po raz kolejny religia...ale inaczej

[alexolo]

kochani... chciała bym poznać wasze zdanie ..i czerpać z waszego
doświadczenia na temat religi w szkole.
Wątków na forum na ten temat wiele... ale ja chciałam podyskutować
na konkretny temat.
CZY JEST MOŻLIWOSC ZAPISANIA DZIECKA NA RELIGIE , ABY POZNAŁO
W/W JAKO GÓRUJĄCĄ RELIGIE W NASZYM KRAJU ,JAKO TRADYCJE I
HISTORIE... JEDNOCZEŚNIE ABY FAKT UCZESTNICZENIA DZIECKA W RELIGI
NIE WIĄZAŁ SIE Z PRZYMUSZANIEM DO OBRZADKÓW RELIGIJNYCH... I
WYCIAGANIEM Z TEGO KONSEKWENCJI.
Pochodze z rodziny bb katolickiej... dla której religia jest bb
wazna, i zawsze ściśle wiązała sie z historią mojej rodziny,,,
szanuje to .. jednak ja uważam siebie za poszukującego
agnostyka....i nie jestem w stanie bez obłudy przygotowywac własne
dziecko do uczestniczenia w życiu kościelnym ( wręcz nie chce)
jednak zależy mi aby mały poznał religie swoich przodków.
CZY JEST MOZLIWOŚĆ UCZESTNICENIA DZIECKA w religii jako osoby
swieckiej.. oczywiście ocenianej z przekazywanej wiedzy... ale czy
osoba prowadzaca religie uszanuje moją decyzje ?
czy musze sie zdeklarowac .. wysyłam dziecko na religie i ponosze
wszelkie tego konsekwencje( komunia msze .. ) i zyje w obłudzie ..
okłamując dziecko , siebie i instytucje kościelna ( choc akurat owa
instytucja najmniej sie tym bedzie przejmowac) czy deklarując sie
jako osoba niewierzaca czy jako agnosta.. nie mam prawa posłac
dziecka aby poznało religie k. jako przedmiot wiedzy o
społeczeństwie ..historii i tradycji?
mały jest w zerówce... obecnie na religie chodzi... jestem przed
rozmowa z pania od religi.... ale chciałabym poznac wasze zdanie i
doświadczenie w /w sprawie

[agni71]

Powiem ci, ze tez jestem agnostyczką, a moja córka w pierwszej
klasie chodzi, póki co, na religię. Ja wychodzę z zalożenia, ze
jeśli chce, to niech chodzi. Jesli kiedys powie, ze nie chce -
prosze bardzo. Na razie nie mamy jakichś zgrzytów z katechetką, nie
wiem, czy będzie np. sprawdzanie obecnosci na mszy w niedzielę. Bedę
sie martwic jak przyjdzie co do czego. Nie rozmiawiałam na razie z
katechetka o swoich pogladach.

[lila1974]

Myślę, ze wszystko zależy od tego z jakim człowiekiem będziesz miała do czynienia.
Ja byłam w liceum, gdy religia weszła do szkół - uczestniczyłam czasami w
lekcjach religii i ksiądz, który je prowadził nie widział w tym nic dziwnego. W
żaden sposób nie zmuszał mnie do obrządków.

[hankam]

Twoje doświadczenie jest bardzo podobne do mojego.
Ja długo uważałam się za osobę poszukującą, cokolwiek by to miało
znaczyć. W kościele bywałam, szukałam pewnych przeżyć, nazwijmy to -
poczucia wspólnoty z innymi ludźmi. Byłam przywiązana do pewnych
tradycji. Przesłanie, które znajdowałam w Ewangelii było mi bliskie.
Jednocześnie metafizyczny aspekt religii, a więc pewnie
najważniejszy, był dla mnie nie do przyswojenia.
Starałam się dać dziecku więcej, niż sama z domu wyniosłam,
zapisałam córkę na religię, na mszę chodziłyśmy zdecydowanie
częściej, niż ja chodziłam w dzieciństwie (zwłaszcza, że w
sąsiedztwie mamy kościół, w którym msze odprawia ksiądz, którego
uważam za swego rodzaju ideał i lubiłam go słuchać), jest
ochrzczona i poszła do komunii. W zeszłym roku, czyli w czwartej
klasie, po widocznym dojrzewaniu do tej decyzji moje dziecko uznało
się za niewierzące, a na pytanie, czy ja jestem wierząca, musiałam
jej uczciwie odpowiedzieć, że też nie.
Od tego roku córka na religię nie chodzi, choć ją mocno na to
namawiałam, trochę z podobnych jak Twoje pobudek, trochę z
przekonania, że może jeszcze jej stosunek do spraw wiary może się
zmienić.
Nie chciała. Ma bardzo silne przekonania. I miała bardzo
nieciekawego księdza-katechetę w zeszłym roku. Takiego, który ucinał
wszelką dyskusję. Nie traktował tych dzieci jako myślących istot,
które szukają własnej drogi, tylko stworzenia, które mają słuchać i
nie mieć wątpliwości.
Wydaje mi się jednak, że jeśli masz do czynienia z mądrym katechetą,
to nie powinien mieć nic przeciwko temu. wszak na lekcjach religii
ma być oceniana wiedza, a nie religijność.

[aluc]

po doświadczeniach z religią w przedszkolu i pierwszej klasie syna,
nie widzę tego zupełnie

ojciec moich dzieci wychodził z podobnego założenia - ja jestem
ateistką, on uważa się za katolika - ale po pierwszej klasie
starszak z religii stanowczo zrezygnował, a stary przestał nalegać

jestem przekonana, że więcej nauczy się o - jak mówisz - wierze
przodków z lektur i rozmów, niż z lekcji religii, sama religią
zaczęłam się interesować po odbębnieniu komunii i oficjalnym
zadeklarowaniu się jako osoba niewierząca

[ib_k]

nie ma prawnych przeciwskazań aby uczeń niewierzący/lub podobnie uczestniczył w lekcjach katechezy, co ważne wola uczestniczenia wg rozporządzenia " jest wyrażane w najprostszej formie oświadczenia, które nie musi być ponawiane w kolejnym roku szkolnym, może natomiast zostać zmienione" najprostszej czyli sam fakt że dziecko przyjdzie na lekcję jest oświadczeniem na tak a jak przestanie chodzić - na nie

co ważne, zrezygnować można nawet tuż przed wystawieniem ocen, ponieważ nigdzie nie jest napisane że nie można

[0golone_jajka]

Mój mały chodzi na religię, ale odmawia chodzenia do kościoła. Na razie nie mam sygnałów, że katechetka wymaga uczestnictwa w mszach. Jak takowy do mnie dotrze to się do niej wybiorę. A małemu dałem wolną rękę - on decyduje czy chodzi na religię czy nie.

a co z

[alexolo]

przygotowaniem dzieci do komuni... zakładam ż e nie wysyłam dziecka do
komuni... ale nadal chce aby poznawał religie... .. od znajomych
wiem ż e wówczas szkoła ściśle współpracuje z kosciołem.. ciagłe
spotkania . msze .. próby.. egzaminy... zliczenia.. co z pozostałymi
dziećmi?
moje dziecko nawet nie nalezy do żadnek konkretnej parafi... ( był
chrzczony ..ale nic wspólnego z tą parafia juz nie mamy) nie
przyjmujemy księdza po kolendzie....ale czytam i opowiadam dziecku
biblie.. jak i historie z morałem z innych świetych ksiąg. w kościele
syn bywa z babcią ..
mówicie ż e w każdej chwili można zrezygnować z uczestniczenia na
lekcji religii?, i ż e moga w niej uczestniczyć dzieci niewierzących?
właściwie dla czego jest religia a nie religioznawstwo?????
no tak wiem ... 95% katolików... ciekawe ilu z nich taak na prawde...

i jeszcze jedno...

[alexolo]

troche z tym pytaniem o zdanie sześcio siedmio ośmio latka to lekkie przegięcie... taki mały człowiek może i ma swoje zdanie ...ale czy powinno sie je realizowac? mój ma swoje zdanie na temat basenu, tańców...i czytania... nie chce nie lubi nie interesuje go to...ale jednak dąze z całych sił aby "polubił", myśle że rodzice nie powinni w 100% brac pod uwage chęci i niechęci swoich małoletnich dzieci.. to my w tych poczatkowych latach musimy podejmowac decyzje..... i to jest wielki cięzar i odpowiedzialnośc
śmiesza mnie wiec wypowiedzi rodziców.... gdy mówią " moja sześciolatka postanowiła ż e nie będzie chodzić do kościoła......" dla mnie jest oczywiste że znaczy to to samo... " postanowiłam ż e moja sześciolatka nie bedzie chodzić do kościoła" a nie zwalanie cięzaru i skutku takiej decyzji na dziecko.
hm tak wtej chwili myśle...moż e sie myle ...

[aluc]

się mylisz

kwestia uczestniczenia w życiu religijnym to jedna z tych spraw,
jakich nie mam zamiaru stawiać na ostrzu noża, także pomiędzy mną a
moim wierzącym partnerem, dziecko podjęło jedynie decyzję, że nie
chce chodzić na religię, która wszak obowiązkowa nie jest (podobnie
jak np. kółko matematyczne czy piłka nożna), argumentując to w
sposób, który stawiał tamę wszelkim ewentualnym zachętom, oraz
zostało poinformowane o konsekwencjach (brak komunii z przyległymi
atrakcjami)

to nie jest podejmowanie decyzji za dziecko, tylko gotowość do
przyjęcia decyzji, jaka ona by nie była - gdyby zdecydował, że
chodzi dalej, to by chodził, musiałby jedynie w dalszym ciągu znosić
mój absolutny brak zaangażowania

młody zresztą o wypisanie go z religii nalegał już od połowy
zerówki, zatem ergo zachęcany i nakłaniany był przez dobre półtora
roku, to chyba wystarczający czas próby

[a.nancy]

> CZY JEST MOZLIWOŚĆ UCZESTNICENIA DZIECKA w religii jako osoby
> swieckiej.. oczywiście ocenianej z przekazywanej wiedzy... ale czy
> osoba prowadzaca religie uszanuje moją decyzje ?

a jak ty sobie wyobrazasz taka lekcje? katechetka mowiac np. o obowiazku
chodzenia do kosciola ma zaznaczac: ale Pawelka to nie dotyczy?

> czy deklarując sie
> jako osoba niewierzaca czy jako agnosta.. nie mam prawa posłac
> dziecka aby poznało religie k. jako przedmiot wiedzy o
> społeczeństwie ..historii i tradycji?

masz prawo poslac dziecko na religie, ale nie masz wplywu na to, co tam uslyszy.
podstawa programowa nie przewiduje zajec "wprowadzenie do historii i tradycji
katolicyzmu".
mozesz poslac dziecko na religie i - przygotowac sie na wszelkie konsekwencje. i
wiele trudnych rozmow.

[omat_koboska]

> > CZY JEST MOZLIWOŚĆ UCZESTNICENIA DZIECKA w religii jako osoby
> > swieckiej.. oczywiście ocenianej z przekazywanej wiedzy... ale czy
> > osoba prowadzaca religie uszanuje moją decyzje ?
>
> a jak ty sobie wyobrazasz taka lekcje? katechetka mowiac np. o obowiazku
> chodzenia do kosciola ma zaznaczac: ale Pawelka to nie dotyczy?

Hmm, wyznanie nie ma znaczenia na dopuszczenie do uczestnictwa w lekcjach religii. Liczy się TYLKO I WYŁĄCZNIE życzenie rodziców. A pani na religii powinna mówić, że obowiązek uczestnictwa w rytuałach dotyczy osób wierzących, niemałoletnich i zdrowych.

> masz prawo poslac dziecko na religie, ale nie masz wplywu na to, co tam uslyszy

na to nikt nie ma wpływu, wierzący, nawet moher, też nie

Mój chodzi bo chce, bo na reli jest fajnie: tańce, zabawy, rysowanie, kolorowanie, śpiewanie. Jak zaczną się "nieobowiązkowe" wycieczki do kościoła to pewnie zrezygnuje.

[sion2]

Jako katechetka (nie ucząca już) nie mialabym nic przeciwko
uczestniczeniu dziecka niewierzącego w roli tzw wolengo słuchacza
na moich lekcjach. Oczywiscie realizowalabym podstawe programową
wcale nie dostosowując jej do dziecka niewierzacego gdyż pozostałe
dzieci w klasie tez mają swoje prawa i zostały zapisane na religię
w okreslonym celu.
Lekcje religii nie są wykładami o róznych wierzeniach ale są
przekazem wiary katolickiej i zapisując dziecko tak małe na
religie musisz miec tego swiadomośc, że ono nie odróżni jednego od
drugiego. W związku z czym szybko pojawi się u niego konflikt
sumienia. Na religii bedzie slyszalo że jest Bóg, że można z Nim
rozmawiać, że stworzył człowieka aby obdarzyc go miłoscią, że kiedy
człowiek zbładził zesłał sowjego Syna Jezusa itd itd. będzie
slyszec że trzeba się modlić, uczestniczyc we mszy w niedziele (nie
mylić z "chodzeniem do kosciola"), bedzie sie dowiadywac co to są
sakramenty - wszystko jako pewnik a nie jako jedna z wielu
opcji możliwych do wierzenia. Małe dziecko nie bedzie w stanie
sobie poradzić z tym że dowiaduje się jak wazna jest wiara w Boga a
w domu bedzie slyszalo że to jedna z wielu baśni i mitów jakie
wytworzyli ludzie.
Ponieważ wiek 6-10 lat jest czasem gdy staramy się utrwalic w
dziecku dobre nawyki, dlatego dzieci są pytane czy były na mszy w
niedziele czy nie. Jednoczesnie im sie tlumaczy że gdy chciały iśc
a rodzice nie pozwolili albo zorgaizowali wyjazd na działkę to nie
popełniają grzechu żadnego.
W 2 klasie jest przygotowanie do I Komunii i wtedy w celach
organizacyjnych są spotkania w kościele. Dążymy do tego aby dziecko
jak najbardziej świadomie przystepowalo do sakramentów Komunii i
spowiedzi. Dlatego w 2 klasie jest duzo spotkan w kosciele, na
koniec włacznie z probna spowiedzią aby dzieci nie bały się
konfesjonału.
Myslę że wariant wolnego sluchacza to się sprawdza najwczesniej w 4
klasie. Choć z drugiej strony wtedy dziecko nie uslyszy wiele o
fundamentalnych prawdach wiary bo te sie omawia w klasach 0-3.
Poza tym dzieci uczą się wielu modlitw, prawd wiary, przykazan itd
i sa z tego oceniane. NIe wiem jak mialabym wytlumaczyc dzieciom ze
dziecka X to nie obowiązuje.

Pytanie dlaczego na religii katolickiej się uczy wierzyć po
katolicku a nie przedstawia chrzescijanstwo jako zbiór
mitów "rzymskich" uwazam za smieszne.


I przy okazji - miej swiadomosc ze złamaliscie przyrzeczenie
złozone na chrzcie dziecka, że bedziecie je wychowywac po katolicku
i w wierze oraz prowadzic do sakramentów. W ogóle po co
oczchrziliscie dziecko?

[0golone_jajka]

Małe dziecko nie bedzie w stanie
> sobie poradzić z tym że dowiaduje się jak wazna jest wiara w Boga a
> w domu bedzie slyszalo że to jedna z wielu baśni i mitów jakie
> wytworzyli ludzie.

Na jakiej podstawie tak twierdzisz? Ja mojemu tłumaczę, że różni ludzi lubią różne jedzenie, różne sporty, różne rozrywki i w końcu różni ludzie wierzą w różne rzeczy. I to nie jest nic dziwnego. W rodzinie zresztą mam dość bogaty przekrój - od bardzo wierzącej i praktykującej babci, poprzez żydów, agnostyków i ateistów. I tłumaczę, że babcia wierzy, że Jezus to bóg, że ciocia nie wierzy że Jezus to bóg, że agnostycy nie wiedzą jak to jest i oczywiście nie wierzą, a aeiści twierdzą, że bogów nie ma. I dziecko to, jak sądzę, doskonale rozumie. Dzieci są mądrzejsze niż się nam wydaje czasami.
Dlaczego przekazywać im JEDNĄ WERSJĘ twierdząc, że jest ona jedyna i prawdziwa? Skoro tych wersji jest multum? To NIEUCZCIWE.

> Ponieważ wiek 6-10 lat jest czasem gdy staramy się utrwalic w
> dziecku dobre nawyki, dlatego dzieci są pytane czy były na mszy w
> niedziele czy nie. Jednoczesnie im sie tlumaczy że gdy chciały iśc
> a rodzice nie pozwolili albo zorgaizowali wyjazd na działkę to nie
> popełniają grzechu żadnego.

Niektóre katechetki niestety straszą dzieci piekłem. Ale miejmy nadzieję, że to są wyjątki, albo wręcz historyjki wymyślone przez antyklerykałów.

> W 2 klasie jest przygotowanie do I Komunii i wtedy w celach
> organizacyjnych są spotkania w kościele. Dążymy do tego aby dziecko
> jak najbardziej świadomie przystepowalo do sakramentów Komunii i
> spowiedzi. Dlatego w 2 klasie jest duzo spotkan w kosciele, na
> koniec włacznie z probna spowiedzią aby dzieci nie bały się
> konfesjonału.

Dzięki, że mi powiedziałaś. Mój mały raczej tego nie zniesie. Bedę mógł go psychicznie przygotować, na to co się będzie działo za rok w szkole. Jak często są organizowane wizyty w kościele? Jak często są obowiązkowe msze?

> Poza tym dzieci uczą się wielu modlitw, prawd wiary, przykazan itd
> i sa z tego oceniane. NIe wiem jak mialabym wytlumaczyc dzieciom ze
> dziecka X to nie obowiązuje.

No przecież "wolnego słuchacza", jak go nazywasz, obowiązuje ten sam program czyli nauczenie się owych rzeczy, które wymieniłaś. Więc oceniasz go dokładnie tak samo. Za wiedzę a nie za chodzenie do kościoła - przypominam.

> Pytanie dlaczego na religii katolickiej się uczy wierzyć po
> katolicku a nie przedstawia chrzescijanstwo jako zbiór
> mitów "rzymskich" uwazam za smieszne.

A ja nie. Dla mnie ta sytuacja jest chora. "Uczyć wierzyć"? Co to ma znaczyć? Wiara to łaska i nie można się jej "nauczyć". A na religii jest po prostu indoktrynacja.

> I przy okazji - miej swiadomosc ze złamaliscie przyrzeczenie
> złozone na chrzcie dziecka, że bedziecie je wychowywac po katolicku
> i w wierze oraz prowadzic do sakramentów. W ogóle po co
> oczchrziliscie dziecko?

Tu sion2 ma absolutną rację. Jak się powiedziało A, to trzeba powiedzieć B. Z drugiej strony należy uszanować wolę dziecka. Ja mojego nie ochrzciłem - niech samo zdecyduje jak dorośnie.

dla czego?

[alexolo]

I przy okazji - miej swiadomosc ze złamaliscie przyrzeczenie
złozone na chrzcie dziecka, że bedziecie je wychowywac po katolicku
i w wierze oraz prowadzic do sakramentów. W ogóle po co
oczchrziliscie dziecko?

przez presje społeczna , przez strach przed rodzina .. obawa przed
zranieniem najblizszych,,, poniewaz nauczono mnie słuchac i przyjmować
pewniki a nie mysleć, poniewaz z obawy przed kara boska długo nie
miałam swego zdania, teraz wszystko postrzegam inaczej, podziwiam i
szanuję wszystkich prawdziwie wierzących.. zazdroszczę im spokoju ducha i
pweności w to co wierzą.. ja tego nie rozumiem ale bbb chce zrozumiec
szukam i pwenie nie znajde...ale staram sie

[sion2]

Najczęstszym zwrotem powtarzanym do nas w Nowym Testamencie
jest "radujcie się". Bardzo współczuję postawy lękowej, ktora
zaowocowala bardzo słabą i niedojrzałą wiarą. Taka wiara nie ma
szans.
Wiara nie jest czyms co "spada" na człowieka, jeden dostaje a drugi
nie. Owszem jest łaską ale stoi u bramy serca każdego człowieka
i zależy od niego czy bedzie wierzył czy nie. Żeby uwierzyć
trzeba chcieć. Mieć dobrą wolę.
Celowe uprawianie relatywizmu religijnego nie jest postawą "chcę
uwierzyć ale nie mogę" tylko jest podcinaniem sobie gałęzi na
której siedzisz.
Ja wiem sporo o róznych religiach, czytałam i mity i basnie i
ksiązki które z założenia miały mnie odwieśc od wiary. Nic mnie od
niej nie odwiedzie bo naprawdę szukałam Chrystusa a nie
usprawiedliwienia dla swojej letniości, ignorancji religijnej itp.
Życzę ci tego samego.

[jankomama]

ja niestety uwierzyć nie mogę odkąd skończyłam ok.9 lat, jestem agnostyczką,
choć byłam wychowywana w wierze katolickiej (pamiętam jak zgadzałam sie chodzić
z babcią do kościoła tylko dlatego, że lubiłam melodię psalmów i mogłam sobie
pospiewać)

syn (10 lat) jest wychowywany w wierze (mąż katolik) i ja nie protestuję, bo
przecież zgodziłam się go ochrzcić (a tam jest wiadoma deklaracja), chodzi na
religię, bo chce (od 4 klasy go pytam), ale na pytanie czy pójdzie z tatą do
koscioła ma dosłownie łzy w oczach (mówi, że nie znosi chodzić i nie chodzi, a
potem idzie do spowiedzi i mówi teksty w stylu: nie byłem w kościele 55razy za
co przepraszam )

dużo rozmawiamy, ostatnio pytał mnie czy wierze w niebo - powiedziałam, że nie
na to on, że będzie wierzył, bo jakby musiał umrzeć, a nieba nie ma to by się
chyba załamał

przykład na to, że nasze dzieci mają czasami bardzo mocne odmienne przekonanie
niż rodzice i czasem też myślą samodzielnie

[sion2]

Odkąd skonczylam 13 lat moja wiara jest tylko moim i wyłacznie moim
osobistym wyborem. Matka az do mojego 20 roku zycia unikala religii
i kosciola jak ognia, zniechecala mnie i brata. Tata byl wierzacy,
do niczego nas nie zmuszał, był i jest bardzo uczciwym i dobrym
czlowiekiem, zawsze nam tlumaczyl rozne zawilosci wiary, gesty na
mszy sw - od kiedy zrozumialam czym jest msza sw i uczestniczylam w
niej a nie chodzilam jako bezmyslny widz, zniknal problem "nie chce
mi sie", dodam ze tata ma nie tylko wyzsze wyksztalcenie ale z nauk
scislych i doktorat z elektroniki. Przeszlam normalna dla kazdego
negacje, wątpliwosci ale bylam uczciwa w poszukiwaniach. Odnalazlam
Chrystusa, zachwycił mnie i uwierzyłam Jemu. Samodzielnie.

[0golone_jajka]

Gratulacje. Ja przeszedłem niemal identyczną drogę, tyle że w przeciwnym kierunku. I też jestem szczęśliwy.

[mamamaja30]

Chyba nie bardzo... Moim skromnym zdaniem, to Ty dalej szukasz.
Udzielasz się we wszystkich wątkach, w których pojawia się
słowo "kościół", "religia", "wiara" i to zazwyczaj chcesz "nawracać"
na swoją drogę. Myślę, że byłbyś niezłym księdzem

Sion2

[alexolo]

swoimi wypowiedziami jednogłosnie mówisz .. Bóg jest!!!
I raczej nie dopuszczasz mysli że go nie ma, i raczej uznajesz
wszystkich myslących unaczej,,,i zastanawiajacych sie ,, jako stworzenia
błądzące.. a może to ludzie wierzący pobłądzili. ... boja sie
żyć i do pełni szczęscia potrzebiją w coś wierzyc w czymś mieć
nadzieje żyć w " duchowej wspólnocie.." Z pewnościa znasz historie KK
lepiej niz każdy z przecietnych ludzi... nie zastanawia cię to
wszystko co działo sie przez te 2 tys lat...i to że 90% wszylkich
obrządków... wytycznych.... stworzyli sami ludzie na potrzeby kościoła..?
Bezgraniczna wiara w boga i przekonanie o tym że KK jest jedyna
słuszną drogą ... strach przed poznaniem innych wiar i kultur... nie
zastanawianie sie jak powstały i dla czego sie podzieliły... jest
tym samym jak by sie upierać że tylko najlepsze sa ogórki kiszone
( bo tak powinno być , bo tak mówi tradycja, bo tak nas wychowano,
bo bezpieczniej mówić że tylko "kiszone"... wszelkie przejawy
zastanawiania sie nad małosolnymi, sałatkami, mizeria .. sa traktowane
jako przejaw braku dobrej woli, przejaw zdrady...i grozi kara wieczna )
porównanie nie zupełnie przypadkowe...prozaiczne...i nikogo nie chce urazic..
zapędziłam sie a toz to forum o naszych pociechach

[0golone_jajka]

wyśmienite porównanie wiary rzymsko-katolickiej to ogórków kiszonych
Sion2 pewnie nie odpowie, bo poczuła się urażona

[sion2]

Denerwuje cie że ktos moze wierzyc w Boga? chcialabys zamknąc mi
usta, nie wolno mi nawet powiedziec o swojej osobistej wierze?
uuuuu nieładnie

W zasadzie nie mamy po co dalej rozmawiac bowiem nie interesuje
mnie udawadnianie że nie jestem wielbładem. Doskonale wiem że są
ludzie wierzacyi niewierzacy, sama mam talich w rodzinie, mam
przyjaciol ateistow, żyjacych bez slubow i ciocie co za protestanta
wyszła za mąź, znam inne religie wiecej niz niejeden katolik bo
mialam na studiach religioznstwo, nie robie niczego ze strachu
przed karą piekielną, wierzę bo chcę i doswiadczam obecnosci Boga w
zyciu. Myslę tez samodzielnie .
Wiesz na czym polega twoj problem? chyba na tym że dla ciebie jest
nie do przyjecia że mozna wierzyc i uzywac rozumu, myslec
samodzielnie i zgadzac sie z nauka Kosciola, wierzyc bo sie ufa
Bogu i Go doswiadcza w zyciu a nie bo ktos mi kazał albo straszył
pieklem. Tak wiec to zdecydowaniety masz ogrnaiczone horyzonty .

wiara to siostra nieszczęścia

[0golone_jajka]

Nie wiem czy powinienem, ale postaram się to zrobić delikatnie i bez konkretów.
Otóż są na świecie osoby doświadczone przez los (boga?), ich życie nie jest łatwe, wciąż borykają się z różnego rodzaju problemami, zdrowotnymi, finansowymi, rodzinnymi, osobistymi. I naprawdę jest ich sporo. I nie przemijają. Jedyną nadzieją dla takich osób jest wiara i zaufanie "sile wyższej", której nie rozumiemy (my, maluczcy), ale która chce dla nas dobrze, nawet jak my uważamy, że jest wprost przeciwnie. Z taką wiarą faktycznie łatwiej przejść przez niekończące się pasma nieszczęść. Nic więc dziwnego, że takie osoby bywają tak bardzo wierzące. Choć bywa że wątpią, że złorzeczą. Ale jednak chcą ufać. Oczywiście część odwróci się od boga, bo ile razy można się modlić o zdrowie, a dostawać chorobę? Ale niektórzy, mimo tego wszystkiego trwają w wierze. I każde, nawet najdrobniejsze zdarzenie pozytywne interpretują jako "doświadczanie boga". Z nieszczęściami różnie bywa. Albo to działanie szatana, albo przypadku, albo boski plan (którego nie rozumiemy itd). Jedno i drugie umacnie takie osoby w wierze. Bo każde nieszczęście to kolejny test wiary i siły. To kolejny pagórek na drodze do szczęścia wiecznego, którego (na ziemi pozbawione) tak bardzo oczekują, że boją się odwrócić od ostatniej nadziei.

Taka właśnie jest Sion2. Chętnie bym jej pomógł, ale wiem, że ode mnie, wstrętnego ateisty (którym nie jestem) i antyklerykała (którym jestem) pomocy nie przyjmie. A może to bóg chciał postawić mnie na jej drodze, a ona to odrzuca? Kto wie?

Sion2 - powodzenia!

[0golone_jajka]

Fakt, udzielam się. Fakt, chcę pokazać ludziom, że MOŻNA INACZEJ niż tylko i wyłącznie tak jak powie ksiądz. Czy szukam? Nie wiem. Czy chcę nawracać? Raczej chcę pokazać inną drogę - wybór należy do każdego z nas.
Ale mam nadzieję, że widzisz różnicę pomiędzy wpisami moimi a sion2, jeśli chodzi o agresję, insynuacje, kulturę itd?

[mamamaja30]

Widzę, że jesteś konsekwentny w tym co robisz i w co wierzysz.
Sprawa religii i wiary jest bardzo osobista i każdy powinien dążyć
do szczęścia na swój sposób (oczywiście nie raniąc innych). Mnie
osobiście, jako praktykującej katoliczce nie przeszkadzają ludzie
nie wierzący, ateiści, agności itp, natomiast nie potrafię zrozumieć
tych, którzy deklarują, że dla nich religia to bzdura, a dzieci do
chrztu i komunii wysyłają, robiąc im wodę z mózgu, a i sami stają na
ślubnym kobiercu, przysięgając przed ołtarzem. Jaki mają w tym cel?
Jeżeli dziecko na religii słyszy i robi co innego, a w domu jest
wychowywane w innym "klimacie" to po jaki grzyb to wszystko? Dla
mnie to zwykłe tchórzostwo i robienie za przeproszeniem d... z
gęby, "co ludzie powiedzą". Bierzmy pełną odpowiedzialność za swoje
poglądy. Wracając do tematu tego wątku to nie posłałabym dziecka na
religię, jeżeli moja rodzina byłaby niewierząca, tak samo jak nie
poślę swojego dziecka, które jest wychowywane w rodzinie katolickiej
na np. zbór świadków jehowy. Co zrobi, jak będzie dorosły, jaką
drogę wybierze, to już jest jego sprawa, ale dopóki go wychowuję,
robię to w mojej wierze i zgodnie z moim sumieniem. A o religiach
przodków czy innych religiach świata można np. w internecie poczytać.

[0golone_jajka]

Co zrobi, jak będzie dorosły, jaką
> drogę wybierze, to już jest jego sprawa, ale dopóki go wychowuję,
> robię to w mojej wierze i zgodnie z moim sumieniem. A o religiach
> przodków czy innych religiach świata można np. w internecie poczytać.

O dojrzewaniu, seksie, antykoncepcji też może w necie poczytać/pooglądać. Pytanie czy nie rolą rodziców jest o tym z dzieckiem porozmawiać. Ja staram się mówić dziecku O WSZYSTKIM, nie udając, że jest tylko jedno jedyne rozwiązanie i nie wskazując nawet innych. Bo co innego powiedzieć, że są, ale że za najlepsze uważa się to i to, a co innego w ogóle nie wspomnieć o innych możliwościach. To tak jakbyś nawet nie wspomniała, że poza językiem polskim ludzie posługują się tysiącami innych językówi nie tylko i wyłącznie ten sposób porozumiewania się jest stosowany na świecie. Jasne, może się tego dziecko dowiedzieć z internetu. Wszystkiego się może z internetu dowiedzieć. Ale czy tak powinno być? A jak nie ma netu? To się nie dowie?

[mamamaja30]

Internet to był tylko przykład, wiedzę można czerpać z różnych
źródeł. Chodziło mi o to, w jakim klimacie dziecko wzrasta: jeżeli w
rodzinie katolickiej, to naturalne jest to, że chodzi do Kościoła,
modli się, uczęszcza na religię itp, jeżeli w rodzinie niewierzącej,
to nie chodzi do Kościoła, na religię, jeżeli w rodzinie żydowskiej,
islamskiej czy jakiejkolwiek innej, to dla mnie jest naturalne, że
wychowywane jest w duchu pewnych obrzędów, tradycji itp. Moje
dziecko również pyta i dużo rozmawiamy, na różne tematy, poza tym
samo zauważa różne postawy i zachowania. Dla mnie osobiście
najważniejsze są proste, ludzkie zasady, jakie w religii katolickiej
są zawarte, bez żadnego ślepego fanatycznego uwielbienia dla Rydzyka
i jemu podobnych. Jako Polka i katoliczka nie umiem nauczyć swojego
dziecka języka chińskiego, którego nie znam i islamu, ale polskiego
owszem, a to, że przekazuję mu pewną postawę związaną z religią jest
dla mnie czymś naturalnym. Tak samo, jak Ty przedstawiasz swojemu
dziecku swoją postawę.

[0golone_jajka]

Ale angielskiego już możesz pewnie choć trochę nauczyć? To czemu nie powiesz dziecku, że tylko 1 na 5 ludzi na świecie uważa Jezusa za boga? Przecież to nic trudnego.

[pam_71]

Jaki mają w tym cel?
Jeżeli dziecko na religii słyszy i robi co innego, a w domu jest
wychowywane w innym "klimacie" to po jaki grzyb to wszystko?

Moje dzieci chodzą na religię katolicką, bo ich Tata (jak i cała jego rodzina)
jest osoba wierzącą. Mi obecnie najbliżej do agnostyka Ich droga kościelna
to mój kompromis. Z resztą - powiem szczerze - kiedyś KK i wiara w Jezusa dała
mi wiele. Wtedy Umiem to uszanować. A w domu wychowuję w klimacie tolerancji
dla innych poglądów. Bo ludzie mają "wolną wolę" ....

[pam_71]

dużo rozmawiamy, ostatnio pytał mnie czy wierze w niebo - powiedziałam, że nie
> na to on, że będzie wierzył, bo jakby musiał umrzeć, a nieba nie ma to by się
> chyba załamał

Myślę, że większości ludzi właśnie dlatego "wierzy" (w coś wyższego, moc
sprawczą, energię etc.) Jesteśmy często zbyt słabi (ja np. nie jestem już
tak odważna )aby przyjąć, że po śmierci to już tylko "białe robaczki" ... ;-p
Z wiarą jest łatwiej (jakakolwiek by nie była ... ).

a co było przed urodzeniem?

[0golone_jajka]

Ja to już z moim przerabiałem. Martwił się co będzie po śmierci, gdzie będzie mama, misio i w ogóle wszyscy. Martwił się, że już nas nie zobaczy (jakoś przeoczył fakt, że to najpierw my umrzemy i że tak przez kilkadziesiąt lat nas widywał nie będzie). No to ja go zapytałem co robił PRZED urodzeniem. Nie zrozumiał. To drążę - czy przed urodzeniem było ci źle, że nie ma mamy i taty i misia i zabawek, czy martwiłeś się czymś, czy chciałeś żeby było inaczej? Mówi, że nie pamięta nic, że nie wie. No to ja mu na to, że najprawdopodobniej tak samo będzie po śmierci. Uspokoił się. Przestał się przejmować istnieniem czy nieistnieniem nieba.

[pam_71]

Przed urodzeniem była komórka jajowa i szczęśliwy plemnik, któremu się udało
Powiem szczerze, że nigdy jeszcze nie podchodziłam do problemu co było "przed" ...
To drążę - czy przed urodzeniem było ci źle, że nie ma mamy i taty i misia i za
> bawek, czy martwiłeś się czymś, czy chciałeś żeby było inaczej? Mówi, że nie pa
> mięta nic, że nie wie. No to ja mu na to, że najprawdopodobniej tak samo będzie
> po śmierci. Uspokoił się. Przestał się przejmować istnieniem czy nieistnieniem
> nieba.
Teoria ciekawa

[0golone_jajka]

> Powiem szczerze, że nigdy jeszcze nie podchodziłam do problemu co było "przed"

Bo zostałaś wychowana w katolicyzmie. Inne wiary podejmują ten temat. U nas się nad tym nikt nie zastanawia. I nie ma problemu, żeby przyjąć że przed urodzeniem (dobra, przed poczęciem) nas po prostu nie było. Nie było, nie istnieliśmy, nie czuliśmy i kropka. Ba, nawet duszy nie było. Bo ona przecież wstępuje w ciało dopiero po poczęciu (w różnych terminach wg różnych teologów - nie znam aktualnej wykładni Kościoła nt tego kiedy dusza ma się pojawiać - to się zmieniało na przestrzeni wieków). I jakoś nikt nie ma problemu, że go nie było PRZED. A (prawie) wszyscy mają problem, że ich nie będzie PO. Nielogiczne jak dla mnie.

[pam_71]

Bo zostałaś wychowana w katolicyzmie.
Tak. W naszym kraju jakoś ciężko od tego uciec ;-p

I jakoś nikt nie ma problemu, że go nie było PRZED. A (
> prawie) wszyscy mają problem, że ich nie będzie PO. Nielogiczne jak dla mnie.

Może dlatego, że "przed" to już historia i to "co było" można już tylko
powspominać ... a to "po" ciągle przed nami nikt nie udowodnił co tam jest. Ani
Ci "za" ani Ci "przeciw".
Swoją drogą, kiedy umiera ktoś bliski - bardzo ciężko jest pogodzić się z faktem
że już nigdy Go nie zobaczymy, nie porozmawiamy, nie zjemy razem obiady etc. W
takim wypadku "wiara" w spotkanie po śmierci często pozwala żyć dalej ...
powiedzmy w miarę normalnie.

[0golone_jajka]

> Swoją drogą, kiedy umiera ktoś bliski - bardzo ciężko jest pogodzić się z fakte
> m
> że już nigdy Go nie zobaczymy, nie porozmawiamy, nie zjemy razem obiady etc. W
> takim wypadku "wiara" w spotkanie po śmierci często pozwala żyć dalej ...
> powiedzmy w miarę normalnie.

To prawda. Wiara pomaga wielu ludziom. Dla mnie to mrzonki i ułuda.