jednak spróbuje w domu!

[youmou]

Hej!

Ja jednak chcę w domu! Właśnie, szukając info o zzo na forum "Dobry
poród", trafiłam na niezwykle wyczerpujący opis p. Kasi Oleś, jak
może wpłynąć na kobietę, dziecko i bieg zdarzeń rutynowe badanie
KTG. Próbowałam sobie wizualizować pomyślny przebieg porodu w
szpitalu, ale każdy taki szpitalny element wybija mnie z optymizmu.

Gdybym chociaż ufała "swojej" szpitalnej położnej.. ale ona np.
spytała zdziwiona, dlaczego absolutnie nie chcę zzo. I stwierdziła,
że jedyne skutki uboczne w postaci bóli głowy widziała ostatnio 4
lata temu.. Szukam teraz na ten temat info i widzę wyraźnie, że zzo
bardzo różnie działa na kobiety. Na niektóre - super, na niektóre -
strasznie. Kurczę, boję się bólu, więc ruszył mnie ten temat...

Trzymajcie za mnie kciuki!
18go będę miała wynik posiewu, a dzisiaj dzwonię do położnej...
Trochę się martwie o morfologię, którą muszę zrobić pojutrze, bo
właśnie wychodzę z przeziębienia czy infekcji i obawiam się, że nie
pozostanie to bez znaczenia dla wyników...

[kaakaa]

Skoro już zdecydowałaś, to teraz musisz jeszcze szybko do tej decyzji w pełni
dorosnąć

[youmou]

Ale mnie zaintrygowałaś...

Napiszesz coś więcej czy poczekamy do spotkania przy herbatce?

Poczekam...

[kaakaa]

...do spotkania albo na telefon

[maj16]

Kaakaa, nie zbijaj "youmou" z tropu. Bo wychodzi na to, że poród w domu, to jak
wyprawa w nieznane, niepewne rejony, a w szpitalu pełnia bezpieczeństwa, bo
wszystko jest tam pod kontrolą. Skoro ma możliwość rodzenia w domu, skoro już
się zdecydowała, po co "youmou" zniechęcać? Ech, żeby tak w moich rejonach
istniała położna "domowa"... Ani chwili nie zastanawiałabym się.
Kaakaa, chciałabyś chyba, żeby "youmou" i nie tylko ona, miały równie piękne
przeżycia, jak Ty? Widziałaś przecież jak wygląda rodzenie w szpitalu... Brrr...

do maj16

[kaakaa]

Poród w domu może być piękny i bezpieczny tylko pod warunkiem, że kobieta ufa
sobie i jest gotowa wziąć na siebie odpowiedzialność za taką decyzję i za swój
poród. Dorośnięcie do decyzji o porodzie domowym jest więc kwestią
bezpieczeństwa a nie tylko jakości przeżyć porodowych.
A każdy poród to wyprawa w nieznane... Tyle, że w szpitalu to nie rodząca
wybiera trasę i nie ona odpowiada za to, co ją spotka u celu tej wyprawy.

do kaakaa

[maj16]

Ech, wiem że czasy inne, ale czy moja mama miała takie myśli gdy rodziła moje
starsze rodzeństwo w domu? Czy zastanawiała się nad swoją psychiczną
dojrzałością? Fakt, że poród w domu był wtedy nieporównanie bardziej powszechny,
ale straszenie powikłaniami również było. Miejmy jednak świadomość, że kiedyś
kobiety o różnych konstrukcjach psychicznych: i silne, i odważne, i wrażliwe, i
panikary, jednak rodziły z powodzeniem w domu, nie robiły z tego ceregieli. Po
prostu umawiały się z położną, rodziły i już
Ja urodziłam się w szpitalu tylko dlatego, że mama miała dość licznych
odwiedzin, hucznego świętowania w domu przyjścia na świat dziecka Liczyła, że
w szpitalu lepiej wypocznie.

[oldzinka]

Fajnie. Pamiętaj, że ta decyzja nie musi być ostateczna i w każdym
momencie ciąży lub porodu możesz zmienić zdanie. Dobrze jest
zostawić sobie inne opcje.
Jeśli jak piszesz, boisz się bólu, to czemu absolutnie nie chcesz
zzo? A położna naprawdę mogła nie widzieć skutków ubocznych od 4
lat. Skutki uboczne częściej chyba występują przy dużej dawce
(popraw mnie kaakaa jeśli się mylę).

To zależy...

[kaakaa]

...o jakich skutkach myślisz.
Ból głowy jest akurat związany głównie z prawidłowością wykonania wkłucia - jak
mają dobrych anestezjologów z pewną ręką i dużą wprawą, to może się zdarzać rzadko.

[youmou]

Myślałam też o takich skutkach ubocznych jak zwolnienie akcji
porodowej (i unieruchomienie mnie na jakiś czas z powodu
konieczności podania oksytocyny) czy nieprzekręcanie się dziecka w
kanale rodnym. Nie chciałabym, żeby moją córeczkę na świecie
przywitały kleszcze...

[youmou]

Taaak, niby wiem, czego chcę, ale mój sceptyczny mąż potrafi mi
zadać takie pytania, że tracę pewność. Musimy porozmawiać z położną.
On czuje się bezpieczniej z tą wizją szpitalną, ale mówi, że to ja
będę rodzić i ja mam wiedzieć, że dam radę i czuć spokój.

Tak odczytałaś mój wątek na "Dobrym porodzie"? Nie powiedziałabym,
że absolutnie nie chcę. Kurcze, nie wiem, jak będę znosiła ból. Ale
bardziej boję się wpadnięcia w łańcuch szpitalnych interwencji i
utraty wpływu na cokolwiek.
No i mnie mocno "moja" szpitalna położna zbiła z tropu, więc
próbowałam znaleźć więcej info, żeby ocenić, czy to osoba
wspierająca godna zaufania... czy niezbyt szpital-oriented.

[monicus]

ale po co myslec o bólu? myśl o wysiłku. to jest wysilek. dobiegniesz do mety i
dostaniesz nagrode. ja nie myslalam w ogole o tym, ze bedzie bolec. hamerykanki
mowia usmiechac sie i calowac w trakcie skurczu hehe.

[youmou]

Spróbuję

NIESTETY

[youmou]

Noooo, to się długo swoją decyzją nie nacieszyłam... Rozmawiałam
wczoraj długo z położną i stopniowo przekonywałam się jeszcze
bardziej do swojej decyzji, aż do momentu, kiedy okazało się, że
zdyskwalifikowała mnie tarczyca. W ciąży wróciła mi niedoczynność,
którą rok wcześniej wyleczyłam ziołami i akupunkturą.

Czy sądzicie, że dla wszystkich położnych to przeciwskazanie?
Wiedziałam, że będę musiała zorganizować dziecku badania, ale nie
przypuszczałam, że sprawa jest aż tak poważna.

[kaakaa]

Nie wiem jakiego stopnia jest ta niedoczynność ani z czym jest związanaa ale
generalnie niedoczynność tarczycy niesie spore zagrożenie dla płodu. Kobiety z
niedoczynnością tarczycy rzadko zachodzą w ciążę a jeśli już się to zdarzy, to
częściej niż u kobiet zdrowych dochodzi u nich do poronień i porodów
przedwczesnych. Częstsza jest też hipotrofia płodu. W czasie porodu zagrożeniem
jest podwyższone ryzyko przedwczesnego ogklejenia łożyska. Zwiększona jest też
śmiertelność okołoporodowa oraz częstość występowania wad wrodzonych.
Obawiam się, że to może być poważna sprawa. Mam nadzieję, że w Waszym przypadku
wszystko potoczy się pomyślnie. Obawiam się jednak, że poród w domu nie
koniecznie jest najszczęśliwszym pomysłem
Zastanawiam się na ile Twoja niepewność co do decyzji o porodzie w domu nie była
związana z niedoczynnością tarczycy właśnie. Choć mogłaś sobie tego nie uświadamiać.
Szkoda, że zniknęła z forum ciociacesia - ona też koniecznie chciała w domu ale
miała różne trudności. Finalnie wylądowała na Żelaznej i była bardzo zadowolona
z opieki.

[youmou]

Hm, moja niedoczynność, jak ją wykryłam znów na początku ciąży, nie
była duża. Jestem zaskoczona tymi strasznościami, o jakich piszesz,
Kaakaa, bo moja ginekolożka nie uznała tego jako bezwzględnego
przeciwskazania do porodu domowego. Powiedziała tylko, że wolałaby,
żeby jednak została przy szpitalu. Tak samo jedna z położnych
powiedziała wstępnie, że to nie powinien być problem.

No, ale mnie już ochota na poród domowy minęła.

Trudno mi ocenić, czy moje lęki były związane z tarczycą i
podświadomością. Ja bym bardziej obstawiała, że to lęk przed
nieznanym i brak zaufania do ciała.

[oldzinka]

O rety! To niezłe zawirowanie Mam nadzieję, że mimo wszystko uda
się wam urodzić po ludzku. Trzymam kciuki.

do "youmou"

[maj16]

To ja się jeszcze wtrącę. Moja mama miała niedoczynność tarczycy. Urodziła troje zdrowych dzieci, w tym dwoje w domu.
Oczywiście, jeśli położna ma wątpliwości by asystować Ci w porodzie domowym, lepiej dla spokojności wybrać dobry szpital. Na szczęście w Warszawie masz z czego wybierać

[youmou]

Dzięki za te słowa bo trochę mnie przeraziły możliwe
komplikacje.

Tak, wierzę, że szpital wybrałam najlepszy. Mam tylko obawy co do
położnej... Cóż, po wczorajszym dołku zaczynam patrzeć na to trochę
bardziej optymistycznie i myśleć, jak jeszcze mogę się przygotować.

[sugarxxx]

Rozumiem, że ta niedoczynność została zdiagnozowana teraz, pod koniec ciąży, tak?
Ja mam Hashimoto (w największym uogólnieniu prowadzi do niedoczynności), ale mam
suplementację hormonalną i moje schorzenie nie było przeciwskazaniem do porodu w
Domu Narodzin.
Zatem przy kolejnej ciąży kontroluj poziom hormonów co miesiąc (mi tak zaleciła
moja bardzo dobra endokrynolog) i, jeśli reszta będzie ok, to nie powinno być
problemów z porodem domowym.

[youmou]

Nieee, to, że niedoczynność mi wróciła, wykryłam na samym początku
ciąży (3.-4. tydzień). Odchylenie od normy nie było duże, ale od
razu zgłosiłam się do endokrynolożki (polecona przez moją ginekolog,
napisała nawet jakąś książkę o tarczycy) i grzecznie łykam od tego
czasu Euthyrox. Jakbym nie była w ciąży, to bym się inaczej leczyła,
ale stwierdziłam, że nie czas na eksperymenty. Od tamtego czasu mam
TSH na poziomie 1-2. Badania robię co miesiąc.

Sugarxxx, pocieszyłaś mnie! Tym razem już chyba odpuszczę, ale
następne dziecko rodzę w naszym domu. Od samego początku o to
zadbam, a nie tak jak teraz - na ostatnią chwilę.

[sugarxxx]

Ponieważ od początku się wahałaś, to może rzeczywiście warto odpuścić. Ale
dziwię się Twojej połóżnej, że tak zareagowała na kontrolowaną niedoczynność.
Gdybyś była na 100% przekonana do domowego, to na pewno inna położna by cię nie
zdyskwalifikowała.

Przecież kobieta z niedoczynnością z uzupełnianymi hormonami tarczycy = kobieta
z prawidłowymi hormonami. Uzupełniałaś przecież przez całą ciążę.

[kaakaa]

Ja też zrozumiałam, że ta niedoczynność w ciąży została stwierdzona jakoć
niedawno. Czyli niepotrzebnie sieję panikę, sorry... Jeśli masz hormony na
prawidłowym poziomie, to wszystko będzie OK.

[youmou]

Ufff..

Skontaktowałam się ciociacesia