takie różne

[Gość: emma]

Może mój problem nie jest szczególnie ważny , ale dla mnie istotny. Mam
córkę ,która od losu dostała wszystko :urodę , bystrość , liczne talenty.Jest
szkolną i rodzinną gwiazdą.Co zrobi , zawsze z sukcesem. I mój syn -
zagubiony , roztrzepany marzyciel , wrażliwiec , który ma kłopoty w
kontaktach towarzyskich , a w szkole radzi sobie średnio , bo szczególnie
lotny nie jest.Wiecie jak trudno uchronić go przed kompleksami.Co z tego , że
wyciągam każdy jego malutki sukces.Od ludzi ciągle słyszy : Ala to , Ala
tamto , jaka śliczna , jaka zdolna.I tak ta moja córka jest wspaniała , że
jeszcze nie zwariowała od tych zachwytów i jest normalna. Kocham ich oboje ,
ale wiecie , trudno chować tak różną dwójkę.Boję się o syna - nie chcę , by
wyróśł na zakompleksionego faceta. Już teraz często pasuje , bo Ala zrobi to
lepiej. Czy ktoś ma podobne problemy - dzieci o bardzo różnym potencjale ,
różnych zdolnościach i , co tu kryć , jedno urodziwe , drugie - w oczach
ludzi , wręcz brzydkie? Jak ja chciałabym mieć parkę przeciętniaków!!!

[roseanne]

dzieci sa zawsze rozne.
Jeszcze nie raz sie zdziwisz obserwujac swojego syna, uwierz mi ))


zycue potrafi podrzucac takie niespodzianki

[Gość: Janka]

Az mnie serce scisnelo czytajac Twoja wiadomosc.Scisnelo mnie tak bardzo,bo w
moim domu jest podobnie,z tym ze ja mam dwie corki:
Starsza,8-latka wieczna fajtlapa,z ogromnymi problemami w szkole,ciagle
brudna,koszulka bez przerwy wychodzi ze spodni,rozkosmana,taka zagubiona,przez
co robiaca wrazenie nie-za-inteligentnej,stawia pytania,ze glowa boli.....
Mlodsza,prawie 6-latka sliczna,czysciutka,obojetnie co by nie zalozyla,zawsze
wyglada wspaniale,pieknie rysuje,czyta,przenikliwa,zawsze wie,o co chodzi.....
Moglabym tak pisac i pisac.....I o jednaj i o drugiej!
Bo kocham obie i dla mnie obie sa wspaniale!Nie tylko ta mlodsza....
Ale swiat,otoczenie widzi raczej tylko to co jest widoczne na pierwszy rzut
oka,a to sa wlasnie te cechy opisanie przeze mnie powyzej.
Ja tez sie staram,podobnie jak Ty tylko czekam na najmniejszy chocby sukcesik
starszej,aby chwalic i dowartosciowywac.
Jednak trudy moje marne...im dziecko starsze,tym gorzej mi to wychodzi!
Jakby sie poddala,zniechecila,bo to i tak nie ma sensu....
Obie sie bardzo kochaja! Mlodsza bardzo czesto wystepuje w roli starszej,zapina
guziki,wiaze sznurowadla,broni w konfliktach z kolezankami! Rywalizacja tez sie
zdarza,to jasne,ale tak nie boli,bo sie przeciez wszyscy bardzo kochamy....
Gorzej dla taj starszej w wielkim swiecie,tam nie ma litosci!
Z wielka niecierpliwoscia,podobnie jak Ty czekam na wypowiedzi i opinie innych
Mam.Moze ktos,jako dziecko byl w podobnej sytuacji? przezyl cos podobnego??
Poradzcie cos!

[Gość: anka]

U mnie było podobnie, z tym że ja mam dwóch chłopców dwie skrajne osobowości,
dwa całkowicie różne charaktery i temperamenty. Teraz mają 13 i 11 lat i
nareszcie różnice miedzy nimi zaczynają sie zacierać albo może ja poprostu już
ich tak mocno nie dostrzegam czy może nie zwracam na to uwagi. Każdy z nich
jest indywidualnością i tak ich traktujemy. Najwiecej uwag od osób trzecich o
tym jacy oni są różni było w wieku przedszkolnym. Wtedy też podjeliśmy z mężem
decyzję, że będą uczyć się w dwóch różnych szkołach, mimo iż jedna z nich jest
dość daleko od domu i konieczne było dowożenie syna do szkoły i odbieranie. Ale
dzięki temu udało nam się uniknąć ciągłego porónywania ich przez nauczycieli,
stawiania za przykład itp. A w domu zawsze mówiliśmy i tłumaczylismy,że kazdy
człowiek, każde dziecko jest inne i za to własnie ich kochamy, każdy ma cos
innego do zaoferowania swiatu, co innego do pokazania. I właśnie dzieki temu,
że każdy inaczej wygląda, co innego lubi, inaczej się zachowuje, inaczej
reaguje, jest właśnie tym kim jest. Bardzo duzo pomogły nam też talenty
chłopaków - jeden uzdolniony plastycznie, a drugi uprawia akrobatyke sportową i
pływanie. To tak bardzo ogólnie i teraz juz trochę z dystansu, ale cały czas
pamietam jak mi przykro było słuchać powierzchownych opinii innych ludzi o tym
jaki to jeden z nich jest wspaniały a drugi "taki jakiś". Pozdrawiam ciepło

[Gość: Janka]

Bynajamniej nie mam pretensji do losu,ze mi dal dwojke roznych charakterami
dzieci.Zawsze pochwalalam i bede dalej chwalic wszylkie indywidualnosci ale....
Bardzo mnie boli,ze jedna coreczka dostala prawie wszystko,a druga tak
niewiele...I o ile tej mlodszej wszystko przychodzi tak latwo i
naturalnie,starsza musi o wszystko wlaczyc i to ze zdwojona sila.
Bardzo mi jej zal,a z drugiej strony mlodsza przeciez za to nic nie moze....

[Gość: Iza2]

Przerazajace jest, to co wypisujecie. Przeciez wy same
juz je zaszufladkowalyscie. Jedna jest brzydka, druga
jest piekna. Jedna madra, druga glupia. Przeciez skoro
tak myslicie, to wszelkie wasze wysilki udajace przed
nimi, ze jest inaczej nic nie daja. Dzieci sa na tyle
madre i spostrzegawcze, za na pewno zrozumialy jaka role
w rodzinie im przypisano i jak ja maja odgrywac. Czytalam
kiedys swietna ksiazke wlasnie o odgrywaniu rol, na pewno
jest cos na ten temat w Rodzenstwo bez rywalizacji pan
Faber i Mazlish. Radze poczytac troche na ten temat,
pogadac z kims, kto zupelnie z boku bedzie umial ocenic
wasz stosunek do obu dzieci, bo robicie im obu ogromna
krzywde przez sam fakt uznania, ze jedno jest gorsze.

[Gość: emma]

I zupełnie nie zrozumiałaś , Izo , naszych postów. Takie są fakty - córka jest
wybitnie uzdolniona , syn ma problemy z pamięcią , ona nadzwyczaj sprawna , on
ma wielkie kłopoty z koordynacją ruchową, Ala śmiała i przebojowa , on nie ma
nawet jednego kumpla. To los tak poszeregował moje dzieci. Ja pewnie nawet ,
jak to matka , kocham to słabsze pisklę mocniej(???) , Ale świat nie. Piszę o
tym jak zniwelować problem , szukam sposobu. Dopóki dzieci były małe
powtarzałam , że każde jest po prostu inne. Ale syn chodzi już do szkoły.
Płacze , że uczy się więcej , a Alka i tak ma same piątki , choć do książek
prawie nie zagląda.Jest coraz więcej takich sytuacji... Nasze dzieci są ze sobą
blisko , kochają się , ale syn zaczyna wierzyć , że jest gorszy. Ty mnie
kochasz , bo jesteś mamą , ale dzieci mówią , że jestem głupi... To nie jest
problem różnic w charakterach między przeciętnym rodzeństwem , to naprawdę dwie
skrajności.

iza PS

[Gość: emma]

Moje dzieci nie rywalizują ze sobą , czują się w domu bezpiecznie. Akceptuję
moje dzieci.

[Gość: Janka]

Droga Emmo!
I u mnie wlasnie jest tak samo.To nie rodzina krzywdzi,ale caly swiat z boku.
A ja jako matka nie potrafie zamknac oczu i udawac,ze nie ma problemu.
Problemy sa i beda coraz wieksze! tez szukam drog i sposobow by pomoc mojemu
dziecku,nic wiecej.W zadne szufladki nie upycham,bo to za mnie zrobilo
otoczenie a dziecko im starsze tym bardziej pragnie takze akceptacji z
zewnatrz,nie tylko tej na polu rodzinnym.
Wobraz sobie,ze moja corka tez nie ma przyjaciol i kolezanek,nie byla jeszcze
nigdy zaproszona do kogos z poza rodziny na urodziny i zawsze z zazdroscia i z
prawdziwym bolem patrzy jak to mlodsza sie szykuje i wychodzi.Staram sie ja
jakos podniesc na duchu,robimy sobie wtedy jakies babskie popoludnie w kinie
czy na lodach,ale powiedz sama,na jak dlugo tego starczy....????

[Gość: Iza2]

Ja tez mam dwoje roznych dzieci, kazdy ktory ma wiecej
niz jedno dziecko boryka sie w mniejszym lub wiekszym
stopniu z tymi problemami. Ale jesli dziecko nie jest
uposledzone umyslowo, to nie wierze, ze jedno jest we
wszystkim lepsze od drugiego. Tak jak napisala ktoras z
dziewczyn, moze powinno wyrzywac sie sportowo, badz
artystycznie. Nie mozna na dzieci patrzec przez pryzmat
osiagniec szkolnych i wygladu zewnetrznego. Jesli jest
bardziej balaganiarskie i roztrzepane, to na pewno ma
bujniejsza wyobraznie i wiecej fantazji. Trzeba zawsze i
stale szukac w obu ich indywidualnych zalet, a
zdecydowanie przestac ich w czymkolwiek porownywac.