły ze wszystkich stron. Zrozpaczony Berthier nadbiegł
z batem i zaczął je siec, pragnąc rozproszyć i dać monarsze do strzału. W końcu
wygrał tę batalię, ale wówczas obrażony Bonaparte był już dawno w drodze
powrotnej do stolicy.

[rita100]

7. Mikołaj Jan Boży Soult (1769-1851) syn ubogiego notariusza. Dzielny zawadiaka
i straszliwy rabuś. W czasie wyprawa wojennych posyępował według maksymy:
"Bierz, co sie da, niech się dzieje co chce"
Hobby Soulta stanowiło budowanie pomników. Gdzie tylko mógł - budował pomniki.
Był bardzo ambitny. Chciał zostać księciem Austerlitz, ale niestety Napoleon nie
podzielił jego ambicji.

8. Ney - największą swoją kreację stworzył w rundzie ósmej i tam go przedstawimy.

[rita100]

Zajmiemy sie Armią Carską. Mistyk Aleksander miał figury dobrze urodzone,
głównie książęta i hrabiowie. Zagrał pięcioma dobrymi figurami, pięciu generałów
było:
Baggowut, Bagration, Baeclay, Bennigsen i Buxhowden, przy czym każdy z nich był
właściwie cudzoziemcem, a niektórzy nie mieli ani jednej kropli rosyjskiej krwi
w żyłach. Mama historia płata trzeba przyznać rózne figle.
Tak więc w Armii Carskiej mamy pięciu panów B.
Ponieważ car Aleksander I nie chciał już brać udział w wojnach po przegranej pod
Austerlitz głównodowodzącym został Niemiec , hrabia Bennigsen.

[rita100]

1. Hrabia Levin August Teofil Bennigsen vel Bennina (1746-1826)
Tak , tak , ten sam "szef-morderca", ktory pomógł Aleksandrowi zgładzić ojca. No
ale o tym po tym.
Bennigsen urodził się koło Hanoweru, w rodzinie szlacheckiej, a jako
czternastolatek rozpoczął służbę wojskową. O jego przeniesieniu do Rosji
zadecydowała jego 'kochliwość'. Jako strażnik więzienny tak gorliwie pilnował ,
ze bali się o osadzone kobiety w Zelle. Tam go zwolniono i zjadożony Bennigsen
wyemigrował w 1773 roku do Rosji. W armii rosyjskiej wziął udział w wielu
kompaniach ale dowodził kiepsko. Miał coś z Soulta - piękne plany, kiepska
realizacja.

A teraz to poczytajcie, jak ten Łysiak potrafi przykuć człowieka do książki.
"Wcale jednak nie musiał być zdolny, by był w łaskach cara. Wystarczyło, ze miał
zdolną małżonkę, i że car Aleksander przepadał wprost za Polkami. Tak, taki to
już był z tego Aleksandra swój chłop. Nie przepuszczał paniom róznej narodowości
i ras, ale najbardziej cenił sobie Polki. Przebierał się nawet w mundur prostego
oficera i incognito 'podrywał' w polskich dworkach. Przyczynił się też
demograficznie - mająca z nim syna pani Sulistrowska głośno się tym
przechwalała, ale radość jej mącił fakt, ze nie była jedyną mającą powody do
takiej dumy."

a dalej tak:

"Największą rozpustę swego zycia oraz córkę wyprodukował car z Marią
Czetwertyńską, małżonką Naryszkina.
Ach, te Laszki - toż ulubioną maskotką Napoleona była również Marysia.

Proszę się nie niecierpliwić już wracamy do generała Bennigsena - pisze Łysiak.
Ciekawe - nie ?

Ciekawe czy w inscenizacji będą wszystkie te damy ?
Powinny też być goszczone w taką rocznicę jak 200 lat.

[rita100]

Generał Bennigsen po zamordowaniu Pawła I musiał być usunięty z przed oczów
carycy-matki i został mianowany generalnym gubernatorem Litwy. Zaraz po
przybyciu do Wilna zakochał się w w wieku 60. lat w młodziutkiej Marii
Buttowt-Andrzejkowiczownie i wziął ślub. Zaś pani Bennigsenowa bardzo spodobała
się carowi i dlatego na balach w majątku Zakręt pod Wilnem zaczął namiętnie
obtańcowywać. Wtenczas Aleksander wpadł na pomysł, ze majątek wykupi, a w
kontrakcie zagwarantował dośmiertne mieszkanie generała Bennigsena. Majątek miał
dwóch włascicieli formalnie. Mógł więc przebywać car w majątku o każdej porze.
Bennigsen został mianowany 1 stycznia 1807 roku wodzem naczelnym całej armii
rosyjskiej. Zaś Aleksander już nie wypuszczał się na wojny, a bawił się w
majątku generałowej. I tak w czasie gdy generałowie toczyli walki, Aleksander
korzystał z uczt i tańców. Zapraszał na bal do Zakrętu, same damy wileńskie -
bez mężów !
Taki był car Aleksander I. Jego zasadą było niczym się nie przejmować.

[tralala33]

rita100 napisała:

> Wielki Łowczy Berthier
> "Największą bitwę stoczył w czasie polowania, które jako Wielki Łowczy
> zorganizował dla Napoleona w roku 1808. Załatwił sprzet, nagonkę i zwierzynę i
> popełnił jeden tylko drobny błąd: zamiast dzikich, kupił tysiąc oswojonych
> królików, nie wiedząc, iż są one przyzwyczajone do otrzymania dwóch posiłków
> dziennie. Kiedy więc cesarz wszedł do lasu ze strzelbą, króliki wzieły go za
> pastucha i radośnie oblepiły ze wszystkich stron. Zrozpaczony Berthier
nadbiegł
> z batem i zaczął je siec, pragnąc rozproszyć i dać monarsze do strzału. W
końcu
> wygrał tę batalię, ale wówczas obrażony Bonaparte był już dawno w drodze
> powrotnej do stolicy.

To do kónta z zicami pasuje

[rita100]

To pamnientasz, taki film był polski co i świnie w lesie buły za dzików

[rita100]

Karol Baggowut (1761-1812) pochodził z estońskiej rodziny Baggohufwudtów i
podobnie jak Bennigsen miał w żyłach niemiecką krew. Rozpoczął służbę w wojski
niemieckim, by potem przejśc do armii rosyjskiej w stopniu podporucznika.
Walczył na Krymie i Multanach, w Polsce i w Szwecji gdzie odniósł sukcesy.
Mimo to car wciąż nie chciał tańczyć z jego żoną.

[rita100]

Michał Barclay de Tolly (1761-1818) był wśród pięciu panów B. absolutnym
rekordzistom - wuj, który go wychowywał, zapisał go do pułku kirasjerów, jako
kaprala, nim chłopczyk skończył ósmy rok życia. Jego szkoccy przodkowie,
wyemigrowali w XVIII wieku do Meklemburga, a potem do Rygi.
Za liczne kampanie (Turcja, Szwecja, Finlandia, Polska, Prusy i Francja)
otrzymał od cara całą furę orderów, stanowisko feldmarszałka i tytuły hrabiego
oraz księcia.
Rosjanie nie lubieli 'zniemczonego Szkota', gdyż ten w towarzystwie po niemiecku
rozmawiał.

[rita100]

Fryderyk Wilhelm czyli Fiodor Fiodorowicz Buxhowden (1750-1811) to czwarty
Niemiec w tym towarzystwie z rodu pierwszych krzyżowców, którzy przybyli na
Inflanty i założyli zakon Kawalerów Mieczowych.
Walczył w Polsce, Turcji, Austrii i a Skandynawii.
Jeszcze ojciec Aleksandar, Paweł I zrobił go generałem i majorem, hrabią i
gubernatorem Petersburga, a potem swoim zwyczajem w chwili złości wygnał won, do
Niemiec.
Buxhowden był w trzeciej rundzie, z woli Aleksandra, drugą w wojsku rosyjskim
osobą po Bennigsenie, chociaż był strasznym beztalenciem wojskowym.
Pod Austerlitz skompromitował się strasznie. Był natomiast gorliwy i grzeczny ,
mówiono nawet że lizus.

[rita100]

Piotr Bagration (1765-1812) był to ten piąty z piątki, Gruzin, pochodzący z
panującego niegdyś domu carów Imeretyńskich. Zaczął wojować w wieku 17 lat i
robił to ponoć doskonale. Nie dziwcie się , był uczniem samego Suworowa.
W roku 1805 pod Schongraben z sześcioma tysiącami ludzi powstrzymał przez cały
dzień kilkakrotnie większe siły Murata i Lannesa. On to właśnie po ucieczce
Aleksandra i kontuzji Kutozowa, wyprowadził resztki armii ze strasznego pola
Austerlitz. Otrzymał za to stopień generała-lejtnanta i order św. Jerzego. Był
też pieknym mężczyzną i kochała sie w nim siostra Aleksandra, Wielka Księżna
Katarzyna Pawłowa.
Piotrek Bagration, lubiał fantazjować i być pyszalkowatym, lubiał też robić
'głuposti', a największą jego ponoć głupotą był ożenek z przepiekną Polką,
hrabiną Skowrońską, której wyuzdane erotyczne i seksualna filantropia stały się
(po smierci męża) legendarne.
Ach te Laszki.
No własnie , przypomnijmy sobie, ze car w Laszkach gustował nadzwyczajnie."
Jednak car nie miał łatwego dostępu, a po za tym Piotruś Bagration nie ustępował
w drzewie genealogicznym, i z tej przyczyny car go nie lubiał i z tej też
przyczyny najzdolniejszy oficer rosyjski nie został postawiony na czele armii w
trzeciej rundzie cesarskiego pokera.

Gruzin wiadomo, niebezpieczny, wystarczy tylko spojrzeć na jego żonę a już można
popaść w niebezpieczeństwo.
(to porada dla tych co pojadą na urlop do Gruzji

[rita100]

Trzecia runda 8 luty 1807
Ta trzecia runda składała się z kilkunastu mniejszych i dwóch dużych bitew.
Podczas gdy Napoleon politykował w Warszawie i innych polskich miejscowościach,
marszałkowie francuscy staczali bitewki.
Lannes ze swoim korpusem wdał sie w bitwe pod Pułtuskiem , cały dzień się tam
prali z liczebną armią Bennigsena i Buxhowdena. Pod Gołyminem też Francuzi
odepchneli Bennigsena i Buxhowdena. Rosyjscy generałowie dostali rozkaz od
Aleksandra wyrzucenia Francuzów na lewy brzeg Wisły za wszelką cenę. Starali się
żołmierzyki, lecz w licznych małych bitewkach i potyczkach karty Napoleona
okazywały się silniejsze - marszałkowie wciąż wygrywali i posuwali się naprzód.
Dopiero Bennigsen myślał, myślał i wymyślił zatrzymać Francuzów pod Pruską Iławą
i tam doszło do walnej bitwy 8 lutego 1807 roku.
Miała to być bitewka, pojedyneczek, ale niestety bitwa ta była rzezią - to była
rzeź ! Napoleon był obecny przy tym. Musiał dowodzić sam , bo starcia za
starciem były.
W pewnym momencie rzucił do natarcia swoje centrum, korpus Augereau. Chciał
Napoleon powtórzyć Austerlitz pod Pruską Iławą. Lecz niestety, warunki tu były
inne. Pod Austerlitz było słońce, a pod Pruską Iławą śnieg.
Tak, tak, śnieg to największa karta atutowa Aleksandra, tą kartę trzymał do
końca. Ten atut tu na tym miejscu w Pruskiej Iławie pojawił się po raz pierwszy,
a powróci za pięć lat. (dla niewtajemniczonych, chodzi o marsz na Moskwe)
Zatrzymajmy się na nocleg pod Pruską Iławą, wyśpijmy się smacznie , bo jutro
stoczymy bój z generalicją rosyjską cara Aleksandra I.

Zmęczeni ?
Cała ta bitwa pod Pruską Iławą Łysiak opisał w specjalnej książce "Kolebka".
Niestety my tylko w najważniejszych faktach jej będziemy uczestniczyć.
A teraz do spania, a sio.... pod psierzynki cieplutkie

[tralala33]

Tak więc bitwa pod Jonkowem była tylko przygrywką do walnej bitwy pod Pruską
Iławą. Dobrze, że możemy spokojnie legnać w łoże, a nie marznąć gdzieś na
biwaku czekając na kolejną bitwę.

[rita100]

Wyobraźmy sobie, co je zima, je śnyg, je mrożno i zieje zawierucha na dworze, a
mym jutro musim do walki stanóńć z armia rosyjską. To jedna z ciekawszych bitew
napoleońskich.
szszu, szszu, ziatr zieje

[rita100]

Bitwa pod Iławą Pruską
I wstajemy, zbieramy się do obserwacji walki. Korpus Augereau ruszył do ataku, a
tu nagle zerwała się zamieć śnieżna i uderzyła Augereautowi w twarz. "Kohorty
centralnego ugrupowania armii francuskiej, oślepione piekielną zadymką śnieżną,
myliły kierunki i nieświadomie brnęły mozolnie ku wzgórzom, wprost w paszcze
rosyjskich dział. Coś okropnego jak pogoda. Rosjanie mają kurzawę w plecy,
błyskawicznie podciagneli olbrzymia baterię odwodu artyreryjskiego. Przerywaja
ogień na całej lini i czekają. Czekają na wojska francuskie, na ślepą zdobycz, a
wojska napoleońkie stają się coraz bardziej bezbronne, obarczeni okrutnym
wyrokiem przeznaczenia. Rosjanie widzą, ze bić się już nie będą, że są tylko
prawie jak pluton egzekucyjny, że wszystko co im pozostało do zrobienia, to
rozstrzelać zbliżające się tłumy. I rozstrzelali. Ziemię pokryły ciała
francuskich żołnierzy.
W ciągu jednego kwadransa marszałek Augereau stracił swój korpus prawie co do
jednego człowieka a sam Audereau został ciężko ranny.
Historia, do bitwy pod Iławą, nie widziała podobnej hekatomby, rekordowej pod
względem szybkości spełnienia.
(Bennigsen, szybko zameldował Aleksandra o swoim zwycięstwie pod Pruską Iławą,
choć bitwy jeszcze nie koniec...)
I wtenczas Napoleon........

[rita100]

Napoleona uratował "cyrkowiec Franconi". Napoleon widząc, ze wszystko się wali,
podjechał do niego i powiedział z uśmiechem tak swobodnym, jak tego wymagała
rozpaczliwość sytuacji:
- Joachimie, nie pozwolisz chyba, by ci Azjaci zjedli nas żywcem ?
I wówczas pierwszy jeździec Francji, syn karczmarza, Joachim Murat, w wyszywanym
złotym kożuchu (własnego kroju, rzecz jasna) i z pękiem strusich piór u
kapelusza, siedząc w siodle podesłanym zamiast czapraka lamparcią skórą i
dyrygując laską o złotej gałce, poprowadził po lodzie największą szarżę
kawaleryjską w dziejach świata - dziewięćdziesiąt szwadronów konnicy !
Uderzenie było tak potworne, jak uderzenie obuchem w głowę. Linie rosyjskie
pękły i zostały stratowane, a galeon Cesarstwa mógł płynąć dalej.

Pobojowisko w Pruskiej Iławie nie daje się opisać. Najstarsi żołnierze dostawali
z przerażenia gęsiej skórki. Francuzi stracili piętnaście tysięcy ludzi,
Bennigsen (Rosja) prawie połowę armii !. Napoleon, zasępiony jak nigdy,
osobiście zbierał rannych, podczas gdy wojsko, miast wiwatować, krzyczało:
"Niech żyje pokój !"
"Niech żyje Francja i pokój !"
"Chleba i pokoju !"
W kilka dni później cesarz Napoleon napisał smutne słowa:
"Ojciec, ktory traci swoje dzieci, nie jest zwycięzcą. Krzyk serca gasi ułudę
sławy".

[rita100]

A co w tym czasie robił partner od pokera Alekasnder I ?
Też grał i to przekonany od Bennigsena o swoim zwycięstwie.
Zacznijmy jednak od 'zjadania żywcem'
Aleksander puścił w ruch propagandę, która z nawiązką odpłaciła Napoleonowi za
jego dowcipy.
Jeńcy rosyjscy, przyprowadzeni przed generała Colberta padli na kolana i
błagali, by nie dał ich pożreć swoim żołnierzom, informowano ich bowiem, ze
Francuzi żywią się mięsem nieprzyjaciół ! Ci ruscy chłopi uwierzyli w to. A sam
Colbert oniemiał....
Poza tym Aleksander zwrócił się do hierarhii prawosławnej o oczytanie pisma
stwierdzające, ze Bonaparte jest zwiastunem Antychrysta i wojnę z Rosją prowadzi
w celu zniszczenia kościoła. O tym powinni pamietać dniem i nocom Rosjanie.
--
Tak, co potrafi dobra propaganda ? Od wieków wiadomo.

Ostateczne baty w tej rundzie dostanie Aleksander I 14 czerwca 1807, a śniegu
już tam nie było.
Odpocznijmy i zbierzmy siły do tej ostatniej bitwy tej rundy. Jak widać Warmia
odegrało tu wielką rolę, a ziemia jej trupami zasłana była tak francuskimi i
rosyjskimi. Sam Napoleon walczył kiedy car Aleksander bawił sie z damami dworu w
Petersburgu.

[rita100]

"Ostatecznie baty w tej rundzie dostał car Wszechrosji pod Friedlandem 14
czerwca 1807 roku. Nie było juz tam śniegi. Byli natomiast marszałkowie
francuscy w wyśmienitej dyspozycji. Zmusili, przy największym udziale Lannesa,
wojska Bennigsena do przyjęcia bitwy w bardzo niekorzystnym dla Rosjan terenie,
i to w sytuacji, gdy Bennigsenowi nie udało sie przerzucić na czas przez rzekę
Łynę całej swej artyrerii. Napoleon po przybyciu na miejsce zauważył:
- Rzadko kiedy udaje się przyłapać nieprzyjaciela na tak wielkim błędzie.
Jakby w odwecie za pogrom Augereau pod Pruską Iławą - pod Friedlandem
zadecydowała artyreria francuska: i zmasowany ogień kartaczowy. Tym razem
Rosjanie próbowali odwrócić kartę atakiem kawalerii, którą jednak
zdziesiątkowano działami. Podobieństwo do Austerlitz polegało na tym, że kiedy
uciekająca armia cara podpaliła mosty, tysiące odciętych na 'francuskim' brzegu
Łyny żołnierzy potopiło się w rzece. Stracili Rosjanie trzydzieści tysięcy ludzi
i wszystkie działa !

[rita100]

I to już był koniec rundy. Marszałkowie francuscy szykowali się do
obstalowywania sobie w Paryżu nowych triumfalnych portretów i do nowych
wzajemnych porachunków. Chodzi pewnie o wpisanie nazwy miejscowości Friedland
czyli Lidzbarka Warmińskiego na Łuku Triumfalnym w Paryżu. To już poznaliśmy
historię tego uwiecznienia miasta warmińskiego.
Berthier napisał zaraz po bitwie: "Jakąż szaloną odwagę wykazał Ney! Jemu
zawdzięczamy zwycięstwo". I po tym marszałkowie francuscy zaczęli wzajemną
słowną krucjatę, by podnieść swoje sukcesy.
Aleksander nie miał juz czym grać, gdyż jego figury zawiodły. I dlatego przystał
na zgodę. W ten sposób Bonaparte osiągnął swój cel i wygrał trzecią rundę
carskiego pokera - cesarz Wschodu będzie musiał spotkać się z cesarzem Zachodu w
Tylży, a Europa będzie patrzeć i zapamięta."
Ale jeszcze o czymś zapomnieliśmy, o najważniejszym, co najmocniej utkwiło w
pamięci w tym rozdaniu. Na szczęście Łysiak sobie przypomniał. Będzie to pewna
scena, która zaczeka do jutra

[gajowy555]

No jó, psianknie łopisane rozgrywki zielgiego pokera.
A dlo amatorów Napoleona, tu mowam dokładne łopsisy bzitew kampanii ziosenny
1807 roku : pod Lidzbarkiem i Frydlandem.
Warto poczytoć bo fejn napsisane i gwołt szczegółów...

napoleon.gery.pl/kampanie/friedland.html

[rita100]

Fejn stronka Gajowy, fejn, dokładnie wszystko opisane. Tlo pocytać i łuż
bandziem ziedzieli w czam rzecz i ło co łóni walcyli. Tero łuż ziamy.

Eszcze łopoziastka.

"Najmocniej mi jednak utkwiło w tym trzecim rozdaniu pokerowej rundy to:
Podczas bitwy zapaliła się ferma leżąca w pobliżu Friedlandu. Na podwórzu stało
drzewo zwieńczone bocianym gniazdem z małymi. Matka opuściła gniazdo, kiedy
płomienie wspięły się po pniu, i krążyła nad nim, próbując wydobyć swe dzieci.
Kiedy ogień ogarnął gniazdo, wydała straszny krzyk i rzuciła sie w żywioł, by
spłonąć razem z nimi. Wokół padały trupem tysiące ludzi, a żołnierze francuscy,
którzy patrzyli na tę scenę, popłakali się. Jedyny raz tego dnia."

[gajowy555]

Rita napisała:
"Podczas bitwy zapaliła się ferma leżąca w pobliżu Friedlandu. Na podwórzu stało
drzewo zwieńczone bocianym gniazdem z małymi. Matka opuściła gniazdo, kiedy
płomienie wspięły się po pniu, i krążyła nad nim, próbując wydobyć swe dzieci.
Kiedy ogień ogarnął gniazdo, wydała straszny krzyk i rzuciła sie w żywioł, by
spłonąć razem z nimi. Wokół padały trupem tysiące ludzi, a żołnierze francuscy,
którzy patrzyli na tę scenę, popłakali się. Jedyny raz tego dnia."

Wstrząsające i zarazem pouczające zachowanie mamy bocianicy...