Proszę o dobre myśli!!!

[nashle]

Wszystkich, którzy wierzą, że zbiorowa modlitwa może coś pomóc,
proszę o ciepłe myśli w kierunku synka mojej koleżanki. Urodził się
w domu kilka dni temu, ale nie umiał zacząć samodzielnie oddychać.
Na szczęście karetka przyjechała po 10 minutach, teraz młody jest w
szpitalu, ale w stanie b. ciężkim. Lekarze oczywiście twierdzą, że
poddusił się w czasie porodu (ale moja kumpela mówi, że urodzil się
różowy, nie siny, zresztą nieważne) i obarczają winą
nieodpowiedzialną matkę. Przy czym to byl już jej trzeci poród, w
tym drugi domowy.
Proszę was o wsparcie i modlitwy (jak ktoś umie), bo nie wiem, w
jaki inny sposób można im pomóc...

+++

[kaakaa]

[hab_ek]

łzy stanęły mi w oczach; oczywiście, że się pomodlę i pomyślę cieplutko o, z
pewnością przeżywającej ciężkie chwile, Mamusi i całej rodzince; przekaż im, że
cała moja (rodzona w domku) rodzinka będzie o niej cieplutko myśleć i modlić się))

[kropkaa]

Współczuje.
W takich przypadkach lubię przypomieć sobie opowieść z książki Ireny
o dziecku, które się urodziło bez połowy serca. Nie jako przypadek
katastroficzny, ale jako przykład na to, że nie zawsze mamy wpływ na
wszystko i czasem tylko dobre podejście do życia ratuje od
szaleństwa.

[orzechowa1]

Nasz wpływ na tematy życia i śmierci jest mniejszy niż nam się wydaje
i znacznie mniejszy niż chcielibyśmy mieć...
I mniejszy niż się innym wydaje... szczególnie tym, co 'wiedzą
lepiej'. Los po prostu robi swoje bez względu na nasze mini/mega-
decyzje. Albo właśnie działa poprzez nie, jakiekolwiek by nie były.

Dużo sił i spokoju ducha życzę.
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

[soldie]

Bóg jest Panem życia i śmierci, wierząc w to ja i mój mąż modlimy się o cud w
życiu tego maluszka. Napisz jak będą jakieś wieści o dzieciątku.

[noel_la]

Dolaczam sie do modlitwy. Malenstwo jest mi o tyle bliskie, ze
wlasnie trzymam przy piersi domowo rodzonego noworodka.

[clementine_kruczynski]

Ja też się dołączam.

[ph78]

Nie powinnam takich historii czytać w 33 tc, bo jeszcze się wystraszę?

A dla dzidzi i jej rodziców wysyłam wszelkie pokłady pozytywnych myśli
i dobrej energii, jakie jestem w stanie wygenerować!

[nashle]

Dziękuję wszystkim za myśli i modlitwę. Niestety lekarze nie dają
żadnych szans, Mały jest podłączony do wszelkich możliwych urządzeń
podtrzymujących życie, ale nie ma żadnej poprawy. Najgorsze jest to
obwinianie się (rozmawiałam z P. wczoraj)i gdybanie: 'a gdybym
jednak rodziła w szpitalu", "a gdyby położna miala butlę tlenową"...
Niestety człowiek nie jest w stanie przewidzieć wszystkiego,
cholernie ciężki to temat...

[monicus]

moze zle mysle, ale jakos na logike mi sie uklada, ze nie mialoby to znaczenia
czy w szpitalu, czy z butla tlenowa...
w kazdym badz razie zycze rodzicom duzo sil

[kropkaa]

A co w ogóle zdiagnozowali?
Na pocieszenie podam, że poró w szpitalu nie jest lekiem na całe
zło. Męża bratowa urodziła w szpitalu i nie raz i nie dwa zgłaszała,
że coś jej się u dziecka nie podoba. Tysiąc powodów wymyślali (męczy
się przy ssaniu - no bo się dziecko męczy przy ssaniu, oczy ma sine -
to normalne, to tak po kropelkach, zbyt często przysypia - bo
noworodki są zmęczone), zamiast zbadać. Nawet antybiotyk podali, tak
na wszelki wypadek, gdyby miał mieć zapalenie płuc... Już wypis
przygotowywali, gdy się wreszcie doprosiła - w 4.dobie po porodzie!
Okazało się, że dziecko ma bardzo poważną wadę serca (oczywiście na
USG nikt nic nie zauważył) i na dobrą sprawę, to już powinno być po
operacji!
Ja sobie myślę tak - gdybym urodziła w domu i coś by mnie tak bardzo
zaniepokoiło jak ją, to bym wezwała lekarza asap i wcześnej by to
zdiagnozował, niż pambuk doktór na dyżurze.

[fizula]

ph78 napisała:

> Nie powinnam takich historii czytać w 33 tc, bo jeszcze się
wystraszę?

To od Ciebie zależy czy dasz się wystraszyć czy będziesz dzielna i
wytrwała w podjętej decyzji.
Też się będę modlić za maluszka i jego rodziców. Bardzo im tego
potrzeba.
Najlepiej nie gdybać "co by było gdyby"- tego nigdy się nie dowiemy.
Zarówno wybierając domowy poród jak i szpitalny trzeba zachować
pokorę.
Taka historia oczywiście mogła się zdarzyć również w szpitalu. Tylko
wóczas łatwiej kozła ofiarnego gdzie indziej można by sobie
upatrzyć. Nie zapomnę pewnych rodziców, którzy urodzili swoje
dziecko w szpitalu (poród szybki i "dobry"), a których dziecko z
niewiadomych powodów nie zaczęło oddychać, mimo natychmiastowej
reanimacji, stawania na głowie dobrych lekarzy itp. Gdy im
towarzyszyłam w początkach przeżywania tej bolesnej straty pod moim
sercem cichutko i niewidocznie pluskała sobie moja najmłodsza Tosia.
Dla niej warto było ufać. Urodziłam Tosieńkę w domu i Wam życzę,
dziewczyny dobrych przemodlonych decyzji- wcale nie muszą być takie
jak moja. Warto się np. modlić do Anioła Stróża swojego dziecka o
szczęśliwy poród, pytać w modlitwie, jakie jest najlepsze miejsce na
poród dla tego konkretnego dziecka.

[joannapoznan]

przekaż rodzicom nasze wsparcie, trudno mi sobie wyobrazić co musza
teraz przeżywać

[juleg]

Koszmar! Bardzo ciężka sytuacja, brak słów........
Wciąż mam nadzieję, że maluch da radę!!!

[nashle]

jeszcze raz dziękuję wszystkim za wsparcie. Nie wiem, czy to mozna
uznać za dobra wiadomość, ale malec oddycha samodzielnie - już jest
odłączony od tlenu. Natomiast lekarze podejrzewają, że
niedotlenienie mogło spowodować duże uszkodzenie mózgu, bo poza tym
nie ma żadnych odruchów, nie rusza się. Więc przydałby się jeszcze
jakiś mały cud...

[monicus]

cuda sie zdazaja. nawet duze.

[silije.amj]

Pomodlę się, aby przeżył zdrowy - dla siebie i swojej Mamy!

[oldzinka]

Hej nashle! I jak stan dziecka?

[nashle]

w zasadzie bez zmian, leży tak jakby w spiączce, nie rusza się (ale
oddycha). Karmiony jest kroplówką, chociaż moja znajoma odciąga
mleko i próbuje mu dawać troszkę. We wtorek miał mieć robiony
rezonans magnetyczny, ale nie wiem, jakie są wyniki. Dodatkowo cała
sprawa obleciała czeskie media (poród był w Pradze) , co wywołało
dyskusje nt. bezpieczeństwa porodów domowych, no i te komentarze pod
artykułami - nikomu nie życzę...

[juleg]

...............koszmar, naprawdę koszmar, czekam mimo wszystko na cud.

[juleg]

Czy są jakieś wiadomości?

[nashle]

tak, widziałam się z koleżanką w łikend, była z Małym w szpitalu,
gdzie uczą ją karmić dziecko przez sondę, żeby mogli w końcu wyjśc
do domu. Po Małym ponoć nie widac, że coś jest nie tak, ale diagnoza
brzmi - ciężkie porażenie mózgowe. Oczywiście będzie miał jeszcze
robione badania, ale widzę, że na razie lekarz przydałby się mojej
przyjaciółce, bo jest przerażona całą sytuacją, ma depresję, cały
czas rozpamiętuje, dlaczego to się stało i jak to się mogło stać. Ze
gdby nie rodziła w domu, że gdyby rodziła z inną położną, że gdyby
położna miała tlen, że w ogóle nie powinni się decydować na następne
dziecko... Strasznie to wszystko smutne i trudne. Może któraś z was
ma podobne doświadczenia i mogłaby do niej napisać? Żeby jakoś
pomóc, wesprzeć, pokazać, że to nie koniec świata i że to nie jej
wina? Jakby co prosze o pw.

[monicus]

strasznie smutne. łatwo sie mowi - nie obwiniaj sie. ale w szpitalu tez sie
dzieja takie rzeczy. sama znam kilka smutnych przypadkow. i to smiertelnych .
eh. pomodlimy sie za malucha

[ph78]

Strasznie to smutne! Oby dzieciątko jednak ozdrowiało...
Doświadczeń nie mam, ale dużo empatii i pozytywnej energii!

[juleg]

Nashle, powiedz jej, że tak miało być i koniec, ile ja znam koszmarnych
przypadków ze szpitali, w tym jeden bliskiej koleżanki, nawet nie będę pisać,
jednym słowem trzeba wierzyć, że wyciągnie się chłopczyka z tego porażenia choć
w większym stopniu.