Szczęście.

[ceper_pepper]

Do napisania tego wątku skłonił mnie post Wędrowca w wątku o grach i
zabawach. Zacząłem zastanawiać się, czym jest szczęście. Kiedy jesteśmy
szczęśliwi, co powoduje, że stajemy sie tacy. I jak na razie myślę o tym.
Dużo myślę. Ale nie obiecuję, że coś napiszę później ;)
Pozdrawiam

[kamfora]

freemen.d2.cz/fundam/teoriasznauk.htm

[ada296]

szczęście to te wszystkie małe radości
to ta pewność i spokój
które pozwalają zasypiać i budzić się z uśmiechem
szczęście to uśmiech
mój i do mnie

...nie wiem co to szczęscie...
...ale czuję się szczęśliwa...

pozdrawiam :-)

[iigi]

odblokowali mi dostęp do forum w pracy, może ktoś ko za to odpowiada sam chciał
poczytać, hehe
to nie jest szczęście to tylko małe zadowolenie :)

[hm`]

Heh, szczescie nie jest okresem trwalym, gdyby trwalo dlugo, zaczeloby tracic nuda, a nuda z definicja nie jest szczesciem.
pozdrawiam Pepperoni
hm`

[candycandy]

To taki stan kiedy jest nam tak dobrze, że nawet nie stawiamy sobie pytania:
czy jesteśmy szczęśliwi? tylko zwyczajnie żyjemy sobie w euforii:) Oczywiście
jak inne rzeczy wieczne szczęście jest nietrwałe, więc mija, a wtedy mamy czas
na rozmyślania i dochodzimy do wniosku, że wtedy a wtedy to było nam super,
bosko i cudownie, i że to było właśnie szczęście...

[m_alina]

szczęście to suma drobnych radości czerpanych z woni kwiatka, z rosy na trawie,
ze spiewu ptaków, opadłych liści, nóg zmoczonych w kałużach, zamieci zimowej,
potęgi góry, uśmiechu pani w sklepie, pochwały szefa, komplementu dla sąsiadki,
fajnej piosenki w radio, miłego listu, drobnego datku dla
potrzebujących...wymieniać jeszcze długo można. A najważniejsze, że to wszystko
leży z zasięgu każdego z nas. Wystarczy otworzyć szerzej oczy i duszę:))
Wiem, czasem zycie doskwiera, ale taki stan na SZCZĘŚCIE nie jest wieczny.

[m_alina]

Jeszcze załączę na tę okolicznośc wiersz Asnyka:

Siedzi ptaszek na drzewie
I ludziom się dziwuje,
Że najmędrszy z nich nie wie
Gdzie się szczęście znajduje.

Bo szukają dokoła,
Tam gdzie nigdy nie bywa,
Pot się leje im z czoła,
Cierń im stopy rozrywa.

Trwonią życia dzień jasny
Na zabiegi i żale,

Tylko w piersi swej własnej
Nie szukają go wcale.

W nienawiści i kłótni
Wydzierają coś sobie,
Aż zmęczeni i smutni
Idą przespać się w grobie.

A więc siedząc na drzewie,
Ptaszek dziwi się bardzo.
Chciałby przestrzec ich w śpiewie...
Lecz przestrogą pogardzą.