Kino po raz dżilionowy piąty :)

[noida]

Moje podejście do kina jest całkowicie zgodne z tym, co napisał Zygmunt
Kałużyński (cytuję za książką "Bankiet w domu powieszonego"): "Sam na siebie
jestem zirytowany, że dałem w siebie wmówić, że kino ma być ‘z wymaganiami’;
czyli szare, zapiekłe, posępne, mdlące, otępiające, wlokące się, glutowate,
gnojące, wstydzące, ale referowane przez docentów i profesurów od filmu,
którzy mnie zmuszają, bym docenił ‘ważną pozycję nie nadającą się do
oglądania’. Co jest do cholery, co jest psiakrew, i mówię sobie: dosyć tego
terroru snobo-snujków, dosyć dętego marmuru, dosyć załganego seminarium. Kino
– jak sama nazwa wskazuje – to jest kino, i za podwyższoną cenę biletu życzę
sobie być ucieszony, pocieszony, zabawiony, podtrzymany na duchu; życzę sobie
dotknąć żywiołu, uczestniczyć w ruchu, wzruszeniach, fantazjach i oglądać
dziewczynki".

Kałużyński to mój idol.

[braineater]

by utrzymac się w konwencji, dla mnie bardziej mistrz, niż idol:)
P:)

[monikate]

Podpisuję się pod tym!

[monikate]

I tak luźno dodam, że ś.p. mistrz Kałużyński nie cierpał nudzić się w kinie.
Kino miało bawić, wzruszać, poruszać emocje. A że przy okazji jakieś mądre
myślątka się pojawiały, tym lepiej. Nikt, tak jak Kałużyński nie potrafił
celnie i dowcipnie odbrązowić jakiegoś oficjalnie mądrego filmowego snuja
(vide "Zanudzi":))
Nikt, poza Kałużyńskim nie umiał obejrzeć filmu pod innym kątem, pobudzić do
myślenia, że faktycznie coś na rzeczy jest i nie tak, nie tak panie dzieju
trzeba to rozumieć.
A jak Kałużyńki pisał! Nieraz film był marny, a felieton traktujący o nim to
perełka!

[braineater]

W zupełnie innych kategoriach - jedyny polski pisarz, prócz Lema i
Choromańskiego, który w komplecie jest u mnie na pólce:)

P:)

Kałużyński wielkim myślicielem był!

[brunosch]

i miał dziwną rację co do Zanudziego i innych mistrzów metafizycznej głębi
poruszającej najistotniejsze zagadnienia ludziej egzystencji.
Kino ma bawić i uczyć. Jest to taka sztuczka, jaką już w średniowieczu wymyślono
i z powodzeniem prezentowano w wieku czternastym. Potem zaczęto moralizować i
rozdzielono sztukę na wysoką (krytycy) i niską (reszta świata). I dlatego
dramatycznie rozjeżdża nam się ocena filmów. Publiczność wali na zjechane przez
znawców knoty, a widownia wyje pustkami na arcydziełach.
***
Mnie Bergmanem i Antonionim straszyć można. Kocham Braci Marx, Chaplina i Czacha
Dymi. I co ja na to poradzę?

[kubissimo]

to baaaardzo zawezona definicja kina. ciekaw jestem czy tez byscie tak wszyscy
przyklaskiwali, gdyby ją odniesc do ksiazek. wiecie, na polkach zostawiamy
tylko takie tytuly, ktore uciesza, pociesza, zabawią, podtrzymaja na duchu oraz
zmyslowo opisza dziewczynki ;)

[noida]

Otóż moim zdaniem w tej definicji chodzi o coś innego. Mianowicie o to, że jeśli
coś jest "szare, zapiekłe, posępne, mdlące, otępiające, wlokące się, glutowate,
gnojące, wstydzące, ale referowane przez docentów i profesurów od filmu" to nie
musi od razu być dobre kino. To samo tyczy się literatury. Prawda jest taka, że
mnie wypada pewnie jedna posępna, intelektualna książka na trzy albo cztery
książki lekkie, sympatyczne, pocieszające i o dziewczynkach. Tymczasem wszyscy
się wymądrzamy, jakbyśmy czytali tylko te posępne. Daliśmy sobie wmówić...

[braineater]

Ja se niczego nie dałem. z kina kocham siekę, z literatury siekę uwielbiam i
jedynie w muzyce mam odruch antysieczny.:)

P:)

[kubissimo]

troszke tu sie placzesz w wypowiedzi, bo zaczynasz od "mnie wypada" by lekko i
plynnie przeskoczyc na "wszyscy sie wymadrzamy". to takie niefajne uogolnienie,
bo ja sie na przyklad nie poczuwam do bycia tymi "wszystkimi", ani tym bardziej
nie pamietam zeby mi ktokolwiek cos "wmawial"
a na ksiazki lekkie, ucieszne i o dziewczynkach tak banalnie szkoda mi
czasu :)))

nie mowiac o tym, ze "intelektualny" nie musi oznaczac "posepny" :)
my tez jestesmy tu w pewnym sensie intelektualni, ale czy posepni? ;)

[mamarcela]

Kubu, ale czy Ty przypadkiem nie spłaszczasz pokrętnej jednakowoż wypowiedzi
pana ZK. Bo naprawdę większość wybitnego kina można doskonale wpisać w tę
definicję. I chyba nawet literatura też by się poddała takiej próbie. Kałużyński
nie pisze nic innego niż to, że kino dobre w jego mniemaniu powinno działać na
zmysły i emocje i nie przemawiaja do niego dzieła, które uznano za wielkie tylko
dlatego, że nikt ich tak naprawdę nie rozumie. A te uciechy, śmichy i
dziewczynki to są ozdobniki charakterystyczne dla pana Zygmunta - dzięki nim był
taki a nie inny, czyli treści istotne ubierał w forme zabawy i sam z siebie z
upodobaniem przygłupa robił.
P;-)

[noida]

Oczywiście, że tak. Ja też tak właśnie odbieram ten tekst.
Kubu piszesz tak, jakby Kałużyński w życiu wychwalał tylko dzieła w stylu "Ze
śmiercią jej do twarzy". Gdyby tak było, to byśmy o nim nigdy w życiu nie usłyszeli.

[kubissimo]

ale rozdzielmy caloksztalt krytyki Kaluzynskiego od tej konkretnej wypowiedzi.
bo z tego tekstu wynika, ze najwazniejszym celem kina jest dostarczenie
rozrywki*. do takiej definicji nieszczegolnie juz pasuje chociazby "Tramwaj
zwany pozadaniem", ktory nieszczegolnie jest ucieszny, a glowna dziewczynka
przechodzi menopauzę ;)

* od razu uprzedze kolejne zarzuty, ze sa rozne rodzaje rozrywki i bron boze
nie chodzi mi o to, zeby sprowadzac do jednego mianownika American Pie i Monty
Pythona ;)

[kubissimo]

z ta wiekszoscia wybitnego kina to troche jedziesz po bandzie i zaraz bedziemy
sie licytowali na liczbe tytulow, bo ja moge powiedziec, ze znam cale mnostwo
znakomitych filmow, ktore sie na ta definicje nie łapią ;)
kino moze (i byc moze powinno) mowic o rzeczach waznych i to bez znizania sie
do widowni o najnizszym poziomie

poza tym mam wrazenie, ze o ile zgadzamy sie do samego kina (mnie tez odrzuca
kino akademickie, gdzie bohater przez pol filmu prasuje skarpetki, tesknie
patrzac w okno, a jego zafrasowane spojrzenie wyraza bol istnienia), natomiast
nie zgadzamy sie co do wypowiedzi Kaluzynskiego (ktorego nota bene
uwielbialem). i mamy prawo :)

[mamarcela]

Nie wydaje mi się jednakowoż :) z tą większościa znaczy się, bo Ty sie skupiłeś
na zabawie i dziewczynkach, a ja w tej wypowiedzi widzę "wzruszenie, żywioł,
fantazję", a w to juz cała sztukę ważną wsadzić można.
I pewnie się zgadzamy co do tego, że "obowiązkiem" sztuki (a juz kina przede
wszystkimn) jest nie męczyc i nie nudzić nawet w imię wyższych celów
intelektualnych. A to własnie dla mnie wynika z wypowiedzi Z.K. (ww właściwy mu
sposób prowokacyjnie wyrażonej). Tu sie mieści większość wybitnych dzieł
filmowych. Bo jak męczy i nudzi to, co z tego, że zachwycać ma z założenia i
intelektualny ładunek posiada.
Zajrzałasm w Twoja listę 20 ulubionych i w moim rozumieniu wypowiedzi ZK - są
one dokładnie takie, jak jego zdaniem być powinny, bo budzą emocje, a w kinie
bez emocji nie ma przemyśleń.
Wybacz nieskładnność, ale podłogę po malowaniu skrobię.
P;-)

[kubissimo]

ale wez poprawke, ze to 20 moich ulubionych filmow, a nie 20 filmow, ktore
uwazam za najlepsze

[mamarcela]

Biorę poprawkę :)
Ale usiłowałam sobie na swój własny prywatny uzytek wymyslic film z gatunku
tych najnajlepszych, który by sie w tę pokrętna definicje ZK nie zmieścił.
Wymyśl ze trzy przyklady to Ci uwierzę. I to ma byc Twój wybór :)

[kubissimo]

sorry za poslizg, ale w czwartki nie mam czasu na forum :/
tylko sie upewnie, ze chodzi o przyklady "moich" najnajlepszych, tak?
ok, trzy przykłady z różnych bajek ;)

"Kot" Pierre Granier-Deferre
"Idz i patrz" Elem Klimow
"Rzym" Federico Fellini

i bez problemu moge wymieniac dalej :)

[mamarcela]

A widzisz to chyba nieporozumienie na tle "nomenklaturowym", bo dla mnie i
"Rzym" I "Idź i patrz" doskonale sie wpisują w potrzeby ZK, a przynajmniej w to,
jak ja ten cytat rozumiem. Nie nudzą, nie mękąlą, nie snuja się. Ja się ciągle
upieram, że Kałużyńskiemu nie chodziło, a może nie tylko chodziło o rozrywkę w
potocznym tego słowa znaczeniu. Skłaniałabym sie ku twierdzeniu, że jemu raczej
chodziło o to, co ja na swój prywatny uzytek nazywam "czystym kinem", a jego
uwagi odnosiły sie raczej do formy niż do treści.
"Kota" pamiętam jak przez mgłę (Gabin i Signoret - tak??) więc się nie wypowiadam.
Osobiście w Twoja listę niespełniających postulatów ZK wpisałabym natomiast
"psychiczne" filmy Bergmana - mądre, ważne, ale jak dla mnie męczące nad wyraz.
Z własnej woli chyba bym sie drugi raz do nich nie zmusiła.
P;)

[kubissimo]

no tak, ale teraz zastanowmy sie, czy patrzymy li i jedynie z naszego punktu
widzenia, czy zachowujemy pozory obiektywizmu?
bo jezeli popatrzymy okiem nieuzbrojonym, to zaden z tych filmow sie nie lapie
definicje ZK.
ani "Rzym", ktory nie ma zadnej wyraznej linii fabularnej, a inscenizowane
scenki sa przerywane impresjami typu 15minutowy ciag obrazow z pedzacymi
samochodami (obiektywnie oceniajac snuj), czy powolne znikanie freskow w
odkrytej pod ziemia swiatyni (snuj).
ani "Idz i patrz", który cały jest eksperymentem formalnym, bo nie tylko
patrzymy oczami bohatera (to akurat nie jest wielkie novum, chociaz ladnie to
zrobiono - mamy tu sporo zdjeć z rozedrganej reki, a kamera lubi sobie poleciec
w bok), ale slyszymy jego uszami (to juz rzadsze rozwiazanie). a raczej nie
slyszymy, bo od eksplozji pocisku bohater ma ewidentnie naruszone bębenki i
wszystkie dźwięki sa mocno zdeformowane, a sam bohater zgodnie z tytulem
glownie chodzi i patrzy (znaczy sie snuj) ;)

wedlug mnie obydwa filmy sa znakomitymi przykladami kina artystycznego, a ZK
chyba właśnie do tego typu obrazow mial pretensje. ale moge sie mylic, wiec
chetnie poczytam, gdzie w tych filmach znajdujesz: radosc, pocieszenie, zabawę,
podtrzymanie na duchu. i gdzie możesz dotknąć żywiołu, uczestniczyć w ruchu,
wzruszeniach, fantazjach. dziewczynki mozemy sobie odpuscic ;)
interesuje mnie zwlaszcza "Idz i patrz", bo w "Rzymie" niektore scenki sa
akurat zabawne (pokaz mody koscielnej, czy swietnie zorganizowane burdele), ale
ja i tak uwazam, ze ten film sam w sobie jest w poprzek definicji kina pana
ZK :)

wymienienie tu Bergmana (albo Viscontiego) byłoby pojsciem na latwizne. ;)

[noida]

Dobrze- ja dałam sobie wmówić.

I właśnie chodzi o to, że "intelektualny" nie musi oznaczać posępny, a posępny z
definicji nie jest intelektualny, chociaż tak się właśnie wydaje panom krytykom
z tego tekstu. Że jak coś jest smutne i posępne, to na pewno jest dobre i
wspaniałe. Przypomina mi to "Imię róży". Śmiać się nie wypada.

[mamarcela]

kubissimo napisał:

> to baaaardzo zawezona definicja kina. ciekaw jestem czy tez byscie tak wszyscy
> przyklaskiwali, gdyby ją odniesc do ksiazek. wiecie, na polkach zostawiamy
> tylko takie tytuly, ktore uciesza, pociesza, zabawią, podtrzymaja na duchu
oraz zmyslowo opisza dziewczynki ;)

Ja się i pod książkami podpisuję. Bo bardzo proszę znajdź mi taka książkę
(beletrystyczną ofkors), której z wielkim żalem pozbyłanym sie ze swojej półki i
która nie wpisałaby sie w rozszerzoną (jak wyżej) definicje pana Zygmunta a
mianowicie
"być ucieszony, pocieszony, zabawiony, podtrzymany na duchu; życzę sobie
dotknąć żywiołu, uczestniczyć w ruchu, wzruszeniach, fantazjach i oglądać
dziewczynki."

No może jeszcze jakieś istoty płci wprost przeciwnej niż dziewczynki by się
przydały. :)
P;-)

[ash3]

Też zastanawialam sie nad odniesieniem opisu do książek. Generalnie chodzi o to,
by idąc do kina nie nudzić się w imię obcowania z kultura przez duże K. Że
wielka kultura zrobiona jest w taki sposob, że może temat (szlachetny temat)
schodzi na plan dalszy wobec oszolomienia jakoscia srodkow filmowych, językiem
kina. Przeciez nie chodzi o to, by sie cały czas w kinie śmiać (chyba? ile można
oglądać bitwę na torty? ile razy nas ona rozmieszy?), ale o dopracowany przekaz
i zeby forma nie była gorsza od treści. Nie mam nic przeciwko Zanussiemu - to co
widzialam, wspominam raczej dobrze. Było to ciekawe i dość przejrzyste, nawet
jesli smutne.

[noida]

Oczywiście, że nie chodzi o to, żeby się cały czas śmiać. Ale też skreślanie
filmów np. tylko dlatego, że składają się wyłącznie z imponujących efektów
technicznych jest moim zdaniem hipokryzją. Po piersze, sztaby ludzi się
napracowały, żeby te efekty specjalne stowrzyć. Po drugie, to naprawdę robi
wrażenie. I dlaczego odmawiać takiego zjawisku prawa do istnienia w kulturze? Bo
nie opowiada o bólu istnienia? No to co? Gdyby świat był tylko bólem istnienia,
to byśmy się już wszyscy dawno powiesili.

[kubissimo]

ale zauwaz, ze ten cytat z Kaluzynskiego odmawia prawa bytu tym wszystkim
filmowym snujom, bo "kino to kino i ma byc rozrywka, bo zaplacilem za bilet"

[noida]

A czy rozrywka musi zawsze oznaczać salwy śmiechu? Czy słowo "rozrywka" z
definicji wyklucza słowo "myślenie"?

[kubissimo]

ale ja sie oczywiscie zgadzam z tym, co piszesz, ale wymieniajac cechy, jakimi
powinien sie odznaczac film, Kaluzynski jakos ani razu nie wspomnial o ladunku
intelektualnym

[daria13]

Tak sobie Was czytam i zastanawiam się, czemu mają służyć te deklaracje
umiłowania wyłącznie kina rozrywkowego i uciesznego. Zdążyliśmy się już na tyle
poznać, jak też poznać swoje gusty, że nie rozumiem po co takie przegięcia.
Wszyscy lubimy dobre kino rozrywkowe, ale przecież nie tylko. Brain lubi siekę,
ok, ale jak do definicji kina bawiącego ma się taki Haneke, no jak? Oczywiście
prawdziwie dobre kino nie jest nudne, ale też nie zawsze jest zabawne i nie
tylko zabawie ma służyć. Czasami wręcz przeciwnie. I wszyscy zdawałoby się o
tym wiemy, więc po co te deklaracje?
P:)

[braineater]

bo my sie uwielbiamy deklarować:)
Ale tak serio, to jakbym miał do wyboru iśc na nocny maraton Oszukac
Przeznaczenie 1-3, albo na retrospektywe Haneke'go, to wydaje mi się, że jednak
bym poszedł na OP:) Kino 'ambitne' sie ogląda, tak jaki i czyta się 'ambitne'
ksiązki, ale raczej jest to w kategoriach święta, bo na codzień raczej siegnę
po Rankina niż po Joyce'a i wrzucę raczej na DVD Skowyt niz Wrzask. Po prostu
mam ulubieńców w obu kategoriach i cięzko by mi było rozgraniczyć, czy wole
bardziej tych w pinglach i cfeterkach od WIelkich Prawd, czy tych w dzinsach i
i Ray-banach od porzadnie zrobionej rozrywki.

P:)

[daria13]

Tak jak my wszyscy:) Wczoraj obejrzałam Tristana i Izoldę i bardzo mi się to
podobało. Dziś było jeszcze lepiej; obejrzałam romantyczną komedię Failture to
lunch z Jessiką Parker, czy jak jej tam, i wcale nie uznaję tego czasu za
stracony, na zwolnieniu w domu, na DVD takie filmy świetnie się sprawdzają.
Ale dorabiać jakąś filozofię życiową do tego, że czasami lubimy obejrzeć
zabawne filmy wydaje mi się takie trochę dziwne.
P:)

[agni_me]

Przyszło mi po raz kolejny do głowy, że dosyć symptomatycznie rozkładają się
takie deklaracje :)

[noida]

Przeczytałam cały wątek jeszcze raz i nie widzę ani jednej osoby, która by
twierdziła, że lubi tylko siekę i kino rozrywkowe. Widzę za to kilka osób, które
piszą, że kino nie ma służyć umartwianiu się, tylko rozwijaniu się w sposób
niekoniecznie bolesny i przykry.
Proponuję w ogóle przeczytać jeszcze raz ten cytat, który dałam, a potem
umieścić go w kontekście całokształtu twórczości Kałużyńskiego (bo wbrew temu,
co chciał kubissimo, ja to traktuję jako całość), a potem wyciągnąć sobie wnioski.

[mamarcela]

Ja proponuję zanim wkłada nam sie w klawiaturę deklaracje, co do umiłowania kina
rozrywkowego, wrócić do wątku o 10 najulubieńszych filmach każdego z Twaczy i
przymierzyc je do zdania Kałużyńskiego. A potem sprawdzić, który z filmów przez
nas umieszczonych w panteonie naj nie spełnia warunków ZK i to po raz kolejny
zacytuję (z pamięci:), że oprócz rozrywki i dziewczynek są ram wzruszenia i
fantazja.
No, proszę - Amarcord się nie mieśći? Siódma pieczęć? Piknik pod wiszącą skałą?
Mogę tak wymieniać do upojenia.
Proszę państwa, kino jest sztuka wizualną działającą przede wszystkim na zmytśły
i emocje. Nie ma przekazu intelektualnego w kinie, który by najpierw nie
zadziałał na nasze oczy i uszy. W jaki inny sposób on może do nas w filmie dotrzeć?
Przez telepatię i domyślanie się, co autor chciał nam przekazać? No nie.
I to jest wszystko, co napisał kałużyński i pod czym się podpisali "zdeklarowani
wielbiciele kina rozrywkowego, symptomatycznie rozmieszczeni zresztą" (sic) w
tym wątku.
P;-)

[agni_me]

Po prawdzie to rozłożeni. Ale się nie upieram.

noida napisała:

[agni_me]

i drzewko forumowe wskazuje, że do mnie. Zatem:

Cytatu nie "umieszczę w kontekście całokształtu", bo nie znam nawet jednej
ósmej tegoż. Nudzi mnie śmiertelnie albowiem. Sam cytat, jak cytat - zawiera
niczym aforyzm pół prawdy. A to już wysoki procent (to też cytat, tylko nie
pamiętam z kogo).

Cały wątek zresztą przypomina do złudzenia całkiem niedawną dyskusję na temat
książek. Ten sam problem. Te same osoby deklarują to samo podejście do hobby
jakim jest książka/film/muzyka. Te same podnoszą niezbędność odpowiedniej dawki
intelektualizmu i inne ale te same, że przecież "oglądane/czytane/słuchane dla
przyjemności/rozrywki/zabawy nie znaczy, że głupie/prostackie/bez sensu." Czyż
nie? Tego dotyczyła moja uwaga.

Na temat sztuki filmowej się nie wypowiadam. Jestem - jak to ładnie nazwał
kubissimo - widownią o najniższym poziomie. Mogę swobodnie zadeklarować, że
lubię tylko siekę i kino rozrywkowe, nie potrzebując upewniać widowni, że dla
mnie kino rozrywkowe, to tak naprawdę Bardzo Ambitne Dzieła z Top TWA.

I w ogóle bardzo nie lubię dźwigać, szczególnie ładunków intelektualnych.
Proponuję nie wyciągać sobie (ani innym) wniosków z tego, co napisałam. :)

[noida]

Ależ mnie w ogóle nie o to chodzi w tym wątku! Ja nie deklaruję się wyłącznie
jako zwolennik kina rozrywkowego. Ja, tak jak Mamarcela zresztą, twierdzę, że
niektóre filmy są przez krytyków wielbione tylko dlatego, że są ponure,
snujowate i niby nam mówią o sensie życia. I że kino może być też wesołe czy też
skrajnie działające na emocje i bardzo wartościowe, a niekoniecznie przy tym
wzmagające w nas chęć samobójstwa.
W końcu po co oglądamy tego Hanekego? Z masochizmu? Nie! To jest też forma
rozrywki! Niekoniecznie snujowata, nudna i w szarych kolorach. Kto się niby
(może poza Brunoshem) deklaruje jako wielbiciel siary? Czy Brain napisał, że
wyłącznie siarę ogląda? Czy ja gdzieś to napisałam? Jakie deklaracje? W ogóle
nie o deklaracje tu chodzi.

[ash3]

noida napisała:

> A czy rozrywka musi zawsze oznaczać salwy śmiechu? Czy słowo "rozrywka" z
> definicji wyklucza słowo "myślenie"?
>

Oczywiście nie zawsze. Tak samo to, co nudne, może być róznie postrzegane.
Niedawno widzialam w tetrze telewizji Kosmos Gombrowicza w rez Jarockiego.
Zbizala sie noc, wlasciwie nie zakladalam, ze obejrze trzygodzinny spektakl do
konca. Zaczelam ogladac. I w ktoryms momencie stwierdzilam ze nie moge przestac.
Nie wiem, co bylo tak wciagajace - gra aktorow, zagadka czy ciekawosc, co zdarzy
sie dalej czy jeszcze cos innego. Moje myśli w miły sposob zostaly pobudzone,
oderwane od "znajomego", przeniesione w inny wymiar, postawione przed
imponujacąo "zrobioną" z niczego rzeczywistością. To najlepsze, co moze sie
zdarzyc. Ale to też definicja rozrywki, tylko ze nieoczywista.

[wqrwiony]

zwierzenie na poziomie odkrycia, że czeste mycie skraca życie

[wqrwiony]

"Sam na siebie jestem zirytowany, że dałem w siebie wmówić, że higiena ma być ‘z
wymaganiami’; czyli woda, duzo mokrej wody, szare mydło, oślizłe, podstępnie
mydlące (oczy), otępiające smrodem siarkowodoru, wlokące się z mydelniczki,
glutowate, gnojące, wstydzące (gdy goście krzywia się, że nie "Fa") ale
referowane przez docentów i profesurów od namydlania, którzy mnie zmuszają, bym
docenił ‘ważną pozycję nie nadającą się do namydlania’ własnie.
Co jest do cholery, co jest psiakrew, i mówię sobie: dosyć tego terroru
snobo-hujko-czyścioszków, dosyć dętego lania wody, dosyć załganych pożytków ze
sterylności.
Higiena – jak sama nazwa wskazuje – to jest zdrowie, ja dla zdrowia nie
potrzebuję być czyszczony jak, nieprzymierzając, kibel Goeringa.
Życzę sobie dotknąć żywiołu i się w nim zatopić (nawet jeśli zostawia to plamy),
uczestniczyć w ruchu, wzruszeniach, fantazjach, poczuć je, (dziewczynki też).
Słowem - życiem ucieszony chcę być a nie odsterylizowany od niego.
Dlatego za(miast) podwyższoną cenę mydła wolę pojeździć spoconym tramwajem albo
kupić bilet do kina - oczywiście nie dając się podstępnie wyczyścić (przez)
katharsis.

[kubissimo]

cudowne :)
a jeszcze cudowniejsze w kontekscie Kaluzynskiego :)))

Drobny protest Nntprzy

[nienietoperz]

Widzisz NoId, mnie takie poniekad lekko zadete deklaracje smiesza podobnie jak
manifesty o wielkiej literaturze, tyle, ze znacznie czesciej (bo znacznie
czesciej wystepuja).
Gdzie jest ta gromada krytykow zadajaca powagi i snujowatosci?
Gdzie jest ta 'grupa trzymajaca wladze', ktora domaga sie usuniecia filmow
zabawnych i pociesznych z kin?

Uwaga druga: piszac, ze takie deklaracje nalezy odbierac jako czesc
caloksztaltu dzialalnosci danego krytyka, poniekad demaskujesz istotny fakt.
Wiarygodna obrona stanowiska tego typu MUSI opierac sie na znajomosci
klasycznego elementarza kina czy literatury. Wiaze sie zazwyczaj z
wyksztalceniem uniwersyteckim podobnego typu - kiedy juz je masz za soba (w
przypadku Twoim, ZK, Braina, MMceli, etc.), mozesz sobie spokojnie pozwolic na
gloryfikowanie kwestii czysto rozrywkowych. Widzisz, stad juz bardzo blisko do
snobizmu literackiego/filmowego, etc..

Moja ogolna wiedza filmowa czy ksiazkowa + podstawy teoretyczne beda zawsze
duzo slabsze niz absolwenta kierunku humanistycznego; zdaje sobie tez sprawe z
tego, ze chocby zeby rozumiec lepiej odwolania, nawiazania, aluzje (na czym mi
zalezy), bardziej potrzebuje ogladac Stalkera niz American Pie. Nie znaczy to,
ze kazdy Stalker ma mi sie podobac, a kazde American Pie mam odrzucac z
zalozenia, rzecz jasna. Oznacza za to, ze czuje sie glupio, kiedy ktos `z
klubu' tlumaczac pozornie teoretycznie slusznie przewagi kina rozrywkowego, tym
samym wszelkie moje aspiracje odrzuca, w dodatku lekcewazacym tonem.

Howgh.

W imieniu artystycznie nieksztalconych,

NNtpz

[mamarcela]

NNtpzu drogi, moim zdaniem znowu klasyczne nieporozumienie i niezrozumienie
intencji. Nikt, a przynajmniej ja na pewno nie, nie gloryfikowałam treści czysto
rozrywkowych w filmie, literaturze, czy czymkolwiek bądź.
A dyskusja sama w sobie nie prowadzi donikąd. I znowu, tu ma racje Agni,
dochodzimy do obwarowywania sie w swoich wieżach z kości słoniowych.
Bo ZK w sobie wiadomy pokrętny i prowokacyjny sposób stwierdził, że kino jest
sztuką wizualną i dlatego on lubi treści ładnie zapakowane, albo inaczej danie
podane na kolorowym talerzu. I tyle i nic więcej. Jego zdanie zostało
oprotestowane w tym wątku jako deklaracja upodobania do czystej rozrywki w
kinie. Noida i ja zaczęłyśmy tłumaczyc to zdanie tak jak je rozumiemy i tyle i
nic więcej.
Obronatego stwierdzenia nie ma nic wspólnego z ilością przeczytanych,
obejrzanych, ani z rodzajem wykształcenia, ani z upodobaniem do Stalkera czy
American Pie. Stalker działa na moje emocje, wywołuje wzruszenie itd. itp. bo
jest podany na rewelacyjnym talerzu. ta sama historia opowiedziana innym
językiem mogłaby być nudna i męcząca. I to w moim najgłębszym przekonaniu wynika
z powyższego cytatu z ZK, a przynajmniej ja go tak rozumiem.
P;-)

[noida]

Ja też dokładnie tak go rozumiem. Ale Noida jest znanym przedstawicielem Pełnych
Hipokryzji Entuzjastycznych Opinii O Kulturze Niskiej i jako taka cokolwiek by
nie powiedziała, pozostanie tym właśnie.
Noida zrobiła swoje, Noida może odejść.

[nienietoperz]

Hi,
i okazuje sie, ze MM tlumaczy, ze chodzi o kino wizualne, a NoI, ze o kulture
niska i jej rehabilitacje. A ja nie chce nic dzielic, rehabilitowac, kino lubie
jak najbardziej wizualne, chce tylko zwrocic Wam uwage na to, z jakich okolic
pochodza uwagi lekcewazace o kinie `powaznym', i jak mozna je odbierac z tych
okolic nie pochodzac.

Byc moze zreszta oznacza to, ze uwagi takie sa jak najbardziej sluszne: w
koncu, co solidne wyksztalcenie, to nie amatorka:-)

Wciaz zreszta czekam na przyklady tych gromad krytykow promujacych
intelektualne snuje.

Z uklonami,
NN

[mamarcela]

A mógłbyś mi, drogi NN, podać miejsce, w którym ja mówię coś innego niz w
powyższym poście. W którym miejscu piszę, że kino rozrywkowe jest lepsze od kina
poważnego, bo może mi cos umkło?
Nie rozumiem, ani Twoich zarzutów, ani sarkazmu.
P;-)

[nienietoperz]

Przepraszam znow,
faktycznie glowne nieporozumienie wynika pewnie z tego, ze zabralem sie do
dyskusji odwiecznej, zamiast pisac o konkretnym watku.
Zastanowilo mnie po prostu, skad bierze sie to, ze kazdy/kazda z Twaczy,
ktory/a jest literacki/kulturowy `zawodowo' ma tak jasne poglady w dyskusji
odwiecznej (moje sa dosc dalekie od jasnych, jak zreszta chyba wiecie).
I, kurcze, mysle, ze jakos ma to zwiazek z tym, ze jesli mialbym za soba
porzadna szkole elementarza filmowego/ksiazkowego, to pewnie mialbym mniej
watpliwosci. Absolutnie nie podejrzewam nikogo z wymienionych przeze mnie z
nicka o swiadome wywyzszanie sie, nie, nie, nie! Swoj szacunek do wyksztalcenia
humanistycznego podkreslalem tu zreszta wielokrotnie, bez cienia ironii.
Mysle tylko o probie spojrzenia na dyskusje odwieczna ze strony: gdybym nie
wiedzial tyle, ile wiem.
Moze to wszystko kompletnie bez sensu, moze mozecie mi wyjasnic, ze nie ma
korelacji miedzy wiedza-stanowisko, moze umiecie wytlumaczyc te korelacje
inaczej.
Bardzo nie chcialbym, zeby to bylo powodem do obrazenia sie na mnie, a juz
wielokrotnie bardziej powodem do obrazania sie na TWA.

NN

[mamarcela]

Ja się osobiście na nikogo i na nic nie obrażam. :)
Widzisz, Nienietoperzu, nawet jeżeli na podstawie tego forum mogloby Ci przyjść
do głowy, że osoby z wykształceniem humanistycznym snobują się na wielbicieli
kultury niskiej i wyrażaja lekceważąco (tu bym polemizowała) o tych, co czytaja,
oglądają, słuchają dzieł wartościowych, to jest to bardzo złudne i całkiem
przypadkowe. Tak sie składa, ze znakomita większość moich znajomych w RR
stanowia ludzie o wykształceniu (często także tytułach) humanistycznym i to oni
dla mnie stanowią hermetyczną grupę wielbicieli kultury przez dużr Ku i sztuki
przez duże Sztu. :)
Takich, którym nawet spojrzenie na kryminał, grozi śmiercia, kalectwem i
dozywotnią kompromitacją. Często nudni, nadęci, pretensjonalni,śmieszni i
zmęczeni sami sobą.
To w żadnym stopniu nie jest sprawa wykształcenia tylko temperamentu, gustu i
tak jak w moim przypadku upodobania do robienia z siebie wiejskiego głupka.
Większość moich znajomych nie wpuszcza mnie na swoje salony.
Osobiście, bo mog mowić tylko za siebie, podpisuje sie pod slowami ZK, bo
głęboko wierzę, że naczelna funkcja sztuki jest dostarczenie odbiorcy
"przyjemności", jakkolwiek byśmy to nie rozumieli, a nie męki i nudy. I nigdy
nie deprecjonowałam w żaden sposób upodobania do poszerzania sobie horyzontów,
uzupełniania wiedzy, czy czegokolwiek bądź.
Tak się złożyło, ze na tym forum znalazło sie kilkoro wiejskich przygłupów -
homo ludens, którzy przy tej okazji mają humanistyczne wykształcenie, ale to
czysty zbieg okoliczności.
Moje doswiadczenie w RR mówi cos zgoła innego. Większość osób naprawdę światłym,
cudownie oczytanych, naoglądanych i posiadających cudowny entuzjastyczny
stosunek do kultury bez kurczowego trzymania sie podziału na sztukę i obciachy,
to byli ludzie o wykształceniu "scisłym". Ale to pewnie znowu kwestia przypadku.
P;-)

[nienietoperz]

Ufff (to wzgledem pierwszej linijki).
Bardzo Ci jestem wdzieczny za ten post, z kilku przyczyn.
Po pierwsze podejmuje dyskusje z kijem w mrowisko.
Po drugie, pomaga chyba zrozumiec troche mechanizm zwiazany z tym, o czym
pisalem. Widzisz, z grupa ludzi, ktorzy maja wyksztalcony hermetyczny zachwyt
nad KUltura WYsoka, praktycznie nie mam do czynienia (pewnie zrsezta dlatego,
ze oni nie chcieliby miec do czynienia ze mna). Bardzo mozliwe, ze gdyby
wiekszosc moich RRealnych znajomych taka byla, to w jak najbardziej zdrowy,
naturalny i madry sposob wywolywalo to we mnie goracy bunt i wole obrony
kultury dowolnej, nieWYsokiej, nieHErmetycznej.
Tyle, ze widzisz, nadal wydaje mi sie, ze zeby moc w sposob swiadomy takiej
kultury bronic, potrzeba wiedzy i znajomosci klimatow klasycznych.

Poza tym nie widze powodu, dla ktorego obrona przyjemnosci, rozrywki i tak
dalej musi sie zawsze odbywac przez dokladanie yntelektualnym snujom?

Proponuje tez rozwazenie postu Aanety: naprawde, powszechna propaganda kina
moralnej nudy to czasy byle i minione. Jasne, ze snuje beda sie niestandardowo
czesto pojawialy na festiwalach. Wlasnie dlatego, ze gdzie indziej nie beda
mialy zadnej szansy, ze nikt do nich nie dotrze, ze nikt ich nie zobaczy w
duzym kinie.

Z uklonami,
NN

[mamarcela]

Nienietoperzu dir, ja nic o snujach nie pisałam.:) Włączyłam sie do dyskusji po
wątpliwościach Kubissimo na temat tego, czy stwierdzenie ZK da sie przełozyc na
książki. I moim zdaniem przy pominieciu celowej prowokacyjności języka ZK da sie
jak najbardziej.
nic nie pisałam o snujach, bo mnie snuje nie obchodza. Po prostu i zwyczajnie. I
nigdzie przeciwko nim nie wystepuję ani im nie dowalam. Ja nawet szczególną
obrończynia i wyznawczynia kultury tzw. popularnej nie jestem.
Tylko z uporem maniaka głoszę hasło "sztuka ma służyc przyjemności, a nie
umartwianiu sie" i tyle. Jesli komus przyjemnośc sprawiaja snuje to niech mu
lekkie będą.
Mnie, mamarcelę ciężką, sztuka musi najpierw zachwycić (wziąć w swoje
posiadanie, walnąć w łeb, wzruszyc, rozentuzjaznować itd.) zanim do mnie
przemówi. A juz kino przede wszystkim.
A post Anety, co sama przed chwila przyznała, mówi dokładnie to, co ja
nieskładnie staram sie napisać. Kałuzyński był prekursorem spojrzenia na kino
bez podziału na "wysokie' i "niskie".
I nikt tutaj, a nawet buntujący sie trzydzieści lat temu przeciwko dyktaturze
profesurów od filmu Kałużyński, nikogo nie chce przekonać, że Legalna blondynka
jest lepsza od Osiem i pół. Tylko, że Osiem i pół się doskonale (i wbrew
wszelkich pozorom) doskonale mieści w kategorii filmów, o ktore postulował przed
laty ZK.

dygam
mamarcela - homo faber

A swoją drogą zabawne jest

[mamarcela]

Nie wiem, czy tylko na tym forum, czy to jakas ogólnoforumowa zasada, że w role
statecznych broniących kultury wysokiej akademików oburzonych rozdokazywaniem
popkulturalnych wiejskich głupków, wpisują się ludzie, którzy nie zostali przez
rodzaj wykształcenia zindoktrynowani "ku panteonom i szczytom."? Przedziwne to
jest, że za każdym razem, kiedy padnie określenie "yntelektualna snuja" lunb cos
koło tego, dotknięci i oburzeni czują się ci, dla których sztuka powinna
stanowić poligon radosnych doświadczeń?
Dlaczego Ciebie Nienietoperzu oburza i złości "dokładanie yntelektualnym
snujom", nawet gdyby faktycznie miało miejsce? Podobnie Darię i jeszcze parę
nicków. Zupełnie tego nie rozumiem.
P;-)

[nienietoperz]

A widzisz, potwierdzasz istnienie korelacji, chocby tylko na tym forum.
Probowalem sie jej jakos przyjrzec, okazalo sie, ze oznacza to probe obrazenia
wszystkich. Tak byc nie mialo, wiec nie podejmuje sie ciagniecia tej dyskusji
daleko. Choc jesli tylko ktos sprobowalby te korelacje jakos wyjasnic, bylbym
nader zobowiazany.

Votre
NN

[braineater]

Ale ta korelacja, to jest normalne zjawisko. W wieku licealno-studenckim
wchłaniamy jakieś gargantuiczne ilości tekstów kultury, zamiast oglądać
Kiepskich i czytać Bravo Grill, dostajemy pryszczy i okularów od nadmiaru dzieł
wielkich i bardzo wielkich i tak wielkich ze ach, wiec musi kiedys nastapic
utrata wiary i przesycenie tymi wszystkimi arcydziełami, filmami o i ksiązkami
o. Juz zaliczałem okresy, że długimi miesiącami nie czytałem nic, prócz
kryminałów i fantastyki i nie ogladałem niczego, co nie było horrorem i było mi
z tym nad wyraz dobrze. Ten napór - on chyba jest srodowiskowy tak bardziej,
zeby byc in touch i na bierząco ze wszystkim, co ynteligentne, mundre i jakieś
tam jeszcze, w pewnym momencie dociska nas do ściany i następuje reakcja -
siegamy po siekę i znajdujemy radochę, której przez przesycenie nie potrafimy
znaleźć w dziełach wybitnych. Do tego dochodzi jeszce po raz kolejny, problem
metkowania rzeczywistości i wpuszczania się w schemat, że jak almodovar, to
albo o duszy kobiecej, albo o homoseksualiźmie, albo o sobie samym, no i skoro
juz to wiem, to po ch.j to ogladać, skoro niczym mnie nie zaskoczy? Ta faza na
szczęscie tez mija, ale uczy dystansu do 'snujów' dzieł yntelektualnych i
wielkich, no i przede wszystkim uczy, że jak coś jest nudne, to nie jest to
równoznaczne z faktem, że jest, kurwa, wielkie:)

P:)

[daria13]

Wiele lat temu (a doładnie jakieś 2), na początku mojego obcowania z FK
opisałam bardzo podobnie (nie tak barwnie, ale w sensie ogólnym podobnie) swoje
i zaobserwowane u wielu czytelników fazy czytelnicze. Większość z nas jest
chyba teraz właśnie w fazie trzeciej (z przechyłami w obie strony;), czyli
dobieranie lektur i obrazów do wyrobionych w obu poprzednich fazach gustów i
potrzeb.
Dla tych, którzy nie pamiętają lub nie znają, przypomnę jedynie, że jest
jeszcze faza czwarta, opisana przez kochanego Kriska, czyli przyglądanie się
przepływającym patykom:)))
P:)

[mamarcela]

Ależ Nienietoperzu nikt sie nie obraża, a przynajmniej nie wszyscy, bo ja nie
mam najmniejszergo zamiaru. Tylko nie moge zrozumieć, co Ty masz wspólnego z
iyntelektualna snują? Wykonujesz swój zawód, odnosisz w nim sukcesy, a przy
okazji z entuzjazmem konsumujesz kulturę, i cudownie, i fantastycznie. To
dlaczego ikekroc zostanie napisana jakaś jakakolwiek "apoteoza" kultury
popularnej (chociaz w moim wykonaniu jest to zawsze apoteoza "kultury
radosnej") uważasz, że to bije w Ciebie? Tak jakby ktoś wartościował Twój sposób
konsumpcji sztuki?
O jakiej korelacji Ty mówisz, że co, że ludzie, którzy nie mają wykształcenia
humanistycznego sa "yntelektualnymi snujami"? Nadal nie rozumiem.
Ty sie osobiście czujesz taka snują? Dlaczego i po co?
Na litość boską, o co tu chodzi?

[nienietoperz]

Zaplatalismy sie niewymownie:-)
Kompletnie sie nie uwazam za yntelektualnego snuja, chociaz snujem jestem
cholernie przeziebionym (stad zreszta tez zamiast w pracy pisze te dyskusje z
domu). Nie uwazam tez, ze kazda apoteoza literatury popularnej bije we mnie (a
juz na pewno zadna apoteoza literatury radosnej); czasem mam tylko wrazenie,
ze, jak to napisal Braineater, w sytuacji przejedzenia ambitnego wystepuje
reakcja Pawlowowska, idealnie symetryczna do reakcji wychwalania Wielkich
mistrzow. Do refleksji nad odruchami tego typu zachecam wszystkich, a siebie
juz najbardziej.
Cala sprawe pieknie zreszta podsumowal Braineater swoim postem,
a za jego zdanie:
> jak coś jest nudne, to nie jest to równoznaczne z faktem, że jest, kurwa,
> wielkie:)
w dniu przyznania Nobla Pamukowi bylbym sklonny wychylic kieliszek nie jeden,
a kilka. Gdyby nie chrzaniona goraczka.


Wasz
NN

[aaneta]

nienietoperz napisał:
> Gdzie jest ta gromada krytykow zadajaca powagi i snujowatosci?

Otóż to. Wydaje mi się, że nie należy mówić o tych krytykach w czasie
teraźniejszym. Kiedy Kałużyński napisał to, co zacytowała Noida? Jestem pewna,
że dawno temu. Bo rzeczywiście kiedyś (mam na myśli lata 70-te, kiedy zaczynałam
swoją przygodę z kinem i zaczęłam czytać pisma filmowe, a w latach
wcześniejszych było to jeszcze bardziej widoczne) granica pomiędzy kinem
ambitnym a popularnym była bardzo wyraźna i rzeczywiście większość krytyków,
piszących w tamtych czasach, z założenia nie zniżała się do poziomu kina czysto
rozrywkowego. Kałużyński jako pierwszy zaczął łamać tę zasadę i chwała mu za to,
zwłaszcza że szybko okazało się, że kino lżejsze, mniej ambitne, mniej poważne
wcale nie musi być złe, oczywiście z pominięciem filmów dla czternastoletnich
Murzynów analfabetów, jak to kiedyś ktoś brzydko, ale celnie, określił (wtedy
jeszcze nie obowiązywały zasady poprawności politycznej).

[noida]

No to przykłady snujów chwalonych przez krytyków:

"Klucze do domu"- beznadziejna główna rola męska, tragiczny snuj w
szaro-niebieskich kolorach, chwalony wyłącznie za to, że opowiadał o relacji z
niepełnosprawnym chłopcem, m.in. przez Sobolewskiego:
www.stopklatka.pl/film/film.asp?fi=20081&sekcja=1
Lars von Trier- człowiek, którego chwali się za każdy film, tymczasem jego kino
nie da się oglądać. Pod pretekstem opowiadania o "ludzkiej naturze" wywala on
flaki z widza i jeszcze się z tego cieszy.

Carlos Reygadas i jego filmy, obecne na festiwalu w Cannes, objeżdżające świat z
festiwalu na festiwal. Obawa, że "niewyrobiona publiczność" nie byłaby w stanie
wytrzymać na tych filmach jest z gruntu uzasadniona- są to obrzydliwie,
koszmarnie ciężkie filmy, po których ma się niesmak i coś na kształt depresji
conajmniej do wieczora

Festiwale są w ogóle przechowalnią snujów, a już zwłaszcza Festiwal Filmów
Latynoamerykańskich. Takie cuda jak "Wieści z daleka", "Pulqueria", "Perfume de
violetas", "Film o miłości", to są snuje pierwszej klasy. Bohaterowie łażą,
piją, zabijają się nawzajem, swoich rodziców, swoich braci, żyją z poczuciem
winy, żyją w demonicznych trójkątach, a z tego wszystkiego tak bardzo nic nie
wynika, że aż strach.

Dalej, Gutek film czasami jak sprowadzi jakiegoś snuja to nie wiadomo, gdzie się
schować. Takie na przykład "Pieśni z drugiego piętra", film szwedzki. Potwornie
dołujący. Jaką ma recenzję w GW?
serwisy.gazeta.pl/film/1,22535,593034.html
Zwłaszcza ostatnie zdanie ciekawe- tylko dla miłośników ambitnego kina
artystycznego.

Tak znowu dużo tych snujów nie wchodzi do kin, więc nie bardzo jest się czym
zachwycać. Ale pewien trend tego typu wciąż moim zdaniem istnieje.

[braineater]

> No to przykłady snujów chwalonych przez krytyków:

Powrót Zwiagincewa
Przełamując fale Triera
Prosta Historia Lyncha
Mala Education i Porozmawiaj z nią Almodovara
Broken Flowers Jarmusha


i pewnie z pierdyliard innych, z których prócz tego, że nieźle sie je oglada na
kacu, nie wynika praktycznie nic. A recenzje oczywiście och/achowe, z tym, że
głownie krytków, których mam za nic, czyli Sobolewskiego czy Szczerby.

P:)

[aaneta]

Łomatko, ludzie kochane, nie o to chodzi. Nie mówię, że nie ma dziś krytyków,
którzy chwalą snuje (abstrahując od tego, że nie wszystkie filmy wyżej
wymienione zaliczyłabym do tego gatunku, jak też nie wrzucałabym Sobolewskiego i
Szczerby do jednego worka, ale o tym już kiedyś rozmawialiśmy), tylko o zjawisko
dokładnie odwrotne: że docenia się też - a przynajmniej opisuje - kino lżejsze,
o czym kiedyś nie było mowy, żaden szanujący się krytyk by tego nie zrobił, bo
to byłaby plama na jego honorze.

[mamarcela]

A ja myśle Aneto, że drzewko kłamie i te spisy nie do Ciebie są, albo nie
tylko do Ciebie.
W kontekście twojej wypowiedzi o "ewolucji" krytyki filmowej od czasów, w
których te słowa pisał Kałuzyński, tym bardziej dziwne wydaja mi sie protesty w
tym wątku. Poniewaz moim zdaniem słowa ZK stały sie ciałem i doceniane
współczesnie filmy w znakomitej większości spełniaja jego postulaty. I to nie
tylko dlatego, że sztuka kina upada, ze następuje mtv-zacja życia itd.
P;-)
-

[aaneta]

> tym bardziej dziwne wydaja mi sie protesty w tym wątku

Dokładnie o to mi chodziło. Dzięki :)
Z drugiej strony jednak, gdyby wszyscy przyjęli nasz punkt widzenia, to nie
byłoby o czym rozmawiać.

[nienietoperz]

I tak Braineater wymienil 6 filmow, z ktorych 5 uwazam za waznych i, co wiecej,
bardzo dobrych:-)

Wsrod krytykow jest zdaje sie jeden Sobolewski, ktory w istocie preferuje snuje.
Szczerba to juz kompletnie inna bajka.

Wiecej w odpowiedzi MMceli,

z uklonami,

NN

[aaneta]

No bo Sobolewski jest właśnie z tej starej szkoły, on się wychował na kinie
moralnego niepokoju, ale nawet jeżeli preferuje snuje, to nie tylko o nich pisze.

Lars non Trier

[ash3]

noida napisała:

> No to przykłady snujów chwalonych przez krytyków:
>
> Lars von Trier- człowiek, którego chwali się za każdy film, tymczasem jego kino
> nie da się oglądać. Pod pretekstem opowiadania o "ludzkiej naturze" wywala on
> flaki z widza i jeszcze się z tego cieszy.

Jesli chodzi o Idiotów, Przełamujac fale a nawet film o Ameryce (z N. Kidman,
nie pamietam tytułu) - cos w tym jest. Ale jeśli on stawia sobie za cel własnie
wywrócić flaki do góry nogami i udaje mu się to, jak tez zdenerwowac widza
precezyjnie przeprowadzoną pokretnością przekazu, to chyba jednak dobra robota,
bo bardzo prowokuje do dyskusji (choćby i o "naturze człowieka")? Najgorzej
chyba, gdy wychodzi się z kina i kompletnie NIC się nie wydarzyło. Technicznie
te intencje są wyłozone w takim jakby małym traktacie o robieniu na przekrór
"Pięć nieczystych zagrań" - ten film naprawdę mi się podobał, chociaz tez nie ma
sensu. Ale była w nim jakaś jasna, co znaczy hazardowa i ludyczna, nuta.
Mam wrażenie, że to strasznie przekorny człowiek i pokazuje to w swoich filmach.

[itek1]

> Lars von Trier- człowiek, którego chwali się za każdy film, tymczasem jego kino
> nie da się oglądać.
Ja tam lubie jego filmy- Europa jest jednym z lepszych jakie w ogole ogladalem.
A Krolestwa tez nie mozesz ogladac? Mozesz specyzowac dlaczego nie (jesli nie)?

[noida]

Obejrzałam kawałek Królestwa, ale nie dobrnęłam do końca. Może z godzinę
wytrzymałam. Jakiś taki dziwny był ten film. Efekt tego był taki, że jak byłam w
Szwecji i spałam w akademiku przerobionym ze szpitala psychiatrycznego, to się
bałam chodzić korytarzem po nocy.

Serdecznie przepraszam.

[noida]

Za zamieszanie, które spowodowałam swoim postem. Nie wiedziałam, że wrzucając
cytat, który mi się spodobał, zostanę zaliczona do grona osób
a.) snobujących się
b.) podkreślających niepotrzebnie swoją miłość do kina rozrywkowego
c.) należących do symptomatycznej grupy

Po prostu tak się składa, że chwilowo próbuję się realizować w zawodzie podobnym
do tego, jaki miał Kałużyński. Jego słowa wydały mi się trafne, ciekawe i
inspirujące. Chciałabym tak jak on nie zatracić spontaniczności w oglądaniu
filmów, nie nabawić się pewnego snobizmu pod tytułem "co za szmira, setki razy
to było". Chciałabym za 25 lat dalej się tym zajmować i mieć taką samą świeżość
spojrzenia, jak on miał.

Ale ponieważ widzę, że wszystko, co napiszę w temacie przysłowiowej kultury
"wysokiej" i "niskiej" od razu zostaje zinterpertowane jako mój głos w
odwiecznej dyskusji, która toczy się na tym forum, i która właściwie nie ma
sensu, albowiem tak świetnie się już znamy, że właściwie nie mamy o czym
rozmawiać. Karty zostały rozdane, każdy ma swoją szufladkę i szlus.

Chciałam się tylko podzielić z wami zdankiem, które mi się spodobało. Niestety
zapomniałam na chwilę o tym, że każde słowo musi być interpretowane zgodnie z
jedynie obowiązującą wykładnią. Zgodnie z tą wykładnią Noida nie ma już nic
nowego do zaprezentowania reszcie, w związku z tym swoją rolę na tym forum może
uznać za zakończoną.

[nienietoperz]

Noid,
nie chcialem Cie na pewno urazic. Przepraszam, ze w istocie wyszlo tak, ze Ty
zacytowalas fragment ksiazki, wywiazala sie dyskusja na temat na TWA w istocie
klasyczny, a ja zabralem glos w tej dyskusji zwracajac uwage na pewna
prawidlowosc. Wyszlo tak, ze czepiam sie Ciebie, co, powtarzam, nie bylo moja
intencja.
Nie sadzilem, ze moglo to byc odebrane jako chec zamkniecia dyskusji, nie
chcialem, zebys sie obrazila, albo poczula jako osoba atakowana, nigdy
wczesniej o tym aspekcie odwiecznej dyskusji nie pisalem na TWA (probowalem
wiec rozmowe raczej pobudzic, niz zamknac).
Nie, nie, nie.

NN

[staua]

> Zgodnie z tą wykładnią Noida nie ma już nic
> nowego do zaprezentowania reszcie, w związku z tym swoją rolę na tym forum
może
> uznać za zakończoną.
Nie zartuj sobie... zobacz, jaki popularny watek zalozylas. Dzieki temu
przynajmniej niektorzy cos napisali znowu, pomysleli troche (nie czepiam sie tu
Nienietoperza ani nikogo szczegolnego), niewazne, czy byla to nadinterpretacja,
bledna interpretracja, czy cokolwiek.
Bardzo dobrze, ze zalozylas ten watek!

[ash3]

noida napisała:

>
> jedynie obowiązującą wykładnią. Zgodnie z tą wykładnią Noida nie ma już nic
> nowego do zaprezentowania reszcie, w związku z tym swoją rolę na tym forum może
> uznać za zakończoną.
>
>
Zakończoną?! BArdzo ciekawie zamieszałaś! Uważam też, ze masz do powiedzenia
jeszcze całkiem sporo i zadajesz b. fajne pytania (nawet jesli tylko dzielisz
sie ciekawymi dla Ciebie zdaniami).
W sumie też zazdroszczę Ci, że możesz określić czym chcialabyś sie zajmowac
przez najbliższe 25 lat i w zwiazku z tym odczuwasz pewną potrzebe ulepszania
warsztatu (to szlachetna i chyba rzadka pobudka pisania na forum).

Noido!

[beatanu]

Ty przepraszasz, a ja Ci dziękuję za wywołanie (może niezamierzone, ale to w
tej chwili nieważne) dyskusji, którą z zainteresowaniem prześledziłam. Mam
wrażenie, że nie masz wielkiego wpływu na to, że zacytowanie wypowiedzi osoby,
której zdanie cenisz, stanie się dyskusją o wyższości świąt BN nad świętami
Wielkanocy...

Jako ciut starsza niż czternastolatka i białoskóra jednak, aczkolwiek w dalszym
ciągu filmowa półanalfabetka chętnie przeczytam więcej tego typu dyskusji :)

A posądzonym o cokolwiek można być na podstawie wyartykułowania słów
powitania "dzień dobry" na przykład. No bo jaki qrwa dobry??? Dla kogo dobry?
Kto za tym stoi? I takie tam inne...

:-)