moja 6 letnia żarłoczna córka

[agnisiaz]

własnie mam problem poniewaz ona wiecznie by jadła już nie moge patrzec jak
jej nie zamyka sie buzia a to jabłko a to banan, mandarynka, kanapeczka,
płateczki zaczne chyba zamykac lodówke na klucz juz i tak na wierzchu nie
zostawiam nic oprócz owoców ale i tak mam problem ona najchetniej kluski
ziemniaki i takie tam w przedszkolu juz zrobiłam zakaz dokładek poniewaz i
tam jadła do bólu, Wika ma chore nerki i Pani doktór zabronniła jej tyć a ona
w pasie ma tyle ile grubsza modelka waży 28 kg i ma 128 cm, ale jest taka
nabita i ma olbrzymi brzuch nie moge kupic jej spodni koszmar może ktoś ma
jakąś radę
aga mama wiki

[lideczka_27]

Mam ten sam problem ze swoją przybraną córką. Po prostu ograniczyłam jedzenie,
gdy z nami zamieszkała, udałam się z nią do lekarza i zapytałam co mam zrobić z
tym zapuszczonym dzieckiem (u matki i babki rąbała bez ograniczeń - głównie
słodkie, co zaowocowało nie tylko dużą nadwagą, ale i "wspaniałą" próchnicą).
Mi się w głowie nie mieściło, że pięciolatce robi się jajecznicę z 5 jaj i to
jest jeszcze powód do dumy, że dziecko tak pięknie je! Dostałyśmy wiele
wskazówek no i jest duża poprawa. Oczywiście bywało ciężko, bo dziecko robiło
minę jakbyś chciała je zagłodzić na śmierć, dochodziło nawet do tego, że
wydłubywało z dywanu ziarenka cukru, które rozsypał młodszy brat, a ja nie
zdążyłam jeszcze odkurzyć Więc tak: wszystko lekkie, dobrze strawne,
słodycze ograniczone (u mnie mała je codziennie, ale mało - np. dwie kosteczki
czekolady a nie całą albo i dwie jak to bywało dawniej). Owoce (banany
odradzam - to tuczący owoc, więc ogranicz), syte śniadania, obiady urozmaicone
(więcej duszonych rzeczy, jeśli smażone, to krótko), lekkie kolacje (najpóźniej
o 19.00). Młoda ma odchodzić od stołu z lekkim uczuciem niedosytu. Czasem, gdy
patrzę jak je, nie wiem już co robić... To takie napychanie się, popychanie
niemal do gardła, właściwie żarcie a nie najadanie się. To tak, jakby się bała,
że jej ktoś zje i tak było od zawsze... Bardzo pilnuję jej sposobu jedzenia,
teraz ma już 7 lat i naprawdę nie jest mi z nią łatwo iść "między ludzi"... W
przedszkolu wypisałam ją z posiłków, je tylko w domu - mam kontrolę co i w
jakich ilościach. Panie nie mają jej dożywiać choć wiem, że im truła, ale miała
w końcu rozmowę z ojcem, przed którym czuje respekt i jest spokój. Obecnie dużo
mi zeszczuplała, wyciągnęła się i wyładniała. Ma też lepszą kondycję, jest
ruchowo sprawniejsza, mniej podatna na wszelkiego rodzaju infekcje -
zakończyliśmy już spotkania ze stomatologiem i nadal trzymamy się wytycznych.
Wkrótce idziemy do jakiegoś magika od żywienia, bo jedzenie, jakie na
przestrzeni lat zafundowali jej dorośli (dużo gotowców, konserwantów, drobiu
szpikowanego ulepszaczami itd.) odbiło się niekorzystnie na zdrowiu (zaburzona
gospodarka hormonalna). Z doświadczenia wiem, że najważniejsza jest
konsekwencja i nie uleganie dziecku - ono jeszcze nie rozumie, że zdrowie to
sprawa priorytetowa, a na czasy nastolatkowe, gdy dziewczynkom zaczyna zależeć
na ładnym wyglądzie, nie ma co czekać, bo bywa za późno...

pozdrawiam
lidka

[aka10]

Trzymac sie sztywno godzin posilkow-3 glowne i dwa male i nie dawac NIC
pomiedzy,nawet owocow.Slodycze proponuje raz w tygodniu po obiedzie i
koniec.Ograniczyc soki do np.szklanki dziennie,do picia dawac miedzy posilkami
zwykla wode.Po pewnym czasie zoladek sie przyzwyczai do tego,ze nie jest
wypychany do granic mozliwosci.Pozdrawiam i zycze powodzenia.

[agnisiaz]

dziekuje Wam slicznie dziewczyny macie racje powoli zacznę wprowadzac niektóre
Wasze rady z posiłków w przedszkolu nie zrezygnuje poniewaz pracuje i nie miał
by jej kto odbierac wczesniej ale Panie wiedza co jej wolno a co nie wiec
przestrzegają moich zaleceń a w domu właśnie ... po prostu zero słodyczy
faktycznie bedzie jeden dzień na nie zero chipsów i woda do picia,
trzymajcie kciuki
aga mama wiki

[makowapanienka2]

Ja zauważyłam że moja córka więcej je jak siedzi w domu i jej się nudzi, dlatego
jak chce coś zjeść a jeszcze nie pora to staram się ją czymś zająć. Na szczęście
nie ma nadwagi ale chuda też nie jest.

[dorjana1]

Niektóre zwroty zabrzmiały tu jakos tak zimno i bez serca.Wydaje mi sie że
przede wszystkim jak bierzemy sie za odchudzanie własnych dzieci połknijmy
wiedzę o kalorich i podstawach żywienia.
A po drugie, może wasze dziewczynki coś sobie rekompensują jedzeniem ?
Rozejrzyjcie sie czy wszystko działa.I na miłośc boską nie robcie wyrzutów i
ogólnie nie mówcie ciagle tym dzieciom swoich spostrzezen dotyczacych ich
jedzenia.To są dziewczynki to co usłyszą wróci juz za kilka lat w postaci tej
przekletej anoreksji lub bulimii.Nauczą sie tego ze sa gorsze mimo ze chcecie
im pomóc.
Dorota,7 lat walki z anoreksją.

[lideczka_27]

Przed odchudzaniem (to nie jest dobre stwierdzenie, ale może o tym potem)
dziecka, należy przede wszystkim odwiedzić kilku lekarzy. Myśmy musieli
odwiedzić czterech: pediatrę, dietetyka, endokrynologa i psychologa
dziecięcego. I czterej lekarze (łącznie z psychologiem) właśnie przygotowali
nas (i prowadzą nadal) do walki z otyłością. W naszym przypadku właśnie
nieposkromiony apetyt i wygląd mała zawdzięczała niefrasobliwości dorosłych
oraz ich "dobrymi chęciami" i wg specjalistów to była najkrótsza droga do
bulimii lub anoreksji - bo za lat kilka nagle dziecko zechciałoby walczyć z
własnym wyglądem tymi drastycznymi metodami. Nasza psycholog każe (!) właśnie
na każdym kroku pilnować, gadać, upominać i nie jest to jakaś obiegowa
tendencja, ale metoda opracowana pod to konkretnie dziecko. mMże zimno, może
bez serca, ale idzie ku zdrowiu i jest to jedyna droga wytyczona przez sztab
ludzi, którzy się na tym znają - gdybym polegała tylko na sobie, zapewne dziś
nie bylibyśmy nawet w połowie tego, co osiągnęliśmy, nie powiem, żeby było
łatwo, bo czasem serce boli, ale jeśli sprawa jest zaawansowana, to trzeba
twardo - jak z narkomanem czy alkoholikiem. Dlatego rodzicom doradzam
konsultacje z psychologiem także, niech pozna Wasze dziecko i doradzi jak
postępować - dorjana1 proponuje łagodne metody, które w naszym przypadku byłyby
całkowicie nieskuteczne.

pozdrawiam
lidka

PS. Nasz lekarz mówi, że nie wolno dziecku mówić, że się go odchudza, tylko dba
o zdrowie i sportowy wygląd, względnie ładną sylwetkę - m.in też po to, by
dziewczynki nie miały zakodowane w głowach, że odchudzanie się to jakaś norma i
czynność, którą się wdraża już w dzieciństwie.

do dorjana1

[agnisiaz]

w moim przypadku nie jest to moje widzi mi się tylko sprawa zdrowotna, Wika ma
chore nerki które niestety nie wytrzymują obciążenia tuszą, a co za tym idzie
innymi powiązanymi z tym sprawami (za długo by pisać) i Pani nefrolog kazała
bezwzględnie ograniczyc jedzenie odwiediliśmy dwóch lekarzy ale nic ciekawego
nie doradzili wiec miałam nadzieje że któraś z Was miała podobne przeżycia,
nie jest to odchudzanie na zasadzie nic nie jesz, tylko jesz tak aby sie nie
utuczyć i moje dziecko wie że musi sie ograniczać ale głowa swoje a brzuch
swoje niestety a do bulimi i anoreksji jej daleko
pozdrawiam aga

[verdana]

A mnie się cos tu nie podoba. 128 cm. i 28 kg. to bardzo przyzwoita norma,
nawet bez nadwagi - odchudzanie dziecka bez nadwagi jest na pewno dziwnym
pomysłem. Jesli dziecko ma wzdęty brzuch, a waży tyle ile powinno to samo
odchudzanie nie pomoze - przyczyną bowiem nie jest otyłość, tylko co innego - a
co - moze powiedzieć tylko lekarz.
Zbijanie wagi prawidłowo ważącego dziecka nie jest obojetne dla zdrowia. Są,
niestety obecnie lekarze, którzy najchętniej doprowadziliby wszystkie dzieci i
dorosłych do wygladu modelek - niezależnie od skutków psychologicznych i
zdrowotnych. Nie ukrywam, że gdyby ktos kazał mi odchudzać dziecko ważące 28 kg
przy wzroscie 128 cm. poszukałabym pilnie konsultacji innego lekarza. (Moje
dziecko z tą sama wagą lekarze uznali wręcz za "szczupłe")
I dodatkowa uwaga - ja, jako dziecko byłam za gruba. Rodzice pilnowali, abym za
dużo nie jadła, wydzielali rzadko słodycze itd. Całe dzieciństwo i młodość
miałam swiadomość, ze jestem obrzydliwie otyła, nieatrakcyjna dla chłopaków i
nikomu z tak paskudną figurą podobać się nie mogę. Nie chodziłam w krótkich
spódnicach, kostiumach kapielowych, krótkich spodniach. Nie oczekiwałam, ze
jakiś facet na mnie spojrzy.
Taka świadomość mam do dziś. Absolutnie nie akceptuję swojego wyglądu, każdy
kilogram który mi przybywa to powód do rozpaczy. Kiedy teraz popatrzałam na
swoje zdjęcia z dzieciństwa okazało się, ze jest na nich dziewczynka z
niewielką nadwagą - nie o figurze modelki, ale całkiem do przyjęcia.
Z jednej strony rodzice mieli rację, ustrzegli mnie przed otyłością. Z drugiej
strony przekonali mnie, ze jestem gruba, ohydna i nieatrakcyjna (ale uwaga -
oni NIGDY czegos takiego nie powiedzieli, po prostu pilnujac, żebym nie jadła,
przekazywali mi wiadomość, że tak jak jest - jest niedobrze). Nigdy też nie
potrafiłam już cieszyć się jedzeniem. Lubię jeść, ale cokolwiek zjem, mam
wyrzuty sumienia.
Oczywiście, że trzeba pilnować, aby dzieci nie tyły. Ale np. rady pani
psycholog, by stale upominać i zachęcać do "lepszego wyglądu" sa najlepszą
drogą do tego, co mnie spotkało - dziewczyna z lekką nadwagą przeszła przez
całą młodość ze świadomością, ze jest otyłą, tłustą krową.

[agnisiaz]

no niestety nie zgadzam się moja Wika niestety ma ogromne brzuszysko obwód
brzucha 70 cm to chyba nie mało a co do wagi to nie oddzwierciedla tego jak ona
wygląda ogólnie wszystko poza brzuchem jest normalne jest taka nabita, była
badana byłysmy w szpitalu i nie potwierdzili wzdętego brzucha jako przyczyne
jakiegoś choróbska, nerki ma chore o czym dowiedzieliśmy sie jak była mała i to
że jest taka nabita powoduje wydzielanie moczu o dużej zawartości kryształków
które podrazniają narządy wewnetrzne i powoduja że w moczu znajduja się
czerwone i białe ciałka - to tak po chłopsku wytłumaczone, wiec nie widze sensu
łazic bez przerwy po różnych lekarzach którzy i tak nic mądrego nie powiedzą bo
już się nachodziłyśmy

od drugiej strny problemu

[roseanne]

jesli choroba nerek polega miedzy innymi na wydalaniu krysztalkow z moczem to
zapowiedz kamicy w przyszlosci, mam to, wiem

nalezalo by przyjzec sie dokladnie skladowi chemicznemu tych zlogow i pod tym
kontem zmodyfikowac diete
no i oczywiscie musi duzo pic, ale zapewne wiecie od dawna

[agnisiaz]

no właśnie i tu mamy problem bo nikt nam nie powiedział jak ją zmodyfikować
żeby było dobrze chociaż byłysmy w szpitalu i miałyśmy od groma badań włacznie
z nakłuciami itp a co do picia to fakt pijemy jak smok wawelski wszędzie i
litry wody nawet powiedziano żeby dawac Wice przed jedzeniem wode aby mniej
zjadała
napisz prosze co u Ciebie zmieniono w diecie
aga

[roseanne]

moje kamienie to szczawiany wapnia

nie wolno mi szczawiu, szpinaku (choc podjadam bo uwielbiam), rabarbaru
powinnam uwazac z fasola, kawa, czekolada, kakaem


tu wiecej informacji
www.twojadieta.info/dieta/w_kamicy%20_nerkowej/
www.borgir.pl/czytelnia/nm_cump/01php

poprawka linka

[roseanne]

roseanne napisała:

>target="_blank">www.twojadieta.info/dieta/w_kamicy%20_nerkowej/</a>
> www.borgis.pl/czytelnia/nm_cump/01php

dziekuje

[agnisiaz]

[sandvika]

Moja mała ma podobne problemy - jest dzieckiem dorze jedzącym, okrągłym, jednak
bez nadwagi (ty byś pewnie określiła ją jako "nabitą").

Miała też bardzo duży brzuszek, rano było o.k., ale jak wracała z przedszkola
wyglądała, jak gdyby połknęła balonik. Zaczęliśmy myśleć o odchudzaniu, ale
gastroenterolog stwierdziła, że problemmem nie jest jedzenie, tylko "nawykowe
połykanie powietrza". Można temu zapobiec podając dziecku kropelki espumisan.
Widzę kolosalną różnicę. Teraz "strenowujemy" brzuch bo ma przez te lata
wiotczałe mięśnie brzucha i boimy się o kręgosłup.

sandvika napisz proszę...

[agnisiaz]

gdzie mieszkasz i czy ten Twój gastroenterolog jest państwowy prywatny nigdy
nie słyszałam o takie specjalności
kurcze a może i my łykamy to powietrze czy cos takiego...
aga

[sandvika]

Gastroenterolog to specjalista od przewodu pokarmowego i żywienia (tak na
chopski rozum - dokładnej definjicji nie znam). Jak najbardziej państwowy, ze
Sczecina, poradnia przy szpitalu kilinicznym na Unii.

Niby proste, ale nikt nie zwróciła nam wczesniej na to uwagi, a ze względu na
ten wydenty brzuszek mała przegina się do przodu i może jej polecieć kręgosłup.
A niestety, teraz wzmocnić te mięśnie brzuch nie jest wcale łatwo.

[agnisiaz]

super ja jestem z warszawy ale zaczne u nas szukać takiej specjalności
kto wie trzeba szukać każdego rozwiązania
pozdrawiam aga mama wiki

[maak3]

zajrzałam do siatek centylowych i 6 letnia panna przy wzroscie 128 i wadze 28
wg tych siatek jest bardzo proporcjonalna!
a okrągły brzuszek do tego wieku przynależy jak najbardziej i z czasem sie po
prostu spłaszczy
a co nerek to trzeba po prostu przestrzegac zaleceń lekarza i już!
zmartwiło mnie to jak piszą mamy o wadze dzieci i o tym , ze się waga dziecka i
wygląd im nie podoba...
jaką szansę te maluchy bedą miały by zbudowac w sobie przekonanie o tym, że sa
ładne, atrakcyjne.... skoro rodzice w nich tego nie widzą
ma jak najbardziej racje verdana pisząc o tym...
dziecko spostrzega siebie takim jak spostrzega go rodzic, rówieśnicy i jak ma
kurcze budowac swoj pozytywny obraz siebie skoro otoczenie jest z jego wygladu
niezadowolone....
a co do tego psychologa co każe chodzić za dzieckiem i pilnowac i gadac - to ja
bym daleko od niego uciekała... bo to zwyczajnie w świecie może nasilić
kłopot....
to nie tędy droga...
trzeba najpierw zrozumiec co stoi za tym,ze dziecko potrzebuje tyle jeść ( o
ile nie stoi za tym medyczna przyczyna)
(jeśli chodzi o te przybraną córke w postach wyzej to oczywista sprawa jest, ze
je na potegę, bo to jest jej poczucie bezpieczeństwa - jeśli da się to poczucie
bezpieczeństwa emocjoalnego, stabilnosci zyciowej to jedzenie na potęgę zmaleje
i to trzeba przeczekac serwując zdrowe przekąski, zas zabranianie jedzenia,
ograniczanie, bieganie w związku z tym po lekarzach może byc odebrane przez
dziecko jako odrzucenie...)
w ogóle o ile konieczne jest stosowanie jakichkowliek diet odchudzających w
przypadku dzieci to wydaje mi sie niezbedne skorzystanie przez rodziców (!) z
porad dobrego psychologa od zaburzeń jedzenia....

[lideczka_27]

Nasza młoda przy wzroście 130 cm ważyła w swej "szczytowej formie" 47,5 kg. Mam
nadzieję, że teraz nikt nas nie posądzi, że przeszkadzało nam kilka zbędnych
kilogramów czy widok dziecka raptem "nabitego".

> a co do tego psychologa co każe chodzić za dzieckiem i pilnowac i gadac - to
ja
>
> bym daleko od niego uciekała... bo to zwyczajnie w świecie może nasilić
> kłopot....
> to nie tędy droga...


Wiem, że to brzmi okropnie, ale czy znasz lub verdana nasza małą? Wiem, że dużo
rzeczy odbiera się personalnie, z własnego doświadczenia, natomiast bez
kontaktu z dzieckiem, bez znajomości jego charakteru i ogólnie całej sprawy
uważam, że dość pochopne jest ferowanie takich sądów i skreślanie lekarza.

> trzeba najpierw zrozumiec co stoi za tym,ze dziecko potrzebuje tyle jeść ( o
> ile nie stoi za tym medyczna przyczyna)

Właśnie tak się stało i stąd taki a nie inny sposób postępowania z dzieckiem
doktor nam podyktowała.

> (jeśli chodzi o te przybraną córke w postach wyzej to oczywista sprawa jest,
ze je na potegę, bo to jest jej poczucie bezpieczeństwa - jeśli da się to
poczucie bezpieczeństwa emocjoalnego, stabilnosci zyciowej to jedzenie na
potęgę zmaleje i to trzeba przeczekac serwując zdrowe przekąski, zas
zabranianie jedzenia, ograniczanie, bieganie w związku z tym po lekarzach może
byc odebrane przez dziecko jako odrzucenie...)


A to jest już uwaga niesprawiedliwa i krzywdząca, napisana bez kompletnej
znajomości tematu. Napisałaś "oczywiste" i postawiłaś konkretny
warunek "jeśli". Niestety nie trafiłaś, choć może w 90 % podobnych przypadków
tak jest, to jednak nie tu. Odkąd dziecko już nie mieszka z matką, MA
stabilizację emocjonalną, świadomość, że jest potrzebne i kochane - dopiero
teraz. Zostało stwierdzone, że nadwaga wzięła się po prostu ze złego żywienia
dziecka, a w końcowym okresie życia z matką także ze stresu, jakiego matka
dziecku przysparzała. Dziecko na potęgę jadło po prostu od zawsze. Matka
twierdziła, że jej to nie przeszkadza i po prostu zmieniała lekarzy, którzy
mówili wprost, że dzieckiem natychmiast trzeba się zająć, bo jest źle. W tej
sprawie interweniowała przychodnia, dyrekcja przedszkola, stąd też mąż miał
opinię, bo w sądzie temat był omawiany także (przy okazji rozprawy o przejęcie
opieki na dzieckiem).
Teraz jest to tylko przywyczajenie, które mamy po prostu wspólnie
pokonać. "Bieganie po lekarzach" wzięło się z grubej nadwagi i innych problemów
zdrowotnych (w tym także z przedwczesnego dojrzewania fizycznego i rozbudzenia
seksualnego) a nie z tego, że nie mam co robić z czasem to sobie po lekarzach z
dzieckiem biegam. Dziecko czuje się akceptowane bo codzienność sprawia, że może
się tak czuć - wiele aspektów życia, nie tylko ten problem.

Acha i jeszcze to: nie zabraniam jedzenia, napisałam, że ograniczam (na
przykładach: jajecznica nie z 5 czy 6 jaj, tylko dwóch, kanapki 2 lub 3 nie 7,
filet z piersi kurczaka w miejsce trzech itd., czekolada: kilka kostek a nie od
razu cała tabliczka poprawiona paczką chipsów itd. itd.). Słodycze mała dostaje
codziennie, choć doradzano nam wprowadzić tylko jeden słodki dzień w tygodniu -
uznałam, że ten sposób byłby katorgą, więc słodycze zostają, ale już
ograniczone.

Wydaje mi się, że taką wymianę doświadczeń okrojoną z różnych szczegółów
poszczególnego przypadku (nie sposób przecież opisać wszystkich okoliczności)
lepiej traktować tylko jako ciekawostkę, może sugestię. I chyba warto mniej
pochopnie pisać o różnych "oczywistościach", bo łatwo o wnioski nie mające
wiele wspólnego z prawdą.

[agnisiaz]

zgadam sie i to w calej rozciagłości gdyz żadna z Nas nie zna do końca
konkretów poszczególnych sytuacji które wpływaja na Nasze decyzje,mój post był
powierzchowny nie wgłebiałam sie w szczegóły które może faktycznie pokazały by
w innym swietle problem
pozdrawiam aga mama wiki