Wrzesień u wrót

[exman]

Szli tędy ludzie biedni, prości -
Bez przeznaczenia, bez przyszłości,
Widziałem ich, słyszałem ich!...
Szli niepotrzebni, nieprzytomni -
Kto ich zobaczy - ten zapomni.
Widziałem ich, słyszałem ich!...
Szli ubogiego brzegiem cienia -
I nikt nie stwierdził ich istnienia.
Widziałem ich, słyszałem ich!...
Śpiewali skargę byle jaką
I umierali jako tako...
Widziałem ich, słyszałem ich!...
Już ich nie widzę i nie słyszę -
Lubię trwającą po nich ciszę.
Widziałem ją, słyszałem ją!...

[bella1]

.....
Wczoraj... 'suka medialna' robila wielkie pranie....Wszystkie srodki zostaly
uzyte,a plamy - i tak- pozostaly....
Ukradlam sobie jedno z tego "co wisialo na sznurze'....,wyprasowalam
dokladnie,zlozylam w kostke... Bolek polozyl 'na wierzch' malutka torebeczke z
suszona lawenda....Zapytalam,czy to po to,zeby 'odgonic mole',ale powiedzial,ze
dla zapachu.....I zamknal wieko kufra....

[exman]

i odszedł w dal razem z Majstrem Biedą.

[bella1]

Slyszalam,ze pomieszkuje z Piernicyna

[piernicyna]

Nie znałam tego wiersza Leśmiana.



jak stos fotografii
zdarzenia nakładają się na siebie
eliminują jak śmierć
przesłaniają miłosierny mroku zapomnienia
atakują nagłą aktualnością
potęgą chwilową chwilową ale bezwzględną wobec
innych zdarzeń
faktów dawnych i niedawnych i takich
których nie chcielibyśmy nigdy zapomnieć
i naszych uczuć naszych uczuć
których wielkości niepowtarzalności poetyckiej
jakże trudno bronić

nie zagubić w codziennej miałkości
/j.bolek/

[ligrom_mechuma]

Lecz tacy prości to nie odchodzą.
Idą, znikają i znów przychodzą.

I nadal ufni i nadal wierni.
Czasem pijani, lecz nie pazerni.

Pomogą w biedzie, podadzą rękę.
Na swoje barki przyjmują mękę.

Ich twarze proste, trudem zorane.
Często milczące, rzadko rozśmiane.

I na ich sercach i na ich duszy
Nowych szakali legion sie tuczy.

[piernicyna]

Z motywów polskich: Popioły
Andrzeja Wajdy

"Miesiąc - guzik tkwi w modrej bramie nieba tak nisko,
Że można dzwonić do Boga i wołać doń zza miedzy:
W mądrości swojej przestałeś kij wsadzać w ziemskie
mrowisko
I nadal jesteś Bogiem z oczyma świętej niewiedzy.
Masz swoje niebo wysokie, w którym rozkładasz ręce -
Niech tamci mrowią się tłuką, triumfują, grabią i giną...
Przeto posłuchaj,Boże - jeśli cię prosić warto
O raj? Mnie by wystarczył raj z białą lipą w lecie
Nad dwojgiem niby namiot troskliwie rozpostartą,
Z rękoma, w które można jak ptak pod strzechę wlecieć...
Nieszczęsny, w swoim szczęściu, jakie wzbronione jest Bogu...
Najwyższy -
Zniż dzisiaj guzik mosiężny do niebios progu."