Dynkmal

[arnold7]

W Kattowitz mieszkaja tysiace Slazakow - krewnych zolnierzy poleglych w
niemieckim mundurze. Z tego co wiem, nie ma zadnego pomnika upamietniajacego
te tysiace ofiar I i II Wojny Swiatowej. Czy nie wypadalo by upamietnic tych
ofiar wojny pomnikiem, takim jakich pelno w zachodniej czesci Gornego Slaska?
Czy ktos wie, ilu Slazakow - mieszkancow Kattowitz, zginelo na frontach od
Atlantyku po Kaukaz, od Norwegii po pustynie libijska, na morzach i oceanach?
To byla straszliwa danina krwi zlozona w wiekszosci przez mlodych, niewiele
ze swego krotkiego zycia majacych ludzi.

Pyrsk - Arnold

[Gość: Wasz Marjanek]

Arnold !
Twoja idea jest bardzo dobra - ale obawiam sie, ze nie do zrealizowania. Coprawda Poloki lubiom se
stawiac pomniki - ino som to tysz pomniki gloryfikujonce siebie samych. I tak popowstawaly rozmajite
pomniki Stalinow, Dzierzynskich innych Ruskich, a pomalu tysz i kata Slaska - Gierka. Dlo ofiar drugi
wojny ze strony Slazokow - nie ma tu miejsca. Jak dugo poloki nie pokapujom, kto u kogo jest - nie widza
szans na tego typu pomnik.
A jak dugo gupota takich prowokatorow jak te wszyjstke "nikloty" i inne paranoiki - bydzie znajdowala
prziklask - nie pomoze nawet Unia Europyjsko ani tyn ich papiez.
Pyrsk!
Wasz Marjanek

[Gość: ober]

dwoch zginylo po 1945 w obozie zaglady "Zgoda" miyszkali
w cyntrum katowic za dworcym glownym na kopernika.
podobno gorole we swiyntochlowicach jakos tablica postawiyli.

[jopa]

wedlug
www.volksbund.de
geburtsort:Kattowitz:1223 osoby
Gleiwitz:1632
Königshütte:1500
Hindenburg(mit Zabrze, Paulsdorf, Kunnzendorf):2426
Beuthen:1264
som to w 99,9% zolniyrze, moze tyz ich byc wiyncyj, bo dane pochodzom z metryk
urodzen, a jak sie ktos w jakiejs gminie urodzio co potym nalezala do miasta to
go sam w tych liczbach niy ma.

[Gość: Arnold]

Paweł Sitko
Paweł Sitko urodził się 25 kwietnia 1912 roku w Międzyrzeczu,
w rodzinie Antoniego i Katarzyny z domu Rolka. Po ukończeniu
szkoły powszechnej uczył się zawodu kowalskiego w wiejskiej
kuźni u Chroboka. Po uzyskaniu dyplomu czeladniczego podjął
pracę kowala w Hucie Giesche w Katowicach. Tam też zamieszkał,
a do rodzinnej wsi przyjeżdżał tylko w niedzielę. Któregoś wiosennego
dnia, kiedy wracał do domu ze stacji kolejowej w Nowym
Bieruniu, na przygostyńskim wale spotkał młodą Julię Lysko, która
z siostrami suszyła siano. "Rozprowno dziołcha" z bojszowskiego
Chmielnika spodobała Mu się. Po dwóch latach "zolycynio", w styczniu
1939 roku, wzięli ślub.
Zamieszkali u Winczowskich na Wesołej. Stąd było bliżej do roboty
w hucie. Tam urodziła się im córeczka Łucja. Natomiast syn
Emanuel przyszedł na świat w 1941 roku już w Bojszowach. Szczęście
rodzinne zmąciła im wojna. Żyli w stałej niepewności. Paweł
dwukrotnie stawał do poboru do niemieckiego wojska, lecz każdorazowo
kierownictwo huty zabiegało o reklamację dla Niego. Był tam
bowiem cenionym fachowcem. W tej hucie ukuł dla swych dzieci na
Mikołaja solidne sanki, które służyły rodzinie jeszcze wiele lat po
wojnie.
Na początku 1942 roku, kiedy sytuacja militarna Rzeszy pogorszyła
się, przy kolejnym zaciągu do Wehrmachtu nie pomogły już usilne
zabiegi huty. W lutym musiał stawić się do jednej z jednostek woj-
skowych w głębi Niemiec. Po przegranej bitwie pod Stalingradem jego
regiment został skierowany na front wschodni. Było to 9 lipca 1943
roku. Po paru miesiącach walk na poleskich bagnach, pod jesień przyjechał
na urlop. A jesień tego roku była piękna. Na łąkach, za Palarzem
gromadziły się do odlotu bociany, snuło się babie lato, z dębów
pod lasem sypały się żołędzie.
Wziął syneczka "na barana", córkę pod rękę i razem z żoną poszli
na łąki. - Julka - powiedział w pewnej chwili - módl się za mój szczęśliwy
powrót. Chca jeszcze łoglądać tyn świat, radować swoimi dzieciami,
chca ci być pomocą. Módl się za mnie.
Na drugi dzień razem ze swoim szwagrem Jorgą pojechali furmanką
do pociągu na Nowy Bieruń.
W kompanii, w której służył, był saperem. Przyjaźnił się z niejakim
Kochłowskim z Szopienic, który przeżył cudem wojnę i później
relacjonował: "Pamiyntom dobrze. To było w Trzech Króli, 6 stycznia
1944 roku pod miejscowością Nowosokolniki na Białorusi. Był
rozkaz, żeby gefrajter Schitko i jeszcze nos dwóch Ślązoków poszło
rozminować most. A Rusy przez megafony trąbili co chwila, żeby się
żodyn tego mostu niy podwożył wysadzić, bo żywy z tego niy wyjdzie.
Ale rozkaz to rozkaz. Człowiek wiy, że zginie, a iść musi. Jest
wczas rano. Idymy. Przy każdym kroku człowiek se myśli, że to już
teroz i prosi Boga, żeby się to stało nogle, żeby się niy musioł długo
męczyć. Paweł idzie piyrwszy. Piyńć kroków za nim - jo. Rusy nos
jeszcze niy spozorowali. Łoroz straszny huk i podmuch. Mnom ciepło
pora metrów pod kupa połomanego drzewska. Alech przytomności
niy stracił. Leża chwila taki ogłupiony i czuja ciepło. Patrza - dużo
kałuża krwi. Byłech bez nogi. Rozglądom się i widza, że blisko
mnie jest Paweł. Ruszo się. Wołom - Paweł! Żyjesz? - Żyja - odpedzioł
- ale wiysz,jak jo wyglądom! Jo niy mom nóg. Całych zakrwa-wiony.
Józek, dej mi jakoś kartka; napisza do dzieci".
Rosjanie pozwolili sanitariuszowi niemieckiemu ściągnąć rannych
z mostu, ale w tym czasie Paweł Sitko już nie żył. Pochowano Go
w żołnierskiej mogile niedaleko mostu. Kochłowski zrobił zdjęcie.
Dwa dni później przez most przejeżdżały wozy lazaretu frontowego.
W jednym z wozów leżał z ubitą nogą inny bojszowiak - Rafał Latocha.
Na własne oczy widział świeży grób, a na nim krzyż z napisem
Paul Schitko.
W święto Trzech Króli w Bojszowach trzyletni Manek obudził się
wcześniej niż zwykle i chciał mleka. Kiedy dziadek Marcin nakarmił
go, nagle zaczął płakać: - No, kaj jest tyn nasz tata? Kiedy łon
przyjdzie z tej wojny?
Cicho syneczku. Niy płacz, Tata przyjdzie...

ALOJZY ŁYSKO
-
-~:c;

[Gość: Arnold]

Antoni Rogalski
Przyszedł na świat 9 grudnia. Ojciec Jan (1869-1938) i matka Zofia
(1870-1945) z domu Węgrzynek trudnili Się krawiectwem I tego fachu
uczyli ośmioro wych dzieci. -Czego się nauczycie za młodu, to w życiu
jak znalazł - powtarzali to pociechom. Nie mieli swojego domu.
Poniewierali się "po komorach", żeby wychować jakoś liczną gromadkę.
Najstarszy z rodzeństwa - Wiktor - brał udział w pierwszej wojnie
światowej. Dostał się do niewoli rosyjskiej i razem z Bendlem z Nowego
Bierunia pracowali w nieludzkich warunkach za Uralem. BendeI
nie przeżył, on po kilku latach wrócił jak ludzkie widziadło, wychudzony,
ze sztywną nogą.
Pozostali bracia - August, Paweł i Józef - pożenili się, ale gdy przyszła
druga wojna $wiatowa, zmobilizowano ich do Wehrmachtu. Po wielu
dramatycznych przejściach wrócili jednak szczęśliwie każdy do swej
rodziny. Siostry też przeszły swoje. Najstarsza Franciszka wydała się za
wdowca Michała Piekorza Spodymby, Anna wyszła za Krzemienia i zamieszkała
w Bobrku, Maria poślubiła Pawła Piekorza Brandysa.
Jemu życie układało się według innego scenariusza. Dzieciństwo
spędził na Dolnych Bojszowach, w domu kolejarza Czarnynogi, gdzie
"kumorowali". Przyjaźnił się po sąsiedzku z Antkiem Czarnynogą
Kubą. Pasali razem krowy i kozy nad stawami jedlińskimi. Obaj byli
bardzo muzykalni. Grali na organkach, śpiewali ludowe pieśniczki.
Kiedy dorośli do lat młodzieńczych, obaj udali się na Nowe Bojszowy
do starego Zimnola, aby nauczyć się gry na trąbce. Nauczyli się
tego nadspodziewanie szybko i wkrótge grali już w orkiestrze parafialnej
założonej przez księdza Józefa Grycmana.
Rogalski opanował jeszcze akordeon, na którym przygrywał na weselach.
Członkiem tej weselnej kapeli był saksofonista Kost z Urbanowic.
On to pewnego razu namówił Mu swoją siostrę Bronisławę.
Przypadli sobie do serca i w 1941 roku wzięli ślub. Rok później urodził
a się im córka Gerda. Ale radosnej chwili jej urodzenia już nie
przeżywał. W marcu 1942 roku poszedł na wojnę. Służył w 240. Pułku
Grenadierów. Uczestniczył w wielkiej bitwie pod Kurskiem, gdzie
padł 5 lipca 1943 roku w chutorze Olszaniec.
Pod osłoną ciemności jeden z Jego frontowych kolegów ściągnął
Jego ciało z otwartego stepu do okopu. Wyjął zakrwawiony portfel
i ślubny pierścionek. Wykonał małe zawiniątko, które pocztą polową
przesłał na adres rodziny.
Któregoś lipcowego dnia do południa stary Losko - bojszowski goniec
gminny - dostarczył przesyłkę żonie. To był dla niej drugi cios.
Miesiąc wcześniej na zapalenie opon mózgowych zachorowało dziecko.
W piękną niedzielę czerwcową razem ze swą bratową Marią udały
się z małymi dziećmi w wózkach na spacer. Pod lasem Ameryka nagle
zerwał się chłodny wiatr. Nieprzyjemnie owiał ich. Lekko ubrane dzieci
zaziębiły się i dostały zapalenia opon mózgowych. Syn Marii Engelbercik
zmarł za kilka dni, zaś jej córka Gerda doznała trwałego porażenia
mózgowego i całe życie potrzebowała opieki drugiej osoby.
Śmierć męża na wojnie odebrała Bronisławie resztki nadziei na lepsze
życie w Bojszowach. Wróciła do Urbanowic i tam po raz drugi
wyszła za Józefa Smietanę. Jednak pamięć o Antonim towarzyszyła
jej do końca życia. Nachodził ją w myślach zawsze uśmiechnięty ze
skrzypcami w ręku i śpiewał piosenkę z młodzieńczych lat:
"Zeglarzem jestem, łódkę mam, To każdy o tym wie.
Kto na mej łódce pływać chce, Niechaj do mnie zgłosi się..."

ALOJZY ŁYSKO

[Gość: Adam-Paul Rogalski]

Tak sie sklada ze tutaj opisany Anton Rogalski byl moim wujkiem. Ja jestem synem Pawla (Paulka-dla rodziny) z Nowego Bierunia, gdzie moj ojciec sie ozenil.
Chcialem tylko sprostowac ze jeszcze starszy od opisanego tutaj Wiktora byl Johann, ktory polegl w 1 wojnie swiatowej byl ur: 5.04.1894 w Boischow i spoczywa we Francji na ktoryms z cmentarzy poleglych zolnierzy. Jestem dumny z tego ze jestem czlonkiem tak starej, bojszowskiej rodziny!
A propos: moja prababcia Sophia byla z domu Lysko (to dla autora)!

Pozdro dla bojszowiokow i reszty gornoslazakow

[arnold88]

[jabbaryt]

chcecie powiedzieć, że żołnierze SS i Wehrmachtu to ofiary II wojny światowej?