czy 18-latka to jeszcze dziecko?

[pletwa3]

I dziecko, i nie dziecko. Dziecko, bo moja córka i ciężko się przestawić nagle
na myślenie o niej jak o dorosłej osobie. Nie dziecko, bo jednak już jakiś wiek
i poziom rozwoju osiągnęła....Jest niegłupia, raczej odpowiedzialna,
zrównoważona i nieskłonna do "szaleństw", nie mam z nią problemów większych
niż np. "znowu nie umyłaś po sobie wanny".
A zastanawiam się nad tym dlatego, że niedługo planujemy przeprowadzkę do
nowego domu na peryferiach miasta. Mieszkanie w centrum zostaje - i ona chce w
nim mieszkać sama. Bo ma blisko do szkoły i znajomych, bo dojazdy na tę "wieś"
bez samochodu są bardzo uciążliwe (fakt), a ona będzie musiała się uczyć do
matury i nie może tracić 2 -3 godzin dziennie na dojazdy.
Mój mąż (nie jest jej ojcem) jest zbulwersowany - uważa że to po prostu
niemożliwe, aby została sama. Ja myślę, że można by podyskutować, ustalić
jakieś zasady, przecież i tak będziemy ją mieć "na oku", nie wyjeżdżamy na
koniec świata....
No i co robić ? Kto ma rację ?

[Gość: mamusia]

od kilku lat mieszkam w niemczech, nie znam mlodego czlowieka, ktory
dobrowolnie mieszkalby po 18 roku zycia z rodzicami - no chyba, ze rzecz
dotyczy przyszlego spadkobiercy gospodarstwa rolnego. studiuje sie przewaznie
poza miejscem dotychczasowego zamieszkania i mieszka albo w akademiku (male
apartamenty) albo w tzw. "wspolnocie" czyli mieszkaniu wynajetym rzez kilka
osob. nie stwierdzam nadmiaru niechcianych ciaz, pijanstwa, przerwanych studiow.
ale.......tuz przed matura jest jednak pewne ryzyko. jednak w pierwszym
momencie czlowiek sie ta nowa wolnoscia zachlystuje, ale w trakcie studiow jest
czas, zeby zauwazyc braki w nauce, cos zaliczyc poprawkowo, nawet 2 razy etc.

[pletwa3]

To samo tłumaczę mojemu mężowi, to chyba tylko w Polsce jest taki zwyczaj
trzymania przy sobie "dzieci" jak najdłużej. Ja zresztą też mam pewne obawy co
do jej nauki, ale z drugiej strony - oboje pracujemy,wracamy pózno i nawet
mieszkając razem mamy mało możliwości kontrolowania jej. Uważam że jednak jest
na tyle dorosła, że sama rozumie potrzebę nauki. A jej postępowanie mnie w tym
utwierdza.
Niestety, moja rodzina nie popiera mnie w tym przekonaniu, patrzą na mnie wręcz
jak na wyrodną matkę, która chce się "pozbyć" dziecka.....

[roseanne]

w Kanadzie tez mlodziez po szkole sredniej wyprowadza sie "na swoje".
moze sprobuj test - zobacz, jak dalaby sobie rade przez krotki czas - tydzien.
Np wyjedz na wakacje ,do znajomych, a Ona niech sie zaopiekuje domem.
Wszystko na jedna karte?, niby tak, ale jak poradzi sobie przez tydzien, to i
szanse sa na dluzej.
Oczywiscie lepiej przekonac kogos, by "kontrolowal sytuacje"
pozdrawiam

[pletwa3]

roseanne napisał(a):

> w Kanadzie tez mlodziez po szkole sredniej wyprowadza sie "na swoje".
> moze sprobuj test - zobacz, jak dalaby sobie rade przez krotki czas - tydzien.
> Np wyjedz na wakacje ,do znajomych, a Ona niech sie zaopiekuje domem.
> Wszystko na jedna karte?, niby tak, ale jak poradzi sobie przez tydzien, to i
> szanse sa na dluzej.
> Oczywiscie lepiej przekonac kogos, by "kontrolowal sytuacje"
> pozdrawiam

W zeszłe wakacje została sama na tydzień, a potem we wrześniu - też na tydzień.
Ten drugi nasz wyjazd był większym wyzwaniem, bo ona już miała szkołę, a poza tym
zostawiliśmy jej pod opieką nie tylko koty, ale i psy (trzy). Dała sobie świetnie
radę, dyskretną kontrolę sprawowała zaprzyjazniona sąsiadka, ale nie miała
potrzeby interweniować. Mieszkanie może nie lśniło czystością, ale generalnie nie
było się do czego przyczepić. Więc myślę, że "chrzest bojowy" ma już za sobą.

[esther]

Ja rowniez uwazam ze mieszkanie z rodzicami po 18-20 roku zycia to cos co chyba
tylko w Polsce jest przyjete. Dzieci mieszkaja z rodzicami do 30-tki a pozniej
oczekuje sie od nich ze z dnia na dzien beda samodzielne. Ja wyprowadzilam sie
z domu majac 19 lat - rodzice nawet z dzieckiem pod dachem nie maja wielkiego
wyplywu na nie, wiec lepiej aby sie po prostu nauczylo samodzielnosci.

[Gość: dodo]

tosia skonczyla 18 lat 3 marca.
od wrzesnia bedzie mieszkac oddalona od nas o 3/4 kontynentu (my - toronto,
tosia - vancouver).
czego sie boje najbardziej? tego, ze bedzie jezdzic sama samochodem na narty
do whistler a droga tam jest jednopasmowa, bywa oblodzona i... wyobraznia mamy
dziala, same wiecie...
a powaznie? coz - uczy sie wysmienicie bez popychania, z pieniedzmi radzi sobie
lepiej niz ja kiedykolwiek, przezyla w zeszlym roku super-smutny zawod milosny,
ktory ja chyba sporo nauczyl, gotowac umie, prac tez... nie ma sily - poradzi
sobie
pletwo, twoja corka na pewno tez. a jestem pewna, ze jesli widzi wasze
watpliwosci to tym bardziej doceni gdy sie jednak "ugniecie" - juz nie raz sie
przekonalam, ze te dzieciaki szanuja nas bardziej, gdy widza nasza "walke
wewnetrzna". powodzenia!

[pletwa3]

Cieszę się, że jednak nie jestem wyrodną matką )) i dziękuję za poparcie.
Może to rzeczywiście w dużym stopniu kwestia obyczajowości, na Zachodzie takie
postępowanie jest normalne, u nas robi się z tego wielkie halo. Zaraz wszyscy
podejrzewają co najmniej "rozpad więzi rodzinnych" i przewidują, że
pozostawiony "sam sobie" dzieciak natychmiast przestanie się uczyć, zejdzie na
zła drogę, wpadnie w alkoholizm, narkomanię, zajdzie w ciążę ..... A to jednak
już nie jest dzieciak, przynajmniej ja do swojego mam zaufanie. Cóż - myślę, że
po prostu spróbujemy - i okaże się "w praniu" ! Mam nadzieję, że córka stanie
na wysokości zadania i rodzina przestanie wydziwiać. Zresztą argumenty mojej
Mamy ("a kto jej jeść zrobi") są żenujące.

[esther]

Masz zupelna racje - tez zauwazylam ze w Polsce jesli rodzice sie kompletnie
nie poswiecaja i kontroluja dzieci do 30tki uwaza sie ich za wyrodnych Moja
mame czesto pytano jak mogla tak pozwolic na moj wyjazd (mialam 19 lat). Ona po
prostu mowi ze jej rola jest wspierac a nie zniechecac i pilnowac. No i
samodzielnosci nie uczy sie przez kontrole

[Gość: Ala]

Oczywiscie, ze ty masz racje. Nie rozumiem postawy twojego meza.

4pletwa3

[Gość: mariusz]

siemaszqa
mam 22 lata
wyprowadziłem się z domu na osiem letnich miesięcy mając 17, do 19 roku życia
wracałem tylko na zimę, a od 3 lat niezależnie od rodziców wynajmuję.
Fakt-robię co chcę, i nie zawsze jest to( a raczej zwykle nie jest ), to, co
moja mama by chciała ( z tatą nie gadam od 4 lat, ale to inna bajka )
niezależność mnie tylko z mamą zbliżyła- jak się spotykamy, to się lepiej
rozumiemy, bo miewamy podobne problemy itp, a co najważniejsze, nie jesteśmy na
siebie skazani.Do wykolejenia mi daleko- praca jest, studia do przodu idą-
Twoja córka na pewno sobie poradzi-odpowiedzialności najłatwiej nauczyć się
samemu.


Jedno pytanie ( no, może 2 )do Twojego męża-czy uważa on, że jako
osimnastolatek
1. nie poradziłby sobie
2. nie byłby z tego zadowolony
skoro odpowiedzi na tak, to w takim razie, czego brakuje Twojej córce- jak
znajdziecie konkrety, to zawsze można jakoś sensownie porozmawiać


a zachowanie? hmmm... "zapomniałwół, jak cielęciem bół??"
ale przecież na normalnych wyrośliście, więc co tu się martwić

jeszcze raz zachęcam
pozrdo