Moja córka i Edyp?

[oczko5]

Moja córka ma sześć lat. Martwię się bo codziennie słyszę, że ona chce byc
chłopcem. Bawi się w rycerzy, biega, krzyczy młodszej siostrze mowi ze jest
jej bratem a w kazdej zabawie wybiera role typowo męskie. Czy to jest jeszcze
kompleks Edypa czy problem płci? To wszystko trwa już o mniej więcej od
trzech lat. Nie wiem jak jej pomóc. Z jednej strony denerwuję się z drugiej
strony nie chcę szukać problemu. Co mi poradzicie?
Czy ktoś już spotkał się z czymś takim?

[andaba]

Moja ma prawie 5. Mówi byłem, zrobiłem itp. Chce obciąć włosy, woli spodnie,
twierdzi, że chce być chłopcem. Przy tym jest typową babą - o ubranie wieczne
awantury, ciągle jej coś nie pasuje, najchętniej by sobie robiła makijaż,
spinki i frotki wybiera pół godziny i kocha chłopów!!! Jak jej nie przejdzie to
zrobi mnie babcią w wieku dwunastu lat. Na razie ćwiczy wdzięk na wujkach i
kuzynach, ale z pełnym powodzeniem.
Myślę, że to udawanie chłopca to po prostu przekora.
Dodam, że moja ma trzech braci.

[oczko5]

Andaba dziekuje. Moja corka nie ma braci.
Mam nadzieje ze to jej przejdzie.
Moja tez kłoci sie o ubrania szczegolnie męskie takie z fajnymi znaczkami i
spodnie. Poza tym do tej pory nie chciała obciąć włosów a w niedzielę nawet
przyniosła mi nożyczki i zaczęł przylizywać włosy śliną, zdziwiłam się bo moj
mąż nigdy tak nie robi. Dziś rano wykrzyczła mi że chłopaki mają fajtusie i ona
tez tylko, że takiego malutkiego. Zrestą w przedszkolu to właśnie z chłopakami
jest najlepsza zabawa. Nie wiem mam nadzieje ze to przetrzymam. Pozdrawiam.

[kadarka75]

hmmm...nie chcę nikogo martwić, ale mam znajomego, który urodził się
dziewczynką...zawsze w dzieciństwie ubierała się po męsku i bawiła w męskie
zabawy, ale wszyscy uznawali, że taki ma po prostu charakter, przejdzie jej z
wiekiem. Otóż nie przeszło. Miała problemy ze odnalezieniem się we własnym
ciele, nijak nie potrafiła przystosować się do comiesięcznych kobiecych
przypadłości, nigdy nie miała partnera. Zaprzyjaźniła się bliżej ze swoją
przyjaciółką z podwórka, jako dorosłe osoby razem zaczęły chodzić po
psychologach, specjalizujących się w tego typu przypadkach. Dziś ta dziewczynka
jest po operacji zmiany płci. Jest wysokim, przystojnym facetem i naprawdę nikt
by nie uwierzył, że kiedyś było inaczej(nawet ja mam problem z myśleniem o nim
jako o niej, a myslałam, że nie uda mi się przestawić)

[andaba]

Faktycznie, dość stresujący przypadek. Ale ja mimo to się łudzę, że to tylko
przekora. Chociaż ja nigdy nie chciałam być chłopcem, mimo ze przekorna podobno
byłam.

[oczko5]

Mam nadzieję, że moja córka nie będzie musiała męczyć się sama ze sobą i że
jest to faktycznie tylko problem przekory. Nie chodzi mi o to że nie
zaakceptuję jej jako chłopca ale nie wiem jak z nią rozmawiać i jak jej pomóc.

[bb12]

Twoje obawy może rozwiać jedynie wizyta u psychologa.Na pewno pomoże.
www.forumpediatryczne.pl/md.php?name=mtxt&file=article&sid=1923&m=0
Na terenie prawie każdego miasta znajduje się poradnia psychologiczno-
pedagogiczna.Tam powinnaś się udać.Termin Ci wyznaczą.Możliwe że będzie dość
odległy[2-3 mies.].
Zostaje jeszcze droga prywatna.

[andaba]

bb12 napisała:

> Twoje obawy może rozwiać jedynie wizyta u psychologa.Na pewno pomoże

Na prawdę uważasz, że u 5-6 letniego dziecka w takiej sytuacji potrzebny jest
psycholog?! A co zrobi? Jeżeli to przekora, to robienie z igły wideł zaostrzy
sytuację, a jeżeli to jakieś poważniejsze zaburzenia to i tak guzik pomoże.
O problemie z identyfikacą własnej płci można mówić pod koniec okresu
dojrzewania, a nie u przedszkolaka.

[gosza26]

Przepraszam a jakie masz uprawinienia żeby wiedzę psychologiczną sprowadzać do
stwierdzenia to i tak niewiele pomoże?? TYlko dobry, dziecięcy psycholog może
stwierdzić czy i jakie dziecko ma zaburzenia. Nawet 5-latka. Im wczesniej
postawiona diagnoza i tym większe szanse na to żeby pomóc dziecku.

Nie wiem jakim trzeba byc rodzicem, żeby nie wykorzystac każdego możliwego
rozwiązania,żeby pomóc swojemu dziecku.

[mayessa]

Nie przesadzalabym.Jak byalm mala tez koniecznie chcialam byc chlopcem.Do tego
stopnia, ze mówilam"Mamusiu, a mozna obciac Lukaszowi siusiaczek mnie przyszyc
i on bylby dziewczynka a ja chlopcem?" Trwalo to jakis czas i sie skonczylo.Nie
bylo zadnych wizyt u psychologa a ja nie mam problemów ze swoja osobowaoscia i
plcia.(nie mam polskiej czcionki)

[agasz3]

Nie wiem dlaczego demonizujecie wizytę u psychologa- konsultacja i rozmowa
zdobrym specjalistą nie zaszkodzi ani rodzicom, ani dziecku-to oczywiscie moje
zdanie. Zycze powodzenia Oczko, we wszytkim co piszesz jest tyle troski o
dziecko.

[mayessa]

Nikt nie demonizuje psychologów tylko czasem nie ma co przesadzac. Ale
oczywiscie jesli cos zabrnelo bardzo daleko to takie wizyty sa wskazane