"Stare" matki.

[agawamala]

[agawamala]

Coś mi ucieko- sorry.
Co sądzicie o tzw. "starych " matkach, czyli takich, które urodziły pierwsze, a
często i jedyne, dziecko ok. 35 roku życia lub później.
Czy są bardziej odpowiedzialne czy rozhisteryzowane?
Czy rozsądniejsze czy pełne lęku?
Czy dzieci takich matek( rodziców) są szczęśliwsze czy w jakimś stopniu
upośledzone ( oczywiście nie mam tu na myśli dzieci np. z zespołem Downa)?
Jak "stare matki" wychowują potomstwo - trzymają krótko, rozpieszczają?
Czy lepiej mieć późne dziecko czy wogóle zrezygnować z macierzyństwa?
I czy wogóle wiek matki ma jakiekolwiek znaczenie?
Napisałam ten post pod wpływem wypowiedzi jednej z internautek na temat matek
nastolatków gruuuuuuuuuubo po 45 roku życia.
Ciekawa jestem czy jej pogląd jest odosobniony.
Sama urodziłam dziecko w wieku 24 lat ( na przedostatnim roku studiów). Byłam
jedną z najmłodszych matek w swoim środowisku. Nie uważam, żeby wiek miał
większy wpływ na wychowanie dziecka. Decyduje osobowość rodziców.
Co więcej - starsi rodzice mogą zapewnić dziecku większą stabilizację , lepsze
warunki finansowe i bytowe. Gdyby nie pomoc moich rodziców ( okupiona
ingerencją we wszystkie sprawy związane z wychowaniem dziecka) na wiele rzeczy
nie byłoby nas stać( choćby wyjazdy na wakacje, naukę języków obcych, lepsze
ubrania, edukacyjne zabawki, komputer itp). Chociaż oboje z mężem mamy tzw.
dobre zawody ( co nie zawsze oznacza, że znakomicie płatne).
Ciekawa jestem Waszej opinii.

[cruella]

A co sądzisz o takich, które decydują się w wieku 45-50 lat???

[agawamala]

Trochę późno z biologicznego punktu widzenia ( samopoczucie w ciąży) i
wychowania ( dziecko w stosunkowo młodym wieku może zostać sierotą). Ale jeśli
matka jest zdrowa to czemu nie?

[cruella]

Takie zdrowe to te matki nie były. W przypadku jednej o mały włos nie
skończyłoby się ...lepiej nie mówić.
Druga przeleżała ciążę w łóżku

Ale przyznam, że żadna z nich nie podchodzi pod "klasyczną" matkę. Obydwie są
wszechwiedzące, wszystko czytały. Z pewnością mają większą wiedzę niż
nastolatka.Pozostałe ich dzieci mają już swoje dzieci. A one jak te babcie,
jedna ma teraz ok. 60 lat, druga pod 60, dzieci 9lat.

Jak to wygląda? Żeby nie przesadzić ale...mój syn biega, zmoczy buty, rozchoruje
się...jak to dziecko. Ich dzieci idą za rękę, nie ma mowy o żadnych szaleństwach
w śniegu, zbieraniu kapsli, graniu w piłkę... Wszystko jak w zegarku, idelanie,
sterylnie. W końcu mama i tata na emeryturze, mają czas dla dziecka.

Młode matki, pracujące z reguły dzielą czas między pracą, obowiązkami domowymi.
Same przyznacie, że mnóstwo spraw schodzi na plan dalszy, dzieci same uczą się
życia)))A u nich nawet sznurówki wiąże mama
Mama kontroluje życie dziecka, ma na to czas.

To tak ogólnie mówiąc)

[baba_ta_sama]

Ano, masz racje, stara matka ma inne podejscie do dziecka - ale niekoniecznie
wiaze za dziecko sznurowki (za dziecko w wieku szkolnym).

Przyznam szczerze, ze mam teraz zapedy kwoki, ale nie z racji wolnego czasu -
mam go malo, duzo pracuje, choc w domu i sama jestem sobie sterem, zeglarzem,
okretem - wolny zawod), ale z powodu tzw. doswiadczenia - przerost wyobrazni
czasami - ale walcze z tym. Dzieciak moze nie jest samodzielny, jak wiekszosc
rowiesnikow, ale niewiele mu brakuje. Powtarzam - zanim cos zrobie lub powiem,
zastanawiam sie nad tym pod katem nadopiekunczosci
Czyli - staram sie lamac steretyp "starej" matki

[cruella]

Nie chciałabym wyjść na jakąś segregatorkę, komu można a komu już nie wypada
urodzić dziecko.
Uważam, że zarówno matka 16-letnia jak i 50-letnia będą miały pewne "braki" z
powodu wieku. Choć zdarzają się wyjątki. W klasie mojego syna są dwie panie w
wieku dobrze powyżej 50lat, mające dzieci w wieku 9 lat. Jedna ma młodą duszę,
ta druga to typowa babcia (wiązanie sznurówek).

[agawamala]

Ja - rodząc po raz pierwszy w 24 roku życia też całą ciążę przeleżałam, a
poprzednią poroniłam. Miałam, choć ogólnie jestem osobą zdrową, nadciśnienie,
białkomocz. Po porodzie wszystko wróciło do normy.
Nad dzieckiem trzęsłam się niemiłosiernie. Spało ze mną w łóżku. Musiałam wziąć
urlop dziekański itp. Moja matka miała dużo więcej zdrowego rozsądku.
Też nie pozwalałam zbierać z ulicy śmieci, bałam się zabrać na basen czy narty.
Wspomniałam już wyżej o histerii przy pierwszym samodzielnym wyjeździe za
granicę.......
Potem wydoroślałam. Urodziło się drugie dziecko. Po raz pierwszy na basen
poszliśmy w wieku 3 miesięcy........ Jestem mniej wymagającą matką jeśli chodzi
o np. postępy w szkole, bardziej natomiast w sprawach ładu i porządku w
mieszkaniu.
Czy jest jakaś reguła? Nie sądzę.
P.S. A choroby dzieci przeżywam tak samo histerycznie w 24, 34 i późniejszych
latach życia.

[dobiesia]

Różnie sie ludziom życie układa...
Nie można wskazac kobiecie kiedy, w którym roku powinna urodzic. Czasami 18-
latka ma ułozone życie a czasami 45 latka dopiero je sobie układa...
Wiek matki nie ma znaczenia, raczej jej, jak by to powiedziec) rodzaj....Czy
jest dobra, opiekuńcza, zapobiegliwa, mądra itd.
Co innego,jesli chodzi o predyspozycje organizmu kobiety do zajścia w ciążę,
donoszenia, momentu porodu... Podobno najlepszy wiek to miedzy 18 a 24 rokiem
życia. Kobieta jest młoda, silna, lepiej znosi trudy ciąży, mniej cierpi
podczas porodu. Ale to juz całkiem inna historia. Nieprawdaż?

[agawamala]

Zgadzam się z przedmówczynią!

[nchyb]

nie potrafię się zgodzić z tezą, że powyżej 35-lat, to już stara matka...

> Sama urodziłam dziecko w wieku 24 lat ( na przedostatnim roku studiów). Byłam
> jedną z najmłodszych matek w swoim środowisku.
W tym samym wieku rodziłam starszego synka. Na porodówce byłam najstarszą
matką, i jedną z nielicznych, która diopiero pierwsze rodziła. Przeważaly 20-
latki z 2 i 3 dzieckiem...

> Czy są bardziej odpowiedzialne czy rozhisteryzowane?
> Czy rozsądniejsze czy pełne lęku?
Jedne są odpowiedzialniejsze, inne nie. Jedne histeryzują z byle głupoty, inne
nie, są rozsądne i bywają nie rozsądne...

> Czy dzieci takich matek( rodziców) są szczęśliwsze czy w jakimś stopniu
> upośledzone
O rety... Są normalne. Jak dzieci matek w każdym innym wieku...

> Czy lepiej mieć późne dziecko czy wogóle zrezygnować z macierzyństwa?
Zależy co dla kogo jest priorytetem i jak bardzo późne dziecko...

Ogólnie, sądzę że dobrze jest gdy mama jest mamą, a nie babcią, nie chciałabym
wzorem pewnej Rumunki rodzić dziecka w wieku ponad 60 lat, ale matka
dwudziestolatki mająca blisko 60 lat to już nie jest dziwo. Dzisiejsze 60-latki
są często duchowo młodsze niż te sprzed lat nastu.

[baba_ta_sama]

Ja naleze do tych "starych"
Mam corke prawie 27 letnia i niespelna 11-letniego syna. Jego rodzilam majac
prawie 40 lat ! Ale sie okropnie czulam posrod tych mlodziutkich kobiet na
porodowce.... Tzn. ja bylam bardzo szczesliwa, tylko tak jakos glupio mi
bylo... No bo taka ogromna roznica wieku.

A moje dzieci wychowywalam roznie. Uwazam, ze wiek matki, czasy i warunki w
jakich ona zyje, maja duzy wplyw na wychowanie dziecka. A jaki konkretnie?
To temat na ksiazke
Pozdrawiam
baba

[redudek]

Ja mam troje dzieci.
Najstarszy syn ma prawie 14 lat,średniak prawie 11 i zachciało nam sie córeczki
(co zresztą się udało)Córcia ma półtora roczku,a ja 34 lata skończone.
Powiem szczerze że czasem już mnie to przerasta i poprostu mi się nie
chce,ciągle się z nią bawić,pilnować.Cieszę się ogromnie że ją mam ,ale chcę
żeby już była większa a ja żebym mogła spokojnie usiąść i kawy się
napić.Czuję już że to nie te lata co kiedyś,hehehe
Ale jestem szczęśliwa,co tam mam narzekać

To ja napisałam

[nisar]

o matkach gruuubooo po czterdziestym piątym roku życia.
Sorry, mam z takimi kiepskie doświadczenia.
Co nie zmienia faktu, że mam cichą nadzieję taką zostać!!! (hi hi hi).

Poza tym zazwyczaj staram się nie generalizować, ale akurat w "tym temacie" na
razie nie trafiłam na matkę w miarę normalnie traktującą dziecko.

Prawdę powiedziawszy, w ogóle ostatnio trafiam głównie na te zakochane w
potomstwie, w sposób odbierający ostatnie przejawy rozsądku. Bywają i
dwudziestolatki. Tak że akurat nie wiek najbardziej mam tu na myśli.

[agawamala]

Trochę się plączesz. Z jednej strony wiek nie ma tu większego znaczenia, z
drugiej strony masz kiepskie doświadczenia ze "starymi" matkami.
Pamiętam sytuację , w której czekałam ( razem ze starą- pewnie
pięćdziesięcioletnią matką) na powrót SAMOLOTEM z kursu językowego naszych
dzieci.
Ja szalałam, robiłam mężowi awanturę, że nie wykupiliśmy opcji lotu ze
stewardessą, miałam przed oczami rozbity samolot itp. "Stara" matka ( na
dodatek jedynaka) spokojnie piła kawę i czekała na relacje z wakacji. Dodam, że
pierwszych wakacji bez rodziców!
To tylko jeden przykład. Choć urodziłam stosunkowo wcześnie- miałam kompleks
kwoki. Wyrosłam z niego w miarę upływu lat.

[nisar]

Dla jasności:
- zostałam matką w wieku 24 lat i oceniam siebie jako dość kwokowatą, ale na
punkcie bezpieczeństwa a nie słania płatków róż pod nogi
- u Młodej w klasie sytuacja jest jak opisałam. Nie wiem jaki wpływ na ten fakt
ma wiek matek, niemniej ich reakcje są wspólne, stąd skłonność do powiązania
ich z wiekiem i stanem rodzinnym.
- znam kilka matek, które mają sporą różnicę wieku między dziećmi (pierwsze
urodzone jako "dwudziestka" drugie pod czterdziestkę). Różnica w sposobie
wychowania tych dzieci u tych konkretnych pań wali po oczach. I nie jest to
korzystne - moim zdaniem - dla tych młodszych pociech
- mam nadzieję zostać jeszcze matką (najwcześniej za półtora roku - obecnie mam
35,5), więc będę matką podstarzałą zdecydowanie. Mam nadzieję zachować
rozsądek, czy mi się uda - zobaczymy.
Faktem niezaprzeczalnym (nawet patrząc po sobie) jest dla mnie, że matki
starsze "wiekiem i stażem" są bardziej wyrozumiałe (czasami przechodzi to
niestety w pobłażliwość) dla dzieci. U Młodej w klasie przybiera to formy dla
mnie nieakceptowalne.
Pozdrawiam

[agatka_s]

Nisar-rozumiem ze masz takie konkretne doswiadczenia-tego nie neguje

Tylko ze z wlasnych doswiadczen nie mozna wyciagac jakis globalnych wnioskow !

Kilka dni temu verdana i linka udawadnialy ze samotne matki (wszystkie jak
jeden maz) znecaja sie nad swoimi dziecmi, zyjac ich zyciem, realizujac-
rekompensujac swoje zaprzepaszczone zycie uczuciowe kosztem dziecu, tylko
dlatego ze jedna czy druga Pani zna jedna czy dwie takie (wstretne !) samotne
matki.

A ja znam 3 matki leworeczne, ktore biją swoje dzieci (nie znam, ale
mogłabym...), to czy mam twierdzic ze wszystkie matki leworeczne to potwory
ktore katuja dzieci ?

To absurd.

Fakt faktem natomiast ze starsi rodzice ze wzgledow biologicznych mja okreslone
trudnosci fizjologiczno-biologiczne (zespol Downa i inne choroby genetyczne,
trudnosci w donoszeniu ciazy itp). Czesciej tez pewnie wystepuja u nich z tym
zwiazane konsekwencje-nadopiekunczosc, wielka troska itp bo zazwyczaj te dzieci
bywaja bardzo wyczekiwane, okupione wieloma kosztami (nie jak u mlodych szast
prast i po krzyku). Czesciej osoby dojrzale-maja tez poprostu wiecej czasu
wiedzy, cierpliwosci, wyrozumialosci, lepsze warunki materialne itp. Wiec
statystycznie pewnie wsrod matek starszych cos tam ma szanse czesciej wystapic,
niz u mlodych.

No ale to nie oznacza ze bycie matka dojrzala (samotna, leworeczna itp itd)
oznacza ze jest sie A, B,C

Takie generalizowanie bywa przykre (wiem co mowie bo jestem mama samotna i
stworzenie kategorii "wyrodnych matek bo sa samotne" bardzo mnie zabolalo)

[nisar]

Słonko, po pierwsze primo: generalizowanie jest do dupy i niczego nie wnosi do
sprawy. Po drugie primo, jak słusznie napisał ktoś wyżej, sposób życia, w tym
sposób wychowywania dziecka, zależy od wielu czynników, w tym także wieku,
który przekłada się na doświadczenie. Po trzecie primo, zabiłabym każdego, kto
będzie twierdził że generalnie matki samotne są gorsze. One mają tak wielkie
poczucie winy wobec dziecka za wynalezienie mu durnego ojca, że wpędzanie ich w
jakiekolwiek inne poczucia winy jest straszne. Wiem co mówię, byłam samotną
matką. A tak naprawdę samotną matką zostaje się na całe życie (tzn. pewne
aspekty bycia samotnym rodzicem pozostają także na okres ponownego szczęśliwego
małżeństwa).
I jak już napisałam, mam nadzieję zdobyć się na decyzję o drugim dziecku, wiek
już poważny, ale nie sądzę bym straciła rozsądek. Niemniej na pewno będzie
inaczej niż przy Młodej.
Pozdrawiam Cię, dzielna Babo (każda samotna matka jest dzielna, nawet jak ryczy
w poduszkę).

[agatka_s]

nisar napisała:

No to super ze zgadzamy sie co do meritum !

A co do ryczenia w poduszke i dzielnosci-no ja jestem akurat samotna matka
nietypowa-bo moje dziecko to efekt najzwyklejszej wpadki, z facetem z ktorym w
zyciu nie chcialabym zakladac rodziny-milo spedzac czas-tak, pojsc do lozka-
tak, ale nie życ razem (wiele osob sie oburzy !). Samotne macierzynstwo bylo
moim wyborem (ja nie chcialam wychodzic za maz mimo takiej propozycji zaraz po
wpadce)-aczkolwiek pozniej skwapliwie wykorzystanym przez ojca mego syna-ktory
zniknal z naszego zycia na zawsze (mimo jakis tam deklaracji)- no nie zniknal
calkiem bo placi alimenty i to BAAAARDZO WYSOKIE.

Wyrzutow sumienia-nie mam, bo moje dziecko jest dla mnie najwiekszym szczesciem
i wydaje mi sie ze robie co moge i jestem z tego zadowolona. Czasem jest mi
przykro ze jest jak jest-ale siebie za to nie winie. Za to bardzo czesto boje
sie- co by bylo gdyby mnie zabraklo...

Plakac- nie placze, raczej sie smieje bo jest bardzo dobrze. A czy jestem
dzielna-no nie wiem czasem mam wrazenie ze jakbym miala jeszcze sie facetem
zajmowac (jak wiele pan co znam...)to juz wole tak jak jest. Jednego czego
zaluje, to ze nie mam drugiego dziecka. Ale na drugie nieslubne, nie
zdecydowalabym sie, to juz nie jestem taka desperatka...

Pozdrawiam

[nisar]

No i łaska boska, że Ci dobrze. Rzadko kto w Polsce się do tego przyznaje.
Mnie też dobrze, chociaż sytuacja życiowa znacznie częściej spotykana niż
Twoja. Ale poczucie winy mam, sama byłam dzieckiem samotnej matki, więc znam od
podszewki różne takie. Nie zawsze najmilsze. Niemniej to co widzę w tych tzw.
normalnych rodzinach dobija mnie nieprzytomnie. I zawsze będę twierdziła (oj,
nie po linii obecnie!) że jak ma być w małżeństwie bylejak, to lepiej być
samodzielnym.
Jakiś lincz?

[agatka_s]

oj cos masz ciagoty aby generalizowac...

Ja myle ze sa okropni samotni rodzice i sa okropni "sparowani" rodzice. I vice
versa trafiaja sie dobrzy i tu i tu.

Dla dziecka lepiej jest jak ma oboje rodzicow. No ale jak to jest niemozliwe,
a sa takie sytuacje ze nie jest, to trzeba zrobic wszystko aby nawet w
tej "polowce" bylo jak najlepiej-mnie sie poki co udaje.

Aha i grunt to mowic o takich rzeczach otwarcie-wtedy nie wzbudza to u nikogo
zadnych (absolutnie !) emocji. Ja ani syn nigdy nie spotkalismy sie z objawami
jakiejs nietolerancji itp A nawet kilka razy nam sie udalo "zapunktowac"
(dostalam raz miejsce w super przedszkolu z powodu mojej "samotnosci")


Ale zgadzam sie ze dla "dobra dziecka" nie ma sensu trwac w jakims chorym
ukladzie, to nigdy nie jest dla dziecka dobre....

[agawamala]

A ja uważam, że nikogo nie powinno obchodzić czy ktoś jest samotny czy nie,
żyje w małżeństwie czy konkubinacie, wybrał taki czy inny model życia i
dlaczego tak uczynił.
Generalizowanie, że samotka matka jest be ( lub cacy), tylko małżeństwo
zapewnia dziecku szczęśliwe dzieciństwo jest po prostu głupie.
I jeszcze jedno - też niepoprawne politycznie. Samotni rodzice nie powinni mieć
żadnych ulg ani przywilejów. Taki rodzaj życia wybrali- na własny rachunek,
świadomie, są dorośli.
Podobnie jak nie należy premiować osób pozostających w małżeństwach czy
mających dużo dzieci.
Jesteśmy chyba wszyscy równi wobec prawa?

[agatka_s]

"Samotne matki" wrzucane do jednego worka tak samo jak "stare matki" traktowane
wszystkie na jedno kopyto, sa tak samo bez sensu !!! (mnie zabolalo wrzucenie
wszystkich samotnych do jednego worka "samotna znaczy wyrodna" akurat, bo
samotna jestem, a stara nie (znaczy teraz tak ale jak rodzilam 11 lat temu to
nie bylam jeszcze)...)

To co bedzie nizej jest juz bardzo daleka dygresja teraz, ale odpowiem:

-100% zgody ze nic do tego komu kolwiek jaki model zycia kto wybral !
-0% zgody natomiast co do pewnych ulg czy pomocy na ktore samotni czasem moga
liczyc(ja akurat nie korzystam (poza podatkiem !) bo jestem osoba zamozna, a z
przedszkolem o ktorym wspomnialam to akurat bylo bardzo smiesznie, bo to bylo
przedszkole prowadzone przez siostry zakonne i im sie poprostu zal
zrobilo "samotnej" (stereotyp zadzialal), a ja akurat wtedy mieszkalam w duzym
domu z rodzicami i 24 godzinna mieszkjaca z nami opiekunka do dziecka, a po
prostu chcialam aby dziecko poszlo do przedszkola dla socjalizowania sie, bo
tam gdzie mieszkalismy-willowa dzielnica podwarszawaska dzieci bylo brak..
siostr z bledu nie wyprowadzalam, bo to bylo przedszkole do ktorego dzieci
zapisywalo sie na 3 lata przed a mi sie udalo na miesiac przed)-sa czasem
sytuacje ze to ze ktos jest samotny ale nie jest to jego swiadomym wyborem
(jak u mnie akurat) i ludzie samotni z dziecmi sa w ciezkiej sytuacji, bo
samotnie z reguly nie jest tylko gorzej finansowo ale i czasowo i
organizacyjnie. Czasem jakas drobna pomoc jest poprostu przydatna, wiec ja bym
tak kategorycznie jej nie odmawiala. Natomiast ciezko jest roznicowac-temu
pomagamy, bo jest w ciezkiej sytuacji bo ma meza alkoholika i drania, a temu
nie pomagamy-bo wolal nie wychodzic za maz, aby i tak za 2-3 lata sie
rozwodzic...

Ale szczerze to tej pomocy jest nie za wiele, i tak naprawde poza Pitem to nic
mi do glowy nie przychodzi.

[agatka_s]

agatka_s napisała:

> "Samotne matki" wrzucane do jednego worka tak samo jak "stare matki"
traktowane
>
> wszystkie na jedno kopyto, sa tak samo bez sensu !!! (mnie zabolalo wrzucenie
> wszystkich samotnych do jednego worka "samotna znaczy wyrodna" akurat, bo
> samotna jestem, a stara nie (znaczy teraz tak ale jak rodzilam 11 lat temu to
> nie bylam jeszcze)...)
>
> To co bedzie nizej jest juz bardzo daleka dygresja teraz, ale odpowiem:
>
> -100% zgody ze nic do tego komu kolwiek jaki model zycia kto wybral !
> -0% zgody natomiast co do pewnych ulg czy pomocy na ktore samotni czasem moga
> liczyc(ja akurat nie korzystam (poza podatkiem !) bo jestem osoba zamozna, a
z
> przedszkolem o ktorym wspomnialam to akurat bylo bardzo smiesznie, bo to bylo
> przedszkole prowadzone przez siostry zakonne i im sie poprostu zal
> zrobilo "samotnej" (stereotyp zadzialal), a ja akurat wtedy mieszkalam w
duzym
> domu z rodzicami i 24 godzinna mieszkjaca z nami opiekunka do dziecka, a po
> prostu chcialam aby dziecko poszlo do przedszkola dla socjalizowania sie, bo
> tam gdzie mieszkalismy-willowa dzielnica podwarszawaska dzieci bylo brak..
> siostr z bledu nie wyprowadzalam, bo to bylo przedszkole do ktorego dzieci
> zapisywalo sie na 3 lata przed a mi sie udalo na miesiac przed)-sa czasem
> sytuacje ze to ze ktos jest samotny ale nie jest to jego swiadomym wyborem
> (jak u mnie akurat) i ludzie samotni z dziecmi sa w ciezkiej sytuacji, bo
> samotnie z reguly nie jest tylko gorzej finansowo ale i czasowo i
> organizacyjnie. Czasem jakas drobna pomoc jest poprostu przydatna, wiec ja
bym
>
> tak kategorycznie jej nie odmawiala. Natomiast ciezko jest roznicowac-temu
> pomagamy, bo jest w ciezkiej sytuacji bo ma meza alkoholika i drania, a temu
> nie pomagamy-bo wolal nie wychodzic za maz, aby i tak za 2-3 lata sie
> rozwodzic...
>
> Ale szczerze to tej pomocy jest nie za wiele, i tak naprawde poza Pitem to
nic
> mi do glowy nie przychodzi.
>

A ulga podatkowa (znaczy wspolne rozliczanie z dzieckiem) to i tak "oplaca sie"
dopiero po przekroczeniu 2 i 3 progu, wiec i tak dla wiekszosci somotnych, to
guzik a nie pomoc- paradoks bo ja bedac osoba zamozna i nie bardzo potrzebujaca
az tak bardzo tej pomocy poprzez PIT ja dostaje, a te kobiety ktore naprawde sa
w dramatycznej sytuacji nie (bo one z pewnoscia nie wchodza w 2 prog)...ot jak
to panstwo madrze pomaga.

fe, Agatko, brzydko

[linka9]

agatka_s napisała:
> Kilka dni temu verdana i linka udawadnialy ze samotne matki (wszystkie jak
> jeden maz) znecaja sie nad swoimi dziecmi, zyjac ich zyciem, realizujac-
> rekompensujac swoje zaprzepaszczone zycie uczuciowe kosztem dziecu,

A tak konkretnie, jakiś cytat poproszę, w którym udawaniam, że wszystkie samotne
matki znęcają się nad swoimi dziećmi.

[allija]

No, ja w końcu nie rozumiem, iloletnia matka jest stara? No bo w końcu 50latka
to juz raczej ma klopoty z samym zajściem, osobiscie nie znalam żadnej
ciezarnej w tym wieku, ze nie wspomne o pierworodce.
A czy kobieta po 30 to juz stara matka? To lekka przesada moim zdaniem.
Ja sama rodziłam mając 34 i 36 lat. Wcale nie uważałam sie za starą matkę a
dziecka nie wyczekiwałam, ot, po prostu stało sie co przyjełam z radoscia ale
to nie to, ze liczylam kazdy dzień kiedy to wreszcie nadejdzie. Pewnie w ogole
jestem nienormalna bo wowczas nie bylam nawet zamężna. I także nie uważałam sie
sie za stara panne. Wyszłam za mąż kiedy zaszlam w ciąże bo byl to powazny
powod zeby stworzyc rodzinę. Wcześniej takiego powodu nie było.
Obecnie na całym cywilizowanym swiecie jest tendencja do rodzenia pierwszego
dziecka między 30 a 40 rokiem zycia. Moim zdaniem ma to wiele zalet, matki sa
odpowiedzialniejsze, rozsadniejsze, ustabilizowane. Przez kilkanascie lat
wcześniej zdążyły sie wyszalec, wybawic i robic to, co sprawiało im
przyjemność, zdążyły zasmakowac życia. Nie brakuje im więc tego tak jak matkom
20letnim. Ja macierzyństwo przyjełam jako nowe doswiadczenie, nie miałam
czarnych dni, dziecko nie doprowadzało mnie do rozpaczy, nie podrzucalam babci
zeby wyrwac sie na imprezkę. Za to mialam dla niego duzo czasu, czytałam wiele
książek na temat wychowania i zdrowia dzieci, podeszłam do rodzicielstwa dosyc
odpowiedzialnie wydaje mi sie.
W ogole wydaje mi sie, ze rodzicielstwo późniejsze jest bardziej odpowiedzialne.

[mdorota11]

allija, a skąd wiesz, ze wcześniejsze jest nieodpowiedzialne?
Pierwsze dziecko urodziłam mając 22 lata. Byłam kwoką (chyba jestem nadala)
jakich mało. Drugie urodziłam w wieku 32 lat. Śmiało mogę powiedzieć, że dużo
bardziej przejęta byłam majac 22 lata, może dlatego, że było to moje pierwsze
dziecko. I doprawdy nie można byłoby mi zarzucić braku odpowiedzialności.
Natomiast w wieku moich 33 lat moje roczne dziecko oblało się kawą, która
stała wprawdzie wysoko i daleko, ale nie dość, więc chyba powinnam to
przewidzieć. I spadło moje drugie dziecko z tapczanu, co też powinnam
przewidzieć, nieprawdaż? A pierwsze dziecko nie spadło i nie oblało się.
allija :Ja macierzyństwo przyjełam jako nowe doswiadczenie, nie miałam
> czarnych dni, dziecko nie doprowadzało mnie do rozpaczy, nie podrzucalam
babci
> zeby wyrwac sie na imprezkę. Za to mialam dla niego duzo czasu, czytałam
wiele
> książek na temat wychowania i zdrowia dzieci, podeszłam do rodzicielstwa
dosyc
> odpowiedzialnie wydaje mi się
Ja w wieku 22 lat też. I w wieku 32 również

[cruella]

allija napisała:

> No, ja w końcu nie rozumiem, iloletnia matka jest stara? No bo w końcu 50latka
> to juz raczej ma klopoty z samym zajściem, osobiscie nie znalam żadnej
> ciezarnej w tym wieku, ze nie wspomne o pierworodce.

Moja sąsiadka zaszła w ciążę (długo wyczekiwaną, opłaconą kilkoma poronieniami)
w wieku 46 lat. Już pogodzili się, że nie będą rodzicami...a tu taka niespodzianka.

W wieku 50 lat i więcej ma się kłopoty z zajściem w ciążę, co nie wyklucza tego
absolutnie.

[allija]

Oczywiście, ze bywa róznie. Znana jest powszechnie matka, ktora urodzila
dziecko mając więcej niz 60tke. Dlatego tez napisalam, że 50latki maja raczej
klopoty a nie, ze w ogole taka sytuacja nie moze miec miejsca. Chodzilo o jakąs
srednia wiec nie ma powodu przytaczac skrajnych przykladow.
Zas co do odpowiedziałności to wnioski swoje wysnulam z lektury tego forum i z
obserwacji swoich mlodszych koleżanek. I to tez jest jakas tam srednia, Moja
matka urodziła dzieci w mając 20 i 22 lata. Kiedy chodzilismy do przedszkola
wsadzala nas do autobusu, jechalismy z bratem do tzw. petli a potem jeszcze
szlismy przez park jakieś 200m. Brat mial 5 a ja 3 lata. Ja swoich dzieci nie
spuszczałam z oka kiedy byly w tym wieku.
Ale to pewnie tez tylko jakis tam skrajny przyklad i nie wyklucza tego, ze inna
20 latka moze byc bardzo odpowiedzialna.

[jaskolka.dymowka]

matka urodziła dzieci w mając 20 i 22 lata. Kiedy chodzilismy do przedszkola
> wsadzala nas do autobusu, jechalismy z bratem do tzw. petli a potem jeszcze
> szlismy przez park jakieś 200m. Brat mial 5 a ja 3 lata. Ja swoich dzieci nie
> spuszczałam z oka kiedy byly w tym wieku.

Hi, hi... moja matka urodziła mnie w wieku powyżej trzydziestki, i jak
najbardziej "spuszczała" mnie z oczu w wieku trzech lat, zostawiając w domu lub
wypuszczając na podwórko. Więc to kolejny argument przeciw generalizowaniu

[gaika]

To definitywnie nie chodzi o wiek, ale osobowość. Jedne są kwokami w wieku lat
20-tu, inne nigdy nie będą.
Prawda to, o czym napisała Allija : na zachodzie dzieci rodzą się coraz
starszym rodzicom i im lepsze wykształcenie, wyższy status -tym później. Mamy
po 30-tce uchodzą za zdecydowanie młode. Jeśli już same nie mogą urodzić,
nagminnie adoptują(kierunek Chiny). Nowy model życia : najpierw stabilizacja i
kariera, potem potomstwo.

[mdorota11]

Jak miałam 3 lata to bawiłam się w wykopie pod blokiem na nowobudowanym
osiedlu...mniej więcej w tym czasie mój mąż chodził przez ulice i torowisko do
dziadka. A teraz i mama i teściowa nie wiedzą, jak to było możliwe. Mnie mama
urodziła jak miała 22 lata, teściowa męża w wieku 34 lat. Ale czasy były inne.
To chyba faktycznie chodzi o osobowość.
O rany, jestem kwoką ...

[wieczna-gosia]

a ja mysle ze to tez zalezy od powodu tak poznego macierzynstwa.
czy byla to klasyczna wpadka przed menopauza, czy tak sie zycie ulozylo (moja
szwagirka, wyszla za jeden maz b. mlodo, szybko sie rozwiodla, teraz wyszla za
drugi maz a ma 40 lat czyli jesli matyka w ogole zostanie- bedzie stara matka
bedac mloda mezatka )
czy ludzie nie mogli miec dzieci i zdarzyl sie cud i zaszli.
czy tez kobieta wczesniniej w swoim zyciu nie znalazla czasu dla dziecka i
zaplanowala je na po 40.

Mysle ze to jednak ma spore znaczenie.

[75ona]

Mam 30 lat, dziecko planuję za ok. 2 lata. Uważam, ze i mnie i dziecku wyjdzie
to na dobre. Zdążyłam się już wyszaleć, mamy z moim M. za sobą kilka
egzotycznych wypraw (następne planujemy już z dzieckiem, więc tak za około 6
lat) i ustabilizowaną, w miarę pozycję zawodową. Tak więc jestem spokojniejsza,
wiem czego oczekuję od życia i wiem na co się absolutnie nie godzę. Nie muszę
też gnać wszędzie na złamanie karku, tylko mogę czasem spokojnie zwolnić. W
pracy mam na tyle stabilną sytuację, że nie boję się przerwy – choć wiadomo
różnie bywa. Fakt, że pracuje więcej niż 8 godzin, ale tak samo było jak miałam
25 lat i kończyłam studia, jak i w czasie studiów, gdy pracowałam dorywczo, co
wspólnie ze studiami dziennymi dawało czasem i 12 godzin na dobę, a wtedy
miałam jeszcze dużo innych planów i zajęć i jakoś tak trudniej było. Teraz taki
stan rzeczy jest normalny i wiem, ze można pogodzić pracę, nawet w wymiarze
większym niż 8 godzin z wychowaniem Młodego Człowieka, bo mam tę świadomość, ze
nie ilość czasu się liczy, a jego jakość. Obecnie powoli czuję, ze osiągam
dojrzałość, która jest, moim zdaniem niezbędna do bycia matką, bo moim zdaniem
sam instynkt nie wystarczy. A w moim wieku absolutnie nie uważam się za starą
matkę. 30 lat, to piękny wiek, a jak ktoś w takim wieku czuje się staro, to
jest to jego problem….

A bycie „kwoką”, to inna sprawa, moim zdaniem zupełnie niezależna od wieku. To
charakter.

Jedyne czego się boję, to tego, ze będę musiała leżeć 9 miesięcy, ale to, jak
same piszecie może się zdarzyć również 20-latce.

[allija]

Dlaczego miałabys leżeć?
Ja swoja druga latorośl rodzilam mając 36 i o leżeniu nie mogło być mowy, nawet
jakbym chciała bo starszy potomek miał ledwie 2 lata i na leżenie nie pozwalał,
nawet przeciwnie.
Bez przesady, możesz normalnie funkcjonowac bedąc cięzarną w wieku 32 lat a
nawet wiecej.

[mamuska_be]

Sama urodziłam dzieci w wieku 19, 21 i 28 lat, więc chyba raczej (mówię o
ostatnim) taka najstarsza nie jestem, ale moja mama urodziła mojego brata w
wieku 44 lat i wydaje mi się, że trochę późno. Po pierwsze - mój brat jest
jedynakiem, bo pomiędzy nami jest 25 lat różnicy, po drugie jest nadopiekuńcza -
do 3 roku życia praktycznie nosiła go na rękach, po trzecie - nic już nie
pamięta, jeżeli chodzi o sprawy związane z małymi dziećmi, a to co pamięta, to
już się dzisiaj nie praktykuje albo wręcz potępia, a z moich rad korzystała
niechętnie, mimo iż spore doświadczenie mam i całkiem świeże. Mój braciszek ma
teraz 4 lata, jest rozbestwionym bachorem, który rządzi domem jak chce.
Właściwie im współczuję, bo jest bardzo żywy, a oni (moi rodzice) już
schorowani. Chociaż rzeczywiście mama po urodzeniu Maurycego jakby odmłodniała,
ale niestety tata zdziadział (jest 8 lat starszy od mamy)