rywalizacja jest OK?

[itek1]

Jak to jest z szanownymi Twarkami, czy lubicie rywalizacje, nie koniecznie te
sportowa, ale zwiazana z Wami osobiscie, a nie z tym czemu sie przypatrujecie
jako kibice badz jako jurorzy.
Ze swej strony nadmienie, ze lubie rywalizacje, i te sportowa, zarowno w
pojedynke jak i grupowo, jak i te zawodowa. Nieznosze jedynie, tego jesli
rywalizacja nie jest fair play. Rywalizacja z zastosowaniem zdrowych zasas
jest IMO bardzo OK., dobrze robi na codzienna nude.
Jednakze, z moich obserwacji wynika, ze panie (tzn.zdecydowana wiekszosc moich
kolezanek) przejawiaja mniejsza sklonnosc, zeby nie powiedziec, ze wrecz
zdecydowana niechec do rywalizacji niz panowie. Nie wiem czy to jest jakas
zasada, bo panie bardziej przezywaja swoja ewentualna porazke, czy ja po
prostu trafiam na wyjatkowe osoby.
Jestem ciekawy Waszych opinii.

Nie lubię.

[dr.krisk]

Nie lubię ranknigów, list, głosowań, miejsc, itp. Jak kogos pokonam, to jest mi
przykro że pognębiłem człowieka, a jak sam przegrałem to też mi przykro - kto
lubi przegrywać???
Duch rywalizacji jest mi całkowicie obcy. Wolę sobie siedzieć na murku z boku,
majtać nogami i obserwować całe zamieszanie. A codzienna nuda nie istnieje.
Nigdy się jeszcze z sobą nie nudziłem.

[braineater]

Ni cholery.
W żaden sposób. I w bardzo niewielu sytuacjach, rywalizacja to pozytyw -
generalnie jest to zajęcie dla ludzi, którym niskie mniemanie o sobie samym,
nakazuje udowadnianie całemu światu, że jest się w czyms tam lepszym, że wie
sie więcej, że skacze się wyżej, czy ze lepiej kopie się gumowy worek. staram
się zrozumieć, że ludzi to bawi i daje im satysfakcję, ale mnie nie bawi i nie
daje.
Oczywiście można ładnie kapitalistycznie stwierdzić, że póki się człowiek nie
sprawdzi, nie wypróbuje rywalizując z innymi, to nie będzie wiedział, czy tak
naprawdę cos potrafi, czy tylko mu się zdaje, ale bez takiego samosprawdzania,
można spokojnie żyć.
Przy czym, jesli juz przystepowac do rywalizacji, to bez jakis założeń typu
fair play, miłośc do przeciwnika i takie tam (tyle, że w tym momencie
zostawiamy temat sport). Jesli mam coś udowodnic, i wierzę, że mam rację, to
nie ma takich reguł, których nie można złamać, nie ma takiej krzywdy, której
nie mozna zrobic przeciwnikowi, nie ma takiego chwytu retorycznego, którego nie
wolno uzyć. Jesli rywalizacja, to tylko na bazie 'cel uświęca środki' a nie
jakies łagodne poklepywanie sie po tyłkach, z kwasnym usmiechem 'no, tym razem
ty wygrałeś, gratuluję'. Nie - po trupach, albo wcale.

P:)

a nie jest

[brunosch]

gdzie jest granica wyścigu? Lepszy samochód, większe mieszkanie, bardziej
rozbuchany dom za miastem, młodsza żona? Itku, toż dopiero nuda - od rana do
nocy przez całe życie się ścigać...
Popieram Doktora - a uśiąść sobie na murku, nogami pomajtać, łyknąć z flaszy i
polekuchnu czytać lub patrzeć sobie w dal!
I cóż, że inni meybachami jeżdżą. Zbyt wiele czasu im zabiera lęk, że ktoś takie
cacko skradnie ;)

[stella25b]

No wlasnie, granicy nie ma. Konkurencja goni konkurencje. Swiat nastawiony jest
na wyscigi. Teraz nie mozesz byc tylko dobrym, musisz byc juz lepszym. Nie
jeden tytul uniwersytecki, od razu 3 lub 4. Nie znajomosc jednego jezyka obcego-
to juz tylko dla plebsu, 3 conajmniej biegle. O sporcie juz nie wspomne. Ehhh
chore to wszystko.

[3promile]

Ostatno gram sobie na kompie w "Rise Of Nations" - taka sobie strategia
quasihistoryczna i muszę powiedzieć, że zamiast ładować wirtualną kasę w
ciężkozbrojnych i napadać na sąsiadów celem złupiena, wolę budować uniwersytety
i wchłaniać barbarzyńców - oto, co sądzę o rywalizacji...
;-)

[stella25b]

3promile napisał:

> Ostatno gram sobie na kompie w "Rise Of Nations" - taka sobie strategia
> quasihistoryczna i muszę powiedzieć, że zamiast ładować wirtualną kasę w
> ciężkozbrojnych i napadać na sąsiadów celem złupiena, wolę budować
uniwersytety
> i wchłaniać barbarzyńców - oto, co sądzę o rywalizacji...
> ;-)


A potem tych Magister Artium ustawisz jako tarcze strzelnicze?

Już starożytni

[brunosch]

3promile poszedł śladem Greków - co to podbici przez Rzymian, w kilka chwil
"ugrekowili" tych barbarzyńców znad Tybru.

[stella25b]

brunosch napisał:

>
> 3promile poszedł śladem Greków - co to podbici przez Rzymian, w kilka chwil
> "ugrekowili" tych barbarzyńców znad Tybru.

A to teraz sie do niego mowi "Cezarze"?

[3promile]

Cezarze? Wypraszam sobie! Jeśli już, to Panie Boże!

[stella25b]

Wyglada to na jakas manie wielkosci???. A swiatynie 3promila tez masz?

[braineater]

Promis to ty sobie może od razu ze starych gier Popoulusa ściągnij. Tam masz
pozycje boga juz na dzien dobry, a potem musisz wiarę w siebie umacniać
zapewniając poddanym dobrobyt.
a jak masz luźne 19,90 to kup sobie pierwsza częśc Black&White'a - czyli
jakkolwiek by to nie brzmiało - symulatora religii:) Tez jestes bozia, masz
swojego Chowańca - takie bydlatko, które może straszyc albo zdobywac ci
wiernych, budują ci świątynie i wzrastają w wierze. Rewelacyjna grafika, jak na
gierke prehistoryczną (chyba 97 lub 98 rok) no i genialny pomysł - wsysa na
całe miesiące - Maryś przez prawie rok nie odpalała nic innego i nawet nie
mogłem sobie powyrzynac tysięcy przeciwnikow w moich ulubionych strzelankach:(

P:)

[3promile]

Ależ skąd - wszak granic bronić trzeba ;-)

[mamarcela]

To ja jako przedstawicielka płci, co to rywalizacji z założenia ponoć nie lubi
powiem tak - rywalizacja jest do dupy! Wyscig szczurów jest do dupy!
I niech mi nikt nie truje o postępie cywilizacyjnym i takich tam - przez takie
podejście po świecie biega mnóśtwo nawiedzonych, niezadowolonych,
sfrustrowanych ludzi, którzy juz niby mają prawie wszystko, a tak naprawdę do
g... mają. I jeszcze ci wszyscy ludzie są mało ciekawi, bo juz po dziesięciu
minutach z nimi wiesz o nich wszystko. Takie małe zawistne kujony, Ananiasze
cholerne, "ja wiem", "ja umiem", "ja jestem lepszy, proszę pani"! Fuj.

Poza tym rywalizacja jako taka kłóci sie z moją wypracowaną przez lata
filozofia życiową, która zakłada, że jestem dla ludzi ogólnie życzliwa
ponieważ mam ich głęboko w nosie (tzn. co mają, ile mają, co robią, jakiego są
koloru, z kim, czy z czym śpią itd. itp).
Ponadto uczestnictwo w wyścigu szczurów uniemozliwiłoby mi także rezygnację z
postawy życiowej, która polega na przyglądaniu się światu i udawaniu przez
większą część życia głupszej niż jestem.

Ale chociaż nienawidzę rywalizacji w życiu kocham grać i wtedy lubię wygrywać.
A juz szczególnie z facetami, ktorzy często maja lekceważący stosunek do
umiejętności kobiet w tej dziedzinie. Chociaz jak przegrywam to też mi dobrze.
W końcu to tylko gra.

Jeśli natomiast gram w gry strategiczne to dokładnie tak jak Promil - mury,
wieże, coby sie bronić, a w środku syci, szczęśliwi zapgradowani na maksa
obywatele. :)

[mamarcela]

errata
uniemożliwiłoby = zmusiłoby mnie do

Ponadto uczestnictwo w wyścigu szczurów zmusiłoby mnie takżę do rezygnacji z
> postawy życiowej, która polega na przyglądaniu się światu i udawaniu przez
> większą część życia głupszej niż jestem.

Przepraszam, nie naczytałam przed wysłaniem

[hajota]

Nie znoszę. Właściwie niewiele mogę dodać do wypowiedzi przedpiśców. Może tyle,
że wyznaję chińską zasadę: siedź spokojnie nad rzeką, a pewnego dnia zobaczysz
płynące nią trupy twoich wrogów.

[daria13]

Ja od dziecka rywalizacji nie znoszę. O tej sportowej już pisałam, żem była
lapeta, a i inna też była mi wstrętną i tak zostało do dziś, głównie z powodów
wyżej już opisanych. Ale jak tak głębiej pomyśleć, to chyba nie jest ta
rywalizacjia tak do końca be, tylko istotne jest może w jakiej ona się odbywa
dziedzinie. Weźmy takie konkursy dla przykładu. Wszak pisaliśmy kiedyś o
wygranych w konkursach, z reguły konkursach literackich, lub okołoliterackich.
Dlaczego braliście w nich udział? Dla sprawdzenia umiejętności tudzież dla
nagrody. Pamiętam jak myślałam, że pęknę z dumy, gdy moje dziecię wygrało w
dwóch poważnych dość konkursach poetyckich. Wcześniej jej wiersze traktowałam
jak zabawę, potem spojrzałam na nie innym okiem, uświadomiłam sobie, że są
naprawdę dobre. Pisaliśmy o budowaniu wiary w siebie. Wygrane w konkursach
bardzo wydatnie w tym pomagają.
Więc ja bym podsumowała następująco: rywalizacji jako wyścigowi szczurów
zdecydowanie - nie, rywalizacji jako sprawdzeniu siebie - czasami tak.
Tylko nie zawsze łatwo jest to rozróżnić. Dlatego ja się nie ścigam:)
Pozdrawiam:)

[kawa_malinowa]

Wszak pisaliśmy kiedyś o
> wygranych w konkursach, z reguły konkursach literackich, lub
okołoliterackich.
> Dlaczego braliście w nich udział? Dla sprawdzenia umiejętności tudzież dla
> nagrody.

blad. po to, zeby nie musiec chodzic do szkoly. przychodzilam i mowilam - ze za
kilka dni jest termin. to bylam zwolniona ze szkoly ;)

tylko w sporcie a i to nie zawsze...

[beatanu]

W sporcie i tylko tam widzę miejsce rywalizacji. Sama trenowałam, brałam udział
w zawodach, NIGDY nie wygrałam z żadnego z nich, ale lubiłam pobijać własne
rekordy życiowe, do tej pory rajcuje mnie, gdy uda mi się przepłynąć jakiś tam
dystans szybciej, niż ostatnio...

Nie podoba mi się natomiast rywalizacja w sportach, w których nie chodzi o
proste "szybciej, wyżej, dalej" tylko o mniej lub bardziej obiektywną ocenę
jurora. Np. jazda figurowa na lodach. Obserwowałam to wszystko od środka, bo
przez kilka lat nasze dziewczyny pasjonowały się tą dziedziną i do klubu
sportowego chodziły często, gęsto. Brrrr! Zawody kojarzyły mi się z wystawą
psów, to był rodzaj konkursu piękności, w którym obok ubioru, makijażu (!!!
chodziło o siedmio, ośmioletnie dzieci) i ogólnej gracji oceniano jeszcze to, w
jaki sposób ktoś podskoczył i wykonał piruet... OK, jestem niesprawiedliwa,
wiem. Ale nie lube, nie cenię i już! PS. Zeby nie było, że ja tak z zazdrości,
bo córki nie zdobywały nagród. Akurat jedna z nich zdobywała :)

A życie pozasportowe? Duch rywalizacji jest tutaj dla mnie nieistotny, co nie
znaczy, że obcy... Pisaliśmy kiedyś o zazdrości, zastanawialiśmy się, czy
zazdrość może być motorem napędowym naszych działań... Mam wrażenie, że z
rywalizacją więcej ma wspólnego zawiść niż zazrdrość... Ale może się mylę.

Nie wiem, czy ludzie rywalizujący ze sobą przy pomocy materialnych atrybutów
zamożności i władzy są szczęśliwsi. Jeżeli tak, to niech im to na zdrowie
wyjdzie.
Ja czuję się zadowolona z życia, między innymi dlatego, że żyję sobie gdzieś
obok tej hałaśliwej autostrady, na której odbywa się wyścig szczurów :)

Problem pojawia się, gdy dorastają dzieci, gdy dokonują pierwszych ważnych
życiowych wyborów - liceum, studiów... Czy chcemy, żeby nasze dzieci zostały
outsiderami? Czy będziemy ze spokojnym sumieniem przyglądyć się ich ciężkiej
przepychance na coraz bardziej kurczącym się rynku pracy?
Wierzę, że jest jakaś trzecia droga :) W końcu nie bez powodu mianuję się
niepoprawną optymistką!

ja też z erratą :)

[beatanu]

jest
> Nie podoba mi się natomiast rywalizacja w sportach, w których nie chodzi o
> proste "szybciej, wyżej, dalej" tylko o mniej lub bardziej obiektywną ocenę
> jurora.


Ma być : mniej lub bardziej subiektywną ocenę...

[brunosch]

> Problem pojawia się, gdy dorastają dzieci, gdy dokonują pierwszych ważnych
> życiowych wyborów - liceum, studiów... Czy chcemy, żeby nasze dzieci zostały
> outsiderami? Czy będziemy ze spokojnym sumieniem przyglądyć się ich ciężkiej
> przepychance na coraz bardziej kurczącym się rynku pracy?

To pytanie można odwrócić na nice i zapytać: czy chcemy, aby nasze dziecko było
szczęśliwe? To znaczy - czy pozwolimy iść w nasze ślady - czyli czy pozwolimy na
dystans wobec skokainizowanych pracoholików (z pełnym kontem, lecz pustką w
sobie samym), czy pozwolimy na patrzenie w chmury i majtanie nogami na murku.

Czy dla nas szczęście dziecka ma być tym, przed czym sami się uchroniliśmy?

o szczęściu dzieci

[beatanu]

> To pytanie można odwrócić na nice i zapytać: czy chcemy, aby nasze dziecko
było
> szczęśliwe? To znaczy - czy pozwolimy iść w nasze ślady - czyli czy pozwolimy
n
> a
> dystans wobec skokainizowanych pracoholików (z pełnym kontem, lecz pustką w
> sobie samym), czy pozwolimy na patrzenie w chmury i majtanie nogami na murku.

Truizmem będzie to, co powiem, ale powiem - oczywiście, pragniemy szczęścia
naszych dzieci! I mamy nadzieję, że będą szczęśliwe niezależnie od tego, czy
pozostaną na uboczu, czy wciągną się w wir konsupmcyjnego szaleństwa.

Pisząc o "problemie" miałam na myśli fakt, że rzeczywistość dzisiejszego
licealisty i studenta wydgląda ciut inaczej, niż wyglądała dwadzieścia kilka
lat temu... Mój mąż mógł sobie pozwolić na przerwanie szkoły średniej i
poznawaniu życia spoza ławki szkolnej, bo praca dla niewykwalifikowanej
młodzieży leżała na ulicy. A gdy znudziło mu się roznoszenie listów i
rozwożenie paczek, mógł bez problemów nadrobić zaległości w liceum dla
dorosłych i spokojnie, bez pośpiechu rozpocząć studia. Dzisiaj takiej pracy dla
młodzieży w zasadzie nie ma (nawet w ferie i wakacje nie jest łatwo o dorywcze
dorabianie) a i możliwości nauki w liceach zaocznych kurczą się niesamowicie.
Ja mogłam sobie "pozwolić" na studiowanie czegoś tak abstrakcyjnego jak język
szwedzki, bez pomysłu na to, co będę dalej w życiu robić. Tutaj i teraz wygląda
to ciut inaczej... Studenci mogą sobie studiować dla "przyjemności", ale
zaciągają niesamowite długi i kiedyś będą je musieli spłacić... Cały system
bazuje na zasadzie - zdobywysz wykształcenie = zdobywasz zatrudnienie. A to
przecież wcale nie jest oczywiste. Bezrobocie dotyczy również osób z wyższym
wykształceniem.

To tyle. Takie sobie lekkie obawy rodziców dorastajcych córek...

[mamarcela]

Tu ośmiele się wtrącić. Mam dwoje dzieci i dwa kompletnie różne doświadczenia
związane z radzeniem sobie z wyścigiem gryzoni. Ale poniewaz numero due jest
stosunkowo młode jeszcze i właśnie się z tym problemem boryka (bardzo boleśnie
nawiasem mówiąc) skoncentruję sie na numero uno, które właśnie powoli
przymierza się do różnych życiowych wyborów.
Dziecię moje starsze jest dodatkowo w tej specyficznej sytuacji, że obserwuje
dwa światy - mamusi lekkiej outsiderki i tatusia - pracoholika na granicy
szaleństwa.
Zacznijmy od tego, że numero uno kończyło prywatną podstawówkę, gdzie
naobserwowałyśmy sie obie nawiedzonych rodziców i przestymulowanych dzieci,
które orgazmu dostaja na widok trzepaka, bo wożone z koni na tenisa, z tenisa
na karate, a z karate na golfa, nigdy czegoś takiego nie widziały. Zresztą o
rodzicach i moim poglądzie na wychowanie dzieci (jako towarzyszenie im) dużo
pisałam w brochowym wątku o dzieciach więc sie nie będe powtarzać.
Po podstawówce numero uno dostało się do świeżo otwartego gimnazjum przy
szacownym i renomowanym liceum. I tam sie dopiero zaczął cyrk. Łomatko bosko.
W konsekwencji po pierwszym semestrze dziecię, wymęczone na psychice jak nie
wiem co, przeniosło się do dobrej klasy w normalnym gimnazjum, a potem radośnie
złożyło papiery do liceum plasującego się wyżej w rankingu Perspektyw niż
rzeczone od zabijającego dzieci gimnazjum. Zanim przenosiny zostały dokonane
moja wówczas trzynastoletnia córka powiedziała mi tak: "Mamo, ja oczywiście
moge sie przemęczyć, zacisnąć zęby, zapisać się tak jak moje koleżanki na
korepetycje, ale po co?" I ja w tym momencie zrozumiałam, że to moje dziecię
da sobie radę w życiu bez względu na okoliczności. Potem się zresztą okazało,
że wszyscy, którzy w tym nieszczęsnym gimnazjum zostali to albo jadą na korkach
ze wszystkiego, albo musieli przejść do znacznie gorszych liceów, bo
psychicznie nie wyrabiali.
A moje radosne dziecie jedzie sobie na trzecim, czwartym miejscu w klasie, bez
żadnych korepetycji, nie przemęczając się specjalnie i fajnie jest.
Drugą poważna rozmowę na temat wyścigu szczurów miałyśmy troche później i
podczas tej rozmowy ustaliłyśmy, że skoro i tak niewykluczone jest, że będzie
kiedyś musiała sprzedawać pietruszkę, albo zajmować sie agroturystyką (fajne
zajęcie swoją drogą) to lepiej, żeby to robiła jako szczęśliwy socjolog,
etnolog lub filozof niz jako nieszczęśliwy specjalista od marketingu i
zarządzania. :)

[daria13]

Patrzenie w chmury i majtanie nogami na murku jest bardzo miłe, ale za to nie
da się przeżyć godnie.Beata bardzo dobrze to ujęła: kurczący się rynek pracy.
Weźmy pod uwagę to, że nasze pokolenie w okresie podejmowania pracy nie
borykało się z takimi problemami, z jakimi borykają się dziś absolwenci.
Chcemy, żeby nasze dzieci były szczęśliwe, żeby nie były materialistami, żeby
miały czas na własne życie, ale nie chcemy, żeby były bezrobotne. Brak pracy i
bieda bardzo upakarzają, a wtedy nie ma mowy o szczęściu.
Problem poruszony przez Beatę jest cholernie trudny. Jeszcze nie teraz, ale za
kilka lat jestem pewna, że będzie mi spędzal sen z powiek:(
P:)

[brunosch]

Piszesz Dario:
> Patrzenie w chmury i majtanie nogami na murku jest bardzo miłe, ale za to nie
> da się przeżyć godnie.

Nie rozumiem. Nic a nic.

Odwracając problem - czy godne życie zapewnia nam tylko nieprzytomna pogoń za
forsą i zaszczytami? Czyżby dystansowanie się od wyścigu szczurów odbierało
możliwość godziwego życia? I w związku z tym - czy wybitny naukowiec, architekt,
archeolog i Bóg wie kto jeszcze, nie ma prawa wyhamować, bo jego życie
gwałtownie stanie się marne?
***
Dyskusja dotyczy przecież roli rywalizacji w naszym życiu (od przedszkola do
grobowej deski) a nie o sytuacji na rynku pracy.

[daria13]

brunosch napisał:
> Dyskusja dotyczy przecież roli rywalizacji w naszym życiu (od przedszkola do
> grobowej deski) a nie o sytuacji na rynku pracy.
Kochany Bruno, zauważ, że niemal nigdy nie trzymamy się w naszych rozmowach
meritum wątku. Z reguły skręcamy w różne strony, tak jak nas dyskusja
poprowadzi.
Ja z kolei nie rozumiem dlaczego musimy wpadać w takie skrajności. Ja mówię o
tym, że bieda upadla i sprawia, że człowiek staje się zgorzkniały, a Ty z
Brainem, że od razu wyścig szczurów, majbach i nowe piersi dla żony;) A gdzie
miejsce dla środka, czyli mieć pracę i to taką, która jednak dobrze by było
gdyby była zgodna z zaitneresowaniami i wykształceniem, ale niekoniecznie
najlepiej płatna i niekoniecznie zajmująca większą część czasu w życiu. Skoro
można przeżyć z każdej pracy, to po co właściwie się uczyć, studiować,
kształcić się, tracić czas, który można poświęcić na zabawę i przyjemości.
Wciąż skrajności. Nie chcę dzieci uczyć, że mają się zabijać dla kariery i
pieniędzy, ale też nie chcę zrobić z nich osobników olewających kwestie
wykształcenia i pracy.
Dopóki żyjemy sami dla siebie łatwo nam jest olać, żyć po swojemu, siadać jak
najczęściej na murku. Kiedy jednak pojawia się odpowiedzialność za cudze życie,
za swoje dzieci jednym słowem, zaczyna się inna bajka. I bardzo boli, kiedy
musisz odmawiać swoim dzieciom różnych rzeczy, których one pragną i nie mówię
tu o najdroższym zestawie Lego, czy o markowych spodniach.
Mówię tu o naturalnym dążeniu człowieka do życia wygodnego, życia w poczuciu
bezpieczeństwa, niekoniecznie z drogim samochodem i w drogim futrze. Czy to
jest takie złe?
Pozdrawiam:)

[braineater]

Jak Bruno, zupełnie tego nie kumam. Wyjdzie ze mnie naziol i populista, ale ja
po prostu nie wierze w brak pracy. Wierzę, że może brakować stanowisk za 2k i
więcej na rękę, ale nie brakuje pracy. Jesli potrzebna mi kasa, podejmuje się
każdego, nawet najgłupszego zajęcia, za 600 czy 800 zet i mam ją. Nieważne, czy
to będzie sprzedawanie uliczne kaset discopolwoych, czy będzie to cieciowanie
po nocach na jakimś zadupiu, obsługa baru, czy udzielanie korków
przestymulowanym małolatom. Szlag mnie zreszta trafia, jak widze pacjentów z
moich studiów, ktorzy od magisterki wiszą na swoich rodzicach, bo nie ma pracy -
żaden sie nie ruszy nawet w okolicy by powiesic pare ogłoszeń o korkach. To
tez chyba ma związek z ta idiotyczna rywalizacją - no przeciez nie pójde z moim
wykształceniem i mozliwościami zmieniac basenow za 500 pln. A ch..a tam - praca
to praca, cos co się wykonuje przez kilka godzin dziennie, żeby miec kasę i
spokoj i tyle.
Natomiast jeśli od najwczesniejszych dni przyzwyczaisz dzieciaka do tego, ze ma
byc najlepszy, najszybszy, najpiękniejszy (bo przecież w Twoich oczach, rodzicu
hipotetyczny, i tak jest), to on później wpadnie w takie schematy - nie po to
się tyle uczyłem, tego nie będe robic, to mi się nie podoba. I przewalone - bo
albo będzie do konca zycia udowadniał wszystkim, że naprawde jest najlepszy i
przed 30 padnie na zawał serca, z nosem niedroznym od kilogramow spida, albo
zmieni się w stekająca mymłe i pasożyta, której nikt nie docenia, a ona przeca
taka mądra, ynteligentna i wykształcona.
Jako nierodzic mam wrażenie wziete tylko z doswiadczeń na sobie samym i
obserwacji znajomych, ale cały czas mi wychodzi, że najlepiej poukladane mają
życie ludzie, którzy wiedza w którym momencie sobie odpuscic, wrzucic wajhe na
luz i pogrązyc sie w spokojnej obserwacji świata. Tu się coś zrobi, tam się coś
przyrobi na boku, tu jakas niespodzianka spadnie z nieba (wbrew wrogiej
propagandzie takie rzeczy zdażają się często) i mozna spędzic zycie tak jak się
lubi - bez napinania się, bez świrowania za kasą, majbachem, nowymi piersiami
dla zony i tym podobnymi bzdurami. A dla ludzi po studiach, maturach i nawet po
zawodówkach, pracy jest od cholery, tyle, że nie należy sobie wmawiać, że praca
to coś, co nas uszlachetni albo da nam satysfakcję - prędzej wkurwi i wymęczy,
ale na chleb i fajki da się zarobić zawsze.
(wszystko powyższe oczywiście odnosi się do 'etatów' i jobów na umowy - bo to z
czego się czerpie przyjemnośc, a po drodze przynosi jakis dochod to nie praca:)

P:)

[mamarcela]

To ja się do was chłopaki przyłączę.
Ja alergii dostaję na samo stwierdzenie "życ godnie" w odniesieniu do ludzi w
wieku przedemerytalnym. Bo jesli chodzi o staruszków , co to przez całe życie
zasuwali to faktycznie nalezy im się "godna emerytura i godne życie".
Od jakich dochodów zaczyna sie bowiem do "godne życie"? Ja sama "żyję godnie"
według moich standardów (mam co jeść, gdzie mieszkać, stać mnie na książkę -
choć nie wszystkie, kino, wakacje, ciuchy, choć wszystko w granicach rozsądku),
a według standardów większości ludziw tym kraju nawet dostatnio, ale mam takich
znajomych, którzy twierdzą, że z moim dochodem nie przeżyliby tygodnia. Co
ciekawsze są to znajomi, którzy jeszcze dziesięć lat temu wpraszali się na
obiad, żeby trochę zaoszczędzić.
A poza tym żyję godnie, bo jestem, kurcze blade godną osobą, a przynajmniej
staram się być.

godny ~ni, ~niejszy
1. «wart czegoś lub kogoś, zasługujący na coś; stosowny, odpowiedni, właściwy»
Godny podziwu, zaufania.
Syn godny ojca.
Dzieło godne mistrza.
Szczegóły godne zapamiętania.
Nic godnego uwagi.
Ktoś jest bardziej godny współczucia niż zazdrości.
2. «pełen poczucia własnej wartości, wyrażający to poczucie, wzbudzający
szacunek, poważany»
Godne postępowanie, zachowanie.
Godna postawa.
Zachowywać się w sposób godniejszy niż zwierzchnicy.

I gdzie tu jest miejsce na to życie nie za 500, ale co najmniej 10 000 PL
miesięcznie?

A wracając do dzieci to znam kilkoro bezrobotnych absolwentów trzech kierunków
z czterema językami itd. i kilkoro bardzo "godnie żyjących" radosnych
chłoptasiów po zawodówkach, albo i nie po, więc nie ma na to "godne życie"
chyba recepty.
P:)

[braineater]

inne postawienie pytania: na ile to, co wydaje nam sie niezbedne, jest nam
naprawdę niezbedne, a na ile po prostu dalismy sobie to wszystko skutecznie
wmówić. Wychodzac z założenia, że potrzebe są tylko dach nad głową, jakies
jedzenie, jakis przyodziewek i fajki, całą reszte traktuje się jako przyjemne,
ale nie niezbedne drobiazgi. Nie wiem, może to wychowywanie się w klasycznym
śląskim familoku, gdzie pieniędzy nie było nigdy na to by szaleć, ale zawsze na
to by coś zjeśc i mieć sie w co ubrać, tak mi zorało psychę, że nie widze
potrzeby posiadania czegoś więcej.
Może dobrze mi się gada, bo zawsze miałem jakąś pracę, nauczyłem się zarabiać
na siebie jeszcze w liceum, ale jakoś nigdy mnie to nie nauczyło fetyszyzowania
pieniędzy i pracy. Są albo nie - w obu sytuacjach jest równie wiele dróg by
sobie z tym poradzić. Cieszy mnie zarówno, jak mogę sobie cała kasę ze zlecenia
puścić w ciągu jednego dnia, na pierdołki sprawiające radość Marysi i mnie, ajk
równiez cieszy mnie, że potrafie pod koniec miesiąca namówic przygodnego
człowieka na ulicy, by 'pożyczył' 20 groszy, ktore brakuja mi do najtanszych
fajek. Obie sytuacje sa po prostu życiem, i trzeba sobie z nim umieć radzić -
zarówno z bieda, jak przez dwa lata nie bardzo masz gdzie mieszkać oraz
pojawiają sie rozliczne poboczne problemy, tak i z posiadaniem kasy, tak by z
niej nie czynić fetysza i jedynego celu. I w obu sytuacjach mozna żyć godnie.
A temat praca vs satysfakcja już parokroć tłumaczyłem:) Jak się ma satysfakcję
to znak to, że nie jest to praca po prostu, tylko zajęcie ktore lubimy. A jak
się ma pieniądze, a nie ma satysfakcji, to jest to praca:)

P:)
może jednak nie powinienem miec dzieci....:)

[stella25b]

beatanu napisała:

> W sporcie i tylko tam widzę miejsce rywalizacji.

A ja sie zastanawiam o co chodzi w dzisiejszym sporcie. Czy tylko o wielkosc
srodkow dopingujacych czy o sportowca tez.

[beatanu]

stella25b napisała

A ja sie zastanawiam o co chodzi w dzisiejszym sporcie. Czy tylko o wielkosc
> srodkow dopingujacych czy o sportowca tez.

Hmm. ja też się czasami zastanawiam, czy to, co nam pokazuje telewizja pt.
transmisja z Mś czy olimpiady jakiejś tam jeszcze można określić mianem
sportu...

Ja sobie tak naiwnie myślałam o klubie sportowym w Wólce Górnej, w którym
zapalony trener uczy maluchów zasad zdrowej rywalizacji w sporcie właśnie...

:-)

[ben-oni]

Rywalizacja jest O.K. ale tylko w zabawie i tylko wtedy gdy nas bawi. Dlatego w
sporcie oczywiście też. W życiu codziennym nie sprawdza się. Prowadzi do
konfliktów i z czasem przesłania cel, koncentrując uwagę zawodników na samym
współzawodnictwie. (zakiwanie się na śmierć) Stąd już tylko mały kroczek do
świństw, podsrywań, zawiści, kradzieży, zbrodni. Zasada, że wygrywający bierze
wszystko (podstawa amerykańskich szkół zarządzania), sugeruje, że wysiłek tego,
który przegrał był głupotą i zbędnym marnowaniem czasu i pieniędzy. Drugi
to "klęska". No i masz zaraz kupę frustratów strzelających do uczniów i
nauczycieli w szkole w Kansas, alkoholików - niedoszłych Robertów de Niro w
knajpach LA, narkomanów sportowców, którzy nie zdobyli mistrzostwa szkoły.

A co do kobiet. Są wspaniałe... Sorry, odbiegłem myślami od tematu. :))
Mężczyzn współzawodnictwo to atawizm. Pozostałość życia w stadzie kiedy nasi
praprzodkowie musieli zdobyć możliwie dużo samic (by skrzętnie wymieszać swoje
geny), a następnie obronić to stado przed zalotnikami. Tak myślę. :))

[3promile]

ben-oni napisał:

Rywalizacja jest O.K. ale tylko w zabawie i tylko wtedy gdy nas bawi. Dlatego w
sporcie oczywiście też.

Eeee tam, bzdura - mylisz sport, którego istotą jest zwycięstwo (a nie sam
udział, jak to często nam wmawiają sprawozdawcy po kolejnej porażce
biało-czerwonych) z rekreacją, czyli na przykład poprawianiem własnych wyników w
wykonaniu beatanu.
Pytanie, które należy sobie zadać, brzmi: Gdyby ben-oniowe podejście "W życiu
codziennym nie sprawdza się. Prowadzi do konfliktów i z czasem przesłania cel,
koncentrując uwagę zawodników na samym współzawodnictwie" było powszechne, to
czy ten świat posuwałby się do przodu (zakładając, że faktycznie się posuwa, a
nie np. zbacza w meandry odhumanizowanej technologii i wszechobecnej
specjalizacji). Czy to nie rywalizacja spowodowała, że nie siedzimy ciągle w
jaskiniach?
Reasumując: niech ta niechęć do rywalizacji pozostanie sobie jak fanaberia
aspołecznych indywiduów, ale w normalnym życiu grupy twarde łokcie, stalowe
płuca i skóra nosorożca są po prostu niezbędne. Amen.

[mamarcela]

Czyli na tym forum same aspołeczne indywidua sie zebrały?
No, prawie same. :)
Fajnie.
Uwielbiam aspołeczne indywidua.
i serdecznie je pozdrawiam
mamarcela całkiem aspołeczne indywiduum z rooibosem waniliowym

[3promile]

Tak jakoś chciałem delikatnie dać do zrozumienia TWAczom, że rozstrząsanie praw
i zachowań przynależnych społeczeństwu przez grupę zupełnie wobec tego
społeczeństwa niereprezentatywną jest takie trochę nie tenteges ;-)

[ben-oni]

Uprawiałem swego czasu półprofesjonalnie dwie dyscypliny sportu, piłkę ręczną i
szachy. I wyobraź sobie, że nigdy nie stawiałem sobie za cel nadrzędny wygraną.
Liczyło się to, czy ten sport (jego uprawianie) mnie bawi. W piłce ręcznej jest
łatwy sposób na wyeliminowanie z gry bramkarza (ja byłem bramkarzem). Wystarczy
z odległości trzech metrów przydzwonić mu w baniaka lub przyrodzenie. Ale
funkcjonuje niepisany kodeks honorowy chroniący bramkarzy przed takimi
zagrywkami. (bo to nie jest faul!) Dziwne, że w USA i GB nie grają w
szczypiorniaka???
Gdyby rozwój polegał na współzawodnictwie rozumianym jako walka, Europą
rządziliby do dziś potomkowie Atylli. Lavoisier ryłby dołki pod Mendelejewem,
Markoni zabiłby Popowa.
Postęp związany jest ze współpracą. Wśród goryli jest wieczna rywalizacja a
nawet pisać nie potrafią.:)))

[3promile]

A to dobrze trafiłeś, bo też byłem bramkarzem ;-) O ile w kwestii strzelania w
torbę pełna zgoda (choć uważam, że dużo większym świństwem był strzał w ucho -
krwawiło jak cholera, ale to było w czasach, gdy przed meczem zawijało się piłkę
w taką czarną smolistą taśmę izolacyjną, żeby później lepiej kleiła się do
ręki), o tyle w kwestii rywalizacji nie do końca - sprowadzanie problemu
rywalizacji do poziomu ilości posiadanych krów/wiosek/nałożnic jest
nieuprawnione - rywalizacja Oxfordu i Cambridge pod względem wielkości parkingu
"tylko dla noblistów" to taka sama rywalizacja, jak między gorylimi samcami; po
prostu ktoś musi być lepszy i zarówno w naturze ludzi, jak i reszty zwierzyńca
leży to, żeby jakoś to rozstrzygnąć.

PS. Współpraca nie wyklucza rywalizacji, ani rywalizacja nie wyklucza współpracy
- szympansy potrafią się zorganizować w większą grupę składającą się z kilku
rodzin, żeby powiększyć swoje terytorium, a wśród ludzi istnieją np. sporty
zespołowe (no i wojskowe sojusze) ;-)
PS.2. "Uprawianie szachów" to brzmi dumnie! ;-)

[nienietoperz]

Pozwole sobie poplynac pod prad:-)

Rywalizacja jest OK, rywalizacja jest w porzadku, dodaje adrenaliny, motywacji,
zabawy. Wszystko to pod jednym warunkiem - ze samemu sie przedmiot tej
rywalizacji definiuje, a nie daje sie wcisnac w wyscig dookola siebie bez chwili
zastanowienia, czy naprawde interesuje mnie nagroda (to mniej wazne) i czy
ciagnie mnie sam proces scigania sie (to zasadnicze). Kwestia wyscigu
finansowego mnie nie obchodzi kompletnie; kwestia dobrego samochodu jest
irrelewantna (anglicyzm, wiem, ale za to jaki wdzieczny), bo i tak nie umialbym
nim jezdzic i nie chcialo by mi sie go myc.
Za to jesli mam cos robic w miare wymiernego, cos co lubie robic tak czy
inaczej, to jestem gotow wyjsc z siebie, zeby robic to jak najlepiej - jesli mam
grac w pilke czy w karty, nie starajac sie, to po co w ogole zaczynac? Jesli
mam wybierac problemy w pracy naukowej wylacznie pod katem: latwe i nieciekawe =
warto sie za to zabrac, bo nikt inny mnie nie uprzedzi i za bardzo sie nie
zmecze, to po co komu taka praca w ogole? W sprawach, ktore sa dla mnie wazne
(teraz matematyka, kiedys brydz), zalezy mi na uznaniu ludzi, ktorzy sie na tym
znaja. Nie chodzi tu o masowa popularnosc, ktora jest nota bene praktycznie nie
do uzyskania, chodzi raczej o ten sam rodzaj satysfakcji, ktory sie ma, kiedy na
przyklad ktos, czyje wypowiedzi na forum znasz i szanujesz, doceni Twoj post. A
przeciez walka o czyjes uznanie to tez rywalizacja, n'est ce pas?

Stuprocentowo zgadzam sie skadinad z BeataNu, ze 'sporty' w ktorych wygrana
zalezy od usmiechu pani juror, od tego, czy wypiecie pupy w lewo czy w prawo
spotkalo sie z uznaniem gawiedzi, sa zalosne.

Podsumowujac: rywalizacja jako dodatkowa motywacja do starania sie o to, na czym
Ci zalezy - tak, tak, o yes!

rywalizacja jako Pawlowowski odruch porownywania sie z sasiadem w kwestii
dowolnej - blleee.


Uklony,
nn

uwagi do przeciwnikow rywalizacji

[itek1]

Wydaje mi sie, ze zeby sie nie pogubic, chwilowo nalezy rozroznic rywlizacje, o
to zeby wiecej miec kasy od tej, zeby lepiej/szybciej cos zrobic.
W Polsce obecnie w dalszym ciagu popularniejsza jest ta pierwsza.
Mnie chodzi o ta druga troche bardziej.
Wiecie, zastanawialem sie nt. tego co napisal Broch w sasiednim watku, opisujac
niekompetentna pania prowadzaca koncert i reakcje Amerkancow na nia. Moge sie
zalozyc, ze ta pani nie lubi rywalizowac, zachowuje sie troche jak na
podrzednych krajowych konferencjach naukowych niektorzy prelegenci- sprawiajacy
wrazenie, ze wystepuja jedynie dlatego, ze musza, nie dlatego, bo cos zrobili
lepiej niz inni. Na konferencjach z udzialem Amerykanow czy Japoncow trend jest
zupelnie inny. Zastanawialem sie co by mnie uchronilo od zachowania sie tej pani
i odpowiadam Wam- poczucie zdrowej rywalizacji, zeby jako reprezentant kraju nie
robic z siebie idioty. I zgadzam sie z tym co Broch napisal, ze Amerykanin
bedzie ocenial Polske na podstawie tego co sam zobaczy na wlasne oczy w trakcie
takiego wystepu, gdyz on rywalizacje mawe krwi (podobnie jak np.Japonczyk) i to
dla nich jest niezrozumiale, ze jakas kaszana ma miejsce (mysli sobie chyba taki
jeden z drugim, ze ta kobita jest najlepsza sposrod kondydatek do tej roli, a
taka beznadziejna, albo co gorsze,ze Polacy sa tak niekompetni, ze nie umieja
wybrac lepszej).
Jednak mentalnosc Polakow mlodszych jest chyba juz inna. Np. biora udzial w
prestizowych konkursach programistycznych i je wygrywaja. Jesli o cos zostaja
zapytani mowia skladnie i na temat po angielsku.

To tylu, brak mi dzis czasu na wiecej pisania- mam nadzieje, ze nie pokrecilem
za bardzo swoich mysli na zadany temat.
P:)

[braineater]

itek1 napisał:

Zastanawialem sie co by mnie uchronilo od zachowania sie tej pan
> i
> i odpowiadam Wam- poczucie zdrowej rywalizacji, zeby jako reprezentant kraju
ni
> e
> robic z siebie idioty.

Ale kiedy to nie jest w moich oczach żadna rywalizacja. Po prostu nie chcesz
wyjśc na idotę, bo było by Ci przykro, gdybyś wyszedł. Nikt nie lubi robic z
siebie głupka, więc to chyba jest najnormalniejsze na świecie. Z czym tu
rywalizujesz? Nie ze stareotypem, bo go i tak nie zmienisz. Nie z ludźmi, bo
cokolwiek byś nie powiedział i nie zrobil, oni i tak bedą mieli własne zdanie
niekoniecznie oparte na racjonalnych przeslankach i jesli beda chcieli Cie
uważac za idiote, to będa uwazali i nie masz jak tego zmienić. Więc po prostu
działasz po to, by móc sobie wieczorkiem przed zasnieciem powiedzięc - no, nie
wyszedłem na głupka.

> Jednak mentalnosc Polakow mlodszych jest chyba juz inna. Np. biora udzial w
> prestizowych konkursach programistycznych i je wygrywaja. Jesli o cos zostaja
> zapytani mowia skladnie i na temat po angielsku.

Nie to, ze się czepiam, ale skoro sa tak nastawieni na rywalizację to skąd sie
biora te kilometrowe kolejki 20 latków karnie ustawiających się po po zasiłek?
Dlaczego nie pójdą chocby do najgorszych prac, żeby udowodnić swiatu - w koncu
rywalizują - że potrafią cokolwiek?

P:)


> To tylu, brak mi dzis czasu na wiecej pisania- mam nadzieje, ze nie pokrecilem
> za bardzo swoich mysli na zadany temat.
> P:)

[itek1]

> Ale kiedy to nie jest w moich oczach żadna rywalizacja. Po prostu nie chcesz
> wyjśc na idotę, bo było by Ci przykro, gdybyś wyszedł.

Po pierwsze ja, jako Itek bylbym wyszedl na idiote, po drugie ja, jako czlowiek
z zadupia- Polak bylbym powodem uzasadnionych zartow. Czlowiek tak juz ma, ze
ocenia rownoczesnie na wielu plaszczyznach-jako jednostke i jako reprezentanta
pewnej wiekszej calosci. Czy tego Brainy chce czy nie:)

[braineater]

AAAAAAAAA
bo ty masz jeszcze właczoną opcje myślenie bardziej globalne, czyli ja jako
ktoś tam, element czegoś tam, czy tez przedstawiciel jakiejś okreslonej częsci
społeczenstwa, a nie tylko ja jako ja i tylko ja.
To faktycznie sie nie dogadamy, bo u mnie takie myślenie nie działa i naprawdę
gdyby zdarzyło mi się po pijaku prowadzic prelekcje dla jakis zagramanicznych
elit, to wstyd potem było by mi za Braineatera a nie za jakiś abstrakcyjnych
Polaków, których miałbym jakoby reprezentować. Między innymi dlatego tez nie
wypowiadam się w Brochowym watku i zupełnie nie kumam o co ta cała afera, bo w
sumie jest mi obojetne, że jakas biedna pani zrobiła z siebie pajaca, a ktoś
będzie na tyle głupi, by jej zachowanie przenosić potem na ewentualny kontakt
ze mną, czy kimkolwiek innym, kto mial przpadkowo okazje byc częscią tej samej
społeczności, co ta pani. W ogóle tej formy myślenia nie kumam. Człowiek
kontaktuje sie z jednostkami, a nie jakimis wymyslonymi na potrzeby nauki
sztucznymi tworami, typu społeczenstwo, naród, Polacy itp. i do kazdej
jednostki musi sobie znaleźc własne drogi i własne oceny.
Czyli się raczej, by zachowac tradycje - nie dogadamy:)

P:)

[itek1]

Ja mam tak z ludzmi, jak mniej wiecej z miastem, ktore zwiedzam w czasie
wakacji. Jedna z kamieniczek, z ktora sie pilniej zaznajomilem np. w Ferrarze
jest dla mnie reprezentatem calej Ferrary, jak mysle o Ferrarze mysle o tejze
kaminiczce (czy tego chce,czy nie), jak oceniam Ferrare to troche przez pryzmat
tej kamieniczki. Tak to u mnie dziala. I czuje sie jak ta kamieniczka. Mam
nadzieje, ze jestem zrozumialy.
P:)

[braineater]

to tylko podkresla rózniće miedzy nami. Bedac w ukochanej Barcelonie, nie moge
jej sprowadzic do jednego elementu - to będa zarówno Ramblas, jak i małe
blokowe uliczki zamieszkane przez Murzynów i koty, to bedzie pomnik Kolumba,
ale i szalencze ceramiki Miro, to bedzie i obskurny MacDonalds przy wjeździe do
miasta i XIX secesyjna kawiarnia, to bedzie i Sagrada i i muzeum Picassa.
Dopiero te elementy tworza mi jakis obraz, który automatycznie przychodzi mi do
glowy gdy mysle o tym mieście.
Całkiem inaczej jestesmy chorzy psychicznie, ale to chyba dobrze:)

P:)

bicie własnych rekordów

[mamarcela]

Czyli zrobił sie nam tutaj kompletny misunderstanding.
Dobra.
To ja napiszę tak: w rozumieniu nienietoperzowym i itkowym z drugiego postu -
jestem za rywalizacją. Ale tylko jeżeli jest ona tożsama z "biciem własnych
rekoedów" Beaty. I wtedy jeśli się bijąc własny rekord niejako przy okazji
pobije rekord świata, czy nawet wszechświata, to należy się cieszyć, że nam się
udało. Kurczę, bo bijąc własne rekordy nie myślimy, żeby nikogo wykosić po
drodze.
P:)

[kawa_malinowa]

nie lubie. ani w zyciu, ani w edukacji. nie lubie musiec czegokolwiek
komukolwiek udowadniac. nie lubie przegrywac. nie lubie rozmawiac z
przegranymi, bo widze, ze jest im przykro.

na olimpiadzie, na centralnym, uslyszalam kilka historii. jedna jest o liceum z
nad morza nastawionym na masową produkcje olimp[ijczykow. lekcje to fikcja - po
prostu od pierwszej klasy wybierasz z czego bierzesz udzial w olimpiadzie i
tyrasz. drugie o liceum wroclawskim - nie bierzesz udzialu w trzech
olimpiadach, jestes nikim. dziekowac za moje prowincjonalne miasteczko ;)

[agni_me]

Trochę się nie mieszczę w tych rozważaniach o rywalizacji, bo nie mam na ten
temat żadnych filozoficznych przemyśleń. Nie lubię rywalizacji bo jestem
leniwym kanapowcem i to jedyny powód. Wstrętem napawa mnie każdy niepotrzebny
wysiłek. Obowiązki zawodowe odwalam szybko, solidnie i uczciwie, ale robię to
tylko po to, żeby potem nie poprawiać i nie tracić czasu przeznaczonego na
lenistwo. Sport mnie nie interesuje, bo samo patrzenie na pot innych sprawia,
że się męczę. Brak mi ambicji by coraz lepiej, coraz dalej, coraz mądrzej,
coraz więcej. Co oczywiście nie znaczy, że nie podziwiam tych, którym się chce.
Najlepiej, żeby chciało im się też i za mnie.

[paternostwer]

oj to jeszcze ja się dorzucę, przylazłam tu za waszymi nickami:-)
Będę się dorzucać w kwestii: rywalizacja jako bicie rekordów, oraz skok na kasę,
żeby fundnąć nowe piersi mężowi.
Ja mam za sobą ostry wyścig szczurów, w którym też nieźle popylałam.
Stało się tak, ponieważ, w przeciwieństwie do większości tu, miałam bakcyla
wyścigu wżartego pod skórę.
Cóż nie wspominam tego źle, mimo, że większość współszczurów w okolicach
trzydziestki zamieniła się w emerytów: no wypalili się i ja w jakimś sensie też.
Z peryspektywy lat stwierdzam, że walka była bez sensu, nasze wizje bycia
najlepszymi z najlepszych pokruszyły się. Ale ten etap miał jednak swoje plusy,
skok na kasę, bo kasa się z tym wiązała, udał mi się o tyle, że mam mieszkanie,
a nie miałam, mam też różne dobra typu lodówka i mp3 oraz mam na takie jedno
marzenie, będące też koniecznością, muszę ze względu na dzieci, wynieść się poza
miasto.
No, a teraz konkrety: rywalizacja rozumiania jako doskonalenie siebie i
ładowanie kabzy, tudzież kolekcjonowanie stanowisk zabija. Zabija przyjemność
życia. To wirus, który toczy człowieka aż po grób. Tymczasem jak mówi
przysłowie: nikt jeszcze na łożu śmierci nie cierpiał, że za mało pracował.
Rozmawiałam z wieloma staruszkami i oni zawsze użalali się nad niespełnionymi
miłościami, nad tym, że zabrakło im czasu na takie czy inne marzenie. Nigdy
natomiast nie mieli do siebie pretensji, że wzięli L-4, a mogli przecież pójść
do roboty.
Ponieważ już powiedziałam, że rywializacja to wirus, dodam jeszcze, szczepiony
nam przez oficjalną propagandę, uważam, że powinno się go zwalczać. Również dla
dobra dzieci, wiem co mówię, bo mam dwoje. Łatwo wpaść albo w szaleństwo: "mój
syn jest lepszy od Stasia" i paskudzić synowi charater, albo w inne "Mój syn
musi sobie poradzić, więc od pieluch na konie go i na korki", albo co bardzo
częste " Muszę być, kruca bomba, najlepszą mamusią". Wszystkie te choroby, z
jednego wirusa, kończą się nie teges.
Po latach ostrego wyścigu dochodzę do wniosku, że trzeba żyć tak, żeby było
fajnie. Rozumiem ludzi, którzy mordują się, bo zbierają na dom. Jak im w domu ma
być fajnie to ok. Gorzej jak wpadną w pułapkę, że nie tylko dom, ale i odlotowe
kafelki i takież wakacje. Rozumiem też ludzi, co jak brain, chcą mieć na fajki i
książki. A czemu nie.
Ludzi, którzy najpierw gonią za piersiami szefowych, żeby zrobić skok na
stanowisko, a potem za piersiami dla żony nie rozumiem. Żal mi ich, będa mieli
problem na emeryturze, jeśli swoje człowieczeństwo definiują przez pracę i
zdobyte tam zaszczyty. Zwłaszcza, że zaszczyty, władza, koneksje, wszystko to
jest nietrwałe.
Dłużej mi zeszło z rywlizacją rozumianią jako doskonalenie samego siebie. To też
nie jest dobre, a to dlatego, że w rywalizację wpisana jest ocena wyników. Ta
zaś często frustruje, nawet jeśli nie mamy widzów i to nie oni nas oceniają,
sami też możemy dać sobie przecież po pysku, za fatalny efekt. No chyba, że ktoś
lubi sam proces i ma frajdę z drogi, nie celu. Ale takich znam mało, to bogowie
z parnasu dla supernormlanych.
Aktualnie więc blisko mi do większości tu wypowiadających się, choć w
przeciwieństwie chyba do was, jestem "kobietą z przeszłością i mężczyzną po
przejściach".
A tak prawdę mówiąc temat rywalizacja to w istocie pytanie: jak żyć i co jest w
życiu najważniejsze. Stare dobre pytanie, które zadajemy sobie na początku i na
końcu drogi.pozdro.

[nienietoperz]

Alez oczywiscie, ze frustruje, i ze po pysku sobie dajemy osobiscie. Nadal
jednak cos z tego ciagu do autodoskonalenia wynika, przyjemnosc po drodze i
ewentualny efekt na koncu. W domu mamy jasno podzielone poglady na ten temat:
Nienietoperzowa, ktora na dzwiek slowa rywalizacja dostaje wysypki i wysokiej
temperatury, frustruje sie rzeczywistoscia wewnetrznie i czesto bez potrzeby
porownywania swoich dokonan z innymi. Moje frustracje maja czesto przyczyny
zewnetrzne - kolejny dowod na to, ze Uffe rozumie na biezaco to, co mi zajmuje
miesiac, ze Gilles pisze do roku taka ksiazke, ktorej ja nie napisze do konca
zycia, ze w porownaniu z ojcem zalozycielem czytam dziesieciokrotnie mniej
ksiazek i dociera do mnie z nich dwudziestokrotnie mniej tresci. Tylko bez
takich frustracji i dawania sobie po pysku nic mi by sie chyba nie chcialo...

Przy okazji uklony dla Agni, ktorej sie najwyrazniej chce tak czy inaczej (bo na
to, ze Ci sie nie chce i jest Ci wszystko jedno, wskazuja posty - i za to uklony
podwojne).

Nntpz



paternostwer napisała:

> Dłużej mi zeszło z rywlizacją rozumianią jako doskonalenie samego siebie. To
też nie jest dobre, a to dlatego, że w rywalizację wpisana jest ocena wyników.
Ta zaś często frustruje, nawet jeśli nie mamy widzów i to nie oni nas oceniają,
> sami też możemy dać sobie przecież po pysku, za fatalny efekt.

[paternostwer]

ekhm, a tak mi się jeszcze przypomiało: w Polsacie, po Kubie W, puszczają w
niedzielę taki amerykańskie reality: grupa babek i facetów walczy o posadę w
wielkiej korporacji. Egzaminuje osobiście szef. Szef jest zmyślony, to aktor,
korporacja fikcyjna, zadania bzurne, a drużyny, złożone z ludzi na stanowiskach,
różnych tam specjalistóq, key coś tam, merketingowców itp. Szef robi z nich
wała, rany jest potworem, gada bzdury, a oni próbują i próbują, bo przecież tak
ma być: trzeba się wykazać kreatywnością, pomysłowością, w ostatnim odcinku
robili prezentację przed dzieciakami wiecie czego? Cjanku. I wiecie co? Ten
program zdjęto USA z anteny. Po kilku odcinkach. I nie dziwię się. Uderza w
podstawę kapitalistycznej filozofii, we wszystkie te poradniki, trenerów, co
uczą spontaniczności itp. W wyścig szczurów i rywalizację. Obejrzyjcie sobie. Warto.

[staua]

Wychodzi na to, ze powinnam to raczej wpisac w watku kompromitacyjnym.
Bo lubie rywalizacje. A nawet nie to, ze lubie, ale mam ja w charakterze. Zawsze i wszedzie (w sporcie,
o dziwo, nie, pewnie dlatego, ze nie mam szans na wygrana) staram sie wypasc lepiej od innych. I
wiem, ze ludzie tez rywalizuja ze mna.
Bylam taka od dziecka i nie uswiadamialam sobie tego bardzo dlugo. Teraz (joga) nie zgadza sie to z
moja filozofia zyciowa i tym, co chce osiagnac w rozwoju osobistym (ale w karierze - czemu nie).
Chyba okazuje sie, ze jestem jednak bardzo niedojrzala...

Przypomniała mi się

[dr.krisk]

.. pewna moja znajoma. Już gdzieś o niej pisałem: uwielbiała rywalizację - w
sporcie, pracy naukowej - wszędzie. Pamiętam jak kiedyś jechałem z nia
rowerem... zaczęliśmy dostojnie i pomaluśku a skończyliśmy pędząc co rower
wyskoczy. Cały czas przyspieszała.
To samo było na kajakach - zamęczyła swojego współwioślarza (na szczęscie ni
aja to byłem).
Startowała we wszystkich konkursach na prace naukowe, stypendia, nagrody
ministra, itp. A że jest bystra i pracowita jak mróweczka, wiele z nich
wygrywała w cuglach.
Przy tym ładna, bardzo sympatyczna i skromna.
Ideał po prostu.
Wszyscy się w niej kochali - ja nie, bo nie posiadała poczucia humoru.
KrisK

Mnie tez sie przypomniało :)

[itek1]

Ja jestem podobny do Twojej znajomej.
Jesli plyne na basenie swoim tempem, a sasiad plynie szybciej przyspieszam, tak
zeby byc co najmniej tak szybki jak on. To samo dzieje sie jak sobie biegam, czy
jak jezdze rowerem np. pod gorke- nie pozwole, zeby ktos byl szybszy niz ja.
Zawodowo tez jest tak samo- jesli kolega1 zrobi cos dobrego staram sie zrobic
cos lepszego. Jesli kolega2 docenia staram sie byc doceniony rowniez.
To mi nie przeszkadza, bo od dziecka rywalizowalem i taki mam charakterek.