Nasze szajby kochane!

[dr.krisk]

Czyli kolejny watek towarzysko-plotkarski. Tym razem dotyczacy naszych
gleboko skrywanych pasji, namietnosci skrywanych przed rodzina, przyjaciolmi
i organami scigania. Poniewaz nie ma w TWA osob maloletnich (a jak sa to
niech natychmiast opuszcza ten watek!!!) sadze. ze jest to wlasciwe miejsce
na danie upustu.

Moja pierwsza skrywana namietnosc to zwiedzanie cmentarzy. Nie ze wzgledu na
jakies szczegolne satanistyczno-funebralne nastroje, wrecz
przeciwnie. "Umarli ze Spoon River" Mastersa raczej. Lubie spacerowac po
cichych alejkach czytajac napisy na nagrobkach, ogladajac porcelanowe
podobizny zmarlych. Za granica zas to ciekawe studium charakteru narodu...
Najciekawszy cmentarz: Cimitero Monumentale w Mediolanie, oraz resztki
wiejskiego cmentarza kolo Terki w Bieszczadach (recznie odlewane zeliwne
krzyze oraz napisy z bledami ortograficznymi). Z fotografii nagrobnych:
zdjecie rozesmianego inzyniera budowlanego siedzacego na skrzyni wywrotki.
Nie oficjalne, ponure zdjecie w garniturze, ale we flanelowej koszuli z
podwinietymi rekawami.
A dlaczego to skrywana pasja? Bo jak przyznam sie do niej w jakim
towarzystwie, to zawsze ktos pisnie "alez to takie smutne!!!" i popatrzy na
mnie jak na jakiego profanatyka (fanatyczny profanator) zwlok co najmniej...
Totez sie kryje!
KrisK

[daria13]

W młodości też bardzo lubiłam zwiedzać cmentarze, ale jakoś wyrosłam, choć
nadal traktuję te miejsca jako niezwykłe (bo takimi w sumie właśnie są, a może
wręcz przeciwnie).
Moją pasją choć nieskrywaną, ale jednak nie dającą powodu do dumy, są włosy, a
właściwie dokładnie mówiąc fryzury. Mimo żem już dość mocno posunięta w latach
do tej pory nie znalazłam fryzury idealnej dla mnie;) Mimo, że nie żałuję
funduszy na najlepszych fryzjerów w stolycy, mimo nieustannego przeglądania
czasopism i stron internetowych poświęconych wyłącznie temu jakże istotnemu
zagadnieniu, jeszcze nigdy nie byłam zadowolona ze swoich włosów, mimo że nie
są one jakoś wybitnie mizerne czy słabe. Ja po prostu chyba jestem taką
malkontentką włosowo-fryzurową;) Generalnie wypływa to podejrzewam z faktu
posiadania licznych kompleksów, zwłaszcza tych dotyczących wyglądu, choć fakty
niby temu zaprzeczają; mąż przystojny, dzieci niezwykle urodziwe;) a i na brak
powodzenia u płci przeciwnej nigdy nie narzekałam, nie chwaląc się;) ale to
ciągłe niezadowolenie z odbicia w lustrze nie chce mnie nigdy opuścić. Włosy to
moja pięta achillesowa, obsesyjnie o nie dbam i nie wyjdę z domu, jeśli ich
puszystość pozostawia coś do życzenia. Jako anegdotę opowiadam historię, kiedy
w dniu porodu, wczesnym porankiem, kiedy już (wybaczcie dosadność;) w domu
odeszły mi wody, a jest to moment, kiedy należy się naprawdę śpieszyć i nie ma
żartów, ja postanowiłam jeszcze przed wyjazdem do szpitala umyć włosy. Mój mąż
widząc to, o mało nie zemglał;). Taki ze mnie freak.
Inną moją słabością są też napady kompulsywnych zakupów ubraniowych. Jest to o
tyle denerwujące, że nie dość, że znacznie obciążające dla budżetu domowego, to
jeszcze nastręcza to wielu problemów przy porannym poszukiwaniu konkretnego
ciucha. Też tak macie - gdzie są te cholerne brązowe spodnie? Przetrzepanie
wszystkich wieszaków w garderobie czasami naprawdę doprowadza mnie do szału. Do
niedawna kitrałam nowokupione rzeczy tylko przed mężem, a wczoraj złapałam się
na tym, że nie pokazałam Julce kolejnej brązowej spódnicy, którą sobie kupiłam,
bo nawet ona, własna córka, twierdzi, że przesadzam z tymi zakupami. A spódnica
jest piękna,100% lnu, długa, z klinami, taka nietypowa, po prostu cudo!
Jestem ciekawa, czy są na to jakieś lekarstwa:)))
Czy wszyscy wylegli dziś na łono natury, czy uczestnicy TWA nie mają słabośći?
Pozdrawiam niecierpliwie czekając na Wasze confessions:)

[quarantina]

Co prawda nie jestem uczestnikiem TWA, jak to nazwałaś, ale spełniam pozostałe
kryteria, tzn. nie wyległam na łono oraz posiadam słabości. Poza tym uwielbiam
wątki towarzysko-plotkarskie. Na dodatek tego wszystkiego okropnego mam
słabości analogiczne, żeby nie powiedzieć identyczne z Twoimi. Podejrzewm też
pochopnie, że wszystkie kobiety mają takie słabości. Nie wiem czy to
przypadkiem nie zależy od gena x. Jeśli chodzi o ciuchy (zaintrygowała mię Twa
opowieść o brązowej spódnicy z lnu) to wybitną słabość odczuwam na widok butów.
Myślę, że każda ich ilość jest niewystarczjąca. Każda ilość pieniędzy także
jest nie wystarczjąca w związku z tym.
Na pocieszenie powiem Ci, że jak się szuka dobrego fryzjera, to w końcu się go
znajdzie.
pozdrawiam (pozwalam sobie podczytywać was bezczelnie)

[quarantina]

Kłujący w oczy brak czujności ortograficznej, to moja specjalność:)

[daria13]

Wiedziałam,że nas różne osoby czasami podczytują,ale zawsze cieszy mnie bardzo
nowa osoba, która odważa się zabrać głos:) Oby jak najczęściej. I wciąż się
zastanawiam, dlaczego panie,które się na początku przywitałty, już się więcej
nie odzywają, przecież rozrzut tematyczny jest tu ogromny. Zachęcam wszystkich
czytających do zabrania głosu, pliiiiiz:)).
Nie wiem czy jesteś droga Quarantino z Warszawy, ale wierz mi, że próbowałam
już niemal wszystkiego i nic. Strzygłam się już u Krzysztofa (samego
Krzysztofa!), u Szymańskiego, a kiedy miałam 17 lat sam mistrz Laurent robił mi
trwalą ondulację (taka wtedy była moda - Kwiecienka może nawet nie wiedzieć, co
to jest;) i wciąż to nie to:(. Nie byłam jeszcze jedynie u Czajki, bo zwykła
śmiertelniczka nie ma szans i u Jagi Kupało, bo nie pasują mi jej grzyweczki, a
i cena była nie tyle wysoka, co astronomiczna. Jestem załamana i zrozpaczona:(
Z butami nie jest u mnie tak źle, ale zdecydowanie mam wiele nadliczbowych
torebek.
Wiem, że te wszystkie bziki są typowo babskie, ale u mnie przybiera to już
wręcz absurdalne rozmiary. Może da to się jakoś wyleczyć?
Jeśli znasz jakiegoś dobrego fryzjera, to może mogłabyś polecić:)))
Pozdrawiam i zachęcam do częstszych odwiedzin.
Ps. Ja na łono natury nie wyległam, bo u mnie wystarczy pootwierać szeroko okna
i łono niemal samo wchodzi:)))

[braineater]

Zdecydowanie supermarkety i to najlepiej te ogromne
wyposażony w zestaw podstawowy, czyli discmen i słuchawki, oraz zestaw płyt z
dźwiękiem energetyczno-bujającym, oraz pod wpływem uzywek mogę godzinami sie
pałetac po supermarkecie i gapic się na ludzi.
To samo jesli chodzi o tramwaje (ale autobusy już nie - autobus jest bezosobowy
i bezklimatyczny), czyli jezdzenie bez celu dla samej przyjemności jeżdżenia i
patrzenia na ludzi - tu raczej bez słuchawek, bo drugi eksyctujacy element to
podsłuchiwanie tramwajowych dialogów
Cmentarze raczej tylko na randki i to z bardzo dziwnymi kobietoma:)
No i, ale to mocno związane z miejscem zamieszkania - godzinami moge siedzieć w
poprzemysłowych ruinach - tak po prostu siedzieć i czytać np
A KrisKue dostaje kolejnego plusa bo jako pierwsza osoba, poza moim profesorem
od lit współ. wspomniał "Umarłych ze Spoon River" czyli arcydzieło funeralizmu,
które w sumie mogę czytać non-stop.
Pozdrowienia:)

[quarantina]

Generalnie, to też nie wiem czy długo u Was zagoszczę, ponieważ nadaję się
jedynie do dyskusji o fryzjerach, ciuchach, ewentualnie facetach.
Czytam bowiem bardzo dziwne książki i wstydzę się nawet przyznawać jakie.
Słucham wszystkiego jak leci, a jak coś mnie się podoba, to nawet nie potrafię
powtórzyć co. Lubię natomist mięlić ozorem swem niewyparzonem, co widać.
Tak, przyglądanie się ludziom to jest frajda. Co prawda u mnie na drugim
miejscu po tym, o czym poprzednio pisałam. Albo nawet na trzecim.
Moja teściowa wygłosiła nawet złotouste stwierdzenie na ten temat: tyle twarzy,
a każda inna.
Zastanawia mnie natomiast Wasza skłonność do cmentarzy, ruin i tym podobnych.
Czy intelektualiści tak mają?
Dzięki za przyjęcie, ciepłe.

[braineater]

Nie wiem jak mają intelektualiści, ja natomiast trzy fajne cmentarze mam w
zasiegu 5minutowego spaceru, a i tańsze jest wyciągnięcie niewiasty na randke
cmentarna, niźli zaproszenie do ekskluzywnego pizza hut'a:)
No i wino na swiezym powietrzu lepiej smakuje:)
Pozdrowienia:)

[quarantina]

To chyba dzieli nas przepaść pokoleniowa (to wiem z innego wątku:)), co do
upodobań. Ale dla towarzystwa cygan dał się powiesić, a ja dałabym się
zaciągnąć na cmentarz. To nie prowokacja. O czym się wtedy rozmawia? Czy temat
sam ciśnie się na usta?

[braineater]

rozmawia się chyba o tym, o czym rozmawia się na wszystkich innych randkach -
czyli generalnie o niczym, byleby brzmiało w miarę inteligentnie i ewentualnie
zabawnie i żeby generalnie nie podpaśc, że rozmawianie to wcale nie jest powód
dla którego tu przyszlismy. A całośc klimatu polega w sumie na tym, że jak sie
kończa tematy, a zdaża się to nagminnie, to zawsze można dać się zafrapowac
jakiemuś nagrobnemu epitafium i poudawać zamysloną yntelektualna kontemplacje,
licza na wzbudzenie zainteresowania postawą mysliciela:)
Pozdrowienia:)

[quarantina]

Cała koncepcja, wbrew moim obawom, jest szalenie sympatyczna. Dziewczyny idą na
to?:))

[braineater]

Dane mogą być przeterminowane, ale 8 lat temu na to szły
Aktualnie sa moją żoną:)
Pozdrowienia:)

[quarantina]

Czyli to działa! Gratuluję!:)

[zdanka1]

Cmentarze...Jezus Maria, dlaczego ja ten watek odkryłam właśnie teraz, kiedy
zaraz wychodzę i nie mogę już nic napisać? Cmentarze to jest opowieść mojego
zycia :)))
To może jutro napiszę, co? Powiem tylko tyle, że o cmentarzu mogę
godzinami...Od defilady przez cmentarz o 12 w nocy w okolicach 10 lat, aż po
cmentarze magiczne i dziwaczne...Piekny wateczek:)))Ale na jutro!

No to czekamy!

[dr.krisk]

Z niecierpliwoscia. Bo cmentarze to miejsca magiczne.. a zreszta.
KrisK

[beatanu]

<Czy wszyscy wylegli dziś na łono natury, czy uczestnicy TWA nie mają słabośći?
<Pozdrawiam niecierpliwie czekając na Wasze confessions:)

Nie wszyscy wylegli na łono natury, niektórzy byli w pracy:)
Dziatki zaparkowane przed telewizorem (konkurs Eurowizj)= wolny dostęp do kompa
dla rodzicielki.
Cmentarze przejadły mi się chyba dzięki mężowi, który podczas swoich siedmiu
lat w Polsce namiętnie takowe zwiedzał (głównie żydowskie) i podczas naszych
licznych podróży po kraju, chcąc nie chcąc też się po tych przeróżnych
miejscach pochówku plątałam.

Nie dzielę z większością (?) kobiet pasji kupowania ciuchów, torebek i butów.
Ograniczam takie zakupy do minimum (za torebkę służy mi plecaczek) a i tak od
czasu do czasu czuję, że duszę się w zalewie dóbr wszelakich... Mam słabość do
starych skórzanych kurtek-marynarek, ostatnio "donaszam" fajną kurtkę teścia z
lat 60-tych, czasami znajdę coś w sklepie z używanymi ciuchami.

Nieskrywaną pasją jest pływanie (trenowałam jako małolata), najchętniej
w "dzikich" zbiornikach. Przez 3/4 roku muszę się zadowolić krytym basenem ale
w lecie uwielbiam włazić do znanych i nieznanych jezior i rzek. Kiedyś moją
idolką była Teresa Zarzeczańska (dla niewtajemniczonych - pierwsza Polka, która
pokonała wpław kanał La Manche) i marzyłam o powtórzeniu jej wyczynu... Wygląda
na to, że do Dover już nie pojadę (przynajmniej z zamiarem przpłynięcia tych
trzydziestu paru kilometrów) ale pocieszam się (?) uczestnictwem w corocznym
mini-maratonie w jednej z zimniejszch rzek na północy Szwecji:)

A jeżeli chodzi o pasje skrywane - uwielbiam zaglądać ludziom w okna. Podglądać
jak żyją, co mają na kuchennym stole, jakie obrazy zdobią ściany... Szwecja to
istny raj dla takich podglądaczy jak ja, tutaj ludzie bardzo rzadko chowają się
za ciężkimi zasłonami, firanki służą do ozdoby, a żaluzje spuszcza się chyba
przede wszystkim dla osłony przed słońcem. Taka sympatyczna otwartość i
wzruszający brak lęku przed złodziejami... No, nie do końca, tutaj też grasują
złodzieje, też są bardziej lub mniej niebezpieczne dzielnice (zwłaszcza w
dużych miastach) ale różnice w porównaniu z Polską są uderzające.
Amen.
:)

Witam w klubie!

[dr.krisk]

beatanu napisała:

> Nieskrywaną pasją jest pływanie (trenowałam jako małolata), najchętniej
> w "dzikich" zbiornikach. Przez 3/4 roku muszę się zadowolić krytym basenem
ale
> w lecie uwielbiam włazić do znanych i nieznanych jezior i rzek. Kiedyś moją
> idolką była Teresa Zarzeczańska (dla niewtajemniczonych - pierwsza Polka,
która
>
> pokonała wpław kanał La Manche) i marzyłam o powtórzeniu jej wyczynu...
Wygląda
>
> na to, że do Dover już nie pojadę (przynajmniej z zamiarem przpłynięcia tych
> trzydziestu paru kilometrów) ale pocieszam się (?) uczestnictwem w corocznym
> mini-maratonie w jednej z zimniejszch rzek na północy Szwecji:)
>
No prosze - zawsze sie spotka bratnia dusze.... Ja rowniez uwielbiam plywac -
niestety ze wzgledu na to ze nie ufam wodzie w naszych polskich basenach,
plywam sobie po wodach otwartych. Nawet mam takie dwa fajne ubranka z pianki
(wetsuit), zebym nie zamarzl w trakcie. Troche ci zazdroszcze czystosci
szwedzkich wod otwartych - u nas to roznie bywa. A jak z temperatura? No i czy
kry nie przeszkadzaja???
KrisK

[beatanu]

Dziękuję! Chociaż jako jedna z tych bardziej "statecznych" może to JA powinnam
powitać Ciebie w klubie-lubiących-się-pławić-w-otwartych-wodach?

Temperatury kształtują się różnie, w rzece (Västerdalälven)którą na początku
lipca popłynie ponad 6 tysięcy amatorów chłodnych kąpieli (nie wszyscy naraz!
są różne kategorie i całość trwa 3 dni) dzisiaj jest zaledwie 1,2 stopnia C. W
lipcu temp. waha się między 14 a 18, w porywach do 22! Wody na północy
nagrzewają się stosunkowo szybko ze względu na białe noce, słoneczko świeci o
wiele dłużej niż w Europie środkowej, a za kołem polarnym nie zachodzi przez ca
50-70 dni. W ubiegłym roku pływałam w Torneälv (rzeka graniczna między Szwecją
a Finlandią), jakieś 30-40 km na południe od Koła Polarnego, o godzinie 23 czuć
jeszcze ciepełko słońca, woda miała ok. 18 stopni, BOSKO!!!
Tak więc z krami radzę sobie w ten sposób, że czekam cierpliwie aż znikną!

A teraz ja mam pytanie - jak się nazywa po polsku wetsuit? W ubiegłym roku
przymierzałam się do kupna ale w końcu nic z tego nie wyszło, pocieszam się
tym, że natura wyposażyła kobiety (generalnie) w zasobniejszą tkankę tłuszczową
(spoko, BMI mam w normie!)i marznę, owszem, ale tak jakby mniej...
Pozdrawiam cieplutko:)

załączam info o mini-maratonie!
www.vansbrosimningen.com/docs/page101.html

[dr.krisk]

beatanu napisała:

> Dziękuję! Chociaż jako jedna z tych bardziej "statecznych" może to JA
powinnam
> powitać Ciebie w klubie-lubiących-się-pławić-w-otwartych-wodach?
Hmm.. kiedy ty radosnie chlapalas sie w niemowlecej wanience, ja juz
pokonywalem rozszalale zywioly morsko-jeziorne.... Wyglada na to ze jestem
absolutnym seniorem TWA.


> A teraz ja mam pytanie - jak się nazywa po polsku wetsuit? W ubiegłym roku
> przymierzałam się do kupna ale w końcu nic z tego nie wyszło, pocieszam się
> tym, że natura wyposażyła kobiety (generalnie) w zasobniejszą tkankę
tłuszczową
>
> (spoko, BMI mam w normie!)i marznę, owszem, ale tak jakby mniej...
> Pozdrawiam cieplutko:)
Wetsuit po polsku? Najczesciej mowi sie na to pianka, co oczywiscie jest
zrodlem wszystkich mozliwych nieporozumien. A wiec potocznie - pianka, fachowo -
wetsuit (kazdy wie o co chodzi). Aha - sa rozne pianki. Takie najchetniej
uzywane przez triathlonistow to pokryte sa dodatkowo cienka warstwa jakby
lateksu, ale ja nie lubie: bo mozna sie w nich po prostu spocic przy
dlugotrwalym i szybkim plywaniu!!! Wole cienka pianke taka jak uzywaja
windsurfingowcy.
Aha - wetsuit ma jeszcze jedna wielka zalete: ma spora calkiem wypornosc!!
Obejrzalem sobie link - zazdroszcze. Ja zawsze plywam samotnie, co ma swoje
zalety ale i wady (bardzo latwo mozna sie po prostu utopic)....
Pozdrawiam - KrisK

Jeszcze o piance

[beatanu]

dr.krisk napisał:
> Aha - wetsuit ma jeszcze jedna wielka zalete: ma spora calkiem wypornosc!!

I właśnie tej wyporności się ciut lękam, bo nie lubię machać nogami w powietrzu
(przynajmniej w trakcie pływania). Ale może kiedyś się skuszę, chociaż na razie
rajcuje mnie takie umartwianie ciała w lodowatej wodzie, no cóż, każdy ma jakąś
szajbę;)

> Wetsuit po polsku? Najczesciej mowi sie na to pianka, co oczywiscie jest
> zrodlem wszystkich mozliwych nieporozumien. A wiec potocznie - pianka,
fachowo - wetsuit (kazdy wie o co chodzi).

Zapytałam, bo tłumaczę ze szwedzkiego tekst, w którym parę razy pojawia się
właśnie våtdräkt (=wetsuit) ale ponieważ jest to proza dość poetycka odpada
wetsuit a pianka jest zbyt wieloznaczna...

> Obejrzalem sobie link - zazdroszcze. Ja zawsze plywam samotnie, co ma swoje
> zalety ale i wady (bardzo latwo mozna sie po prostu utopic)....

Takie pływanie w tłumie ma swoje wady oczywiście, ale warto pomęczyć się raz w
roku dla tego niepowtarzalnego nastroju prawdziwie ludowego święta sportu, bo
oprócz garstki elity pływackiej, całymi rodzinami zjeżdzają do Vansbro,
(mieściny maciupkiej) tysiące amatorów pływania, takich najzupełniej normalnych
Svenssonów (szwedzkich Kowalskich). Mnie to strasznie wzrusza!
Pozdrawiam ciepluto, choć za oknem nie-majowe szarości i opady ciągłe:)))
Ale tak na co dzień wolę też pływać sama:)

[beatanu]

[beatanu]

Gwoli wyjasnienia - nie posiadam lornetki (przynajmniej w miescie) i moje
podgladactwo ogranicza sid do zagladania w okna w trakcie przemieszczania sie:
1. na rowerze 2. na piechote.

Nie chce uchodzic za bardziej perwersyjna niz jestem:)))

[kwiecienka1]

:-)
Oto Kwiecienki wyznania intymne:
I. otóż, najbardziej lubi kupować kosmetyki, zwłaszcza balsamy i kremy do
ciała, a że tego ciała niezbyt wiele, to zapasu balsamów mam na najbliższe trzy
lata
innych zboczeń w dziale "zakupy" nie stwierdzono
II. pisarze - ooo, bardzo lubię, znam kilku (poznałam po ich wieczorach
autorskich i z kilkoma utrzymuję kontakt). jestem w stanie rzucić się na drugi
koniec Polski żeby tylko się z któtymś/którąś spotkać (do jednego mam ewidentną
słabość...)
III. cmentarze też lubię, mieszkam koło całkiem fajnego
IV. zabieg trwałej ondulacji kojarzę choć sama ze swoimi włoskami się za bardzo
nie pieszczę - ot, do uszka i już
V. jako żem śpioch straszny i na ogół trudno mi się wstaje, posiadam cztery
budziki i komórkę (i zdarza mi się zaspać pomimo ich ustawienia)
VI. po jedenastu godzinach pracy wciąż mam siły na internet i gg
więcej nie pamiętam
lekko nadużyłam
o, to też moja i słabość, i szajba jednocześnie :-)))
pozdrawiam

[daria13]

>Czytam bowiem bardzo dziwne książki i wstydzę się nawet przyznawać jakie.<
Jako, że wzyscy wywodzimy się z forum Książki, chciałabym się zapytać,jakie to
mianowicie książki koleżanka czyta, mimo wstydzenia się. Ja do niedawna też się
wstydziłam takiego choćby Neila Gaimana, ale po tym jak się zaprzyjaźniłam
(troche pojechane, ja wiem;) z takimi członkami, jak Braineater, który czyta
wszysko, przestałam się wstydzić i dzisiaj nawet z podniesionym czołem mogę
wyznać, że w swoim czasie, a nie byłam wtedy znowu taka siksa, czytałam nawet
Andre Norton, a co, nie wolno? Myslę, że nawet rzeczony Braineater nie czytał
tych niewyobrażalnych gniotów, ale ja taką fazę w życiu akurat miałam:)
Pozdrawim i namawiam do samooczyszczających wyznań:)))))

[braineater]

Czuję się dotkniety podejrzeniem o nieznajomośc "Świata Czarownic"
:(

[daria13]

Ups. A to przepraszam:P

[quarantina]

daria13 napisała:

> >Czytam bowiem bardzo dziwne książki i wstydzę się nawet przyznawać jakie.&
> #60;
> Jako, że wzyscy wywodzimy się z forum Książki, chciałabym się zapytać,jakie
to
> mianowicie książki koleżanka czyta, mimo wstydzenia się. Ja do niedawna też
się
>
> wstydziłam takiego choćby Neila Gaimana, ale po tym jak się zaprzyjaźniłam
> (troche pojechane, ja wiem;) z takimi członkami, jak Braineater, który czyta
> wszysko, przestałam się wstydzić i dzisiaj nawet z podniesionym czołem mogę
> wyznać, że w swoim czasie, a nie byłam wtedy znowu taka siksa, czytałam nawet
> Andre Norton, a co, nie wolno? Myslę, że nawet rzeczony Braineater nie czytał
> tych niewyobrażalnych gniotów, ale ja taką fazę w życiu akurat miałam:)
> Pozdrawim i namawiam do samooczyszczających wyznań:)))))
-------------------------------------------
Nic szczególnego, prawdę powiedziawszy. To co lubię: Henry Kuttner, Douglas
Adams, takie irracjonalno-dowcipne klimaty.
Książki z pogranicza nauki i filozofii: Capra, Wilber, Penrose, Searl. Tutaj w
zasadzie można wymieniać bez końca. No i oczywiście prasa kobieca:)

[braineater]

A już myslałem że droga Kwarantanna poleci Jadzią Corths-Mahler, Danieel Steele
czy innymi Collinsowymi, a tu z którego kąta na to nie spojrzeć całkowita
norma. Przypadkiem bowiem trafiłaś na dosć szeroko reprezentowany na tym forum
antyVogoński odłam wielbicieli i wielbicielek spadających wielorybów,
metafizycznych kwestii i depresyjnego Marvina, a co do Kuttnera to jak
dwadzieścia lat temu bawiły mnie opowiastki o Galagherze tudzież rodzince z
Appalahów, tak dalej mnie bawią.
A pianole do produkcji drinków ktoś w końcu wymysli:)
Pozdrowienia:)

[quarantina]

W związku z Twoim postem nasunęło mi się pytanie. Czy lepiej jest czytać Daniel
Steel czy nie czytać nic?

[braineater]

Znowu odpowiedź wielce subiektywna, z która już się na FK próbowałem
przedzierać ale mnie zakrzyczeli - czytać, czytać, czytać - wszystko czytać -
więc Daniel Steel również
- z osobistych doświadczeń mam za soba po jednej lub kilku (Courths-Mahler)
ksiązkach pań wymienionych w poprzednim poście - i wcale czasu na lekturę
tychże za zmarnowany uwazac nie zamierzam. Z każdej ksiązki, nie wiadomo nawet
jak bezdennie głupiej i sztampowej staram sie po prostu wywlec jakieś flaki &
bebechy które mnie zafrapują. A czasami czytanie takiej sieki naprawde daje
dużo radości - Courths-Mahler czytana np przez perspektywę "Teorii klasy
próżniaczej'Veblena daje naprawdę ciekawe wyniki. to samo tyczy sie ideologii
glamouru i powieści Collinsowej - mnie takie rzeczy po prostu bawią:)
Ale tak mam ja i nie chciałbym przymuszac innych:)
Pozdrowienia:)

[beatanu]

kwiecienka1 napisała:
>(do jednego mam ewidentną słabość...)

Zapytam niedyskretnie - a do którego?
I mam chyba podobne do Twojego zwichrowanie, bo (ostatnio przynajmniej) jeżdżę
na spotkania autorskie namiętnie, na szcząście nie tak daleko (45-50 min
pociągiem. W środę pora na moją ulubioną Olgę Tokarczuk (właśnie wychodzi po
szwedzku "Dom dzienny dom nocny") Hurra!!!
Pozdr:)

[daria13]

Hurra! Jak ja się cieszę, że tu ktoś też lubi Tokarczukową, bo na FK
wyrafinowani czytelnicy zarzucają jej szmirowatość i ktoś nawet mianował jej
twórczość, pisaniem dla gospodyń domowych, czy jakoś tak. A ja też lubię, a co.
Braineater z pewnością się nie wypowie, bo zauważyłam, że jak mu się nie podoba
coś, co ktoś z nas poleca, to nasz drogi ojciec-założyciel, taktownie
przemilcza, co skądinąd jest bardzo grzeczne, ale skoro tu jesteśmy sami swoi,
to móże walić prosto z mostu. My się nie obrazimy, prawda droga Beatanu:)
A propos przemilczania, kolega B, nie musi się już fatygować z odpowiedzią na
temat Wilqa, bo przeczytałam na FK wątek o komiksach i już wiem w czym rzecz, a
na swoje usprawiedliwienie powiem tylko, że w temacie komiksów to ja całkiem
zielona jestem, więc nie wyrobiłam sobie jeszcze zmysłu krytycznego:)
Pozdrowienia:)

Nie obrazimy się!

[beatanu]

[beatanu]

Miałam oczywiście zamiar napisać trochę więcej ale paluszki mi się zsunęły,
Dario, wiesz coś na ten temat...
Uwielbiam prozę Tokarczuk, subtelną, magiczną, tak powolutku przelewającą się
ze strony do strony... No i tak dużo w niej frapującach i mądrych kobiet:)
Do powieści i opowiadań pani T. mam też szczególny stosunek z bardzo banalnego
powodu. Od nich właśnie, po dłuuuuuugiej przerwie (spowodowaną wyjazdem z
kraju, macierzyństwem, studiami no.2 i ogólnym chwilowym odejściem od czytania
w języku ojczystym) zaczęła się ponowna przygoda z literaturą polską.
Eh, melancholija jakowaś mię dopadła...
Miłych snów życzę TWA-owiczom aktywnym i mniej aktywnym:)))

[braineater]

A dlaczego niby miałbym nie lubic tokarczuk?
Lubię
Prawiek Lubie
Podróż lubie bardzo za jedną z najlepszych treści erotycznych w lit pol
a i domy nocne ziemne ze snów spisywaniem podobają mi się bardzo.
W Szafie też chwile pomieszkałem
i jedynie E.E. i Gran na wielu, niezbyt mnie przekonały
natomiast Tokarczukową w odpowiednich dawkach
po prostu
lubię.:)
Pozdrowienia:)

To fajnie!

[beatanu]

To znaczy, że nie ma powodu do obrażania się! Jest wręcz powód do radości:)
B:)))

[daria13]

I znowu drogi nasz B. mnie zaskoczył! Podpisuję się pod całym podsumowaniem
Tokarczuk. Ja mam dokładnie tak samo! A ostatniej jeszcze nie czytałam. Wot,
ciekawost:)
Pozdrawiam i z bólem żegnam, bo , cholera, jutro do roboty trza;(

[staua]

Lubie wylacznie zydowskie cmentarze. Niedaleko miejsca, gdzie mieszkalam w Bazylei, byl niezly taki
cmentarz (w ogole dzielnica ortodoksyjnych Zydow byla bardzo klimatyczna).
Natomiast skrywanych namietnosci chyba, niestety, nie mam...

[nienietoperz]

Jesli chodzi o wspomniane wyzej pasje i namietnosci, to tak
a) cmentarze moga byc jak najbardziej, chociaz randek przedslubnych sobie nie
przypominam (poslubne owszem). Szczegolnie serdecznie wspominam pielgrzymki na
grob Cortazara + calkowicie odjechany cmentarz postkolonialny w Kalkucie - kazdy
nagrobek to fascynujaca historia, pisana pieknym XIX-wiecznym angielskim (oprocz
tego na uboczu, wiec calkiem pusty).
b) fryzury, hmmmm. Odkad maszynki strzygace w cenie zl 15 pojawily sie na rynku,
fryzjeram niemal nie widzial. Niemal z uwagi na trudne poczatki - pierwsza
maszynka zepsula sie w polowie (mocno nieskoordynowanej polowie) strzyzenia, i
kolejnego ranka w pozyczonej baseballowce pozostalo jechac do tzw. zakladu po
ratunek - profesjonalisci smiali sie nawet umiarkowanie.
c) plywanie raczej nie, rower raczej tak.

Wygrywa niewatpliwie wloczenie sie po obcych miastach w terenach absolutnie
aturystycznych, jak najbardziej industrialnych, lokalnych i dziwacznych. To
chyba efekt pochodzenia z uroczego miasta wlokniarek.

Wasz
nntprz

Dla Beatanu

[kwiecienka1]

:-))
No dobrze, przyznam się...
Nie jest on moim ulubionym pisarzem, ale bardzo go polubiłam jako człowieka.
Mam tu na myśli Radka Knappa - nie sądzę, żeby forumowicze go znali, nie jest
(na szczęście) mainstreamowym pisarzem. Poznałam go po jednym ze spotkań
autorskich i teraz jeżdżę za nim jak grouppie :-)))
Aha, właśnie wróciłam z targów w Warszawie gdzie dzięki niemu poznałam Nataszę
Goerke. Wcześniej tylko słyszałam o niej, ale nie czytałam jej opowiadań.
Spędziłyśmy razem miły weekend no i teraz na pewno zarobię zaległości w
lekturze :-)))
W czasie studiów w Zagrzebiu poznałam kilku chorwackich pisarzy - oczywiście,
szerzej nieznanych w Europie i dalej - i bardzo się cieszę bo myślę, że
takie "poznawanie na żywo" pisarzy (baaardzo łatwe w Chorwacji ze względu na
wrodzoną otwartość ludzi) pomaga też inaczej spojrzeć na ich książki.
Niezmiernie żałuję, że już nie mam szansy na spotkanie z Bohuszem! Przecież
jestem Kwiecieńką...
I mam nadzieję, że kiedyś spotkam Dubravkę Ugresić - jestem jej wielką fanką i
jeśli tylko będzie w Polsce to na pewno mi nie ucieknie :-)))
Olgę Tokarczuk też lubię (czytać) - byłam kiedyś na wieczorze, ale
nie "pociągnęło" mnie do niej.
pozdrawiam

Dziękuję!

[beatanu]

Oczywiście o Radku K. nie słyszałam, ale dzięki Tobie już wiem, że istnieje.
:-)))

I mam takie dziwne przeczucie, że powiększę grono wielbicielek Dubravki
Ugresić... Na razie czytałam tylko o jej prozie, ale właśnie sobie
zamówiłam "Forsowanie powieści rzeki". Myślisz, że to dobry początek na
początek?
Pozdrawiam cieplutko choć za oknem nie-majowa szarość i opady ciągłe :)))

Elegancja angielskich motocykli.

[dr.krisk]

Moja druga namietnosc dlugoletnia to milosc do ciezkich angielskich klasycznych
motocykli. Mlodziencem bedac jak mantre powtarzalem w szarych latach zgrzebnego
PRLu takie nazwy jak: Norton, Triumph (to nie ten od biustonoszy!), BSA,
Enfield, AJS czy Velocette... Po ulicach naszych miast smigaly wtedy "zwinne
motocykle WSK" (powtarzam za owczesnym sloganem reklamowym), ktore mialy sie
tak do klasycznego angielskiego motocykla jak Wieslaw Gomulka do Sir Winstona
Churchilla.... Zreszta owe wueski to byla mozolna kopia niemieckiego DKW RT 125
z lat trzydziestych. Czasem z rykiem przetoczyl sie Junak, najblizszy mojemu
idealowi, ale niedostepny i tez toporny.
Za uscibolone pieniadze nabylem trzy wraki wielkiego radzieckiego motocykla
IZ49 i polaczylem je niezdarnie w jedna jako-tako jezdzaca calosc. I choc
wytezalem wyobraznie, owa dymiaca maszyna za nic nie chciala byc eleganckim i
wyrafinowanym angielskim dwukolowcem. Ale mam do niej sentyment: sporo na niej
przejezdzilem, z czasem posiadajac na innych (ale rownie dziwnych) sprzetach.
Potem musialem spowazniec, kupic samochod, itp.
Angielskie motocykle wyparte zostaly z rynku przez skosnooka konkurencje,
tansza, bardziej zaawansowana technicznie i zupelnie bez wyrazu.... Gdzies tam
w dalekich Indiach klepie sie jeszcze Enfielda Bulleta, ale wg. hinduskiej
mysli technicznej i gustu...
Moze jeszcze kiedys zasiade za kierownica reaktywowanego po latach Triumpha
Bonneville, odkopne starter i popedze....
A tutaj macie link:
www.vintagebike.co.uk/Bike%20Directories/Velocette%20Bikes/pages/Velocette%20Venom%20Thruxton%2067.htm
Piekny motor.
KrisK

[beatanu]

dr.krisk napisał:
> Piekny motor.

Faktycznie piękny, przyznaję, choć ani odrobinkę nie podzielam miłości do
motocykli jakichkolwiek. Ani Twojej ani mojego męża na przykład, który trzy
lata temu przesiadł się na dwukołowca i upaja się pędem i poczuciem wolności i
zapachem lata... Wolę to samo przerabiać na rowerze (OK, wiem, że pęd nie ten
sam) i ciągle jeszcze nie odważyłam się chociażby usiąść z tyłu jako pasażerka:(
Dojrzewam do takiej myśli. Ale na maraton do Dalarna pojadę samochodem:)
Przestało padać, hurra!

wiem, że nie na temat ale muszę...

[beatanu]

obwieścić światu i TWA-owiczom, że w końcu odważyłam się usiąść na motocyklu
(jako pasażerka) i przeżyłam i... PODOBAŁO MI SIę szalenie!!! Przez pierwsze
kilkadziesiąt sekund umierałam ze strachu ale później było już tylko fajnie.
A najbardziej umęczyło mnie zakładanie ubranka ochronnego, nigdy nie grałam w
hokeja ale poczułam się jak hokeistka, z tą ilością wzmocnień z plastiku na
biodrach, kolanach, plecach i gdzie tam jeszcze. A ponieważ ubranko było
pożyczone od kolegi, który postury ciut innej od mojej jest - więc nie zawsze
kolana wychodziły na kolanach...

Ale czy to moja nowa szajba? Uprzedzałam, że będzie nie na temat ;)))
B
P.S. Czy ktoś inny oprócz drKriska ma doświadczenia motocyklowe?

Szalone kefiry?

[dr.krisk]

beatanu napisała:


> A najbardziej umęczyło mnie zakładanie ubranka ochronnego, nigdy nie grałam w
> hokeja ale poczułam się jak hokeistka, z tą ilością wzmocnień z plastiku na
> biodrach, kolanach, plecach i gdzie tam jeszcze.
Czyzby Szanowny Malzonek posiadal ktorys z tzw. Szalonych Kefirow (tzn. szybki
japonski motocykl z obudowa aerodynamiczna w dzikich kolorach - stad
przezwisko).
Jakas Honda CBR?
Bo na jakiegos choppera, to obowiazkowo skorzana kurtka tzw. ramoneska, takiez
spodnie + rekawice, i helm bez szczeki.....
Wiedzialem, ze sie bedzie podobac - bo to frajda niesamowita.
Pozdrawiam - KrisK

[kwiecienka1]

qrde, chciałabym Cię w tym/i na tym zobaczyć :-)))
taka poważna Siostra i szaleje na motorze
ech, ta Skandynawia... co tam się robi z człowiekiem...

pozdrawiam
Kwiecienka Zaciekawiona

[beatanu]

kwiecienka1 napisała:

> qrde, chciałabym Cię w tym/i na tym zobaczyć :-)))
> taka poważna Siostra i szaleje na motorze
> ech, ta Skandynawia... co tam się robi z człowiekiem...
>
Oj, ani ja poważna (no, chyba że wiekiem, dla ludzi mnie nieznających;) ani na
motorze nie szaleję, siedziałam sobie cichutko jak myszka z tyłu, i tak
kurczowo trzymałam męża w pasie (przynajmniej na początku), że spociły mi się
łapki. A ponieważ pierwsza przejażdżka odbyła się po pobliskich lasach i
wsiach, i ponieważ drogi tam wąziutkie i kręte - to nigdy nie przekroczyliśmy
siedemdziesiątki. Gdybyś zobaczyła moje koleżanki, które SAME prują na swoich
wspaniałych maszynach... Chyba nigdy się tak nie odważę, chociaż kto to wie?
B:)

[aaneta]

Ja też tak chcę! Sama! Bo męża nie mam (aktualnie) i już nie chcę mieć. Ale mój
tata jeździł na motorze, a ja z nim, jak byłam mała i trochę większa też, i
bardzo mi się podobało, i też bym chciała, ale jakoś nie było okazji, ale kiedyś
to zrobię, a co!
Wasza
Aneta w Bojowym Nastroju

[beatanu]

dr.krisk napisał:
> Czyzby Szanowny Malzonek posiadal ktorys z tzw. Szalonych Kefirow (tzn.
szybki
> japonski motocykl z obudowa aerodynamiczna w dzikich kolorach - stad
> przezwisko).
> Jakas Honda CBR?
Japoński, ale nie kefir, tylko jakieś leciwe Suzuki, chyba z początku lat 90-
tych, pojemności silnika nie pomnę, bo mnie to totalnie nie interesuje, ale
raczej z tych średnio mniejszych. W kolorach normalnych, niebiesko-szarych
chyba. Przepraszam za tak lapidarne opisy, ale mąż szanowny ma jak zwykle
wyłączoną komórkę, a w lesie jest a ja na wsi i kontakt z nim trudno nawiązać,
coby zapytać :)
Ubranka więc standardowe, takie jak szwedzka, bardzo przezorna i dbająca o
bezpeczeństwo Bozia nakazała. Na pewno nie takie piękne jak wymienione przez
Ciebie skóry (oj, przypomniał mi się film "Dzienniki motocyklowe" -
widziałeś?) - ale dobrze chroniące od deszczu...
Pozdrawiam motocyklowo :)

Do Beatanu

[kwiecienka1]

:-)
Dubravkę możesz zacząć od czego chcesz. "Forsowanie" jest dobre, podobało mi
się. Polecam też "Kulturę kłamstwa" i "Stefcię Ćwiek w paszczy życia" :-) Nie
wiem jak je znajdziesz po szwedzku, ale może są po angielsku. Najmniej z
Dubravki podobał mi się "Amerykański fikcjonarz", a po "Czytanie wzbronione"
jeszcze nie sięgnęłam (czeka sobie w kolejce). Teraz niedawno w Polsce ukazała
się nowa książka "Baba Jaga zniosła jajo" - zbiór opowiadań z chorwackich
tomów "Poza do prozy" i "Życie jest bajką" - bardzo fajne.
Wszystko co Dubravki serdecznie Ci/Wam polecam :-)))

I jeszcze mała refleksja na koniec:
jak to miło, że choć jesteśmy tak różni (np.: w życiu nie siedziałam na
motorze, idiotycznie by to wyglądało, taka mała Kwiecienka i taki duży
motor...) to potrafimy podzielić się tymi szajbami bez większych obaw
ba, nawet chyba sprawia nam to jakąś przyjemność :-)))

pozdrowienia z pochmurnych Katowic

Do Kwiecieńki

[beatanu]

Dzięki za propozycje! Chcąc nie chcąc zacznę od "Forsowania..." bo właśnie ta
książka (w towarzystwie innych ale już nie Ugresic), zamówionych z "Merlina" do
mnie sobie przez Bałtyk płynie...

Jeżeli mi się spodoba, to na pewno będę czytać resztę po polsku - mam taką
zasadę (od której zresztą czasami odstępuję:) że literatuę napisaną w językach
germańskich czytam po szwedzku (w orygianale to mogłabym chyba tylko męczyć po
niemiecku, ale zajęłoby mi to ogromnie dużo czasu) a slowiańskich - po polsku,
mam wrażenie, że przekład wierniej wtedy oddaje "ducha" języka, co oczywiście
regułą być nie musi;)

Po szwedzku zresztą dużego wyboru nie ma, kilka lat temu wyszło "Muzeum
bezwarunkowej kapitulacji" a jesienią tego roku ma się ukazać "Ministerstwo
bólu" W zapowiedzi wydawcy nie ma tytułu oryginału, to chyba coś zupełnie
nowego. Znasz? Rozumiem, że czytasz Dubravkę po chorwacku?
Pozdrawiam serdecznie słowiańsko-germańsko!
B

[kwiecienka1]

:-)
tak, Dubravkę najczęściej czytam w oryginale (tak jak i inne książki z tamtych
okolic). "Ministerstwo bólu" to w oryginale "Ministarstvo boli", to powieść
(wydana przed chwilą dosłownie), której akcja dzieje się w Holandii (gdzie
mieszka Dubravka) i główną bohaterką jest Tanja Lucić wykładająca literaturę
sersbko-chorwacką na uniwersytecie w Amsterdamie - hmmm, więcej nie napiszę,
poczekaj na tłumaczenie :-)))
Książka ma dobre recenzje i w Chorwacji, i w Serbii (co nie zdarza się często)
i podobała mi się - polecam!
Pozdrawiam
K.

[broch]

"Czyli kolejny watek towarzysko-plotkarski. Tym razem dotyczacy naszych
gleboko skrywanych pasji, namietnosci skrywanych przed rodzina, przyjaciolmi
i organami scigania."

No cóż, nie widzę tych najbardziej interesujących szajb, czyli skrywanych przed
organami ścigania. :)


Mam dwa ulubione miejsca gdzie czas może się zatrzymać i nawet tego nie zauważę:
katedra w Chartres wcześnie rano w lecie (byłem i w zimie ale -> patrz dalej)
gdy słońce pada do środka przez witraże gdy nie ma nikogo za wyjatkiem szalonego
organisty ćwiczącego na organach. W czasach wolnej młodości jeździłem do
Chartres dwa-trzy razy w roku czasem tylko na kilka dni. Drugie miejsce to
witraż Marca Chagalla w Art Institute of Chicago. Niestety byłem tam tylko dwa
razy. Za pierwszym razem siedziałem przed witrażem kilka godzin zapominając o
otoczeniu. W pewnym momencie zatroskana pani pracująca w muzeum spytała się czy
wszystko jest o.k.
Pasje "sportowe"
Bardzo szybka jazda samochodem. Koniecznie na zapchanych miejskich odcinkach
autostrady, jezda "w polu" (tzn bez wiekszego ruchu) nudzi. Musi być autostrada
ze względu na kompletny brak pieszych oczywiście. Pewną komplikację stanowi fakt
że okienka w których można sport samochdowy uprawiać są dość wąskie ponieważ
autostrady na odcinkach miejskich szybko zapychają się do momentu kompletnego
zatrzymania.
W jakimś sensie jest to kontynuacja mojej ulubionej (zaraz po żeglarstwie i tuż
przed małointeresującym bieganiem na wielokilometrowych trasach) pasji z czasów
w kraju: czyli jazda alpejska na nartach na szczególnie trudnych odcinkach w nocy.

[broch]

w dziedzinie smętarzy polecam:
trasę kamieni pokutnych na Dolnym Śląsku od miasteczka do miasteczka oraz
malutkie wioski w Bieszczadach.
Dla miedzynarodowego towarzystwa:
New Orleans (dodatkowa atrakcja to czas Mardi Grass, oraz te knajpy oraz te
jedyne w swoim rodzaju pogrzeby z tancerzmi poruszającymi się to muzyki
dixieland, jeśli pogrzebu akurat nie będzie to do knajpy polecam zajrzeć na
piwo, sok lub whiskey i posłuchać kompletnie nieopanowanego jazzu), stary
cmętarzyk w Paryżu nad Sekwaną nieco podtopiony. Dwadzieścia lat temu był w
remoncie, więc choć to Francuzi, może już skończyli?

A zydeco?

[dr.krisk]

broch napisał:

> New Orleans (dodatkowa atrakcja to czas Mardi Grass, oraz te knajpy oraz te
> jedyne w swoim rodzaju pogrzeby z tancerzmi poruszającymi się to muzyki
> dixieland,
Nowy Orlean kojarzy mi sie glownie z zydeco, dziwna i niepowtarzalna muzyka
ludowa cajunow (bo to o nich chyba chodzi, prawda?). Nigdy wczesniej na nia nie
zwrocilem uwagi, a tam mi sie bardzo spodobala. Najweselsza muzyka swiata!
No i ten stary cmentarz przed Dzielnica Francuska - ze wzgledu na moja szajbe
przelazilem tam kilka ladnych godzin. Czy wiecie, ze ksztalt nagrobkow
wymuszony jest bardzo wysokim poziomem wod gruntowych? Zmarli po pochowku w
ziemi po paru tygodniach wyskakiwali na wierzch (parcie wody).... Podoba mi sie
takze bulwar wzdluz Misisipi - przesiedzialem tam wiele godzin. Ciekawe miasto.
KrisK

troche prawdy

[stella25b]

Ja to wsiaklam w gory wiec moje zycie podporzadkowane jest alpinizmowi. Kazdy
urlop wiaze sie ze wspinaniem ale w zaleznosci do dlugosci urlopu, robie sobie
tzw. dni kultury i zwiedzam okolice, gdyz jako slawista historyk z
wyksztalcenia cenie sobie stare mury i tkwiace w nich tajemnice. Pasjonuje mnie
takze architektura wnetrz i bardzo lubie oglada katalogi z wpyposazniem
mieszkania, biura itp.
Buty to akurat nie moj slaby punkt tylko bizuteria. Bizuteria i to glownie ze
szlachetnymi kamieniami.

Broch wspomnial o Chagallu ja akurat mieszkam w Mainz gdzie w kosciele Sw.
Stefana, Chagall od 1978 roku do 1985 roku stowrzyl niepowtarzalne 9 witrazy w
niebiesko-fioletowych tonacji. Naprawde piekne. Ten gest ze strony Chagalla
mial byc zrozumiany jako udzial w dialogu chrzescijansko-zydowskim.