Rodzice a pasje ich dzieci.

[maika7]

Gdy jedenego dorastającego nastolatka pochłonęła pasja wędkarska, oszczędzał
rodzicom pewnych szczegółów w relacjach w wędkarskich wypraw - pomijał np. że
lądował co jakiś czas w rzece czy jeziorze - nie chciał żeby się denerwowali.
Inny - pomijał niebezpieczne sytuacje, które przeżywał w górach. O tym, że raz
prawie zamarzł na szlaku rodzice dowiedzieli się, jak był już sam ojcem od
kilku lat.

itd.. itp...
Pomijaliście w opowieściach jakieś szczegóły?
Co było tego powodem? Oszczędzenie niepokoju rodzicom, strach, że nie pozwolą
na kolejny wyczyn? A może zdawanie sobie sprawy z tego, że po prostu nie
pozwoliliby na coś, co chcecie robić? Inne powody?

Do dzisiaj mój syn budował skrupulatnie u mnie przekonanie, że sprawnościowe
rajdy samochodowe są bezpiecznym hobby. Brak poważnych wypadków, czasem jakieś
stłuczki. Dzisiaj nieco ten obraz mi się zaburzył. Ja patrzę na to hobby z
innej perspektywy, on z innej. Ja widzę głównie niebezpieczeństwa, których on
nie widzi.

Filtrowaliście relacje?

M.

[e_wok]

Ja mialam bardzo spokojne, wrecz nudne dziecinstwo i niechec do ryzyka jest
jedna z glownych cech mojego charakteru. Natomiast moj maz opowiada historie,
od ktorych wlos sie jezy na glowie i o ktorych oczywiscie do tej pory nie maja
pojecia jego rodzice. Wiekszosc z nich byla mi znana z dawnych czasow, bo
jestesmy z mezem z jednej klasy podstawowkowej i docieraly do mnie echa tych
przedsiewziec. W zwiazku z tym naszego syna wychowujemy dosc asekuracyjnie,
starajac sie ryzyko ograniczyc do minimum, chociaz zdajemy sobie sprawe, ze tej
kontroli nie da sie dlugo utrzymac.

[maika7]

>Natomiast moj maz opowiada historie,
> od ktorych wlos sie jezy na glowie i o ktorych oczywiscie do tej pory nie maja
> pojecia jego rodzice. Wiekszosc z nich byla mi znana z dawnych czasow, bo
> jestesmy z mezem z jednej klasy podstawowkowej i docieraly do mnie echa tych
> przedsiewziec.

E_wok, a dlaczego mąż ukrywał te swoje wyczyny przed rodzicami? co było głównym
tego powodem?
Hm..ciekawe czego nie wiemy o dorastaniu naszych rodziców :-)))

M.

[e_wok]

Oprocz klasyki typu jazda na lyzwach na zamarznietym jeziorku, ktore okazalo
sie nie do konca dobrze zamarzniete, to byla jeszcze wyprawa na tratwie
wczesna wiosna i tratwa sie rozplynela na srodku bajorka takiego bardziej
glebszego. Jezdzenie na dachu windy, imprezy na dachu dziesieciopietrowca,
eksperymenty z fajerwerkami w zamknietych pomieszczeniach np. w piwinicy. W
naszej szkole bylo kilka ofiar smiertelnych, ale nie z naszej klasy. Jeden sie
usmazyl w transformatorze, a nasz kolega z klasy, ktory mu towarzyszyl, wyszedl
z tego prawie calo, bo tylko skore mu musieli przeszczepiac. Trzech innych
rozbrajalo niewybuch w piwnicy, ich szczatki wylecialy przez kraty w okienku.
Wiem, bo mielismy nadzwyczajne apele szkolne z tej okazji. Trudno sie zwierzac
rodzicom, ze sie te osoby znalo z innych imprez, nawet jesli nieco mniej
ryzykownych, np. ze spacerow po dachach.

[maika7]

> Wiem, bo mielismy nadzwyczajne apele szkolne z tej okazji. Trudno sie zwierzac
> rodzicom, ze sie te osoby znalo z innych imprez, nawet jesli nieco mniej
> ryzykownych, np. ze spacerow po dachach.

Pomijając tragedie jakie sie wtedy wydarzyły, czy mąż żałuje, że to robil, co
robił, czy tafiło na "półkę pt. fajne wspomnienia"?

M.

[stephen_s]

Nie miałem niebezpiecznych pasji, bo nie lubię ryzyka :)

Natomiast starannie ukrywałem przed rodzicami grywanie w RPG :) Bo czułem, że
to zbyt "dziwne" hobby na to, by rodzice to przełknęli :)

No i też musiałem trochę kryć się z rodzicami z czytaniem komiksów - tzn.
wiedzieli, co czytam, ale nie zachecałem ich do zaglądania do środka :) M.in.
dlatego, że moja nadopiekuńcza siostra starała się ich przekonać, jak to
powinni mi zabronić czytania takich rzecyz, by wyrosnę na mordercę :)

[maika7]

> Nie miałem niebezpiecznych pasji, bo nie lubię ryzyka :)

wędkarstwo wydaje się bezpieczne i pozbawione ryzyka....

> Natomiast starannie ukrywałem przed rodzicami grywanie w RPG :) Bo czułem, że
> to zbyt "dziwne" hobby na to, by rodzice to przełknęli :)
> No i też musiałem trochę kryć się z rodzicami z czytaniem komiksów - tzn.
> wiedzieli, co czytam, ale nie zachecałem ich do zaglądania do środka :) M.in.
> dlatego, że moja nadopiekuńcza siostra starała się ich przekonać, jak to
> powinni mi zabronić czytania takich rzecyz, by wyrosnę na mordercę :)

Czyli głównym powodem Twojego ukrywania była obawa przed brakiem akceptacji tego
co robisz - tak? Gdyby zabronili Ci tych RPG (moj syn tez mniał "czas RPG") i
komiksów - nadal byś je czytał prawda?

Lęk o życie dziecka - jeden z najpaskudniejszych lęków. Dzieci stoją na brzegu
gniazda i pomachując skrzydłami wykonują loty próbne. Jak nie podcinać im
skrzydeł i jednocześnie mieć w sobie spkój i ufnośc, że te loty to wstęp do
latania, a do rodzinnej tragedii?

M.

[stephen_s]

> wędkarstwo wydaje się bezpieczne i pozbawione ryzyka....

Hej, nie przesadzajmy, wędkarstwo to przegięcie w drugą stronę... Dla mnie to
nuda straszliwa :)

> Czyli głównym powodem Twojego ukrywania była obawa przed brakiem akceptacji
> tego
> co robisz - tak? Gdyby zabronili Ci tych RPG (moj syn tez mniał "czas RPG") i
> komiksów - nadal byś je czytał prawda?

Pewnie tak... Na pewno bałem się właśnie reakcji z ich strony. Głównie na RPG,
co do którego wiedziałem, że potrafi budzić dziwne reakcje u rodziców :) Poza
tym, jak pisałem - moja starsza siostra miała obsesję na punkcie wychowywania
mnie. No i w pewnym okresie bardzo intensywnie dopatrywała się szkodliwości we
wszystkim, co robię... Ciągle chciała udowodnić, ze gry komputerowe są
brutalne, komiksy propagują przemoc, a od RPG się wariuje. Pamiętam, że raz np.
pożyczyłem od kumpla grę komputerową, na okładce do instrukcji był narysowany
ankh (egipski krzyż - gra była w konwencji fantasy), ona to zobaczyła... i od
razu: co to jest, co za czarna magia itd.? Litości... Generalnie więc - wolałem
się nie afiszować moimi zainteresowaniami.

[maika7]

> Hej, nie przesadzajmy, wędkarstwo to przegięcie w drugą stronę... Dla mnie to
> nuda straszliwa :)

Nie mówimy o siedzeniu na pomoście i moczeniu robaka lub kukurydzy w wodzie ;-))
Mówimy o np. łowieniu pstrągów na spining w górskich rzekach zimą (rzeczony
nastolatek nie uznawał statycznego wędkarstwa). Oblodzone strome brzegi, żyłka
przymarzająca do przelotek itp. Latem - opływanie jezior w poszukiwaniu
podwodnych górek, przy których trzymają się szczupaki i okonie. Burze na wodzie
w gumowym pontonie itp. Na szczęście (??) rodzice widzieli go oczami wyobraźni
właśnie na brzegu, siedzącego i moczącego żyłkę w wodzie :-)))

Co byś zrobił, gdyby bardziej Cię pilnowali? Znalazłbyś sobie nowe hobby -
bardziej "po linii rodzicielskiej" czy rozbudowałbys "system zabezpieczeń przed
rodzicielskim wykryciem" ?

:-)
M.

[stephen_s]

> Mówimy o np. łowieniu pstrągów na spining w górskich rzekach zimą (rzeczony
> nastolatek nie uznawał statycznego wędkarstwa). Oblodzone strome brzegi, żyłka
> przymarzająca do przelotek itp. Latem - opływanie jezior w poszukiwaniu
> podwodnych górek, przy których trzymają się szczupaki i okonie. Burze na
> wodzie w gumowym pontonie itp.

O rrrrrany...

> Co byś zrobił, gdyby bardziej Cię pilnowali? Znalazłbyś sobie nowe hobby -
> bardziej "po linii rodzicielskiej" czy rozbudowałbys "system zabezpieczeń
> przed rodzicielskim wykryciem" ?

Pewnie to drugie. Były rzeczy, które mnie interesowały - i chciałbym je robić,
nawet po kryjomu. Aczkolwiek skutki psychologiczne takiego braku akceptacji ze
strony rodzców przyjemne nie są...

Heh, z tym wykryciem kojarzy mi się historia, kiedy w połowie sesji RPG
niespodziewanie do domu wróciła moja mama :) Ale to był popłoch, żeby wszystko
schować i ewakuować się do innego lokalu :)))

[maika7]

> Pewnie to drugie. Były rzeczy, które mnie interesowały - i chciałbym je robić,
> nawet po kryjomu. Aczkolwiek skutki psychologiczne takiego braku akceptacji ze
> strony rodzców przyjemne nie są...

No bo znowu mamy do czynienia z kłębkiem "róznych interesów" dojrzewającego
człowieka i jego opiekunów. Ale najczęściej chyba wybór dokonywany przez dzieci
jest własnie taki - "nie dac sie złapać". Nawet za cenę nieakceptacji, kary,
awantur, rozczarowań rodzicielskiech itp. Złoty środek? Nie ma :-(


> Heh, z tym wykryciem kojarzy mi się historia, kiedy w połowie sesji RPG
> niespodziewanie do domu wróciła moja mama :) Ale to był popłoch, żeby wszystko
> schować i ewakuować się do innego lokalu :)))

:-))

M.

[stephen_s]

> No bo znowu mamy do czynienia z kłębkiem "róznych interesów" dojrzewającego
> człowieka i jego opiekunów. Ale najczęściej chyba wybór dokonywany przez
dzieci
> jest własnie taki - "nie dac sie złapać". Nawet za cenę nieakceptacji, kary,
> awantur, rozczarowań rodzicielskiech itp. Złoty środek? Nie ma :-(

Pewnie tak, ale moim zdaniem pomaga, jeśli rodzice starają się zrozumieć
dziecko. Owszem, są sytuacje, kiedy rodzicom trudno przymknąć oko na
niebezpieczne poczynania dzieci - ale są też sytuacje, że dziecko mimo
wszystkie wie, co robi. Że dla rodziców coś na pierwszy rzut oka jest
niewłaściwe, głupie - a dziecko bardziej się interesuje, więc wie lepiej, że
sytuacja nie jest aż tak dziwna. Jeśli rodzice potępią w czambuł takie
poczynania, to do dziecka to nie trafi, a jedynie stworzy przepaść między nim,
a rodzicami, sprawi, że zacznie się wstydzić swoich zainteresowań... Ja po
sobie widzę, że to mocno potrafi odbić się w dorosłym życiu :(

[maika7]

> Pewnie tak, ale moim zdaniem pomaga, jeśli rodzice starają się zrozumieć
> dziecko. Owszem, są sytuacje, kiedy rodzicom trudno przymknąć oko na
> niebezpieczne poczynania dzieci - ale są też sytuacje, że dziecko mimo
> wszystkie wie, co robi. Że dla rodziców coś na pierwszy rzut oka jest
> niewłaściwe, głupie - a dziecko bardziej się interesuje, więc wie lepiej, że
> sytuacja nie jest aż tak dziwna. Jeśli rodzice potępią w czambuł takie
> poczynania, to do dziecka to nie trafi, a jedynie stworzy przepaść między nim,
> a rodzicami, sprawi, że zacznie się wstydzić swoich zainteresowań... Ja po
> sobie widzę, że to mocno potrafi odbić się w dorosłym życiu :(

To jest dla mnie oczywiste. Kłopot jest w tym, że perspektywa patrzenia jest
diametralnie inna. To co według mnie jest "wyłacznie stratą czasu" - dla moich
dzieci jest sensem ich życia na danym etapie rozwoju. Ja chcę, żeby bardziej
myślały o przyszłości, one chcą intensywnie przeżywać teraźniejszośc. I to na
dokładkę PO SWOJEMU :-))))
Doświadczenie z mojego domu - mama - nakazująca i wiedząca bardziej ode mnie jak
mam żyć. I tato - próbujący zrozumeć, dać kredyt zaufania, pozwolić na błędy.
Tato wiedzial o wszystkim - najblizszy przyjaciel. Mama - o tym, o czym
wiedziałam, że mogę jej bezpiecznie powiedzieć. A robiłam swoje, obiecując
sobie, ze w wychowywaniu moich dzieci będę powtarzała model "tatowy". Wynik?
zobaczę za kilka ładnych lat, jak dzieci dokonają swoich najważniejszych wyborów
i jak ja się zestarzeję.

M.

Tak z ciekawości

[stephen_s]

Jak Twój syn grał w RPG, to jak na to się zapatrywałas?

[maika7]

> Jak Twój syn grał w RPG, to jak na to się zapatrywałas?

"Normalnie" :-) Ja mam chyba bardzo duże zaufanie do moich dzieci. Ponieważ w
czasie gdy grał trzymał się ustalonego czasu, ponieważ nie zawalał przez to
swoich obowiązków, ponieważ miał swoje pasje pozakomputerowe, ponieważ miałam
zawsze zaufanie, że gry i filmy nie są w stanie zmienić jego osobowosci -
przyjmowałam to jako "normalność" - jedni lubią grać wpiłkę, inni w co innego.
Grał chyba najintensywniej na początku gimnazjum.
Potem pochłonęły go samochody.

:-)
M.

[stephen_s]

A on grywał na komputerze, czy "na żywo"?

A nie miałaś jakichś obaw, że to sekciarstwo itd.? Rózne przesadzone opinie o
tych grach krążą... Hm, pamiętam, jak w kultowym piśmie RPGowców "Magia i
miecz" co jakiś czas pojawiały się listy od nieletnich graczy, którym
dorośli "bruździli". :)) Mi zapadła w pamieć sytuacja, gdy jakiemuś licealiście
nauczycielka zarekwirowała podręcznik - za "propagowanie obcego systemu
wierzeń" (???)...

[maika7]

Na komputerze.

> A nie miałaś jakichś obaw, że to sekciarstwo itd.?

Sekciarstwo? Nie, na to nie wpadłam - "Mały" - realista i racjonalista do bólu,
analityk. Indywidualista nie podatny na wpływy (jak na razie...).

M.

[gumpel]

Jeździłem na mecze z kibolami, potem na koncerty muzyki undergrandowej, w
międzyczasie w góry, o mało tez nie wstapiłem do sekty, opijałem sie tez do
nieprzytomności na balangach. Łoj, fajnie było :-)) Rodzicom szczegółów
oszczędzałem bo niby o czym miałem im opowiadać ? Że fajnie było dostać od
zomowca pałą przez plery i uciekając wrzeszczeć "ges-ta-po"? Albo popijać piwem
suchy chleb pod drzewem w przemoczonym ubraniu po 8 godzinach forsownego marszu
i przy zerowych szansach na nocleg inny niż pod namiotem ? Albo że fajnie jest
terkotać mantry z bahtami o czwartej nad ranem ? A naprawdę: wszystko to było
pierwsza klasa :-)) I za żadne skarby nie zamieniłbym tych wspomnień na żadne
inne.

Myślę, że najlepszą odpowiedź dlaczego nie dzieli się takich wspomnień ze
starszymi dałaś sama: oni patrzą na te rzeczy z innej perspektywy i nie dzielą
naszych przekonań, odczuć, fascynacji. Co więcej, młody człowiek z góry wie co
by odpowiedzieli: a po co to ? po jakie licho się narażasz ? a nie lepiej w tym
czasie to i to ? I całe to mentorskie, zgredziałe, zwapniałe ble, ble ble.
Słuchac się nie chce.

No i jeszcze mogliby zadac najgorsze pytanie A CO W TYM FAJNEGO ? I tu juz
klapa absolutna, bo młody człowie k próbował by nia nie odpowiedzieć. A na to
pytanie odpowiedzieć sie nie da. To trzeba przeżyć na własnej skórze, doznać ...

Pozdrowienia dla Twoich chłopaków Maiko. Niech pierwszemu ryba bierze, a
drugiego szlak zielony, kręty prowadzi ku połoninom ...

[maika7]

> Jeździłem na mecze z kibolami, potem na koncerty muzyki undergrandowej, w
> międzyczasie w góry, o mało tez nie wstapiłem do sekty, opijałem sie tez do
> nieprzytomności na balangach [...] I za żadne skarby nie zamieniłbym tych
wspomnień na żadne inne.

No właśnie - każdy z nas ma swój bagaż wspomnien, który jest z gatunku tych
"najcenniejszych" niezaleznie od tego co sadzą o nich inni.

> Myślę, że najlepszą odpowiedź dlaczego nie dzieli się takich wspomnień ze
> starszymi dałaś sama: oni patrzą na te rzeczy z innej perspektywy i nie dzielą
> naszych przekonań, odczuć, fascynacji. Co więcej, młody człowiek z góry wie co
> by odpowiedzieli: a po co to ? po jakie licho się narażasz ? a nie lepiej w
tym czasie to i to ? I całe to mentorskie, zgredziałe, zwapniałe ble, ble ble.
> Słuchac się nie chce.

Ale "oni" w młodości nie byli kryształowi. Więc dlaczego przestają rozumieć? I
nie "mentorskie" tylko "zatroskane" :-)))

> No i jeszcze mogliby zadac najgorsze pytanie A CO W TYM FAJNEGO ? I tu juz
> klapa absolutna, bo młody człowie k próbował by nia nie odpowiedzieć. A na to
> pytanie odpowiedzieć sie nie da. To trzeba przeżyć na własnej skórze, doznać ..

Pytam tak - czasem. Przeżyc na własnej skórze się nie da - bo mnie co innego
"kręci" niz moje dzieci. Natomiast ciekawa jestem co odnajdują w swoich pasjach.
Ale na moje pasje one tez patrzą nie zawsze ze zrozumieniem :-))

> Pozdrowienia dla Twoich chłopaków Maiko. Niech pierwszemu ryba bierze, a
> drugiego szlak zielony, kręty prowadzi ku połoninom ...

Dzieki :-) To już teraz stateczni panowie - no, prawie stateczni :-)))
Natomiast przydałyby się bezpieczne drogi dla tego dorastającego i zyczliwi
ludzie na zakrętach zycia :-)))

M.

[a000000]

A mnie interesowałoby, dlaczego ci właśnie ludzie, którzy za młodu "czerpali
garściami" w tajemnicy przed rodzicami, gdy sami stają się wapniakami swoim
dzieciom bronią dostępu do "niebezpiecznej zabawy".
Oczywiście, nie wszyscy, ale większość.

[maika7]

> A mnie interesowałoby, dlaczego ci właśnie ludzie, którzy za młodu "czerpali
> garściami" w tajemnicy przed rodzicami, gdy sami stają się wapniakami swoim
> dzieciom bronią dostępu do "niebezpiecznej zabawy".
> Oczywiście, nie wszyscy, ale większość.

Chyba zalezy co czerpali..

Ukrywanie upadków do wody i otarcia sie o śmierć z zamarznięcia jest nieco inne
niz ukrywanie czegoś czego rodzice absolutnie by nie zaakceptowali z racji np.
innych wartości. Musielibyśmy uscislić o czym myślimy mówiąc "czerpac z życia".
Mój syn czerpie z życia w sposób nie budzący moich wątpliwości jesli chodzi o
"wartości" (póki co..), natomiast obawiam sie o jego bezpieczeństwo czasami.

:-)
M.

[a000000]

maika7 napisała:

> Chyba zalezy co czerpali..

No właśnie. Czerpali wszystko co niebezpieczne, z narkotykami włącznie. A
własnym dzieciom bronią....

[maika7]

> No właśnie. Czerpali wszystko co niebezpieczne, z narkotykami włącznie. A
> własnym dzieciom bronią....

Azerko, to są przypadki ekstremalne. Natomiast filtrowanie wiadomości na wersje
"oficjalną" i prawdziwą jest dośc powszechne - myślę, że wyjątkowe jest
niefiltrowanie.

A Ty? Robiłas wyłącznie rzeczy, o których otwarcie mówiłas rodzicoem?

M.

[gumpel]

Jeśli można sie wtrącić, drogie Panie. Mnie się zdaje, że to taka wieczna
mantra życia. Zachłystujemy sie życiem, gdy uzyskujemy wolność za młodu, potem
zdobywamy doświadczenie, pozycję, obrastamy w piórka stateczności i, jakkolwiek
wspomnienie młodości uważamy za najcenniejszą pamiątkę z życia, drżymy by nasze
dzieci nie robiły tego co my. Bo przecież - każda staczeczna pani i pan wiedzą
o tym doskonale - to było takie nieroztropne :-)) A młodzi, słuchając naszych
przestróg jednym, a wypuszczając je drugim uchem, już się gotują by pójść w
nasze ślady. Tak sobie myślę, ze gdy mój syn będzie miał 16 lat dam mu na
urodziny zalakowaną kopertę i polecę by ją otworzył, jak jego syn będzie miał
16 lat. Doradźcie proszę, co powinno być w tej kopercie ?

[maika7]

> Bo przecież - każda staczeczna pani i pan wiedzą
> o tym doskonale - to było takie nieroztropne :-))

Poprotestuję :-) To zależy co robilismy. Gdybym słuchała mojej mamy -
wylądowałabym "nie z tym facetem" u boku, nie z tym zawodem, w niezgodzie sama
ze sobą, nie w tym miejscu na ziemi, w którym jestem. Większośc z tego, co
robiłam wbrew starszym było jak najbardziej rozsądne - tak to dzisiaj oceniam.

>Tak sobie myślę, ze gdy mój syn będzie miał 16 lat dam mu na
> urodziny zalakowaną kopertę i polecę by ją otworzył, jak jego syn będzie miał
> 16 lat. Doradźcie proszę, co powinno być w tej kopercie ?

Nie wiem co powinno być w tej kopercie - za to wydaje mi się, że wiem co powinno
być przez te całe wcześniejsze 16 lat - pomoc w odkrywaniu dziecku jego
talentów, pomoc w realizacji marzeń i dużo, dużo uważności, cierpliwości i
wyrozumiałości. I dystansu do siebie i swoich racji :-)))

Może napisałabym: "Jeśli dożyłeś 16 urodzin swojego syna i jesteś szczęśliwy -
to znaczy, że realizujesz swoje życie w najlepszy dla Ciebie sposób. Jeśli nie
jesteś szczęśliwy - masz czas na przyjrzenie się przyczynom dlaczego tak jest i
na zmianę tego. Mam nadzieję, że patrząc na moją fotografię uśmiechasz się
ciepło :-) Wszystkiego dobrego Synku :-)

A może napisałabym coś zupełnie innego? Chociaz pewnie nie napisałabym nic :-)

M.

[a000000]

A jaką synowi chciałbyć dać radę? Myślę, że najlepiej jakąś o akceptacji
dziecka, nawet wtedy, gdy nie udało się go wychować na "swój obraz i podobieństwo".
Myślę, że najwięcej spustoszenia w rodzinach czyni brak akceptacji właśnie i
narzucanie swojego patrzenia na świat.

[gumpel]

a000000 napisała:
> A jaką synowi chciałbyć dać radę?

No wię myślę, że dałbym radę, żeby przypomniał sobie siebie samego w tym
wieku :-)) Tylko jak to zrobic by nie było mentorskie ? Tak na szybko to podoba
mi się pomysł, żeby nic nie pisać tylko wsadzić do koperty jego zdjęcie, z
czasów gdy sam miał 16 lat. Wiecie, takie z irokezem na głowie, albo z fajką w
gębie, albo w t-shercie z z jakimś wymownym buntowniczym napisem. To jest
bardziej wymowne niż wszystkie rady.

[a000000]

Wcale nie takie ekstremalne, jakby się mogło wydawać.
Co ja robiłam? Nie jestem jakimś cudakiem, robiłam dokładnie to, co reszta
panien ciekawych świata. No i wiedziałam, że dobrze wychowana panna nie martwi
swoich rodziców byle głupotami hehehe.

[stephen_s]

> Wcale nie takie ekstremalne, jakby się mogło wydawać.
> Co ja robiłam? Nie jestem jakimś cudakiem, robiłam dokładnie to, co reszta
> panien ciekawych świata.

Ej ej, wyczuwam interesujące treści :))))))

[a000000]

stephen_s napisał:


> Ej ej, wyczuwam interesujące treści :))))))

hehehe, nie ciągnij za język, bo się zgorszysz.

Z takich większych dziecięcych głupot, to wlazłam z bratem na kościelną wieżę
(40m), tam był zegar stareńki, który chcieliśmy uruchomić, i przez dziurę
wylazłam NA ZEWNĄTRZ TEJ WIEŻY!!! trzymałam się cyferblatu, który się z kolei
trzymał na słowie honoru. Ale o tym pomyślałam, jak byłam już dorosła.
Mama myślała, że jak jestem z bratem, to jestem bezpieczna, a nam tymczasem rogi
rosły.

[maria421]

Z drugiej strony- czy dzieci nie oczekuja od nas ze bedziemy sie o nie bac, ze
bedziemy starac sie uchronic je od wszelkiego ryzyka, wszelkiego
niebezpieczenstwa, wszelkich bledow?
Ze mowiac "nie martw sie o mnie" chca nas tylko uspokoic, lecz w gruncie rzeczy
chca zeby byl ktos, kto sie o nie martwi?