Lepiej późno niż wcale?

[daria13]

Mimo że w dzieciństwie dużo czytałam jakoś dziwnie ominęły mnie Muminki,
Alicja w krainie czarów, Mały Książe i Ania z zielonego wzgórza (przekorna
wtedy byłam i na wbrew modom, czy co?)
I o ile Muminki, Alicja i Książe przeczytane w wieku dwudziestuparu lat
bardzo mnie zachwyciły i uważam, że są to książki do czytania w każdym wieku,
to do Ani nijak nie mogę się juz przekonać. Aha, nie czytałam tez
Musierowicz, taka uposledzona jestem.
Czy Wy też macie jakieś zaległości z dzieciństwa, których teraz żałujecie, a
na które jest jednak za późno?
Pozdrawiam:)

[daria13]

Sorry, miałam to wkleić na FK, mogę też?
Pozdrawiam:)

[griszah]

Ja się też do Musierowicz przyznam, że ani literki z niej nie przeczytałem. Ale
żebym jakoś żałował to nie specjalnie. Co do pozostałych zaległości to chyba
brak bo akurat w dzieciństwie czytałem najintensywniej bo to i czasu było masę
i innych rozrywek jakby mniej więc większość dziecięcej klasyki połknąłem. A
Dr. Doolittle'a Szanowna Dario czytałaś? Jeśli nie to teraz już jest na to wg
mnie zdecydowanie za późno. W dzieciństwie wszystkie części przeczytane po
kilka razy a kiedy znalazłem niedawno jedną z tych książeczek i przeczytałem -
mocno mnie zmuliło.
Pozdrawiam.

[braineater]

Musierowiczowa przeczytałem dopiero po ślubie, bo mi ja Maryś w posagu do
biblioteczki wniosła:)I przyjemnie się wkręciłem, choć gdyby tam trochę język
uwspółcześnić, pare bluzgów dorzucić, to byłoby TO:)
A z takiej żelaznej klasyki młodzieżowo dziecięcej, zawsze miałem pod górę z
Dumasem - jak jeszcze Muszkieterzy i XX lat później przeczytani zostali w wieku
odpowiednim, choć bez zachwytu większego, tak za Hrabiego M.C., próbowałem się
zabrac parę lat temu i prawie, że nie dałem rady ...nuda z każdej strony
wiejąca, schematy, tak znane, że juz nawet nie śmieszne, promocja wartości, jak
na sezonowej obniżce w supermercado...no, ała. Zabolało - miałem tego nie
czytać, albo czytać w wieku lat 12.
No i ksiązka do której się po dziś dzień nie zabrałem - Tajemniczy ogród. Stoi
to to na półce w obu językach i robi wyrzuty, a ja jakoś, po wybitnie magicznym
filmie, nie mam ochoty do niej zajrzeć. Ale może kiedyś się uda.
Natomiast na stare lata, polecam wszystkim, powrót do Kiplingowej Księgi
Dżungli (jednej z drugą), oraz do Nesbitowych Pięciorga dzieci i cosia, oraz
Emila i Detektywów. Tak prawde powiedziawszy Nesbit zaczęła naprawdę bawic mnie
dopiero teraz...

P:)

[kawa_malinowa]

Tajemniczy ogród nie jest zły :)Ale, IMO "Mała księżniczka" bije inne ksiazki
F.H. Burnett na głowę... tak jakos raz na miesiąc ją czytam... a w
październiku/listopadzie było raz w tygodniu nawet.
Ania z Zielonego... równiez na chandrę.

[griszah]

Bo widzisz Musierowiczowa to mi się zawsze kojarzyła z taką "dziewczyńską"
ksiażką więc jak miałem do wyboru np. Verne'a, Szklarskiego, Maya, Wernica,
Centkiewiczów i Musierowicz to wybierałem tych pierwszych. Musierolodzy i
musierolożki mnie zaraz zaszlachtują ale tasiemcowa Jeżycjada i losy rodziny
Borejków kojarzą mi się z 1976 odcinkiem powieści radiowej "W Jezioranach" (nie
bijcie za mocno i uwaga na okulary !).
A "Hrabiego M.Ch" rzeczywście przeczytałem chyba dopiero rok temu jak go
znalazłem na półce u teściów. Chyba trochę za późno.
Pozdrawiam.

wszystkiemu winien starszy brat?

[beatanu]

griszah napisał:

> Bo widzisz Musierowiczowa to mi się zawsze kojarzyła z taką "dziewczyńską"
> ksiażką więc jak miałem do wyboru np. Verne'a, Szklarskiego, Maya, Wernica,
> Centkiewiczów i Musierowicz to wybierałem tych pierwszych.

Mam starszego brata. Zapatrzona w niego sluchalam tej muzyki, której on
sluchal. Czytalam to co on czytal. Czyli przerobilam wlasnie calego
Szklarskiego, Verne'a, Maya, czesciowo Centkiewiczów... Ania z tym swoim
wzgórzem mogla sie schowac... Zaczelam (jeszcze w podstawówce) czytac pierwsza
czesc i... nigdy nie skonczylam. Nie wzielo mnie zupelnie. Ale Muminki
znalazlam sama w szkolnej bibliotece i pochlanialam je razy kilka. I zawsze do
wszystkich ksiazek Tove Jansson chetnie powracam :)

Nigdy nie zalapalam sie na Dumasa (nadrobila to czesciowo jedna z córek:), na
ksiazki o Narni (nadrobily obydwie córki ze smakiem lat temu wiele) ani na
Musierowicz... Kilka lat temu dostalismy od przyjaciela jej pierwsza ksiazke o
Borejkach... po szwedzku. Jedna z bibliotek publicznych robila czystki i
rozdawala róznosci za symboliczna korone. Wsród ksiazek "wyrzuconych" byla
wlasnie Musierowicz. Nigdy sie za nia nie wzielam, córki jakos tez nie i
ksiazka zbiera kurz na pólce, tym razem u nas w domu:(

No i Kubus Puchatek ukochany... Zawsze i wszedzie.

Dla tych co maja male szkraby albo takowe planuja albo nosza pod sercem -
polecam Janoscha (jezeli jeszcze nie znacie) Odkrycie sprzed lat kilkunastu,
wtedzy po szwedzku, teraz wydaje go namietnie Znak. Najnowsze ksiazki to moze
juz troche popluczyny, ale jedna z pierwszych, o Panamie... I dla doroslych i
dla dzieci duzych i malych. Bosko prosta i madra!

To tyle, co mi teraz do glowy przychodzi.

[kubissimo]

Janosch niedlugo trafi na polska liste ksiag zakazanych, bo przeciez nie
chcemy, zeby nasze dzieci ogladaly najbardziej nawet niewinne usciski w
wykonaniu dwoch samcow

a jestes w stanie powiedziec, ktora to ksiazka Musierowicz doczekala sie
szwedzkiego tlumaczenia? bo pierwsza z cyklu zwanego Jezycjadą byla chyba
KLAMCZUCHA, ale w niej chyba jeszcze nie ma Borejkow. oni sie chyba pojawili
dopiero w ramach KWIATA KALAFIORA. z naciskiem na chyba :)

[beatanu]

kubissimo napisał:

> Janosch niedlugo trafi na polska liste ksiag zakazanych, bo przeciez nie
> chcemy, zeby nasze dzieci ogladaly najbardziej nawet niewinne usciski w
> wykonaniu dwoch samcow

No tak, to moje dziewczyny już trzeba spisać na straty, bo książki Janoscha
swojego czasu znały na pamięć ;)

> a jestes w stanie powiedziec, ktora to ksiazka Musierowicz doczekala sie
> szwedzkiego tlumaczenia? bo pierwsza z cyklu zwanego Jezycjadą byla chyba
> KLAMCZUCHA, ale w niej chyba jeszcze nie ma Borejkow. oni sie chyba pojawili
> dopiero w ramach KWIATA KALAFIORA. z naciskiem na chyba :)

A ja nie mam pojęcia, gdzie się pojawili Borejkowie, bo nie czytałam ani jednej
książki :( A po szwedzku ukazały się dwie: "Szósta klepka" (tę właśnie mamy w
domu) i "Kłamczucha" (widziałam parę tygodni w bibliotece miejskiej)

Beata i S. Sojka z kolędami ( na prośbę starszej córki, hurra!)

Jak się obraziłam na panią Musierowicz.

[noida]

Pierwsza była "Szósta klepka". Potem "Kłamczucha", a potem "Kwiat kalafiora".
Zdaje się, że w "Kłamczusze" już pojawiają się Borejkowie ale w roli
epizodycznej. Do roli głównej awansują dopiero w późniejszych czasach (mają
warunki- aż 4 dziewczęta w rodzinie w wieku różnym).

To ja może opowiem, jak się obraziłam na panią M.M., skoro już mowa o różnych
wspomnieniach z lat młodości. Otóż, kiedy jeszcze byłam w wieku młodzieńczym
lubiłam Jeżycjadę. W tych czasach części było zaledwie 6, a nie 14 (czy nawet
więcej), jak obecnie. Czytywałam to sobie z większym lub mniejszym
zainteresowaniem, identyfikując się z tą bohaterką, która akurat była mniej
więcej w moim wieku- najpierw z Cesią, potem z Idą (albo na odwrót), a na końcu-
z Pulpecją. Tylko, że jak dojechałam do Pulpecji, która w książce ma 18 lat
(ja miałam 17, o ile mnie pamięć nie myli), doszłam do wniosku, że
owa "Pulpecja" nie ma nic, ale to nic wspólnego z a.) realiami, w których
przyszło mi spędzać lata młodzieńcze b.) z moimi kompleksami, c.) z
otaczającymi mnie młodzieńcami, którzy nie przypominali w niczym nie tylko
Baltony, ale nawet Jacunia czy Marcela. Jak czytałam tę książkę ostatnio, to
zrozumiałam, że identyfikowałam się raczej z Romą- brzydką i zakompleksioną
koleżanką Pulpecji, która zostaje porzucona przez przyjaciółkę i świat cały. I
tego już moje biedne nastoletnie serce nie zniosło- jak to? Ja-Roma zostałyśmy
przez panią M.M. wystawione do wiatru! Nie ma dla nas nagrody pocieszenia w
postaci królewicza z bajki, który pod naszą brzydotą dostrzega piękno wnętrza!
Ponadto postawiłam się w sytuacji młodzieży, która pija alkohol, która pali
papierosy (w przeciwieństwie do Borejków) i słucha mrocznego rocka, ale nie zna
łaciny. Takiej młodzieży u M.M. nie było. Straciła więc moją sympatię na wiele
długich lat, kiedy to z mniejszym lub większym obrzydzeniem myślałam o
cukierkowych przygodach sióstr, które nie dość, że były mądre, to zawsze
znajdywały facetów (w przeciwieństwie, rzecz jasna, do mnie). Może nie byłoby
tak dramatycznie i brak faceta zniosłabym jakoś, łudząc się wizją tego
królewicza, gdyby nie to, że wtedy przeżyłam wielkie rozczarowanie ludźmi w
ogóle, a moimi znajomymi w szczególności. Na to pani M.M. nie miała dla mnie
żadnego pocieszenia.

No i przez lat mniej więcej 7 nie tykałam jej książek nawet narzędziem na
długim drągu. Dopiero niedawno zaczęłam je czytać z odpowiednim podejściem- jak
bajki, a nie jak opowieści z życia, i muszę powiedzieć, że są to historie
naprawdę całkiem miłe, dobrze napisane, dowcipne i ciekawe. Beato, spróbuj
poczytać "Szóstą klepkę" w wolnej chwili. Celestyna jest świetna :-)

Ale biednej Romy pani M.M. nie daruję ;-)

[aaneta]

Po pierwsze na Anię i Musierowicz nigdy nie jest za późno ;)
Po drugie nie jesteś upośledzona, nie kokietuj, koleżanko TWArzyczko, ale Twoje
egzystencjalne młodzieńcze doły mogły się wziąć właśnie z tego, że nie
przeczytałaś Ani we właściwym czasie, taka jest moja najnowsza koncepcja. Bo ja
do jednego z tomów Ani sięgnęłam niedawno, żeby się przekonać, czy wyrosłam, i
zauważyłam, że największą zaletą Ani jest niezwykle pogodne i optymistyczne
podejście do świata. To działa jak plasterek na duszę, podobnie jak Musierowicz.

[noida]

Nie powiem, do czego się nadaje Twoja koncepcja ;-)
Ja czytałam zarówno Anię jak i Musierowicz i na młodzieńcze doły w ogóle mi to
nie pomogło, a Musierowicz to mnie jeszcze dodatkowo rozjuszyła...

[aaneta]

Hmmmm, no trudno, ja też czasami mogę się mylić ;)
Prawdę mówiąc, ja dopiero teraz tak spojrzałam na Anię, a młodzieńczych dołów
też miałam trochę, choć może nie były one takie straszne i raczej nie
egzystencjalne. Dołowali mnie starzy, przeszło jak ręką odjął, kiedy zaczęłam
żyć po swojemu.

[blue.berry]

dario - jesli Muminki zachwycily to zapraszam tutaj:)

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28749&w=33840377

[kubissimo]

a ja Hrabiego M.C. czytalem w wieku lat 18-19 i wtedy jeszcze niezle wchodzil
swietna lektura na wakacyjne plazowanie nad Adriatykiem :)

poza tym watpie, zebym kiedys przeczytal Trylogie Sienkiewicza
probowalem w osmej klasie i juz bylo za pozno - nijak nie weszlo
raczej nie zaluje :)

[ash3]

Mam jedna zaległość, taka, o której pamiętam, oczywiście: Opowieści z Narni,
zupełnie przegapiłam w dzieciństwie i młodości. Niedługo pewnie przeczytam i
zobaczymy, czy nie jest za późno... Obawiam się, że mogę załować (kilka stron
przejrzanych w księgarni nie zachwyciło).
Słyszałam od jednej dziewczyny, że podobnie jest z Bajkami robotów Lema,
nieprzeczytane odpowiednio wcześnie, "nie wchodzą". Ale nie wiem, czy to prawda.
Zresztą trochę się boję wracać do niektórych lektur, które silnie mną
wstrzasnęły dziecieciem będąc. Pamiętam jednak, że czytając siostrzeńcom
"Kubusia Puchatka" załamał mi sie głos przy ostatnim rozdziale - tak mi się
przypomniało, właściwie odżyło na nowo uczucie żalu, że coś się kończy...

[eva.68]

Wpisałam się na książkach ale pozwolę sobie powtórzyć.:)

Alicję przeczytałam całkiem niedawno. Kubusia Puchatka dość dawno temu, ale już
jako osoba dorosła [jak byłam młodsza strasznie mnie denerwowało, że ten miś
taki głupiutki :)]. Muminki znam tylko z ilustrowanych adaptacji ale dojrzewam
do sięgnięcia po wersję klasyczną. Nie czytałam Mikołajków, Mary Poppins i paru
innych "żelaznych" tytułów. Anię przeczytałam we właściwym czasie, parokrotnie
nawet ale teraz chyba nie dałabym rady. Jest to rzeczywiście książka, z której
się wyrasta.
Za to Musierowicz lubię. I wracam. I zawsze mnie jakoś optymistycznie nastraja.
P:)

Kubuś Puchatek...

[dr.krisk]

Mam do dziś - jedyna ksiązka, które jest ze mną od kilkudziesięciu lat. Kartki
już pożółkły i zetlały: za PRL-u drukowano na wyjątkowo kiepskim papierze. Ale
to ciągle ten sam Miś o Bardzo Małym Rozumku.
Zamierzam wrócić do niej jak już będę naprawdę stary i potrzebna mi będzie
obrona przed zgorzknieniem.... Na razie nie potrzebuję.

eno

[jottka]

ale wy porównujecie książki bardzo różne w typie i kalibrze, że tak powiem, no
sensu to nie ma:) sama klasyfikacja 'książek dla dzieci' jest już fałszywa, bo
np. taka 'alicja' niby powstała dla małolaty, ale jest dziełem ogólnie genialnym
i bynajmniej nieprzypisanym do czytelnika czy czytelniczki w wieku lat ośmiu
(wtedy przeczytałam po raz pierwszy 'alicje', w tł. słomczyńskiego, wielbię
bałwochwalczo do tej pory)


podobnie bez ściśle określonego wieku odbiorcy są muminki, choć w innej
konwencji utrzymane, za to 'ania' czy 'jeżycjada' to powieści edukacyjne, czyli
dla dorastającej młodzieży, a 'mały książę' to w ogóle przypowieść z morałem dla
wieku dowolnego


większość klasyki dziecięcej czytałam w stosownym wieku, ale np. takiego ake
holmberga odkryłam kilka lat temu i jakoś wiek ostro pomaturalny nie
przeszkodził mi w szczerym zachwycie:) literatura jezd albo dobra, albo zła, a w
jakim gatunku i konwencji utrzymana, to rzecz dalsza - to raczej upiornie
patetycznych i wzdętych powiastek specjalnie dla młodzieży nie da sie czytać w
późniejszym wieku, bo człowieka odrzuca, akurat w niszy dziecięcej zalecany jest
klarowna narracja, ale gry słowne pożądane jak najbardziej, morał jest
potrzebny, ale surrealizm i purnonsens jeszcze bardziej - dobry tekst w tej
kategorii nie może sie zestarzeć:)

odkrylam pozno

[stella25b]

Ja "odkrylam" paru genialnych autorow, ktorych nazwiska sa pewnie wpisane w
kanon literatury dzieciecej dopiero w Niemczech, przy wlasnych dzieciach. Taki
wlasnie Janosch ze swoimi bajkami czy Sven Nordqvist z Petterssonem i Findusem.
Teraz moj syn zachwyca sie ksiazkami Cornelii Funke czy Paula Maara (a ja razem
z nim), poprostu nadrabiam zaleglosci;)

[beatanu]

stella25b napisała:
>Taki wlasnie Janosch ze swoimi bajkami czy Sven Nordqvist z Petterssonem i
> Findusem.

O! O! O! Właśnie wujaszek Pettson z kotem Findusem! Genialne książki Nordqvista
z cudownie odklejonymi rysunkami. Przetłumaczone na milion języków (no dobrze,
przesadziłam), dlaczego nie na polski? Pochwała przyjaźni, ale też dziwactwa i
odmienności. Humor wylewający się i tekstu i z ilustracji. Uwielbiam książki
Nordqvista i pozdrawiam wielbicieli tychże w Niemczech i innych krajach!

Dla tych, którzy Pettsona i Findusa nie znają:
www.hjelms.se/nordqvist/sven_nordqvist.html
:)

[braineater]

beatanu napisała:

Przetłumaczone na milion języków (no dobrze,
> przesadziłam), dlaczego nie na polski?

na co ja odpisuje:
że jakby sie beatynu nie leniły, to już bysmy te ksiązki czytali:)

P:)

[aaneta]

beatanu napisała:

> Genialne książki Nordqvista
> Pochwała przyjaźni, ale też dziwactwa i
> odmienności.

No to dopiero ten Nordqvist nie ma szans w Polsce. Pochwała dziwactwa i
odmienności - no kto to widział! Tutaj urawniłowka obowiązuje, dla dziwaków i
odmieńców miejsca nie ma :( Niech się tylko ktoś spróbuje wychylić!

[beatanu]

aaneta napisała:
> No to dopiero ten Nordqvist nie ma szans w Polsce. Pochwała dziwactwa i
> odmienności - no kto to widział! Tutaj urawniłowka obowiązuje, dla dziwaków i
> odmieńców miejsca nie ma :( Niech się tylko ktoś spróbuje wychylić!

No właśnie, coś jest na rzeczy ;( Ale tak poważniej, to słyszałam, że prawa
autorskie są okrutnie drogie, chodzi i o tekst i ilustracje, bez których
książki Nordqvista nie byłyby tym czym są. Ale z drugiej strony Pettson i
Findus są i po serbsku (albo jeszcze po serbsko-chorwacku), węgiersku, rosyjsku
i czesku chyba też... O językach, którymi mówi się w krajach zamożniejszych nie
wspominam. Może warto powalczyć?

Beata (nie)leniwa :)

[stella25b]

Nie moze warto tylko napewno WARTO! Odmiencow z kotami nigdy nie za malo.

Fanka P i F jeszcze niemiecka

[kubissimo]

nie no, nie ma takiego dramatu
w zeszlym roku widzialem w Berlinie ksiazeczke o kreciku, ktoremu ktos narobil
na glowe i on chodzi od zwierzaka do zwierzaka i szuka sprawcy, a zwierzeta na
dowod swej niewinnosc pokazuja mu, ze one robia zupelnie inne kupy
generalnie calosc to taka dziecieca wersja albumu Cacas i jak to ogladalem, to
sobie myslalem, ze w Polsce nikt czegos takiego nie wyda
a wczoraj wygrzebalem w ksiegarni polskie wydanie :)

[kubissimo]

a naprawde fajny tez Nrdqvist?
bo obrazki z tej strony to mi sie kojarza z prgogramami typu Bajeczki
Jedyneczki, czy Mama i ja :/

obrazki

[beatanu]

kubissimo napisał:

> a naprawde fajny tez Nrdqvist?
> bo obrazki z tej strony to mi sie kojarza z prgogramami typu Bajeczki
> Jedyneczki, czy Mama i ja :/

BARDZO FAJNY!
Nie znam programu Mama i ja :(
Ale przyjrzyj się szczegółom na pierwszym obrazku przedstawiającym pędzącego na
rowerze Pettsona i stojącego z rozłożonymi łapkami kota Findusa.
Kąpiąca się w wannie krowa (takie stare wanny na pastwiskach szwedzkich to po
prostu poidła dla zwierząt), zadowolone kury, których głowy wystają z torby
przy tylnym kole, świeczka zamiast lampki z przodu roweru, siedzące na
bagażniku miniaturowe: łoś i niewiadomoco, fikuśna czapeczka Findusa itd....
Mnie takie odklejone szczególiki bawią :)

Beata rozbawiona

[kubissimo]

no nie wiem
niby troche fajne, ale calosc wyglada na rzecz wylacznie dla malych dzieci
musialbym dorwac to w jakims ludzkim jezyku ;)

[stella25b]

Naprawde fajny!

co do ilustracji, to zawsze podobali mi sie sasiedzi Petterssona. Prawdziwe
twarze, prawdziwych ludzi:))

[marquis]

Zaległości jest dość sporo: Muminki, Kubuś Puchatek, Ania, Alicja, Pan
Samochodzik. Muminki i Kubusia kiedys nadrobię, może także Alicję :)

[kubissimo]

z panem samochodzikiem i anią raczej nie probuj
a i muminki - niestety - raczej nie wszystkie Ci wejda
taka Kometa nad Dolina Muminkow to niestety li i jedynie przygodowka
co innego Dolina Muminkow w listopadzie, czy Tatus Muminka i morze -moje
ulubione, bardzo dorosle powiesci (powiastki) psychologiczne

[olahabe]

Ominęłam te bardziej "męskie" klasyki- May'a nic nie przeczytałam,u Londona
tylko Martina Edena opłakiwałam, a olałam nurt przygodowo-pionierski, Verne'a
nawet nie tknęłam. Pisarstwo tych panów było dla mnie ok 12 r.ż. symbolem
intelektualizmu, bo zaczytywały się w nim moje rówieśniczki o umysłach ścisłych
(jedna dziś fizyk teoretyk, druga lekarz). Mimo ciężkich wysiłków naśladowania
i dorównania im (co, wstyd się przyznać,w pewnym stopniu i mocno wyparte, ale
zostało mi do dziś), z prawdziwą przyjemnością leciałam przez
wszystkie "Anie", "Emilki", "Polyanny", "Zaczarowane ogrody", "Wichrowe
wzgórza". Na szczęście, po epizodzie z kolekcjonowaniem Harlequinów w wieku lat
14 nie przerzuciłam się na Danielle Steel, ale na fantastykę.Myślę, że siły
wyższe maczały w tym palce.

[braineater]

bład Olu.
Verna mozna pokochać szczerą miłością, jednoczesnie szczera nienawiścią
darząc 'nauki ścisłe'. Do dziś z geografiifizykimatematykiastronomi jestem dupa
wołowa, a Verne'a dalej lubię:)

P:)

[olahabe]

Mimo wszystko- nie ma siły, która przekonałaby mnie do tego typu fabuły.
Nie wsadzam w ramki, nie klasyfikuję, nie ma literatury dla młodzieży
humanistycznej i ścisłej, precz z podziałami, niech żyją indywidualne
doświadczenia.:))

[crazy.berserker]

Oj widzę że nazbierało mi się przez lata zaległości, nazbierało. Oprócz
wymienionych wyżej pozycji jak Jeżycjada i Ania z Zielonego Wzgórza (nie
przeczytałam i chyba nie przeczytam), do odkurzenia zostały: Mary Poppins,
Dzieci z Bullerbyn i Piotruś Pan. Od pewnego czasu czynię też starania w
kierunku przejrzenia Ivanhoe i Chrabiego Monte Christo. Od czasu do czasu
wypady w kierunku lekturek typu Filonki Bezogonki - czytane 5-letniej
siostrzenicy przed snem podczas jej wizyt.