A propos Second Life...

[stephen_s]

... czy ktoś z Was się tym kiedyś bawił?

Bo ja tak czytam o tym, czytam... i z jednej strony - OK, fajnie to
wygląda, ale z drugiej... jaki w zasadzie jest sens tego? Po tracić
czas na robienie jakiś rzeczy wirtualnie (pływanie / tańczenie /
randkowanie), skoro równie dobrze można to zrobić naprawdę? :))

[monikaannaj]

Nigdy nie grałam w żadną sieciową grę. Wystarcza mi forum. Też sie
niektorzy pukaja w głowę o co chodzi - nie wystarczają mi znajomi w
realu? No jakoś nie wystraczają... ale co innego pogadac sobie a co
innego siedząc na krześle przed monitorkiem udawac ze sie zyje.

A co do gier to w najnowszym TP jest przerazający reportaz o
dziewczynie której przy graniu w world of costam zaginął rok zycia..

[stephen_s]

Przyznaję, że trochę interesowałem się sieciowymi grami - mam nawet
stworzoną postać w Anarchy Online i trochę się w tą grę bawiłem.
Tyle, że... też zastanawiałem się, co w tym w zasadzie takiego
odkrywczego. Ja traktuję tę grę po prostu jako kolejną grę
komputerową, gdzie się lata i wypełnia misje itd. Aspekt sieciowy
jakoś mnie nie interesuje - oczywiście, widzę zastępy ludków
biegających po tych samych lokacjach, co ja i wiem, że sterują nimi
inni gracze... ale tak naprawdę nie chce mi się z nikim wchodzić w
interakcje itd. No i też mam takie poczucie, że można w to pograć
godzinę dla relaksu, ale tak naprawdę, są ciekawsze rzeczy do
roboty...

Z tym Second Life jest jeszcze wg mnie dziwniej, bo tam w ogóle nie
ma celu gry - z tego co wiem, to człowiek tam tylko chodzi i gada
itd. Więc nasuwa się pytanie: po co w zasadzie to robić?

Nasuwa mi się tu co prawda porównanie z grami fabularnymi, ale... to
jednak nie to samo. Dla mnie granie w RPG to zabawa, gdzie z
przyjaciółmi wspólnie tworzy się jakąś historię. Gdyby takie coś
zrobić przez Internet, to miałoby to sens... ale Second Life czymś
takim nie jest. To nie jest gra fabularna, w której człowiek wciela
się w jakąś fikcyjną rolę i uczestniczy w jakiejś szerszej fabule. W
SL tworzy się po prostu swój wizerunek i się udaje nim, że się żyje.
Więc... nie prościej po prostu żyć naprawdę? ;))

[monikaannaj]

> Więc... nie prościej po prostu żyć naprawdę? ;))


ja my sle że to jak z akoholizmem czy narkomania - tylko inny spsób
ucieczki od rzeczywistości. Zycie naprawdę staje sie zbyt trudne -
wtedy alkoholik otumania sie i kłamie na potegę tworząc sobie
alternatywny świat, a gracz wchodzi do świata stworzonego przez
kogoś w sieci. Efekt może byc podobny, opisywana w TP dziewczyna
zawaliła studia, w końcu przestała si enawet rozbierac i myć. Jak
trochę wrociła do rzeczywistosci to nie uswiadamiała sobie ze minął
rok...

[isma]

Kwestia poczucia panowania nad wieziami.
In real jest trudniej - wiezi rodza konsekwencje. A w wirtualu nie -
zawsze mozna przestac bywac w alternatywnym swiecie, albo wcielic
sie w kogos innego i zaczac od nowa.

[kochanica-francuza]

Raz się zarejestrowałam, po czym się wyrejestrowałam i chwatit.

Preferuję zumę, zwaną u nas w domu żabą:

dyn.gry.pl/search.php?search=zuma&page=0&gclid=CLz9xIvNwI4CFR82XgoduVvP0g

Second Life to kolejny krok

[hiperrealizm]

jest to taki czat z rozbudowaną grafiką. Awatary nie są obrazkowe
tylko 3D. Środowisko 3D też ma swoje zalety np. powierzchnia
reklamowa staje się praktycznie nieograniczona. W 3D znacznie
poszerzone są możliwości działania nicków. Człowiek nie jest
ograniczony tylko i wyłącznie do werbalnych ataków. Spokojnie można
komuś wlać, pokazać niecenzutalny gest. Podobno można nawet
dokonywać artaków terrorystycznych.
PS
Nie grałem w to ale sądze ze za parę lat tak własnie forum GW będzie
wygladało.
PSS
Pytacenie o cel gry w tym przypadków to tak naprawdę pytanie o sens
życa.