(Elderly) immigrant('s) song :)))

[broch]

wlasnie wpadlem na pol piosenki Lindy: cos o mleku - takiego juz nie bedzie i
innych rzecvzach (takich juz nie bedzie).
Pomyslalem sobie ze faktycznie zyje w stanie swoistego rozdwojenia a moze
roztrojenia jazni.
Polska z dziecinstwa - z napisami ""NIE" wojnie" oraz potezna kartonowa bomba
na starym uszkodzonym w czasie bombardowania budynku oraz traktory z kolem
napedowym na zewnatrz.
Polska z lat konca lat 80' (tuz przed wyjazdem) nieco smutna i dosc beznadziejna
Polska z 2003 nowoczesna gdzies pedzaca (gdzie?) zadbana (ale na podworkach
brud) z telewizja kablowa i (pseudo) profesjonalna obsluga klienta :))

Kazda akceptowana i kazda moja ale fakt ze widze trzy rozne wynika z wieku
(elderly) i oddalenia (immigrant).
Nie ma ciaglasci (zbyt rzadko bywam w kraju). Zazdroszcze Beacie i Stelli dla
ktorych skok przez granice to pestka.

Coraz mniej wspolnego z krajowymi aktualnosciami :(
Nawet Wasze fascynacje roznymi aktualnosciami kulturalnymi zaczynaja brzmiec
obco.
Przed chwila "leciala" pierwsza alternatywna dziesiatka (faktycznie
dwunastaka). Fajna tylko dlaczego "alternatywna"? Czyzby znaczenie alternatywy
sie zmienilo? Dla mnie alternatywa to Brygada Kryzys (nie idzie o czas, ale
idee i w efekcie brak oficjalnej akceptacji)
Moze kupilbym plyty (a moze nie, moze radio by wystarczylo?). Ale wyboru za
bardzo nie mam. W kazdym razie te bardzo lagodne tony trudno uznac za
alternatywe. A jesli to jest to alternatywa to do czego? A jesli to nie jest
alternatywa, to i tak nie wiem (bo slucham tylko Trojki i moja perspektywa
jest mowiac delikatnie nieco wykrzywiona)

To tyle :)

Dla mlodszej grupy:
Ah, ah,
We come from the land of the ice and snow,
>from the midnight sun where the hot springs blow.
The hammer of the gods
Will drive our ships to new lands,
To fight the horde, singing and crying:
Valhalla, I am coming!
On we sweep with threshing oar,
Our only goal will be the western shore.
Ah, ah,
We come from the land of the ice and snow,
>from the midnight sun where the hot springs blow.
How soft your fields so green,
Can whisper tales of gore,
Of how we calmed the tides of war.
We are your overlords.
On we sweep with threshing oar,
Our only goal will be the western shore.
So now you’d better stop and rebuild all your ruins,
For peace and trust can win the day
Despite of all your losing.

full txt

[braineater]

Marcin Świetlicki - Filandia

Nigdy nie będzie takiego lata
Nigdy nie będzie takiego lata
Nigdy policja nie będzie taka uprzejma
Nigdy straż pożarna nie będzie tak szybka i sprawna
Nigdy nie będzie takiego lata

Nigdy papieros nie będzie tak smaczny
A wódka taka zimna i pożywna
Nigdy nie będzie tak ślicznych dziewcząt
Nigdy nie będzie tak pysznych ciastek
Reprezentacja naszego kraju nie będzie miała takich wyników
Już nigdy, nigdy nie będzie takich wędlin, takiej coca coli
Takiej musztardy i takiego mleka
Nigdy nie będzie takiego lata
Nigdy nie będzie takiego lata

Słońce nie będzie nigdy już tak cudnie wschodzić i zachodzić
Księżyc nie będzie tak pięknie wisiał
Nigdy nie będzie takiej telewizji
Takich kolorowych gazet
Nigdy nie będziesz dla mnie miła taka
Nigdy ksiądz nie będzie mówił tak mądrych kazań
Nigdy organista tak pięknie nie zagra
Nigdy Bóg nie będzie tak blisko
Tak czuły i dobry jak teraz


Nad horyzontem błyska się i słychać szczęk żelaza
Nigdy nie będzie takiego lata

możesz się powzruszać:)

P:)

[broch]

nie moge. Ten tekst mnie rozsmieszyl :))

[braineater]

bo on własnie jest bardziej do ha hah, niż do łez ronienia, i dlatego się
zdziwiłem, że do takich refleksji prowokował:)

P:)

[broch]

w tytule bylo :)))

[beatanu]

Do młodszej grupy nie należę, ale wklejony przez Ciebie Brochu tekst uświadomił
mi, że przez lata całe słuchałam tej otwierającej "trójkę" Pieśni imigranta nie
mając bladego pojęcia, o czym traktuje... A tu okazuje się, że (przynajmniej w
warstwie "płytszej"), że i Wikingowie i kraina cieni Odyna, i przesilenie
letnie...

Fakt, do Polski nie mam daleko i bywam w kraju moim i jednocześnie nie moim
dosyć często. Ale taka spontaniczna refleksja: może ten brak kontaktu z
rzeczywistością kulturalną made in program trzeci polskiego radia ma bardziej
do czynienia z wiekiem niż odległością geograficzną? Czy będąc w Polsce też
słuchałbyś (namiętnie?) pierwszej dziesiętki pieśni alternatywnych, cokolwiek
to słowo miałoby znaczyć? Przecież takiego lata i mleka i innych jeszcze rzeczy
i osób wymienionych w piosence Swietlickiego nie będzie i już nie ma również
dla tych, którzy w kraju zostali. Nic dwa razy się nie zdarza, Heraktit z Efezu
i te klimaty...

Beata słuchająca teraz Led Zeppelinów (dzięki Tobie:)

[broch]

mnie takie zjawiska bawia. Faktem jest ze Polska to coraz bardziej kraj za
siedmioma gorami za siedmioma morzami.
No wlasnie Beata, w Polsce sluchalbym czegos kompletnie innego :)
Polska to coraz bardziej kolejne miejsce wycieczek niz powrotow. W przyszlym
roku (jesli wszystko dobrze sie ulozy) chcemy z Ania jechac do Portugalii, nie
do Polski (bo bylem tam "pare" razy).


Piosenka Lindy mbie rozsmieszyla bo przypomnialy mi sie wycieszki
przesiedlencow, "Blaszany bebenek", "Muzeum ziemi ojczystej" (czyli jednak wiek
:) ). Z pewnej perspektywy, przesiedlency sa smieszni a ksiazki rowniez
ironiczne (choc nie wiem czy takie bylo zamierzenie). Przy okazji przypomnialem
sobie amerykansko-polskich goroli na lotnisku w Szikago :))
A do tego jeszcze Kriskowa opowiesc o Mandarynie w N.Y. (czas jakby stanal) Dla
kogo wiec sie czas zatrzymal? Kto przezywa po raz kolejny Ceremonie?
Oczywiscie mozna bronic, ale mam wrazenie ze Polska na zawsze zostanie dla mnie
miejscem poza czasem, w ktorym wszystko dzieje sie jednoczesnie.
To nie zal za "minionym" raczej nagla realizacja, zaskoczenie, ze wszystko jest
jak dawniej (wlaczajac w to "alternatywe" z Sopotu - bez obrazy, ladnie (no
wlasnie) grali)

Piosenka Lindy tylko mi uzmyslowila ze czas stanal (ale Heraklit by sie zdziwil
- stojaca woda).

Sa rzeczy ponad czasowe (Led Zeppelin) sa rzeczy poza czasem. Polska tak jakby
poza czasem.

a Cepelinow tez zapuscilem :))

[mamarcela]

To ja też coś tutaj napiszę skoro się ze snu rozchichotanego piwnie obudziłam w
środku nocy i spać nie mogę.
Chociaz pewnie nie powinnam, bo z kraju tzw. "mojego ojczystego" nigdy na
dłużej niz kilka miesięcy nie wyjeżdżałam, co więcej od czasu studiów mieszkam
w tym samym domu, na tej samej ulicy, z widokiem na tych samych sąsiadów. I to,
co napiszę, może niektórych zdziwi, jako i mnie zdziwiło, kiedy sobie to
uzmysłowiłam. Bo ja mam podobnie. Chociaż żyję tu i teraz, w stolicy kraju,
który się zmienia nieustannie i chociaż widzę te zmiany to wydają mi się one
czysto zewnętrzne, powierzchowne, ot po prostu takie udogodnienia i ułatwienia
życia.
Kurczę, nie wiem, czy to rodzaj emigracji wewnętrznej, czy moje indywidualne
dziwactwo, czy też może stan zawieszenia, w którym się znajduję z powodu
skomplikowanej sytuacji osobistej.
A może po prostu tak, jak śpiewano (nie wiem, czy nie Konstantym Ildefonsem)w
kabareciku Lipińskiej "Wszystko juz było, rzekł Ben-Akiba, a co nie było śniło
się chyba".
Może Polska jest poza czasem, bo jest po prostu rodzajem matrycy wdrukowanej w
nas tutaj urodzonych i wychowanych? A może nie tylko Polska, ale każdy kraj
dzieciństwa i to bez względu na to, czy się w nim mieszka, czy też nie?
W pewnym sensie to chyba sprawa wieku, ale nie tylko, bo moja starsza o
pokolenie mama emerytka zdecydowanie bardziej podnieca się otaczającą ją
rzeczywistością i zdecydowanie bardziej skłonna jest o te zmiany w tej
rzeczywistości walczyć.
Zresztą całe zjawisko tzw. moherowych beretów (matka moja jedyna nic z tym
zjawiskiem nie ma wspólnego i chyba by mnie zabiła, że w jednym poscie z nimi
wystepuje) jasno dowodzi, że i w wieku starszym mozna się mocno angażować. W
tym przypadku - niestety.
Ja natomiast sie otorbiłam, wyalienowałam, wyemigrowałam wewnętrznie i
większośc rzeczy, które się w Polsce dzieją w gruncie rzeczy mało mnie
obchodzą. Powiem więcej - niewiele jest rzeczy, które mogą mnie naprawdę
podniecić, uwznioslić, czy nawet wkurzyć na maksa. Bo zaraz to wszystko zaczyna
mnie śmieszyć. I też tak trochę patrzę na Polskę z pozycji za siedmioma
górami, za siedmioma morzami, chociaz przecież skrzeczy tu i teraz - paw
narodów i papuga dwa w jednym.
Co nie znaczy, że cierpie na znieczulicę i martwicę (mózgu!) i nie wierzę w
mozliwość różnych pozytywnych zmian, ale te zmiany to chyba nie powinny mieć z
Polską i polskością wiele wspólnego. IMO dopiero jak się zaczniemy zmieniać
jako ludzie, a nie jako Polacy, dopiero, kiedy z siebie te
najrozmaitsze "ceremonie" wyplenimy to... Tylko chyba, jak dowodzi młodzież
wszechpolska na to "to" chyba jeszcze pokolenia czekać trzeba.
No, to się rozfilozofowałam bełkotliwie ciemną nocą z topniejącym śniegiem za
oknem.
pozdrawiam :)
mamarcela, która jakby się zarzekała to przy Murach zawsze oczy jej sie pocą.
troszeczkę,

[broch]

hmm,
czyli ze to nie nieobecnosc... bo to mi zarzucano: ze nie wiem, ze nie au
currant z polskimi sprawami (co mi morde zamykalo skutecznie, bo nic na obrone
nie mam). Moi starzy (czyli jeszcze starsi) podobnie jak w wypadku Twojej mamy
Marcelo twierdza ze zmiany sa olbrzymie. A ja mysle ze to wlasnie wiek: starszym
ludziom nawet niewielkie przemiany wydaja sie byc epokowa rewolucja.
Moja babka twierdzila ze nie bylem wychowywany w polskiej tradycji: Coleridge
zamiast Mickiewicza, Schoenberg zamiast Karlowicza, itp. W efekcie choc
ostatecznie z polskimi mistrzami sie zaznajomilem wole obcych. W konsekwencji
takie spojrzenie z zewnatrz przenioslo sie na inne dziedziny polskiego zycia
(jeszcze w polskich czasach).

Na pewno wazki jest argument ze jak piszesz:
"Może Polska jest poza czasem, bo jest po prostu rodzajem matrycy wdrukowanej w
nas tutaj urodzonych i wychowanych?"
ale mimo wszystko, "cos" w tym jest i odnosze wrazenie ze w Polsce czas nie
oboviazuje lub tez podlega innym prawom fizyki.
To wlasnie mnie rozbawilo w piosence Lindy :)

[mamarcela]

Z tymi prawami fizyki to chyba masz rację, bo to co tradycyjnie nazywa się
polskoscią, czy też polskim wkładem w Europę jest nudne, nabzdyczone jak balon,
martyrologiczne bez sensu, zgrzybiałe jak cholera i do bólu aksjomatyczne juz
od pokoleń. Ja wiem, że to historia, że rozbiory, że wojna, że komuna, ale czy
ciągle musimy tym Grotgerem straszyć?
Żydzi mieli zdecydowanie tragiczniejszą historię (cholera, zaraz sie tu
oszołomy zlecą z pretensjami), a przecież potrafili ocalic w swej kulturze to,
co radosne. A u nas co? Smutki narodowe, przekonanie o własnej wyjątkowości i
stanie w miejscu w oczekiwaniu, że nas ktoś doceni, bo tacy jako naród
wspaniali i niepowtarzalni jesteśmy.
Jeśli nie wyjdziemy z tego ułańsko- husarskiego marazmu to będą rosły pokolenia
niestety! z jednej odrzucające swoje korzenie, bo nudne i zglinizna śmierdzące,
a z drugiej strony nie potrafiące się z kajdanów tej pseudotradycji uwolnić.
Zupełnie nie znam Ameryki, ale zawsze zazdrosciłam innym narodom europejskim
tych różnych międzypokoleniowych tradycji kulturowych na wesoło - tej pizzy,
musaki, tańców weselnych, piosenek wspólnych.
A teraz zanim mnie rozdziobią przybyłe z innych okolic internetu szwadrony
śmierci wszechpolskich kruków i wron jedno stwierdzenie, jedna anegdota i jedno
pytanie osobiste do Brocha.
Stwierdzenie - w żaden sposób nie neguję kulturalnego i historycznego wkładu
Polski w dzieje Europy i świata.
Anegdota - dobitnie pokazująca, jak polska tożsamość kulturowa różni się od
tożsamości kulturowej innych narodów. Szcególnie w wydaniu młodziezy (co prawda
sprzed lat dwudziestu, ale to się akurat nie tak bardzo zmienia). Środek nocy,
wracamy z moim francuskim kumplem Pascalem do domu jego rodziców z kina,
piwiarni i czegoś tam jeszcze. Natychmiast udajemy się do kuchni, bo młodzi i
wiecznie głodni jesteśmy. "Comme la France est belle." - stwierdza z
rozmarzeniem Pascal, wyżerając coś prosto z patelni, jego mamam dostałaby w tym
momencie zawału. "Pourqui?" - pytam, oczekując na jakieś wynurzenia natury
patriotycznej. "Parce que on bien mange en France." - odpowiada z dumą Pascal.
Pytanie osobiste do Brocha - Ty tego Coleridge'a przywołałeś, bo on
najważniejszy, tak spod dużego palca, czy może (pochlebiam sobie) przyszedł Ci
na myśl z powodu mojej sygnaturki?
pozdrawiam
mamarcela w oczekiwaniu na te kruki i wrony rozdziobujące

[broch]

odpowiedz dwoista:
sygnaturka - tak, ale gdybym tego Coleridge'a tak nie cenil to bym "On a
Volunteer Singer" nie znal..:))
Choc (ciekawostka) spotkalem sie z pogladem ze autorem mogl byc Alexander Pope.

cholerka u mnie 4:30 nad ranem a ja juz "wyspany" :))

[daria13]

Mogłabym się podpisać pod postami Mamarceli do niedawna, gdyby nie pewien
drobny incydent. Otóż przez większą część życia byłam również na "emigracji
wewnętrznej" i lałam z góry na politykę. Aż nagle i niespodziewanie wpadła mi w
ręce książka pana Łysiaka Salon. Rzeczpospolita Kłamców. Zbiegło to się w
czasie z moim debiutem na FK i z omawianiem wielkiej fascynacji ową książką
mojej wieloletniej "najbliższej przyjaciółki". Pozycja ta, jak i dyskusje wokół
niej, w zadziwiający sposób otworzyła mi oczy na naszą polską rzeczywistość.
Rzecz by można "przejrzałam na oczy". I kiedy tak odzyskawszy wzrok rozejrzałam
się dookoła, uświadomiłam sobie, jakim błędem karygodnym była ta operacja; im
dokładniej przyglądam się naszej rzeczywistości, tym większe mdłości mnie
ogarniają.
Drogi Brochu! Nie wiem jak do samej głębi jest Ci z tym lekceważeniem
polskości, ale zagłębianie się w jej współczesnych przejawach z pewnością nie
będzie dla Ciebie miłe. Smutne to, ale prawdziwe i obawiam się, że nijak na to
wpływu mieć nie możemy. Pozostał nam chyba tylko śmiech:(
Pozdrawiam.

[aaneta]

Dario, dla kogoś, kto nie czytał Twoich ubiegłorocznych wypowiedzi na FK, ten
post wygląda jak pochwała Łysiaka, a z pewnością nie o to Ci chodziło :)

[daria13]

Dzięki Anetko. Dopiero jak teraz przeczytałam ponownie tego posta uświadomiłam
sobie całą niezręczność mojej wypowiedzi. Operowałam dużymi skrótami myślowymi
i jakoś tak idiotycznie założyłam, że wszyscy tutaj znają mnie na tyle dobrze,
że wiedzą doskonale jak wielka nienawiścią darzę tego pana, jak zaciekle
dyskutowałam z jego wyznawcami i to, że właśnie od prób rozmowy na temat
powyższej pozycji zaczął się mój konflikt z bezpowrotnie potem utraconą
przyjaciółką.
Przepraszam za zarozumiałość.
Teraz sobie tak pomyślałam, że może gdybym nie zajrzała do Łysiaka po pierwsze
byłabym może nadal szczęśliwe nieuświadomiona i nie zaczęłabym się wcale
interesować polityką a do tego może nadal miałabym przyjaciółkę, ale czy to
byłoby dobre? Nie wiem.
Pozdrawiam:)

Tylko proszę bez nienawiści!

[dr.krisk]

daria13 napisała:

> że wiedzą doskonale jak wielka nienawiścią darzę tego pana,
Oj - niedobrze!!! Takich jak Łysiak trzeba brać z dystansem i przez papier.
Nienawiść to szlachetne uczucie (czasami) i trzeba ją sobie oszczędzać na
szczególne okazje! Zwłaszcza jak ma się jej w sobie tak niewiele jak ty :)))
Pozdrawiam znad Papierów.
KrisK

[mamarcela]

a ja chciałam złożyć swego rodzaju dementi.
jeżeli ktoś tak jak Daria wywnioskował z moich postów, że ja się nie interesuję
polityką to stanowczo temu zaprzeczam.
oczywiście, że interesuję sie polityką, bo ja się interesuję wieloma rzeczami,
które mnie otaczają i polityką też.
tylko, że ja uważam, że politycy powini skutecznie rządzić państwem, a nie
zajmować się za przeproszeniem "polityką".
i mam kompletne uczulenie na słowa okołonarodowe i okołopolskie (no jeszcze
okołoreligijne), którymi się polscy politycy posługują zamiast skutecznie
rządzić
a poza tym ja w polską politykę po prostu nie wierzę tak jak niektórzy nasi
ulubieni panowie nie wierzą w "prond"
a Łysiaka i jego przesłynny Salon oczywiście czytałam, bez nienawiści,
chichocząc z bezsilności, bo mi się ten pan i ta książka (nie tylko ta zresztą)
dokładnie wpasowywuje w mój obraz naszego kraju
NIESTETY (krzyk umyślny)
pozdrawiam serdecznie
mamarcela bez kaloryferów tzn. z ich atrapami

Zimne żebra...

[dr.krisk]

mamarcela napisała:

> mamarcela bez kaloryferów tzn. z ich atrapami
>
Może się zapowietrzyły????
A Łysiak.. no cóż - typowy okaz naszej rodzimej fauny. I tyle.

[daria13]

mamarcela napisała:
>Ja natomiast sie otorbiłam, wyalienowałam, wyemigrowałam wewnętrznie i
większośc rzeczy, które się w Polsce dzieją w gruncie rzeczy mało mnie
obchodzą.>
Przepraszam za uogólnienie, ale dla mnie to był prosty wniosek "mało mnie
obchodzą = nie interesuje się". Podsumowałam w ten sposób, bo u mnie objawiało
się to brakiem zainteresowania. Zdanie o otorbieniu pasuje do mnie jak ulał i
bardzo mi się podobało.
Łysiaka nienawidzę (i nie boje się tego tak nazwać;), bo odebrał mi wiarę,
nadzieję i przyjaźń!!! Przez niego poznałam poglądy ludzi zdawałoby się
niegłupich, a jednak głupich do imentu.
Co pewnie wszystko bez niego i tak prędzej czy później by nastąpiło, ale to
inna sprawa.
P:)
Ps.
A co przydarzyło się kaloryferom?

[mamarcela]

Szanowny doktorze oraz Dario również szanowna,
doprawdy nie wiem, co jest tym cholernym kaloryferom.
wiem, że nie są moje, ale administracyjne więc nie mam wstępu do tak zwanego
węzła
czyniki wyższe zostały zawiadomione, ale je nie wierzę w interwencję czynników
wyższych
przynajmniej w rychłą
wiem natomiast, że wierzę w prund, bo mi farelka zziębniety kręgosłup milutko
ogrzewa
p:(
mamarcela, która chcąc odciąć się od śniegu i mrozu na balkonie (odległość
niecałego metra) przy pomocy rolety, wyrwałą ją ze ściany razem z połową tejże
hura!