Expatriackie zwierzaki

[chaladia]

Na campach z reguły były jakieś zwierzaki.
Psy (ku zgrozie muzułmanów), koty, osły, w Sudanie kierownik grupy
agrolotniczej trzymał małpę...
Osobiście nigdy zwierzaka nie trzymałem, ale dokarmiałem resztkami z moich
posiłków campowe psiaki. A że tak samo postępowało wielu, to w krótkim czasie
były one najlepiej utuczonymi zwierzakami w okolicy.

[stanrick]

Slyszalem ze muzulmanie nie lubia psow.Pogryzl jaden taki ponoc proroka:-)

[pam_pa_ram_pam]

A kot (również podobno) Mu ranę wylizał...
Psy w Kairze śpią na dachach samochodów, bo tam czują się bezpieczne. Gdy pies
leży na ziemi, łatwo kotś może rzucić w niego kamieniem. Gdy leży na dachu
samochodu, to obawa przed uszkodzeniem pojazdu skutecznie zniechęca różnych
uliczników przed podobnymi czynami...

[stanrick]

To i tak w Kairze dobrze sie im wiedzie.W Emiratach bezpanskie,czy bez smyczy
chodzace luzem psy sa likwidowane.Dzikie,bezpanskie koty sa jeszcze
tolerowane.Czesto spotykalem kocury podczas wedkowania.Kreca sie namolnie w
oczekiwaniu na darmowa rybke drac sie czesto przy tym niemilosiernie i jezeli
cos drobnego sie zachaczy to z reguly dopinaja swojego:-)

[chaladia]

Ja mieszkałem w Egipcie na pustyni. ledwo 28 km za miastem Asyut, ale przecież
na pustyni. Wokół miasta włóczą się ogromne stada (po kilkadziesiąt jak nie
kilkaset) psów. Wynika to z paskudnego zwyczaju Egipcjan, jakim jest ładowanie
sobie na talerz nie tyle, ile mogą zjeść, ale tyle, ile się zmieści. Oczywiście
dotyczy to tych, których na jedzenie stać. My, Biali, w campowej kantynie
nakładaliśmy sobie na talerze tyle, ile zamierzaliśmy zjeść, bo w kraju, gdzie
wielu jest głodnych naprawdę nie wypada marnować żywności. Czasami zdarzało się
nam jednak "eat out" w mieście. Knajpki są tam niemal wszędzie i jedzenie nie
jest złe. A porcje nakładają ogromne. Jak Egipcjanin taki kopiasty talerz
dostanie (nie ma szans by to zjeść, zwłaszcza w upalny dzień, a takich jest 99%
dni w roku), to trochę podje, resztę zbełta tak, żeby to się nie dało
recyrkulować i zostawi na wyrzucenie... w efekcie tego, za miastem są ogromne
hałdy jadalnych odpadów, na których hodują się dziko watahy psów. Nominalnie
rząd utrzymuje "pustynnego gajowego", czyli starego ex-żołnierza z karabinem
Enfielda jeszcze starszym niż on, żeby te psy strzelał. Ale jemu się ganiać za
psami nie chce i całe dni przesypia w jakimś przepuście pod drogą, gdzie jest
troszkę wody i daje to złudzenie chłodu. A psy się mnożą...
Są na tyle niebezpieczne, że w razie awarii samochodu noca na pustyni lepiej
jest uważać, żeby nie dać się zaskoczyć na zewnątrz.

Równocześnie nasz gafir Mahmoud miał domowego psiaka, który pomagał mu strzec
campu i widać było, że zarówno on, jaki i jego zięć, Said, który był
zmiennikiem Mahomuda bardzo tego zwierzaka lubili...

[survey06]

W początku lat 80-ych, na zlecenie francuskiego Technip, Instalexport Warszawa
siłami Instal Kraków i Instal Rzeszów budował kompleks LNG w Khor Al Zubair na
południe od Basrah. Przy realizacji tego kompleksu stale pracowało około 35-40
Francuzów, 600-640 Polaków i ponad 1,500 Filipińczyków. Każda narodowość miała
własny wydzielony i ogrodzony camp ze stołówkami, pralniami i pozostałymi
facilities. Przy polskiej stołówce zawsze kręciło się stadko psów mogące liczyć
na codzienną porcję ochłapów kuchennych. Z czasem, nasi spawacze, monterzy
operatorzy sprzętu i pozostali pracownicy zaczynali miewać swoich faworytów i
ulubieńców w tej gromadzie. Pieski radośnie merdały ogonami i łasiły się na
zawołania: Burek, Azor, Grymas, Kuwejt, Baba itd. Jednakże, po pewnym czasie
zaobserwowano, że pieski w tajemniczy sposób znikają, czym poszczególni psi
opiekunowie byli szczerze zmartwieni. Dość szybko się wydało, że psy łapią
Filipińczycy i to wyłącznie w celach konsumpcyjnych . Polskich psiarzy tak ten
fakt wstrząsnął do głębi, że byli gotowi stoczyć regularną bitwą z "żołtkami"
na pręty, kije i kamienie. Francuzi musieli dołożyć dużo starań, aby załagodzić
mocno nabrzmiałe stosunki między obydwiema nacjami.

Wszystko wróciło do normy wtedy, gdy Filipińczycy zaproponowali naszym chłopcom
po 10-20 US$ za każdego dostarczonego psa. Wtedy naszym nic już nie
przeszkadzało wyposażyć się w klatki i lassa i urządzać „psie safari” na
pustyni i zapuszczać się land-cruiser’ami w pogoni za psami hen aż pod Safwan.

Link...

[chaladia]

Link do wątku na Forum Kraje Arabskie:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=10662&w=41472626

[masaha]

Pyszne ;)

Pod wzgledem stosunku do zwierzat Jemen nie rozni sie od innych krajow
arabskich. Watahy wychudlych i zdziczalych psow, bedacych wladcami ulic nocnych
miast i wiosek, dzikie koty krolujace w smietnikach i zaulkach.
Na poczatku mojego pobytu dziwily mnie drewniane palki w rekach jemenczykow. Jak
sie pozniej okazalo, to ochrona przed psami wieczorowa pora.
Choc nieufne i w grupie grozne, po okazaniu im odrobiny serca i przelamaniu
paroma ochlapami strachu przed czlowiekiem, okazywaly sie wiernymi strozami
"terytorium".
Ja swoje zwierzaki trzymalem w ogrodzie. Pierwszym byl Azor- uwielbial morskie
kapiele i aportowanie. Nie pozwalal jednak na zbytnia poufalosc miejscowym
poszukiwaczom przygod, trzymajac ich na plazy na dystans od naszej grupy
plazowiczow (a przede wszystkim plazowiczek). Raz omal nie przyplacil tego
zyciem, broniac naszej sfery prywatnosci przed nachalnym askari z Polnocy.
Zostal otruty pare miesiecy pozniej przy probie wlamania do mojego domu.
Po nim byly Bianka i Burek: dwa laciate stwory, ktore opiekowaly sie moja kotka
Matylda(tricolor) i ogrodem.
Burek byl maniakiem samochodowym: spal pod nim, na nim i czekal tylko na
zaproszenie na przejazdzke. Bianka uganiala sie za obcymi kotami i ryla nory w
ziemi. Wrocilem kiedys po kilkudniowym urlopie i zauwazylem, ze z moja psiarnia
cos jest nie tak. Bardzo cieszyly sie z mojego powrotu, ale... pojedynczo.
Nawet na karmienie pojawialy sie pojedynczo i po kolei. Kie licho?
I dlaczego siedza ciagle pod tym samym drzewem? Jeszcze w nocy doszly do mnie
jakies rozpaczliwe miauczenia. Jednak dopiero za dnia odkrylem ich zrodlo- obcy
kocur zapuscil sie w swych milosnych ciagotach zbyt daleko w glab ogrodu i
wybral nieszczesliwie drzewo, ktore stalo sie jego wiezieniem.
Ani dozorca, ani gosposia nie zwrocili na to uwagi. I siedzialo to kocisko
pewnie juz kilka dni o suchym pysku (przy 40°C).
Moja psiarnia poczula sie bardzo dotknieta darowaniem wolnosci temu kocurowi i
dopiero na drugi dzien, udalo mi sie odzyskac z nia wiez duchowa ;-)
A kotka Matylda? Skonczyla wlasnie w czerwcu dziesiec lat, zamiast ryby i papaya
karmi sie kocia karma i gotowana fasolka szparagowa i lasi sie wlasnie do mych nog.
Gdyby chcialo sie jej pisac, pewnie sporo mialaby do opowiedzenia o swojej
wedrowce z Adenu via Djibutti, Moskwa, Warszawa, Opole do Berlina.
No i calkiem nieswiadomie, pomogla mi znalezc zone:-) Pewnie dlatego rozpycha
sie teraz tak bezszczelnie w naszym lozku...

[stanrick]

Sprawe znam tylko z opowiesci,ale do rzeczy.Otoz sprawa miala miejsce w
Vietnamie.Do grupy polakow budujacych jakis obiekt jako dar Polski dla
bratniego kraju przyplatal sie podobno calkiem fajny psiak,rzecz jasna bardzo
szybko sie ze wszystkimi zaprzyjaznil z pelna wzajemnascia.Po zakonczeniu
pracy nasi postanowili wiec zabrac go do kraju,co rozwniez oznaczalo uratowanie
dobrze odkarmionego psiaka od niechybnej roli glownej atrakcji obiadu.Po
przybyciu na lotnisko sluzby celne za nic nie pozwalaly jednak zwierzecia
zabrac na poklad samolotu,a i dogadac sie nie bylo jak ze wzgledu na brak
tlumacza.Na szczescie blisko zamieszania znalazl sie vietnamczyk studiujacy w
Polsce wiec wytlumaczyl polakom iz przepisy nie pozwalaja,ale jak mowil celnicy
powiedzieli tez ze jak juz tak lubia tego psiaka i koniecznie chca go zabrac to
przeciez moga go sobie zabrac w sloikach:-)O reakcji na to rodakow mowic nie
trzeba,ale jakis przedstawiciel firmy dla ktorej pracowali przyzekl ze pies w
garnku nie wyladuje i rzeczywiscie slowa dotrzymal.Jeden z polskiej grupy po
kilku latach mial okazje przebywac w tej firmie i psiak mial sie bardzo
dobrze,a nawet lepiej gdyz zrobili z niego psa rozplodowego co oczywiscie
musialo mu bardzo odpowiadac:-)