Nie lubimy Szopena?

[eva.68]

Sympatyczny młodzieniec bardzo ładnie wygrał sobie zwycięstwo w tegorocznym
Konkursie Szopenowskim. Nie znam się na muzyce poważnej, ot słucham sobie
czasami. I ucieszyłam się.
Konkurs na prezydenta był wprawdzie bardziej obecny w mediach i jego wynik
wzbudził o wiele większe emocje.
:-)

[agni_me]

Lubimy, nawet bardzo. Z tej miłości nie piszemy o konkursie, a takze dlatego, że
tu dużo ludzi, którym przeszkadzają przekleństwa. Poza tym o konkursie gadałam
przez ostatnie tygodnie dzień w dzień.

Kaczyński musi odejść!!! boguś oczywiście, to co zrobił w sobotę woła o pomste
bogów wszelakich.

[beatanu]

Chyba jednak nie wszyscy dali się zwariować Wczoraj - dla przeciwwagi
postwyborczego zrzędzenia dostałam od przyjaciółki z kraju bardzo ładnego
mejla, opisującego zwycięzcę konkursu. I podejrzewam, że nasza Aneta też
pasjonowała się w ostatnich dniach Szopenem...

Bo przecież życie toczy się dalej, najprzeróżniejszymi - i najzwyklejszymi i
najdziwniejszymi torami, niezależnie od tego, w której Rzeczpospolitej
obudziliśmy się dzisiaj rano :)

[agni_me]

o, i co napisała?

[aaneta]

agni_me napisała:

> o, i co napisała?

I nic nie napisała, bo nie umie pisać o Chopinie ani innych intymnych przeżyciach.


A Boguś faktycznie jest kompletnie niestrawny. Nie słuchałam go, przełączałam
się na radio, ale raz się spóźniłam nieco i usłyszałam: "Proszę państwa, to był
właśnie utwór, który nazywa się mazurek."

ten bęcwał Kaczyński

[brunosch]

dostaję białych oczu na jego widok. Jakie zalety anatomiczne sprawiły, że trafił
do TV i jeszcze że się tam utrzymał tak długo? Dwa (tylko dwa) przykłady:

1. Wywiad z Barysznikowem, którego przedstawia jako swojego przyjaciela, mówi o
wzajemnej bliskości i przyjaźni, po czym... cały wywiad prowadzi z kartki, na
której ma zapisane pytania. Barysznikow lekko i swobodnie odpowiada, aż się
prosiło, żeby kolejnym pytaniem drążyć temat, ale NIE! następne pytanie z
kartki, całkiem ni-pri-cziom do poprzedniego. A jak na chwilę odłożył papier
obok, wpadł w lekką panikę co dalej.
2. Festiwal pianistyczny (nie pamiętam gdzie), z offu głos Kaczyńskiego, mówi o
wybitnej pianistce fińskiej, uczennicy takiej to uczelni, laureatce nagród,
stypendystce etc. gdy na ekranie od dłuższej chwili już widać było miłego,
młodego chłopca. Ja wiem, że Finowie mają dziwne imiona, ale nawet Juha
Kekkonnen jest facetem.
3. Dobra, niech będzie trzecia opowieść - na ekranie lira korbowa, z korbą jak u
studni. Kaczyński komentuje to jako "cytrę".
Muzykolog, korba jego mać.

[aaneta]

Mnie najbardziej wkurza, jak zachwyca się wszystkim i wszystkimi, niezależnie od
tego, czy ktoś na to zasługuje, czy nie. Opera czy operetka, balet, cokolwiek,
wszystko jest cudowne i zachwycające. Maksimum egzaltacji. I narcyzmu.

[mamarcela]

Siedzę sobie własnie patrząc przez niespecjalnie czyste szyby na zółto-brązowe
drzewo rasy nieokreślonej (nawet znajomy po leśnictwie nie jest do konca
przekonany, kto ono zacz) i czekam na pewną panią, która codziennie około 13
myje zewnętrzny parapet swojego okna - zboczona jakaś ( o jest!) i zastanawiam
się, jakim to przedziwnym zawirowaniom losu zawdzęczamy, że Boguś ciągle
straszy w TV. Przecież to juz nawet nie relikt minionej epoki, nie wykopalisko
nawet, ale jakaś skamielina. Przeżyliśmy różne absurdy komunistycznej
telewizji: redachtorów najrozmaitszych, Adama Zwierza (rany Julek), festiwale
jakieś przedziwne, teraz zastąpiły je nowe gwiazdy i gwiazdy, czasami jeszcze
potworniejsze. A boguś trwa. Why, ja się pytam i poco?

[braineater]

cenimy nagrodę dla Blechacza, natomiast nijak na Szopenie się wyznac nie umiemy
i tak naprawdę na dłuższą metę nas męczy. Byc może to objaw słuchania złych
wykonań, albo tez odporności na Szopenową muzykę. Wolałbym wybrac opcje
pierwszę, ale obawiam się jednak, że jest to opcja druga.

[eva.68]

hmm... Może trzeba dać czas czasowi? ;-)
Moja miłość do Szopena dojrzewała długo i nie jest bezgraniczna. We wczesnej
młodości też uważałam, że nudny i słuchać się nie da.
Przy mojej wiedzy muzycznej (a raczej jej braku) nie potrafię odróżnić
wykonania złego od bardzo dobrego inaczej jak po nazwisku Wykonawcy. ;-)

[itek1]

Ja bardzo, bardzo, ale to bardzo lubie.
Wykonanie mlodzienca z Nakla- powalajace:)

[agni_me]

koncert też?

[kriek]

nigdy nie umialem wniknac w koncert tak, zeby uznac go za swoj teren, tak wiec
w konkursie omija mnie konsekwentnie final, nie slucham - co w tym roku zdaje
sie oszczedzilo mi paru przykrych chwil :-)
staralem sie miec dwojke wlaczona na okraglo, ale nie bede udawal, ze mnie
tamten drugi konkurs nie obchodzil. jedno z drugim sie nie znosi. mozna sluchac
mazurkow a potem wgryzc sie w tabelki badan opinii albo poczytac tych co pisza
w kolko to samo o tym samym.
PS. ale i tak nie bedzie juz nigdy takiej zadymy jak o Pogorelicia, onegdaj to
siegnelo poruszenia w warszawskich liceach ;-)

[jenny_s]

Przez ostatnie trzy tygodnie żyłam w innym świecie. Słuchałam konkursu w pracy,
w samochodzie, w domu, od rana do nocy. Gnałam z Dziewczynami we wściekły mróz
na parking, żeby posłuchać Rafałowych mazurków, bo tam gdzie byłyśmy dwójka nie
odbierała z powodu bliżej mi nieznanych ekranów zakłócających. Wieczorami
wysiadywałam do późna napawając się komentarzami pana D. i pana M. pełnymi po
brzegi fioritur i agogiki. Płakałam słuchając jak Yuma gra koncert e-moll. W
niedzielę z obłędem w oczach obleciałam filharmonię i parę empików w
poszukiwaniu płyt z nagraniami uczestników. To były trzy tygodnie święta. A
potem pozostało mi jedynie zgrzytać zębami słysząc jak jury sponiewierało tych,
którzy wyrośli ponad przeciętność i nie dali się policzyć punktami.

Tak, nie lubimy Chopina. Nie lubimy go z całych sił. Na szczęście następny
konkurs dopiero za pięć lat.

[broch]

pamietam emocje z lat fenomenalnych (dla Konkursu lat) 70' i poczatku 80'.
Konkurs mial znakomitych, na skale swiatowa laureatow: Pollini, Argerich,
Zimerman, Ohlsson. Potem pojawil sie kontrowersyjny Ivo Pogorelic, po ktorego
eliminacji w protescie Martha Argerich opuscila komisje. Wowczas wygral niejaki
Dang Thai Son, o ktorym nic nie slychac, podczas gdy Porogelic zapisal sie w
historii pianistyki na stale. Wydaje mi sie ze nagroda znacznie podupadla.
Dwukrotnie nie przyznano nagrody w latach 90'. Mam nadzieje ze mlody Rafal okaze
sie pianista na miare Zimermana i karta sie odwroci. Tego konkursowi zycze.

dobre pytanie.

[brunosch]

odpowiedź będzie w zasadzie pozamuzyczna. Ale jakoś się z tym uporacie... ;)
Chopina traktuje się w Kraju (w Tym Kraju) jak Skarb Narodowy. Słusznie, rzecz
jasna, ale sprawia to wrażenie, że oprócz niego w Polsce nigdy nie było
jakichkolwiek innych kompozytorów. Nie było Karłowicza, Szymanowskiego, Bairda,
czy Moniuszki. Polska to Chopin, Chopin to Polska, szopenizm to forma
patriotyzmu. Chopina trzeba kochać, bo inaczej złym się jest Polakiem. Do tego
należy słuchać go z odpiwiednią miną, wyrażającą absolutną ekstazę połączoną z
wizjami dotyczącymi Historii i Męczeństwa Narodu.
Taki sens odbioru Chopina zaistniał w mediach (w czasach, gdy muzyka poważna
była normalnie prezentowana w radio, a nie spychana na margines kanałów
tematycznych). Karmiono nas Chopinem do zanudy. Kalendarz szopenowski wyglądał tak:
STYCZEŃ
Nowy Rok - Polonez As dur
17 I wyzwolenie Warszawy - preludia i etiudy
LUTY
miesiąc urodzin Chopina - Chopin dzieła różne
MARZEC
8 III Dzień Kobiet - Chopin, walce
KWIECIEŃ
Miesiąc Pamięci Narodowej - Chopin z nakierowaniem na etiudy i preludia
MAJ
1, a w porywach także 3 V Chopin (polonezy)
CZERWIEC
no, nie pamiętam co w czerwcu, ale z pewnością Chopin
LIPIEC
22 VII no, zgadnijcie kto ;)
SIERPIEŃ
1 VIII wybuch Powstania Warszawskiego - Chopin
WRZESIEŃ
1 IX wybuch wojny - Chopin
PAŻDZIERNIK
2 X Upadek Powstania - Chopin
LISTOPAD
1 XI Swięto Zmarłych Chopin
GRUDZIEŃ
24.XII Scherzo h-moll Chopina

Do tego Chopin jako podkład muzyczny do każdego niemal dokumentu z historii,
relacji z wizyt przyjacielskich przywódców bratnich krajów itede.
Dzięki temu doprowadzono do sytuacji paradoksalnej - Chopina się wielbi, ale się
nie lubi i na ogół nie zna. Jest tylko zbitką znaczeń, symboli i obrazów
będących testem na poziom polskości.
Samo jego nazwisko niesie ze sobą zbyt wiele konotacji pozamuzycznych, aby
słuchać muzyki jako harmonii dźwięków. Oczywiście, można z tego się otrząsnąć i
wrócić do czystej muzyki, ale z ręką na sercu - jakiemu Polakowi to się
całkowicie udało?
I tu zazdroszczę takim choćby Niemcom, którzy mogą lubić czy nie Schuberta,
Bethovena stawiać ponad Wagnera i nikt nie traktuje ich rozmów muzyce jako
deklaracji politycznej i patriotycznej.

Dobra odpowiedz....

[dr.krisk]

Tak, Chopin to "zelazny punkt" wszelkich rocznic oraz obchodow. Szkolne
akademie, deklamacje wieszy pod trzeszczacy podklad z adaptera marki Mister
Hit. A plyta to oczywiscie Chopin......
Chopin wielkim kompozytorem byl.
A szkoda. Znaczy - Chopina szkoda.
KrisK
P.S. Osobiscie nie gustuje, wole neoromantykow albo pokrewnych: Debussy,
Mahler, Sibelius.....

[e.mes]

Bardziej niż Szopena lubimy polskie siatkarki. Albowiem to dla nich właśnie czas
antenowy łaskawszy się okazał, a i frekwencja wyższa niż podczas wyborów
parlamentarnych :-)

[eva.68]

Ciekawe... A gdyby nie błysnęły złotem też byśmy je lubili? Bo ja czasem
odnoszę wrażenie, że sympatie w jakiś sposób wiążą się z sukcesami obiektów
tychże.
P:-)

[e.mes]

eva.68 napisała:

> Ciekawe... A gdyby nie błysnęły złotem też byśmy je lubili?

Też byśmy je lubili. Może nawet i bardziej niż gdyby wygrały. Bo wtedy byłyby
moralnymi zwyciężczyniami pojedynku.

[eva.68]

To ładnie!
:-)

[e.mes]

eva.68 napisała:

> To ładnie!
> :-)

I dlatego też, nie ukrywam, bardzo się cieszę, że jest opcja "moralnego
zwycięzcy". Zawsze jest się czym pocieszać :-)

[3promile]

Nie lubimy. Nie rozumiemy powszechnych ochów i achów nad zapłakanym romantyzmem.
Wolimy sążnistego Bacha i monumentalnego Beethovena. Ckliwe tirli-tirli nas nie
rusza. Bez racjonalnych przyczyn.

[staua]

Tez sie ucieszylam. Lubie Szopena, choc tez nie jestem znawca muzyki powaznej, zbyt pozno zaczelam
:-) Ale akurat on bardzo mnie "rusza", wydobywa ze mnie duzo emocji.
Moj maz po wiadomosci o zwyciestwie Polaka powiedzial "no tak, to wasz kompozytor, powinniscie
ZAWSZE wgrywac".

Lecz gdyby

[brunosch]

Lecz gdyby nie profesor Żurawliew i jego pomysł uruchomienia w Polsce Konkursu
Chopinowskiego, pies z kulawą nogą Fryckiem by się nie zainteresował.
Funkcjonowałby na marginesie naszej kultury muzycznej jako ciekawostka
wielkoemigracyjna: "był taki pianista co pisał smutne walczyki".
To, że odkryli go Polacy dla samych siebie, to zasługa cudzoziemców, którzy
odkryli Konkurs.
A potem samo się potoczyło.

[agni_me]

No, a jakby w latach pięćdziesiątych nie "odkryto" Vivaldiego, to ten takze
funkcjonowałby na obrzeżach kultury. I co z tego?

[aaneta]

O tym odkryciu Vivaldiego w latach pięćdziesiątych nic nie wiem, ale bardzo mi
się podoba, jak go odkryto na nowo ostatnio.

[agni_me]

Widzisz, a ja wiem sporo o wykreowaniu mody na Vivaldiego w latach
pięćdziesiątych, tuż po odgrzebaniu go z totalnego zapomnienia, a nie wiem nic,
o modzie na niego współczesnej - wymienimy się? :)

nie wiem, czy to moda

[aaneta]

Pewnie coś w tym rodzaju, ale przede wszystkim chodzi o to, że zupełnie inaczej
się teraz Vivaldiego wykonuje, bardziej ekspresyjnie, z temperamentem, żywiołowo
nawet. Taka tendencja pojawiła się kilkanaście lat temu, ja zauważyłam to
dopiero niedawno. Kilka lat temu Cecilia Bartoli odkurzyła i odświeżyła jakieś
arie Vivaldiego, ale to mi się nie podobało, przekonałam się dopiero do Fabio
Biondiego i jego zespołu Europa Galante, no i ostatnio Francuzi wzięli się za
opery, które wcześniej chyba w ogóle nie były znane, np. "Bajazet", o której
było dosyć głośno parę miesięcy temu, a wcześniej cała seria, z wykonawcami
takimi jak Magdalena Kozena i Philippe Jaroussky. Ten ostatni to kontratenor,
bardzo uroczy zresztą, który wydał też solową płytkę z utworami Vivaldiego,
nazywa się to "Virtuoso cantatas".
Zresztą nie tylko Vivaldiego się teraz gra inaczej niż dawniej, to chyba dotyczy
całego baroku. Taki zespół Cafe Zimmermann na przykład gra Bacha w taki sposób,
że nawet mnie się podoba, a do tej pory muzyka dla mnie zaczynała się od
romantyzmu. Dlatego Vivaldiego też dopiero odkrywam.
:)

Bach i Cafe Zimmermann

[mamarcela]

Dają dzisiaj gratis do Gazety. Właśnie słucham. :)

[aaneta]

Właśnie przed chwilą to zauważyłam i zabrałam koledze, który nie był
zainteresowany. :)
Ale posłuchać będę mogła dopiero wieczorem w domu. :(

[mamarcela]

Mój kot też okażał wyraźne desinteresment i wymiękł przy largo non tanto z
koncertu d-moll (mojego ukochanego). Faktem jest, że usiłował spać na kolumnie.
A podobno koty muzykalne są. :)

[broch]

masz na mysli Krystiana Zimermana czy kogos innego?
Mam w domu troche:
Preludia Debussy'ego, Koncerty fortepianowe Beethovena i koncerty Ravela.
Chopina w interpretacji Zimermana nie mam.
Nawiasem mowiac Preludia Debussy'ego w wykonaniu Zimermana znalazly sie na
liscie 100 najlepszych wykonan muzycznych w historii. Z reszta Zimenman ma na
liscie kilka plyt o ile sie nie myle.

[aaneta]

Cafe Zimmermann to trochę co innego niż Krystian Zimerman, a mianowicie:
www.culture.pl/pl/culture/artykuly/wy_in_koncert_cafe_zimmermann_fn

[broch]

nigdy o nich nie slyszalem

[aaneta]

To spróbuj, zwłaszcza że, zdaje się, lubisz Bacha. Tu link do ich wytwórni i
info o płytach:
www.alpha-prod.com/catal.asp?ct=96&r=Caf%E9+Zimmermann&oct=24&ttsc=Caf%E9+Zimmermann
Zresztą inne płytki Alpha Productions też są bardzo ciekawe.

[broch]

dzieki.
Co prawda od tytulow jak: "Pastime with Good Company" staram sie trzymac z
daleka :), ale znalazlem ich "Concerts With Several Instruments" z kilkoma
koncertami Bacha moze sie skusze.
Ostatnio "siedze" glownie w muzyce powaznej XXw, ale Bacha zawsze chetnie slucham.

przy okazji, Bajazet byl kilkakrotnie nagrywany od lat 90' pod dyrekcja Lemieux,
Kirkby, Biondiego i cos tam jeszcze. Moze wiec znajdziesz inne interesujace
wykonania Vivaldiego.

[aaneta]

Ten najnowszy "Bajazet" to właśnie pod dyrekcją Biondiego, ale jeśli mówisz, że
były wcześniejsze nagrania, to się rozejrzę.
"Pastime with Good Company" rzeczywiście wygląda na straszną komerchę, ale, jak
widzę, to tylko składanka z różnych produkcji Alphy, więc nie ma się czego bać :)
A ta płytka w dzisiejszej GW, której słuchała Mamarcela w południe, a ja będę
słuchać za chwilę, to właśnie "Concerts avec plusieurs instruments - II".

Bajazet

[aaneta]

broch napisał:

> Bajazet byl kilkakrotnie nagrywany od lat 90' pod dyrekcja Lemieux,
> Kirkby, Biondiego i cos tam jeszcze

Szukam, szukam i znaleźć nie mogę. Wszędzie piszą, że nagranie Biondiego jest
prapremierowe. Emma Kirkby nagrała, owszem, ale tylko pojedyncze arie. Jest
jeszcze jakiś inny Kirkby? A Lemieux to już w ogóle nie wiem, kto zacz.
Znalazłam tylko Marie-Nicole Lemieux, kontralt z Kanady. Ją miałeś na myśli?

[broch]

nie, to wszystko, ale Bartoli tez tylko arie, myslalem ze tego poszukujesz. W
tej sytuacji Bondi to wszystko.

[agni_me]

A to tak, masz rację, i inaczej i lepiej, ale ja jestem wierna najbardziej
żenującym wykonaniom stareńkiego Trevora, bo wyssany z mlekiem niejako.

No to teraz moja część wymiany. Pozwolę sobie pisać jedynie przybliżone daty i
nazwiska z pamięci, bo przecie nie o wykład chodzi a skrót jedynie tego co się
działo. Najbardziej pasjonujący kawałek historii Vivaldianów rozegrał się w
latach dwudziestych i trzydziestych, ale popularność przyniosły dopiero lata
pięćdziesiąte. Dla mnie to jedna z najbardziej fascynujących historii
muzycznych.

Muzyka Vivaldiego była traktowana bez specjalnego nabożeństwa w jego czasach,
drukowany był przez dobrego wydawcę Estienne Roger’a, ale bez porywających
nakładów. Utwory w niewielu kopiach pleśniały sobie w prywatnych bibliotekach.
O Vivaldim pamiętali jedynie muzykolodzy i to ci zajmujący się barokiem.
Bodajże w latach dwudziestych Salezjanie sprzedali bibliotece turyńskiej
manuskrypty i rękopisy z XVI, XVII, XVIII wieku, wśród nich była niewielka
część rękopisów Vivaldiego, drugą część odnaleziono i kupiono od spadkobierców
Giacomo Durazzo, który to pętał się po życiorysie mistrza. Gdzieś pod koniec
lat trzydziestych uporządkowano je i stworzono katalog tematyczny, czego
dokonał bodajże Peter Ryom, ale za to nie dam głowy.

Rzecz w tym, że na wrzesień 1939 roku zaplanowano wielką fetę z okazji
odnalezienia, uporządkowania i odkurzenia dzieł „wielkiego kompozytora
włoskiego”, niestetyż wojna, potem powojenne porządki, kto tam miał głowę do
jakiegoś Vivaldiego. Dopiero w 1951 roku z okazji Festival of Britain
przestawiono „nowoodkrytego mistrza” i jego utwory. No i szał, akurat w tym
czasie powstawały popularne programy telewizyjne i radiowe typu „zrozumieć i
pokochać muzykę klasyczną”. Vivaldi był wymarzonym obiektem do kochania,
melodyjny i mało skomplikowany, no i te cztery pory – czy jest coś lepszego do
pokazania, że muzyką też można malować? Nie umiem pisać o muzyce, ale jeśli
traficie na dobrą książkę „vivaldyjską” to podchody, tajemnice, sponsorzy,
podli krewni, zakonnicy, dobry naukowiec, który zrobi wszystko dla muzyki – to
właśnie jest dwudziestowieczna historia Vivaldiego, lepsza niż niejeden
kryminał.

[aaneta]

Dzięki wielkie, ale jeszcze powiedz, proszę, kto to stareńki Trevor, bo zupełnie
nie kojarzę.

[agni_me]

Trevor Pinnock. Wiesz co? Myślę, że byś się świetnie bawiła porównując
współczesne wykonania Vivaldiego i te trevorowe z lat siedemdziesiatych, które
ja znam z kaset. Takie "o! to fajne" kontra "to arcydzieło, bądźmy mu
maksymalnie wierni".

[aaneta]

Rzeczywiście, lubię takie zabawy, żeby jeszcze tylko doba dała się rozciągnąć
choć trochę to byłoby super. Może jednak coś wymyślę. Dzięki za pomysł i dobranoc :)

[staua]

Wlasnie slucham sobie "Nokturnow", nie ukrywam, ze z powodu tego watku... Bardzo milo.

[nchyb]

A ja nie wiem, czy lubię, czasem lubię, czasem nie. Chyba jednak raczej to
lubienie na tak. Jak dorwę książeczkę z płytką, to kupię i wtedy zadecyduję