matka, dziecko, pieniądze, praca

[windows3.1]

w tym tygodniu (od poniedziałku do piątku) żona widziała dziecko 12 godzin.
Godzinę rano i 1-2 godziny wieczorem, około 20-22.

Chciałbym przeprowadzić mały sondaż. Ile Waszym zdaniem matka musi zarabiać,
aby uznać, że dla tych pieniędzy opłaca się tak redukować kontakt z
dzieckiem? Że te pieniądze rekompensują powyższy tryb spotkań z dzieckiem?
Przy założeniu, że ojciec zarabia wystarczająco na utrzymanie całej rodziny.

[Gość: agatka_s]

Hej, hej a może ona po prostu chce pracować, i to nawet za te pewnie małe
pieniądze ? To co,nie ma takiego prawa ?

Dla dziecka ważniejsza jest szczęśliwa i usatysfakcjonaowana mama niż ilość
godzin (tak skrupulatnie wyliczonych, zresztą).


A tak swoją drogą to ile ty godzin w tym samym czasie widziałeś to "biedne"
dziecko ? Może lepiej zastanów się jak wspierać żonę w jej aspiracjach, tak
aby pieniadze, które zarabia mogły być coraz większe (bo mam wrażenie że to
właśnie jest twój główny problem, śmieszność tych pieniędzy a wcale nie
niezaspokojone potrzeby dziecka...), no nie mówię nawet o tym abyś to Ty
pomyślał o rezygnacji z pracy, aż tak wiele bym się nie spodziewała....(ale
wyobraź to sobie przez chwilę że wszyscy od ciebie nagle tego oczekują...brrrr
straszne, nie?!).

Pozdrawiam

Pracująca mama

[fnoll]

Gość portalu: agatka_s napisał(a):

> Dla dziecka ważniejsza jest szczęśliwa i usatysfakcjonaowana mama niż ilość
> godzin (tak skrupulatnie wyliczonych, zresztą).

cieszę się, że widzę swoją mamę szczęśliwą i usatysfakcjonowaną, choć nie za
bardzo wiem, kim jest ta pani i czuję się rozdarty między przytłaczającą mnie
potrzebą jej obecności a nienawiścią do niej

dziecko

[fnoll]

żeby zachować pełnię obrazu moich odczuć dodam, że podobne uczucia żywię
względem taty

dziecko

[izabelski]

Witam,

Na poczatku mojej pracy policzylam, ze spedzam srednio tygodniowo mniej czasu z
dziecmi niz w pracy lacznie z dojazdami.
I czy ktokolwiek moze mi udowodnic, ze robie zle?
Chcialabym ci nadmienic, ze po podchowaniu dzieci jeszcze zostaje kilka
dziesiatek lat w ciagu ktorych kobieta chcialaby pracowac i jesli ma ochote to
robic to jej swiete prawo.
To, ze kobiety zostaja w domu, zeby sie opiekowac dziecmi to stosunkowo nowy
pomysl - przez setki lat kobiety musialy pracowac - prowadzic dom, pracowac w
polu, isc do fabryki.
Jesli teraz maja wybor to uszanujmy ich prawo do wyboru.

izabelski

[Gość: anma]

Zgadzam zię ze kobieta powinna mieć prawo wyboru czy chce pracować czy
opiekować się dzieckiem. Ja również wybrałam - jestem w domu z dzieckiem,
narazie jeszcze na wychowawczym, ale już niedługo. Potem też nie wrócę do
pracy, choć mogę. Skorzystam z prawa do dłuższego urlopu wychowawczego (ze
względu na chorobę dziecka). A potem zobaczymy. I chciałabym jedynie zeby mój
wybór też został uszanowany. To nie jest tak ze nie mam kwalifikacji, ambicji
i czego tam jeszcze. Mam wyższe wykształcenie, etat, możliwości rozwoju w
pracy ale wybrałam bycie z dzieckiem. Zawsze chcieliśmy, aby kiedy pojawią się
dzieci było nas stać na to abym mogła nie pracować. I tak na szczescie jest
(tylko niestety mamy tylko 1 dziecko). Nie chcę widziec się z dzieckiem 2
godziny dziennie i w weekendy, a i to nie wszystkie, bo czasem i w weekendy
trzeba pracować. Nie chcę aby moje dziecko spędzało ogromna większośc czasu z
obcymi ludżmi czy nawet z babcią, a ze mną i mężem jakiś ułamek tego czasu.
Nie chcę zeby tylko inni pokazywali mojemu dziecku świat i uczyli go różnych
ważnych rzeczy. Co nie znaczy ze chcę być jedyną przewodniczką dziecka po
świecie, nie!! Dziecko musi mieć kolegów, kontakt z innymi dorosłymi i ma. Ale
nie chcę zebyśmy w tym wszystkim my rodzice byli tylko dodatkiem na 2 godziny
dziennie. Właśnie dlatego ze wybraliśmy taki model zycia, mąż pracuje dużo i
on ma rzeczywiście mniej czasu i kontaktu z dzieckiem (jakieś 3-4 godziny
dziennie i 3 weekendy w miesiącu). I gdybym ja pracowała tak samo? Pewnie
finansowo byłoby jeszcze lepiej, ale dla nas to nie jest takie ważne.
Oczywiście zastrzegam, ze to tylko nasze spojrzenie na sprawę i nasz wybór i
nikogo nie oceniam i nie osądzam. Każdy wybiera jak mu się wydaje najlepiej.
Jeśli miałbym byś sfrustrowana siedzeniem w domu (niefortunne słowo, bo
właściwie w ogóle nie siedzę , chyba ze przy komputerze) to oczywiście
lepiej iść do pracy i wracać do domu w dobrym nastroju choćby na te 2-3
godziny. Ale ja lubię być w domu, być z dzieckiem, to mi sprawia satysfakcję.
Pewnie troche wynika to z modelu wyniesionego z rodzinnego domu. Moja mama
pracowała zawodowo do czasu kiedy mój brat się urodził, potem była na
wychowawczym, a po wychowawczym zwolniła się z pracy. I wspominam to bardzo
dobrze. Ja miałam już wtedy 13 lat i pamiętam, ze zawsze kiedy wracałam do
domu ze szkoły mama była w domu, czekał obiad, po południu czasem
wychodziliśmy na spacer... Nie chodziłam ani z kluczem na szyi ani do
świetlicy. I to chciałabym zapewnić równiez mojemu dziecku. I powtarzam raz
jeszcze: nie twierdzę ze to jedyny słuszny model. Ale to mój, nasz model
zycia. I tak jak mamy, ktore bardzo chcą wrocić do pracy nie lubią ataków na
siebie i zarzutów, ze za mało spędzają czasu z dziećmi, tak ja nie lubie i nie
rozumiem zarzutów braku ambicji, czy braku chęci samorealizacji... Ja nie
zostaję w domu dlatego, że mi się nie chce iść do pracy!

Pozdrawiam mamy pracujące i niepracujące z wyboru lub z konieczności )

Ps. A co do pierwszego postu, to też nasuwa mi się pytanie, ile czasu z
dzieckiem spędza autor postu? Poza tym źle postawione pytanie. Pieniądze
(żadne!) nie rekompensują kontaktu z dzieckiem. Małą ilość czasu spędzanego z
dzieckiem można zrekompensować intensywnością tego kontaktu, atrakcyjnością
zajęć, bliskością, ale nie pieniędzmi. Nawet jeśli to tylko 3 godziny
dziennie, ale za to ze szczęśliwą i kochającą mamą, dziecko to doceni.

[Gość: mama]

W dzisiejszym świecie kobiety idą do pracy, bo taki wywiera się na nie nacisk:
wtedy własnie się je szanuje: kiedy prezentuja sobą coś więcj niż tylkoo bycie
mamą(!), dziecko tak naprawdę się w tym liczy o tyle o ile dóbr materialnych sa
w stanie mu zapewnić rodzice, wtedy mówi się, że są odpowiedzialni
A jeżeli mama nie przynosi pieniędzy, bo tylko zajmuje się dziećmi to w
dzisiejszych materialnych czasach wzbudza litość, jej musi być ciężko tak mało
mają pieniędzy! Rzadko ktoś myśli jak ciężko jest dziecku, kiedy tych rodziców
ma tak mało, bo przecież ma wszzystko inne: ciuchy, zabawki, kieszonkowe,
kaprysy itd.... Niestety, znam z własnego doświadczenia te wszystkie przykre
spojrzenia innych, gdy nie pracowałam i zachwyty jak dobrze, że pracuję i
wychowuję dzieci zarazem ( tak naprawedę szwankowało i to wychowywanie i ta
moja praca)Nie wiem czy to można pogodzić, mnie się to jak dotąd nie udało...

[Gość: mama]

W dzisiejszym świecie kobiety idą do pracy, bo taki wywiera się na nie nacisk:
wtedy własnie się je szanuje: kiedy prezentuja sobą coś więcj niż tylkoo bycie
mamą(!), dziecko tak naprawdę się w tym liczy o tyle o ile dóbr materialnych sa
w stanie mu zapewnić rodzice, wtedy mówi się, że są odpowiedzialni
A jeżeli mama nie przynosi pieniędzy, bo tylko zajmuje się dziećmi to w
dzisiejszych materialnych czasach wzbudza litość, jej musi być ciężko tak mało
mają pieniędzy! Rzadko ktoś myśli jak ciężko jest dziecku, kiedy tych rodziców
ma tak mało, bo przecież ma wszzystko inne: ciuchy, zabawki, kieszonkowe,
kaprysy itd.... Niestety, znam z własnego doświadczenia te wszystkie przykre
spojrzenia innych, gdy nie pracowałam i zachwyty jak dobrze, że pracuję i
wychowuję dzieci zarazem ( tak naprawedę szwankowało i to wychowywanie i ta
moja praca)Nie wiem czy to można pogodzić, mnie się to jak dotąd nie udało...

[Gość: agat1]

No, właśnie, szkoda, że to zagadnienie rozpatruje sie zazwyczaj w kwestii
finansowej - mąż zarabia wystarczająco, żona może nie pracować; mąż nie
zarabia, żona do pracy. U nas było tak, że mąż miał (i ma) ciagłe kłopoty ze
stałą pracą, więc ja zaraz po urlopie macierzyńskim wróciłam do pracy, żeby
utrzymać dom. Nikogo nie obchodziły moje łzy i tęsknota za synkiem, półrocznym
maluchem. Na szczęscie mieliśmy dziadków, nie musieliśmy małego oddawać pod
opiekę obcej osobie, ale matki na pewno nikt nie zastąpi.
Z drugiej jednak strony, moja siostra nigdy nie pracowała, jest z dziećmi już
od 10 lat, dzieci są zadbane, maja różne zajęcia pozalekcyjne, na które mama je
zawozi, mają zawsze ciepły obiad w domu o tej samej porze, nie muszą siedzieć w
świetlicy, ale za to moja siostra ma głęboką depresję, poczucie niższejs wojej
wartości (też skończyłą wyższe studia, bardzo dużo czyta, ale wszyscy patrzą na
nią jak na kurę domową), mogłaby teraz pójśc do pracy, tylko kto przyjmie do
pracy kobietę przed 40-tką , która nigdy nie pracowała? Zawsze są dwie strony
medalu, nie ma rozwiązań idealnych, ale uważam, że trzeba uszanować chęć
kobiety do kontynuowania swojej zawodowej kariery, pomóc jej w tym, a będzie to
z korzyścią dla wszystkich.

[Gość: agatka_s]

No w tym wszystkim chyba jednak chodzi o to aby kobieta miała wybór (tak samo
jak i facet zresztą) i konsekwentnie go potem realizowała.

Ja np. dostałabym totalnej depresji i nie wiem czego tam jeszcze jakbym nie
mogła pracować, ale znam takie osoby (bo wbrew pozorom i facetom zdarza tak się
myśleć), które tzw. karierę zawodową traktują jako ostatnią rzecz w hierarchii
celów osobistych. No i OK, można i tak.

To wszystko jest kwestia poczucia własnej wartości i akceptowania siebie i
swoich wyborów (chyba ?). Jeżeli kobieta zostaje w domu bo tak uważa i dobrze
jej z tym to żadne spojrzenia ani oczekiwania świata zewnętrznego jej nie zbiją
z tropu. Osoba z charakterem ma w nosie to co inni o niej powiedzą.
Jeżeli przejmuje się tym, to jednak sama chyba ma trochę wątpliwosci czy robi
dobrze, no i wtedy guzik z bycia dobrą mamą domową ani z tzw. kariery. Wtedy
rzeczywiście jednego z drugim dać się pogodzic nie da: jak jestem w domu to
się wściekam, że jestem gdzie jestem a jak w pracy to mam cholerne wyrzuty
sumienia. Istna schizofrenia.

Moje dziecko jest wychowywane przez nianie, dziadków, przedszkole teraz szkołę,
i ja nie widzę w tym nic złego, i nigdy nie miałam z tego tytułu wyrzutów
sumienia. Widujemy się po kilka godzin dziennie, ja często wyjeżdzam i jestem
generalnie bardzo zaobsorbowana i własnymi sprawami a nie tylko moim synem. I
uważam, że tak być powinno, kropka. Z synem mam świetny kontakt, żadnych
problemów (też chodzi na zajęcia i też ma zawsze gorący obiad, aczkolwiek
rzadko zrobiony przeze mnie). Ale ja nigdy nie tracę czasu na miałkie i
beznadziejne zastanawianie sie czy robie dobrze, wolę ten czas wykorzystać na
bycie z dzieckiem.

Szanuję kobiety które świadomie wybierają bycie w domu, pogardzam takimi
które "chciałyby a boją się" i w sumie są Matkami Polkami poświęcającymi się
dla nie wiadomo czego, cierpiącymi za miliony.

najpierw na Wasz temat...

[windows3.1]

Forum samochodowe jest chłopackie, i tam dziewczyny mają wstęp tylko jako
maskotki. Forum o dzieciach jest dziewczyńskie, i tu wstęp ma tylko Doki. Miło
jest wiedzieć, że w tym pełnym niespodzianek świecie, kiedy PO z piątkowego
alianta SLD w poniedziałek zostaje warszawskim aliantem PiS, Hit w ciągu nocy
zmienia się w Tesco, a Boniek z męża opatrznościowego zostaje zdegradowany do
szwarccharateru, niektóre rzeczy zawsze pozostają te same. Kiedyś myśmy
pokazywali swoją męskość puszczając na całość radio przy uchylonych
samochodowych szybach, a Wyście pokazywały swoją kobiecość na parkowych
ławeczkach, obstawione wózkami. Tak jest teraz, i mam nadzieję że tak będzie w
przyszłości.

Dlatego ze zrozumieniem i pełną aprobatą kwituję karne przełożenie tego wątku
ze stoiska „o dzieciach” na stoisko „o walce płci”. Co prawda na tym stoisku
nie mam zamiaru robić zakupów, ale chętnie pooglądam etykietki i zawartość
słoików.

Sądząc po jej poglądach na życie jest logiczne i oczywiste, że agatka_s
zarządza alarm torpedowy natychmiast po nabraniu podejrzenia, że kieruje mną
samcza żądza zamknięcia kobiety pod kluczem i odebrania jej prawa wyboru. Jest
równie naturalne, że po zdemaskowaniu mojego zamachu na „święte prawa” kobiet,
izabelski traktuje mnie jadem, przy którym iracki gaz bojowy wydaje się tylko
oparami przetereminowanego ketchupu. Ale symptomatyczny i ciekawy jest post,
który wysłała anma. Została w domu, też zaniepokoiło ją to, kto będzie
wychowywał jej dziecko, wydawało by się – bratnia dusza. Skądże znowu, urażona
w zamachu na swoją godność kobieca duma nie zna litości, i znowu w końcówce
samochód zamiast jechać drogą ląduje w rowie, w chaszczach męsko-damskich walk
frakcyjnych w łonie ludzkości. Zostałem wezwany do odpowiedzi ile czasu spędzam
z dzieckiem i pouczony, że miłości dziecka nie kupuje się pieniędzmi. Ach ty!
Ta wzruszająca zazdrość, że ktoś inny może też to wiedzieć, i to niechybne
szkolenie! Duszę cieszy wiedza, że w dobie erozji tradycyjnych wartości kobieta
zawsze pozostanie na posterunku. Zresztą ciekawe, że anma ostrzeliwuje mnie z
dział innego kalibru niż agatka_s i izabelski. Dla dwu ostatnich Pań jestem
tępym, fanatycznym doktrynerem, dla anmy wręcz przeciwnie, jestem cynicznym,
przyziemnym materialistą, któremu trzeba wyłożyć prawdę o dziecięcym serduszku.

Drogie Panie, u mnie w rodzinie problem dwugodzinnych dziennych widzeń z
czteroletnim dzieckiem dotyczy mamusi, więc tak skonstruowałem swój post. Nie
interesuje mnie problem wszystkich mamuś, a już broń boże nie interesuje mnie
przeciąganie liny między mamusiami a tatusiami. Wasze „prawo do wyboru” szanuję
jak godło państwowe i nigdy nie zamierzałem go kwestionować, hau, hauu! Wręcz
przeciwnie, moim początkowym pytaniem uznaję je za coś normalnego. Ostatnia
rzecz jaka przychodzi mi do głowy to mieć żonie za złe, że chodzi do pracy,
albo że w pracy spędza więcej czasu niż z dzieckiem. Pytam natomiast, jakie
zarobki dają Wam to szczęście i satysfakcję, o której wspominacie. A pytam, bo
mam wrażenie, że moja szanowna żona wypruwa sobie żyły za dość marne pieniądze,
i nie wiem jak jej to zasugerować. agatka_s jest proponuje mi, żebym „wspierał
żonę w jej aspiracjach”. Pewnie, czemu nie, wspieram... Przecież jak w celu
koordynacji popołudnia dzwonimy do siebie około 16-tej i z pokorną akceptacją
przyjmuję do wiadomości że ona musi niestety zostać dziś dłużej, to co ja
innego robię jak nie wspieram? A to, że oszczędzam jej w łóżku przed zaśnieciem
pytań „słuchaj kochanie, czy nie sądzisz, że za dużo poświęcasz się pracy i że
cierpi na tym nasze dziecko”, tylko zamiast tego proszę o opinię anonimowe,
podekscytowane możliwością dania nauczki kobiety na jakimś gazetowym forum, to
nie jest wspieranie?

No, to chyba przełożyłem wątek znów na stoisko o dzieciach. Wiem, część Sz.
Korespondentek nie interesuje dziecko, tylko okraszona bezinteresowną wymianą
ognia męsko-damska mordoplastyka. Ale ja wciskam guzik „transformacja” i
przenoszę się w nadprzestrzeń. No więc do rzeczy.

... a teraz na mój.

[windows3.1]

Posty które przyszły powyżej są fascynującym przykładem zniszczenia, jakie
zawdzięczamy dwudziestoletnim gnojkom od reklamy i marketingu, tej sile
uderzeniowej współczesnej kultury masowej. Starczyło im tylko 10 lat, żeby
skutecznie sprzedać i uwiarygodnić model kobiety z okładek kolorowych pisemek.
Nieważne ile czasu jesteś z dzieckiem, ważne że dobrze wytańczyłaś się na
imprezie, ważne że robisz karierę, ważne że czadersko wyglądasz, ważne,
że „osiągnęłaś samorealizację” i „akceptujesz sama siebie”... W ten sposób mama
jest szczęśliwa i usatysfakcjonowana, dziecko jest zadowolone, a towar, przy
okazji, jest sprzedany... Skądże znowu, co to za cymbał powiedział, że
czteroletnie dziecko, które widzi matkę dwie godziny dziennie: w porannym
pospiechu mycia, ubierania i odprowadzania, oraz w wieczornej chwili półsnu,
jest „biedne”? Przecież dla dziecka „ważniejsza jest szczęśliwa i
usatysfakcjonaowana mama niż ilośc godzin”.

Co więcej, młodzi i dynamiczni już dawno wyszli z defensywy, teraz ruszają
tyraliera do ataku, przyszłość nadchodzi nieubłaganie... Oto egzemplum,
wypodukowany w fabrykach Nowego Panzerkampfwagen VI, sierżant agatka_s. Osoba z
charakterem, jak sama mówi o sobie, wybrała pracę, ma w nosie... tak agatko,
masz w nosie, to faktycznie widać, potwierdzam... Żadnych wątpliwości, żadnych
miałkich psychomachii, agatka_s jest „generalnie bardzo zaabsorbowana”.
Oczywiście „ z synem ma świetny kontakt”, nie mam co do tego najmniejszych
wątpliwości, jakże by inaczej; gdyby widywała go jeszcze mniej, na pewno
kontakt byłby jeszcze świetniejszy... No i proszę, jak podsumowała całą resztę,
a zwłaszcza mamę z Wrocka – ona pogardza. Pogardza.... Tak, oczywiście wiem jak
łatwo pod osłoną anonimowości rzuca się takie słowa, gdyby zastanowiła się 5
sekund dłużej albo wstała na chwilę po kawę, to by tego nie napisała, wiem że
ludzie bezwiednie rzucają mocnymi słowami, wydaje im się że wtedy są bardziej
szanowani, wiem że znęcanie się nad dziewczyną za to „pogardzam” jest trochę
nie fair... Ale mimo wszystko przecież odpowiadamy za swoje słowa. Pamiętajcie
więc, mamusie, że jeśli kiedyś przy faksie dopadnie was skurcz gardła na myśl o
tym, co teraz robi Wasz trzylatek, albo że jeśli kiedyś uśpiwszy w południe
swoją dziewczynkę na pobojowisku z klocków odgarniecie włosy i raptem
zastanowicie się, czy słusznie zwodzicie swoją kadrową, to agatka_s Wami
pogardza.

Inny przykład ofensywy przyszłości to rozbrajający post z wykładem o historii
rodziny. Nieczęsto spotyka się takie rewelacje jak ta, że kobiety zostające w
domu i opiekujące się dziećmi to „stosunkowo nowy pomysł”. Dowód, że ci
przejęci „świętym prawem” oraz „szczęściem i satysfakcją” żyją w swoim własnym
świecie. Dobry boże, „stosunkowo nowy pomysł”... Jeszcze 50 lat temu pracujące
zawodowo kobiety były w mniejszości, jeszcze 100 lat temu uważano taki koncept
za szkodliwą ekstrawagancję, jeszcze 150 lat temu nawet by nikomu nie przyszedł
do głowy, a w roku 2002 ludzie mają odwagę wypisywać, że siedząca z dziećmi w
domu matka to „stosunkowo nowy pomysł”... Prowadzić dom, pracować w polu – tak,
oczywiście, przez tysiąclecia z dzieckiem w tobołku w zasięgu wzroku. Ale to
nic w porównaniu z tymi fabrykami, które w dodatku „przez setki lat”...

Macie poniekąd rację demaskując mnie, że martwię się małymi zarobkami żony.
Wspomniałem o tym powyżej. Ale generalnie chodzi mi też o to, że zarobkowanie i
dobre wychowywanie swojego dziecka widzę jako dwie przeciwstawne konieczności,
i że niestety, trzeba szukać między nimi kompromisu. Ja jestem już duży i
wiem, że teraz mamusie chodzą do pracy, że trudno żyć inaczej, i że na ogół
pracuje się 8 godzin. Chodzi mi o to, żeby ten kompromis miał ręce i nogi. I
pytam, jak te ręce i nogi Waszym zdaniem wyglądają. A poza postem mamy z
Wrocławia z wszystkich innych wynika, że ten kompromis to jakieś moje urojenie,
że najważniejsza jest „szczęśliwa i usatysfakcjonowana mama”, która ma „święte
prawo”, „poczucie własnej wartości” i która „akceptuje siebie”... Oczywiście,
jak najbardziej. Tylko co ze szczęśliwym i usatysfakcjonowanym dzieckiem, co z
jego świętym prawem, co z jego akceptacją? Czy aby święte prawa i różne
szczęścia się tu trochę nie kłócą? Czy wymachiwanie swoim świętym prawem, swoim
szczęściem, swoją wartością i swoją samoakceptacją załatwia sprawę? A właśnie
że moje pytanie jest dobrze postawione, tak jak powinno. Przepraszam, agat1,
ale nie masz racji, uczciwe postawienie zagadnienia to właśnie pytanie o
pieniądze. To jest kompromis, więc jak w każdym kompromisie, ważne są jego
warunki. A tutaj te warunki to wielkość liczb na pasku i częstotliwość pytań
przez telefon „mamusiu, a kiedy do mnie przyjdziesz?”. Po co chodzicie do
pracy? Oczywiście wszystkie, drogie Panie, chodzicie dla satysfakcji i
samorealizacji, wiem, ale przecież one są mierzalne, no nie? I o to własnie
pytam, ile musicie zarabiać, żeby być tą „szczęśliwą i kochającą”, a
nie „sfrustrowaną i wypaloną” mamą?

Finał. Ttrąby, anieli, Kościuszko, Konopnicka, o. Rydzyk, oklaski, gwizdy,
tupanie.



PS. Agatka_s jest ciekawa, ile godzin ja w tym czasie widziałem dziecko. Co
więcej, również anma jest wyraźnie zainteresowana tym tematem... No proszę, „a
u was niegrów bijut”, nie wiem czy znacie ten dowcip, jak nie to chętnie
opowiem. Proszę bardzo, policzmy (chociaż z góry wiem, że widuję za mało). Po
godzinie rano, oraz ok. 4 godziny wieczorem, razem wychodzi jakieś 25 godzin...
Jak wracam do domu o 18-tej, to jeszcze ze dwie godziny się z dzieckiem
pobawię, a przez kolejną zrobię mu kolację, nakarmię i wykąpię. Mamusi, która
przychodzi dopiero w tym momencie, to wszystko umyka. Zostaje tylko usypianie,
które zresztą i tak ja muszę dokończyć.

PPS. Jeszcze co do zaspokojenia Waszej ciekawości. Z z dziką rozkoszą
zrezygnowałbym ze swojej pracy i zostałbym tatusiem do dziecka. Wtedy to ja bym
go wychowywał, a nie kulejący i skorumpowany system (interfejs: przedszkole) i
cyniczne, chciwe mass-media (interfejs: nasza dziewczyna do dziecka). Mam w
nosie swoją pracę. Cenię w niej tylko jedno: co miesiąc pięciocyfrowe liczby na
pasku. Ale Wy i tak mi nie uwierzycie, prawda?

PPS. W powyższym tekście możecie wszędzie zamienić słowo „matka” na „ojciec”,
klawisze ctrl+H.

[Gość: anma]

Cześć Windows 3.1 !
Forum służy do dyskusji, wymiany poglądów i zadawania pytań. To wiesz, nie
pouczam Cię broń Boże tylko stwierdzam fakt. I dlatego na forum nie zawsze
znajdujemy taką odpowiedź na jaka liczymy.
Mam wrazenie ze nie do końca zrozumiałeś moje intencje i to co chciałam swoim
postem przekazać. Nie mogłam napisać tak jak mama z Wrocławia, bo nie mam
doświadczenia bycia pracującą mamą. Odkąd mam dziecko nie pracuję i mam
nadzieję ze póki co tak pozostanie. Dlatego nie moge napisać ze wychowywania
dziecka i pracy nie da się pogodzić, bo tego nie wiem. Ja wiem, ze nie chcę
pracować właśnie dlatego zeby w pełni poświecić się wychowywaniu dziecka i
ogólnie mówiąc "sprawom domowym".
Napisałeś "dla anmy wręcz przeciwnie, jestem cynicznym,
przyziemnym materialistą, któremu trzeba wyłożyć prawdę o dziecięcym
serduszku." To nieprawda, jeśli tak to odebrałeś to przepraszam, nie to było
moim zamiarem. Ja przedstawiłam po prostu swój pogląd na sprawę. Po prostu tak
uważam, ze czasu spędzonego z dzieckiem nie da się przełożyc na jakąś
konkretną sumę pieniędzy i dlatego nie potrafię podać takiej cyfry
określającej wysoskośc zarobków, które skłoniły by mnie do zmiany obecnej
sytuacji i pójścia do pracy. W tej sytuacji w jakiej jesteśmy jako rodzina
myslę, ze nia ma takiej sumy. Mój mąż zarabia na tyle wystarczająco, ze nie
brakuje nam do pierwszego, mamy się w co ubrać i co zjeść,stac nas na lekarza
jeśli potrzeba, mamy mieszkanie, dwa samochody i co roku spędzamy wakacje poza
domem (ja z dzieckiem całe dwa miesiące, mąż tyle ile ma urlopu), itd. Dla
mnie to wystarczy jeśli chodzi o stronę materialną w zupełności.
Co do określenia agatki_s ze "pogardza" ona mamami którepozostają w domu( ja
zrozumiałam ze chodzi o te mamy ktore nie są przekonane ze słusznie robią) to
myślę ze rzeczywiście trochę sie zagalopowała, ale mam nadzieję ze nie myśli
tak naprawdę, ze użyła po prostu za mocnego słowa. Bó równie dobrze można
by "pogardzać" tymi, które ida do pracy i maja choć cień wyrzutu sumienia, ze
nie są w tym czasie ze swoimi dziećmi. Myslę, ze nie można pogardzać, można
się dziwić, ze ktoś wybiera inaczej niż my (chociaż nie wiem czy można, w
końcu każdy decyduje za siebie). Mnie dziwi, ze ktośmając możliwość wyboru (bo
nie mówię o sytuacji kiedy wyboru niema, to poza dyskusją)wybiera karierę
zawodową zamiast wychowywania dziecka, ale rozumiem też ze i mój wybór moze
kogoś dziwić. Moim zdaniem najważniejsze jest zeby na ewentualnym "zdziwieniu"
poprzestać i zrozumieć. I uszanować.
Mam nadzieję ze tym razem poczułeś się przeze mnie źle potraktowany, bo w
sumie to najbardziej mnie dotkneło to ze tak odebrałes mój poprzedni post.
Pozdrawiam

[Gość: anma]

Gość portalu: anma napisał(a):


> Mam nadzieję ze tym razem poczułeś się przeze mnie źle potraktowany, bo w
> sumie to najbardziej mnie dotkneło to ze tak odebrałes mój poprzedni post.
> Pozdrawiam

No i znowu nie tak wyszło )
Miało być ze "NIE poczułeś się przeze mnie źle potraktowany...."

Jeszcze raz pozdrawiam )

[Gość: agatka_s]

Ponieważ zostałam wezwana do tablicy:

Podtrzymuję cały czas pogardę dla osób (facet baba nie ma znaczenia), które nie
wiedzą czego chcą i nie potrafią podejmować konsekwentnych decyzji. Dotyczy to
nie tylko kwestii zostać w domu czy nie ale wszelkich wyborów jakie podejmujemy
w zyciu.

A teraz właśnie drobny przykład braku konsekwencji:

Drogi Windows 3.1, jak tak bardzo chcesz zostać w domu z dziećmi to zostań i
realizuj to co uważasz za słuszne. No w końcu jako przeciwnik kultury
konsumpcyjnej (jako jej wytwór traktujesz matki-potwory które nie zostaja w
domu) powinieneś mieć bardzo obojetny stosunek do tych pieciu cyfr na swoim
pasku. Jak kurcze masz takie piękne (i to mówie bez cienia ironii) poglądy na
wychowanie dziecka to zostań z nim w domu ale nie biadol, że żona taka wstrętna
że pracuje.

Pogardzam też osobami, które podejmują decyzję tylko i wyłacznie pod presją
otoczenia i tego, że tak wypada. Dla mnie to tylko krok od tchórzostwa. I
będe tak uważała mimo że odczuwam presję z poprzednich postów, że słowo
pogardzam było niepolityczne. Ale ja tak myślę i nie zamierzam tego ukrywać.


W tym co napisałam wczesniej i teraz, rozgrywka damsko-męska nie ma nic do
rzeczy. Ja mam bardzo wysokie poczucie wartości jako człowiek, i nawet do
głowy by mi nie przyszło mieć jakiekolwiek kompleksy z tytułu, że jestem
kobietą, sorry ale tu trochę źle trafiłes. W sumie tak samo bym uważała gdyby
to para gejowska wychowywała to dziecko. Mój tok rozumowania jest taki:
poprostu pozwól innej osobie na wybór (nawet jeżeli według ciebie on nie jest
słuszny). Oczywiście ty zostań przy swoim pomysle na zycie i realizuj go
konsekwentnie.

A nawiązując do twego pytania:
Ja za żadne pieniądze męża (nawet jakbym go miała) nie zrezygnowałabym z pracy,
bo mi ta praca poprostu sprawia przyjemność. Zarabiam dobrze (a nawet bardzo
dobrze), ale to jest tylko i wyłącznie konsekwencją tego że jestem bardzo dobra
w tym co robie, a jestem bardzo dobra bo bardzo to lubie.

No i ostatnia rzecz:
Jeżeli chodzi o wychowanie i kontakt z moim dzieckiem to nie życzę sobie abyś
czynił jakiekolwiek komentarze na ten temat bo nie masz żadnej wiedzy, która by
Cię uprawniała do wydawania takich opinii. Jedyna wiedza jaką masz na mój
temat to to że pracuję i lubie to, to jeszcze zdecydowanie za mało aby wysnuwać
wnioski na temat moich relacji rodzinnych. Jeszcze raz podkreślam że sobie nie
życzę takich osobistych wycieczek i mam nadzieję, że to jest wystarczająco dla
Ciebie jasne.

Pozdrawiam

[Gość: just.]

Dziewczynko, a czy Ty na pewno zrozumiałaś co napisał Windows 3.1 ???

tak sie lekko czepiajac faktow :-)

[Gość: dodo]

windows3.1 napisała:
Dobry boże, „stosunkowo nowy pomysł”... Jeszcze 50 lat tem
> u pracujące
> zawodowo kobiety były w mniejszości, jeszcze 100 lat
temu uważano taki koncept
> za szkodliwą ekstrawagancję, jeszcze 150 lat temu nawet
by nikomu nie przyszedł
>
> do głowy, a w roku 2002 ludzie mają odwagę wypisywać,
że siedząca z dziećmi w
> domu matka to „stosunkowo nowy pomysł”... Prowadzić
dom, pracować w
> polu – tak,
> oczywiście, przez tysiąclecia z dzieckiem w tobołku w
zasięgu wzroku. Ale to
> nic w porównaniu z tymi fabrykami, które w dodatku
„przez setki lat”
> ;...
>

50 lat temu w prl-owskich miastach pracujaca zawodowo
kobieta nie byla mniejszoscia - wsrod kolezanek i kolegow
z mojej podstawowki w srodmiesciu warszawy, nie pracowaly
tylko 2 mamy i wszyscy zgodnie uwazalismy to za pewien
rodzaj dziwactwa. wiem, wiem - zaraz powiesz, ze bylismy
manipulowani przez komunistyczna propagande - pewnie
bylismy, co nie zmienia faktu, ze na 25-cioro dzieci
tylko dwoje itd.
historia to nie tylko zbior liczb, dat i statystyk - to
rowniez bardzo prywatne historie roznych pan i panow.
moja matka pracowala zawodowo cale swoje swoje zycie, bo
zawodowo pracowala rowniez jej matka (moja piekna babcia
konstancja byla wlascicielka malej drukarni, ktora
prowadzila sama po skandalicznym rozwodzie z jej
pierwszym mezem a rzecz dziala sie na poczatku XX wieku -
to powinno wszystkim podpowiedziec w jakim to zaborze
mialo miejsce, bo nie wszedzie mozna sie bylo rozwodzic
) i jej babka, ktora w polowie XIX wieku byla sobie
zwyczajna nauczycielka i gdy umarl jej maz prowadzila
nawet cos w rodzaju wlasnej pensji dla dziewczat. ze
strony mojego meza kobiety byly jeszcze bardziej
przedsiebiorcze - jedna z babc byla wlascicielka skladu
weglowego w krakowie i zarzadzala kilkunastoma wozakami,
ktorzy sluchali jej jak generala, druga zas miala
jadlodajnie dla policjantow zwanych policmajstrami. o
takich kobietach sie nie mowi przytaczajac te rozne
statystyki, bo najczesciej stawaly sie czynne zawodowo z
koniecznosci (maz umarl lub opuscil, stara panna bez
posagu itd.)podobnie jak to mialo miejsce na wsiach,
gdzie chlopki nikt nie pytal czy wybrala sobie kariere
zawodowa farmerki. wiekszosc z nich jednak zaczynala po
pewnym czasie bardzo cenic sobie swoja niezaleznosc
finansowa i wychowywaly swoje corki juz bardzo swiadomie
przygotowujac je do zycia zawodowego. w to wszystko
wkraczala raz na jakis czas historia pozerajac kolejne
pokolenia mezczyzn w wojnach lub narzucajac takie czy
inne idologie. to jednak wcale a wcale nie znaczy, ze
kobieta pracujaca zawodowo jest jakims novum, odkryciem
naszych czasow. odkryciem naszych czasow jest zauwazenie
tego faktu i... dluzsze zycie mezczyn.
tak wiec skoro moja pra-babka zostala wychowana z
perspektywa wykonywania pracy zawodowej, tak tez
wychowala moja babke, ktora z kolei tak wychowala moja
matke a ta mnie, trudno oczekiwac by kolejne pokolenie
odrzucilo ten model, bo wbrew pozorom, dla mnie jest to
wlasnie model tradycyjny a przynajmniej taka jest
tradycja mojej rodziny. gdy zas patrze i pytam dookola,
dowiaduje sie, ze tak bywalo w wiekszosci rodzin
zwlaszcza europejskich, gdzie wojny przytrafialy sie
czesto a kobiety nigdy nie musialy sie jakos bardzo
dramatycznie wyzwalac spod wladzy mezczyzn.
to tylko tak jako podklad rodzinno-historyczny.
w praktyce zgadzam sie z okresleniem sugerujacym, ze do
wychowania dziecka potrzebna jest cala wies. smuci mnie,
gdy widze brak zainteresowania "obcych" chuliganiaca
mlodzieza lub gdy prasa podaje wiadomosci o krzywdzonych
dzieciach, ktorych sasiedzi mogli ale nie odratowali, bo
nie chcieli sie wtracac. mysle, ze my sami przywiazujemy
zbyt duza wage do roli matki i ojca w wychowaniu dzieci,
zapominamy bardzo czesto o tym, ze wychowujemy dzieci nie
dla siebie ale dla swiata i to wlasnie ze swiatem dziecko
powinno umiec sie zaprzyjaznic i wspolzyc. pierwszym
kontaktem ze 'swiatem" jest opiekunka, sasiedzi,
nauczyciele itd. nie ma w tym nic zlego, ze dziecko jest
wychowywane przez wielu ludzi wokol niego tak dlugo jak
szanowane sa wspolne wartosci i rodzice pozostaja
ostatecznym autorytetem (przynajmniej do czasu).
takie jest moje zdanie, co wcale nie znaczy, ze
ktokolwiek mialby to przyjac za prawde objawiona
spedzilam wiele lat w afryce i na pewno obserwacja
tamtejszych spolecznosci bardzo wplynela na moj stosunek
do wychowania nastepnego pokolenia. majac 3 trojke
doroslych juz (prawie - najstarszy ma 16 lat) dzieci
jakos tam potwierdzam wlasnym przykladem gloszone tu
poglady.
reasumujac, nie widze krzywdy dziecka w fakcie, ze z
rodzicami spedza mniej czasu niz z innymi ludzmi - takie
wlasnie jest zycie kazdego z nas - rodzina jest
odpoczynkiem i radoscia ale codziennosc to praca, szkola,
swiat z obcymi. rola doroslych jest przygotowanie dziecka
do tego a nie chronienie przed rzeczywistocia.

[izabelski]

W poprzednim poscie piszesz, ze "Dla dwu ostatnich Pań jestem tępym,
fanatycznym doktrynerem, "

Bardzo zainteresowala mnie ta analiza - jedyny smutny wniosek, to ten,ze nie
starasz sie zrozumiec argumentow podawanych przeze mnie.Nie mam pojecia jak
moja wypowiedz sklonila cie do powyzszych wnioskow.
Ponizszy cytat to potwierdza:
> Inny przykład ofensywy przyszłości to rozbrajający post z wykładem o historii
> rodziny. Nieczęsto spotyka się takie rewelacje jak ta, że kobiety zostające w
> domu i opiekujące się dziećmi to „stosunkowo nowy pomysł”. Dowód, ż
> e ci
> przejęci „świętym prawem” oraz „szczęściem i satysfakcją̶
> 1; żyją w swoim własnym
> świecie. Dobry boże, „stosunkowo nowy pomysł”... Jeszcze 50 lat tem
> u pracujące
> zawodowo kobiety były w mniejszości, jeszcze 100 lat temu uważano taki
koncept
> za szkodliwą ekstrawagancję, jeszcze 150 lat temu nawet by nikomu nie
przyszedł
>
> do głowy, a w roku 2002 ludzie mają odwagę wypisywać, że siedząca z dziećmi w
> domu matka to „stosunkowo nowy pomysł”... Prowadzić dom, pracować w
> polu – tak,
> oczywiście, przez tysiąclecia z dzieckiem w tobołku w zasięgu wzroku. Ale to
> nic w porównaniu z tymi fabrykami, które w dodatku „przez setki lat”
> ;...
Mieszkam sobie w Anglii, gdzie takie fabryki istnialy najdluzej, jesli nie
znasz historii, to nie krytykuj tylko sie doucz - internet jest doskonalym do
tego miejscem.
Jesli chodzi o matki zostajace w domu bo "uważano taki koncept za szkodliwą
ekstrawagancję", to mam wrazenie, ze poslugujesz sie tutaj jakimis odnosnikami
do historii niewielkich grup sposrod mieszczanstwa, czy tez arystokracjii.

Mam wrazenie, ze masz swoj jedyny i sluszny poglad a na grupie tutaj zapytales
sie tylo po to, zeby potwierdzic swoje zdanie. I gdy okazalo, sie, ze zdania
osob komentujacych twoja wypowiedz sa rozne od oczekiwanych to atakujesz
zamiast dyskutowac.

A moze milo byloby poznac zdanie twojej zony, co ona widzi w swojej pracy ze
podjela decyzje taka, jaka podjela?

izabelski(bez jadu)

[Gość: kasia_ania]

Popieram te forumowiczki (niestety zapomnialam kto to pisal) ktore zadaly Tobie
to pytanie: dlaczego Ty sam nie zrezygnujesz z pracy i nie zostaniesz z
dzieckiem? Dlaczego domagasz sie zeby to matka zostala w domu??? Wracasz do
stereotypow: mezczyzna zarabia pieniadze, kobieta opiekuje sie dzieckiem.
Powiedz mi DLACZEGO nie mialoby byc odwrotnie: kobieta zarabia pieniadze,
mezczyzna zostaje w domu? Argumenty typu: facet wiecej zarobi, nie maja tutaj
nic do znaczenia, wrecz przeciwnie, podkreslaja tylko watpliwej wartosci
'tradycje' czy tez oczywista dyskryminacje kobiet (w pracy, w zarobkach). Ale
poniewaz jestes negatywnie ustosunkowany do dobr materialnych i innych
'zdobyczy dobrobytu' marne zarobki zony nie powinny Tobie przeszkadzac i
hamowac podjecia decyzji o rzuceniu pracy dla dobra dziecka. Czy nie tego sie
od zony domagasz? A jezeli przeszkadzaja to pomysl, czy Ty przypadkiem nie
rozumujesz w tradycyjny sposob (facet=$$$ kobieta=dom) i czy wlasnie nie
dlatego masz to zonie za zle? Bo Ty zarabiasz tony, 5 cyferek (to juz bylo
pewnego rodzaju puszenie sie przed kobietami atakujacymi Cie na forum) to jak
ONA ma czelnosc jeszcze chciec pracowac za te marne kilka groszy... A teraz
pomysl bardziej rewolucjonijnie: dlaczego to kobieta POWINNA wiecej spedzac
czasu z dzieckiem, a nie mezczyzna? Czyzbys uwazal ze to... naturalne??? Ze
natura przeznaczyla dla kobiety taka role? No to wracamy do Stone Age: ty lec
dostarczac do groty mamuty, a ona w tym czasie nianczy dzieci i gotuje
strawe... A moze pomysl o sytuacjach w ktorych mezczyzni sami wychowuja dzieci
- wtedy poswiecaja im wiecej czasu i uwagi niz 'typowy' tatus, ktorego wyrecza
kobieta (nawet pracujaca). I jakos wtedy nikt nie ma za zle ze to oni rezygnuja
z pracy lub poswiecaja zbyt malo czasu dziecku, probujac zarobic na zycie.
Dlaczego obecnosc kobiety cos zmienia i powracamy w archaiczne stereotypy?

Pomysl i odpowiedz mi na te wszystkie dlaczego, bardzo jestem ciekawa co
napiszesz.

Kasia

[Gość: Anka]

Ja z twoich postów mam wrażenie że twoja żona po prostu woli pracę niż dom
zajmowanie sie dzieckiem i daje jej to więcej satysfakcji (jeśli rzeczywiście
twoje zarobki są pieciocyfrowe, a twojej zony niewielkie, to aspekt finansowy
jej zarobków chyba nie ma większeego znaczenia). (NB nie uważam ze satysfakcja
jest wprost proporcjonalna do kwoty na wypłacie). Jeżeli ją kochasz spróbuj
zaakceptować ten fakt, nawet jeśli nie odpowiada Twoim wyobrażeniom o idealnej
matce i żonie.
Acha, i jak na kogoś kto narzeka na brak akceptacji na tym "kobiecym" forum, to
raczej agresywnie odnosisz się do Agaty S. Trochę więcej tolerancji, Drogi
Panie !

[Gość: Sabi]

A dla mnie to nie jest kwestia tego ile ja bym zarabiala, ale ile moj maz.
Gdyby on zarabial tyle, by nam wystarczalo i mial stala prace zostalabym w domu
bez wzgledu na wysokosc swoich zarobkow. Osobiscie dla mnie wazniejsze sa
dzieci niz kariera, ale coraz mniej takich kobiet. Bylo forum www.bajbus.pl,
gdzie znalazbys wiecej zrozumienia, ale niestety nie bylo komercyjne.

[Gość: Iza2]

Nie bardzo rozumiem te agresywne ataki pod adresem
Windows. Tu nie chodzi o prace i polaczenie pracy z
wychowaniem dziecka. Kobiety pracuja juz od dawna, dzieci
sie chowaja lepiej lub gorzej. Chodzi o priorytety, o
hierarchie potrzeb. Czy koniecznosc pozostania kolejny
raz w pracy po godzinach jest wazniejsza od dziecka. Czy
matka malego dziecka musi byc w pelni dyspozycyjna. Ja
zgadzam sie z Windows. Jako matka pracujaca (w prywatnych
firmach zeby nie bylo watpliwosci) bardzo szybko
nauczylam sie kolejnym szefom mowic nie. Nie zostane
dluzej, bo musze odebrac dziecko z przedszkola, nie
wyjade w delegacje, bo dziecko... Biore opieke, bo jest
chore. I wszyscy sie bardzo szybko do tego przyzwyczajaja
i to akceptuja. Dziecko jest najwazniejsze, a prace
zawsze mozna zmienic.

[malini]

O rane - facet tylko zapytał czy warto więcej czasu poświęcać dziecku czy pracy
zawodowej!Dla mnie to pytanie dotyczy obu płci i nie ma co się wściekać, że
zadał je mężczyzna i węszyć od razu szowinizm...
Niesamowicie trudno mi zabrać tu głos po dodo, która powoli staje się moją
idolką zwłaszcza, że mam tu inne zdanie.Ale powiem. ...
POWARIOWALIŚCIE?!!!Naprawdę wolicie przeznaczyć 90% swojego czasu na dogadzanie
obcym ludziom (którzy na ogół mają głęboko gdzieś wasze osoby) niż dogadzanie
własnej rodzinie (dziecku, które na ogół was kocha i wielbi) i to mając na to
pieniądze?!
Tak - karierę nazywam tu dogadzaniem innym ludziom - bo jak się temu przyjżeć,
to poza wyjątkami, o które w naszym kraju cholernie trudno (łączę pracę z
pasją, jest to mój sposób na życie)- praca zawodowa polega na dawaniu z siebie
więcej niż mogę zyskać,a dawać to wolę najbliższym mi osobom.
Wiem,że kupa dziewczyn i facetów robiących "karierę" zwyczajnie nie chce się
przyznać, że wolałyby polenić się na kanapie lub że to wcale nie jest
taka "ekstaza", że się ma "władzę i pieniądze", no i że tak naprawdę, to
woleliby zrobic dobrą zupe pomidorową niż kosztorys czegoś tam.Dlaczego? No bo
mamy nowy stereotyp, według którego wyzwolona kobieta i nowoczesny mężczyzna
muszą odnieść sukces zawodowy, bo TAKIE CHLOERNIE TRUDNE (ha, ha). Przypomina
mi się w tym momencie tekst pewnej pani, która juz za 4 lata stanie się
emerytką, pozwoliła sobie więc na szczerość wobec przełożonego "Panie
dyrektorze - chyba Pan nie sądzi,że ja tu przychodzę (do biura)od 20 lat, bo
lubię!Ja tu przychodzę zarobić na życie" Nic dodać nic ująć...

Inna sprawą jest - jeżeli w domu nie traktuja nas tak dobrze, jak w pracy. Nie
ma się co dziwić, że lecimy chetnie do biura i spędzamy w nim więcej czasu niż
w domu, jeżeli np. kochany mąż uważa nas za swoją kucharkę, kochankę i
sprzątaczkę, a dzieciak jest małym chamem.Koledzy w pracy, którzy będą się
uśmiechac na nasz widok, prawić komplementy za dobrze wykonaną pracę czy
podziwiać i naśladować - będą się nam wydawali lepszym środowiskiem do życia
niż własny dom.
A jeszcze inną sprawą jest uzależnienie finansowe od partnera, zdanie się na
jego łaskę i niełaskę - dzisiaj na zakupy dam ci 300 zł., innym razem 100 zł. i
nie proś o więcej!A co jesli "czar pryście" i będziemy chcieli się rozstać?Za
co będziemy żyć?
Dlatego uważam, że jeżeli ktoś spędza więcej czasu w pracy niż w domu, to
czegoś w tym domu brakuje (uznania,miłości,seksu,spokoju,bezpieczeństwa - można
wymieniać i wymieniać) lub chce mieć zabezpieczenie finansowe na wypadek straty
partnera.
W drugiej kolejności stawiam na chorobę umysłową lub pasję (co czasem się nie
wyklucza).

sprawa nie jest prosta, czyli do win. i nie tylko

[Gość: kasia]

Ja z kolei należę do tej grupy osób, dla których praca jest wyłącznie życiową
koniecznością (co nie oznacza, że robię ją na odwal) a pasje "ulokowałam"
zupełnie gdzie indziej; mam do tego zupełnie spokojny, choć
nieco "asekuracyjny" stosunek. Jestem osobnikiem, którego nikt nie zdołał
przekonać, że samorealizacja wiąże się ze ślęczeniem za obojętnie jaką sumę nad
wytwarzaniem PKB - jest to jedynie środek do uzyskania funduszy na realizację
swoich marzeń, planów, aspiracji. Jestem na kilka dni przed urodzeniem 1 syna i
już teraz wiem, że akurat mom wyborem jest pozostanie z nim co najmniej do
ukończenia roku: nie chcę, by jakiekolwiek, choćby najbardziej zaufane i
profesjonalne babsko zastępowało mnie przez te najważniejsze dla Młodziaka
chwile. Nie wykluczam, że będę z Młodym nawet trochę dłużej, do powiedzmy lat
3 - bo uważam, że to najfajniejsze, co mogę mu teraz dać. Na szczęście (bo nie
zawsze tak jest, windows ) mam ten komfort, że nie muszę pracować
(pięciocyfrowymi zarobkami zajmuje się mąż, którego będę chciała maksymalnie
odciążyć od "fizjologicznego" aspektu macierzyństwa - NIE CZYTAĆ: ograniczyć,
odsunąć, bo "ja wiem lepiej" ... po prostu facet rąbie po kilkanaście godzin na
odpowiedzialnym stanowisku i będzie fizycznie wyczerpany). Przyznam się, że nie
rozumiem (ALE I NIE POTĘPIAM BROŃ BOŻE) kobiet, które mając zapewnione środki
na życie przez przynajmniej pierwszy 1 rok czy 2 "uciekają" od własnego
dziecka; rozumiem "szczęśliwa, zrealizowana mama" ale .... wydaje mi się, że
ktoś nam tu próbuje wmówić, że to jest "zdrowy" (dla dziecka i matki) egoizm.
Niestety, psychologia udowodniła, że te pierwsze lata są kluczowe w budowaniu
poczucia bezpieczeństwa, własnej wartości: dziecko, przy którym się po prostu
jest jest mniej neurotyczne. Pozostaje jednak ALE .... (które zaprząta i moją
głowę) Po 2-3 latach, przy obecnej recesji i masowej produkcji
absolwentów "pseudo-wyższych uczelni" (zatrudnianych na początek za małą kasę,
gotowych na wszystko, byleby uzupełnic punkt "doświadczenie" w cv)kobieta, mimo
świetnych kwalifikacji może po prostu nie mieć drogi powrotu. Osoba przyjęta na
jej miejsce świetnie się sprawdza, zakład tak przeorganizował swoją pracę,że
etat stał się zbędny; pracodawca boi się "zwolnień" z tytułu choroby dziecka.
Cóż z tego, że jest mąż, który zarabia nieźle .... Nie zawsze (czego nikomu nie
życzę), małżeństwo trwa do grobowej deski ... czasem zdarza się, że partnerzy
decydują się rozstać i co wtedy? Sytuacja numer 2: nawet jeśli miłość i
zaufanie wyklucza wcześniejszą ewentualność, czy można mieć gwarancję, że osoba
utrzymująca rodzinę nie ulegnie wypadkowi czy cieżkiej chorobie (która
pochłonie i będzie wymagać dużych nakładów finansowych) i zarobki z
pięciocyfrowych przemienią się w trzycyfrową rentę (albo dla tejże osoby
albo ... w najczarniejszym scenariuszu - pośmiertną-dla dziecka???) Co wtedy?
Na ile starczy najlepsza nawet polisa CU czy innego ubezpieczyciela? To są
sytuacje, które należy przewidzieć !!!! W naszych czasach ciężko, niestety,
zarobić szyjąc po domach woreczki czy składając korespondencyjnie
długopisy .... Po trzecie - ZUS, świadczenia chorobowe,przyszła emerytura. O
tym się nie myśli mając lat -eścia parę ale jednak ............
To wszystko Tobie windowsie, pod spokojną rozwagę.
W mojej opinii (nikogo nie oceniam i nie szufladkuję)należy wyważyć oba
czynniki: dobro dziecka (czyli - jeśli jest taka możliwość ze strony
ekonomicznej - "zafundowanie mu" "emocjonalnej polisy", poprzez poświęcenie mu
choćby 1 intensywnej uwagi SWOIM kosztem (niby dlaczego bycie w domu z własnym
dzieckiem a nie w biurze może unieszczęśliwiać?) i "własne- w sensie rodziny" -
czyli zadbanie o własną przyszłość zawodową w kontekście tych wypadków, o
których pisałam.
A co do twojej żony .... przyznam, że nie potrafię jej zrozumieć. Serdecznie
pozdrawiam.

[Gość: roan]

Podpisuję się pod postem Kasi, myślę podobnie i chyba podobnie postąpię, też
chciałabym zostać z dzieckiem jak najdłużej, lubię siedzieć w domciu, gotować
i patrzeć jak dziecko dorasta. Ale może to dlatego, że moja praca nie jest
dobrze opłacana, a za nędzne grosze nie zamierzam poświęcać dziecka.

I jeszcze jedno... po miesiącu od urodzenia dziecka, kiedy zaczynało częściej
wrzeszczeć, nie wiedziałam co mu jest i dlaczego płacze, dlaczego nie chce
jeść, oświadczyłam mężowi, że nie jestem pewna czy chcę zostać dłużej w domu.
Wtedy naprawdę marzyłam o ucieczce do pracy...

Nie rozumiem dlaczego ktoś z tego powodu ma mną pogardzać?

znowu ciągnę za włosy

[windows3.1]

Przykro mi że tak długo nie odpisywałem, ale nie chciało mi się odbębniać tej
porcji obowiązkowych złośliwości. Przypuszczam że już żadnego pożytku z tego
wątku nie będzie, i że raczej nie dostanę rad, o które prosiłem na początku.
Ale co robić, koniec roku się zbliża, trzeba odpowiedzieć na zaległą
korespondencję, nie można wchodzić w 2003 z długami. I jeszcze jedno: Panie,
które oszczędziły mi szkoleń, pouczeń, odsyłania do książek, musztry,
psychoanalizy i wzywania do odpowiedzi, a zamiast tego poświęciły mi trochę
czasu, proszę o zakończenie lektury w tym miejscu, dziękuję za uwagi i
przepraszam, że moja małostkowość jednak wzięła górę. Dalej niestety nie ma już
nic ciekawego.

***

Nie wiem ile razy mam powtarzać, że nie domagam się od kobiet siedzenia w domu.
Nie napisałem tego za pierwszym razem, powiedziałem jasno (a nawet
zaszczekałem) co o tym myslę za drugim, ale ciągle ta i owa z Korespondentek mi
to wmawia na nowo. I pewnie teraz dostanę kolejne posty, w których znowu się
dowiem, że jestem zwolennikiem żony na łańuchu. A nie ma nic bardziej
irytującego nic udowadnianie że nie powiedziałeś, czego nie powiedziałeś,
zresztą na ogół to i tak donikąd nie prowadzi. Ale trudno. No więc zacznijmy
ten rytuał od nowa. Ja się niczego nie domagam. Ja się nie domagam, żeby
kobiety zrezygnowały z pracy zawodowej. Ja się nie domagam, żeby kobiety
wychowywały swoje dzieci. Ja się nawet nie domagam, żeby moja żona wychowywała
swoje własne dziecko. Póki ja sam domagam, to chyba dam radę. Mi chodzi o
warunki sensownego kompromisu. Ale jak na razie z tego wątku wynika, że
trafiłem na dziewczyny wyjątkowo bezkompromisowe.

Najbardziej bezkompromisowa jest oczywiście , „generalnie bardzo zaabsorbowana”
agatka_s. Jak się okazuje, z własnego mianowania jest również „bardzo dobra w
tym co robi”. Jak cię nie mogę, ludzie, kim trzeba być żeby pisać takie
rzeczy... Ale ja nie o tym. Znowu sądzi, że jest przystojna w czarnej kurtce
czekisty. Ile ja już takich w życiu widziałem. Dotknięta do żywego, że ktoś
posądził ją o brak pogardy, będzie teraz pogardzać na pokaz i z przytupem,
będzie udowadniać, że to jej się wcale tak nie wypsnęło. Na szczęście wzorowane
na medialnych heroinach pozerstwo z czasem przechodzi (na ogół, chociaż
przyznaję, są wyjątki). Zresztą agatce już to mija, widać że pod pancerzem z
dykty bije zwykłe, urażone, dziewczęce serduszko, w moim drugim poście fatalnie
pomyliłem się co do niej. Kiedy wypaliła pierwszą salwę ślepych pouczeń i
małostkowych złośliwości spodziewałem się ciekawej wymiany ognia, ale wystarczy
że odrzuciłem granat w stronę okopów nacierającej przyszłości, a zostało już
tylko zwykłe i jakże wzruszające „nie życzę sobie”... A co, boli, no nie? Już
chyba wiem, o co chodzi. Nic się nie martw, na końcu tej drogi jest
pocieszenie: błogosławieni ci, którzy zawierają osobistą znajomość z
cierpieniem (tłum. wł.): blessed all the hurdle hikers, staring out at falling
rain, wondering at the retribution, in their personal acquaintance with pain.

Od dodo wpadł ciekawy tekst o pewnej rodzinnej historii, tekst który
niespokojnego ptaka musiał kosztować może i godzinę lotu. Gratuluję
przedsiębiorczych babci. O ile wiem, wkład moich babci i prababci w rozwój
gospodarczy ludzkości ograniczył się do wieloletniego doskonalenia techniki
użycia kopaczki do ziemniaków oraz (w jednym przypadku) pracy za okienkiem w
banku przez bodaj kilkanaście miesięcy (do czasu ciąży). I co, czy moja
historia rodzinna i moja empiria jest mniej ważna od Twojej? Pozwól sobie
powiedzieć, że, jak to miło ujęłaś, prywatne historie pań i panów - obojętnie
w peerelowskiej Warszawie czy kajzerowskim Krakowie – nie zmieniają statystyk.
A jakie są statystyki? Hm, może zaczniemy od tego, że 50 lat temu zaledwie
jakieś 35% Polek mieszkało w miastach. Cała reszta bynajmniej „nie wybrała
sobie kariery zawodowej farmerki”. Całej tej reszcie (oraz części z tych 35%)
dopiero zaczynało świtać w głowach, że być może Pan Bóg nie pokarze ich
piekielnym ogniem, jeśli swoje dwuletnie dziecko stracą z oczu na więcej niż
godzinę. Czy wiesz, że 50 lat temu ilość Polek, które rano całowały swoje
dziecko na do widzenia i wracały po 8 godzinach, nie przekraczała jednego
miliona? Czy wiesz, że jeszcze 20 lat temu do polskich przedszkoli chodziło ok.
47% dzieci w wieku od 3 do 6 lat,, a 30 lat temu ten odsetek wynosił 29%? I co,
myślisz że pozostałe 71% wychowywały babcie?

Co zrobić z izabelskim, to sam nie wiem, poradźcie. Jak tu wytłumaczyć
dziewczynie, że obejrzenie „Ziemi obiecanej” Wajdy oraz adres zamieszkania w
Anglii nie daje jeszcze licencji na odwracanie historii. Ale może kompromituj
się dalej sama. Dawaj, dawaj te adresy, Szanowna Pani, dawaj te linki które
pokażą, jaki odsetek Angielek pracował zawodowo w roku 1850, 1900 i 1950, dawaj
szybko, skoro jesteś taka bystra do pouczeń i tak się douczyłaś historii z
internetu. Po prawdzie sam chciałem przeszukać jakieś strony poświęcone gender
studies, ale doszedłem do wniosku że stracę na to ze 2 godziny, znajdę mało co
(wszystko płatne), a żadna z Miłych Korespondentek i tak się tam nie pofatyguje
(wiadomo, praca). Cały ten rozpaczliwie-heroiczny post jest jak „China Town”
Polańskiego: im bardziej chcesz rozplątać, tym bardziej zaplątujesz... Wspomina
arystokrację, gdzie matki jakoby zostawały w domu... jeżeli już gdzieś
dwudziestoletnie mamy zostawiały ledwo mówiące berbecie na łasce obcych ludzi,
to właśnie w tej klasie – no cóż, ciężki był los takich dam, ich zawodem była
polityka. Łącznie w, powiedzmy, XVIII-wiecznej Francji, odsetek takich matek
wynosił... no, niech strzelę... od 5 do 7 promili (chyba grubo przestrzeliłem w
górę, bo łącznie arystokracja w ówczesnej Francji nie przekraczała chyba 1%
ogółu populacji). No i te fabryki... nie minęło jeszcze dwieście lat od czasu,
gdy w skończyła się pierwsza rewolucja przemysłowa, ale nie przeskadza to
ludziom pisać o „setkach lat fabryk”.

Następna bezkompromisowa Pani nazywa się kasia_ania, standardowo nie doczytała,
posługuje się zestawem standardowych przeinaczeń i zadaje zestaw standardowych
pytań. Kończy pisząc że jest bardzo ciekawa co napiszę. Oczywiście znam te
piękne figury stylistyczne; w takich sytuacjach „jestem bardzo ciekawa”
znaczy „jak chcesz w trąbę, to chodź”. Cóż robić, trzeba się zachować i
odpowiedzieć, doskonale wiedząc jaki będzie finał, sam tego chciałeś Grzegorzu
Dyndało. No więc co do domagania się, to już było. Czemu ja nie zrezygnuję z
pracy? Proste, bo z moich zarobków się utrzymamy, a z zarobków mojej żony nie.
Że mi to nie powinno przeszkadzać? No wiesz, może Ty sobie nie zawracasz głowy
takimi drobiazgami jak wiązanie końca z końcem, ale większość ludzie jednak o
tym myśli. Że przecież jestem „negatywnie ustosunkowany do dóbr materialnych”?
No, to jesteśmy w domu, teraz widać o co Ci chodzi, oto siedzę w kucki i
powtarzam „piękno jest zaklęte w kwiecie lotosu”. Czy aby nie rozumuję w
tradycyjny sposób? O tak, dobry boże, jak najbardziej tak, z ust mi to wyjęłaś;
jeśli ktoś chce wsadzać swój reakcyjny kij w szprychy przyszłości i być
zawalidrogą na szlaku postępu, to właśnie ja; bardzo chciałbym, żeby dzieci nie
wychowywały Atomówki i Johny Bravo, tylko mama i tata (a propos: wczoraj około
wpół dziesiątej rano na polskiej wersji Cartoon Network widziałem na jakiejś
kreskówce, jak jedne zwierzątka torturowały prądem inne zwierzątko; NAPRAWDĘ TO
WIDZIAŁEM). Czy uważam za naturalne, że matka powinna spędzać z dzieckiem
więcej czasu niż ojciec? Hm, to nie należy do tematu, też pisałem o tym bodaj w
każdym poście: 1) control+H; 2) „mama”; 3) tab; 4) „tata”; 5) enter, Droga
Pani. Ale skor

[windows3.1]

no proszę, za formuła poetycka pt. "post na forum wyborczej" jest jeszcze dla
mnie za trudna, nie zmieściłem się.

----------------------------------------

Następna bezkompromisowa Pani nazywa się kasia_ania, standardowo nie doczytała,
posługuje się zestawem standardowych przeinaczeń i zadaje zestaw standardowych
pytań. Kończy pisząc że jest bardzo ciekawa co napiszę. Oczywiście znam te
piękne figury stylistyczne; w takich sytuacjach „jestem bardzo ciekawa”
znaczy „jak chcesz w trąbę, to chodź”. Cóż robić, trzeba się zachować i
odpowiedzieć, doskonale wiedząc jaki będzie finał, sam tego chciałeś Grzegorzu
Dyndało. No więc co do domagania się, to już było. Czemu ja nie zrezygnuję z
pracy? Proste, bo z moich zarobków się utrzymamy, a z zarobków mojej żony nie.
Że mi to nie powinno przeszkadzać? No wiesz, może Ty sobie nie zawracasz głowy
takimi drobiazgami jak wiązanie końca z końcem, ale większość ludzie jednak o
tym myśli. Że przecież jestem „negatywnie ustosunkowany do dóbr materialnych”?
No, to jesteśmy w domu, teraz widać o co Ci chodzi, oto siedzę w kucki i
powtarzam „piękno jest zaklęte w kwiecie lotosu”. Czy aby nie rozumuję w
tradycyjny sposób? O tak, dobry boże, jak najbardziej tak, z ust mi to wyjęłaś;
jeśli ktoś chce wsadzać swój reakcyjny kij w szprychy przyszłości i być
zawalidrogą na szlaku postępu, to właśnie ja; bardzo chciałbym, żeby dzieci nie
wychowywały Atomówki i Johny Bravo, tylko mama i tata (a propos: wczoraj około
wpół dziesiątej rano na polskiej wersji Cartoon Network widziałem na jakiejś
kreskówce, jak jedne zwierzątka torturowały prądem inne zwierzątko; NAPRAWDĘ TO
WIDZIAŁEM). Czy uważam za naturalne, że matka powinna spędzać z dzieckiem
więcej czasu niż ojciec? Hm, to nie należy do tematu, też pisałem o tym bodaj w
każdym poście: 1) control+H; 2) „mama”; 3) tab; 4) „tata”; 5) enter, Droga
Pani. Ale skoro już nie możesz sobie poradzić i pomoże Ci tylko zdemaskowanie
moich przegniłych kłów mamuta pod urzędowym garniaczkiem, to owszem, tak
właśnie uważam. Uff, udało się, powiedziałem to, agatka_s byłaby ze mnie dumna.
Archaiczne stereotypy? Hm, nie wiem czy oglądałaś wczoraj dziennik telewizyjny.
Było tam coś o pewnej malutkiej, zupełnie niearchaicznej dziewczynce...


***

Nagrodę specjalną przyznaję kasi_ani. Byłem bardzo ciekaw, ile z Pań rzuci się
na tą „pięciocyfrową liczbę na pasku” i byłbym się srodze zawiódł, gdyby nia
niezawodna kasia_ania. Jak tylko wypełnię PIT, w nagrodę poślę Ci dokładne
rozliczenie. Gdybym zapomniał, daj mi znać.

heh .... :( a ja ;(?

[Gość: kasia]

Oj windows, windows, od razu tam "spalony wątek" Wcale nie!!!!Po pierwsze -
dzięki twojemu postowi zrobiło mi się "lepiej nieco". Przyzwyczajona do tego,
że od ukończenia studiów "zasuwałam" do pracy w podobnym do mojego męża
wymiarze, obawiałam się, (mimo jego wielokrotnych zapewnień coś takiego kolebie
się po mojej głowie), ze chęć zostania z dzieckiem nieco dłużej, niż ustawowe 4
miesiące może być przez Niego (mężczyzn) odebrane jako wygodnictwo i chęć
poopieprzania się za nie swoje pieniądze.... Po drugie - byłam taka ciekawa, w
jaki sposób podejmiesz polemikę z moimi - nazwijmy to - "ale" ... Przyznam, że
ciekawa to nawet nie najlepsze słowo - chyba bardziej na zapewnienie,
że "świat nie jest taki czarny" (ja jestem z przyczyn tajemniczych
katastrofistką )) ) Hmmmmm mimo iż jestem kobietą, gratuluję Ci ciętego
pióra i ... nie ulegania "modom". To smutne, ale wszystkie te feministyczne
boje; walka (z kim i o co??? z naturą???) wytaczana własnym dzieciom w sumie
(bo one na tym tracą), "pierdołowate" pisma wszelakiego sortu, oraz
typ "Dziewczyna Cosmo" (boszzzz) wzbudzają we mnie smutną refleksję (od czasu
do czasu), że jestem swoistym wynaturzeniem: cieszę się na ten czas z moim
synem w domu (przy okazji, tzw. "zaległe lekturki" przygotowane), na to, że
wreszcie będę miała możliwość zobaczenia Starówki nie przy okazji weekendowego
przemieszczania się od knajpki do knajpki ale w pełnym południowym słońcu, i że
sama zrobię sernik na zimno ... Trochę sentymentalnie pojechałam, ale od 8 lat
co najmniej moje życie w gruncie rzeczy kręciło się wokół rytmu, jaki narzucała
mi praca ... i z perspektywy lat ponad 30 (a tak), mimo, iż osiągnęłam w swoim
zawodzie sporo - zaczęło docierać do mnie, na jak niestabilnym gruncie buduję
swoje 10 minut na tym świecie. Teraz się zatrzymam i poprzyglądam się sobie -
nawet we własnym dziecku - wyselekcjonuję to, co najważniejsze, to, co
chciałabym mu przekazać, co pokazać, czego nauczyć. W gruncie rzeczy dla mnie
to wielka przygoda - bo praca nie tylko nad tym małym człowiekiem, ale i nad
sobą ... Ciekawa jestem, ile w sobie i czego zgromadziłam przez te wszystkie
lata, co mnie wzbogaciło, a co jest zwykłym śmietnikiem, którego nie warto
kultywować i w sobie pielęgnować ... Czy nie wydaje Ci się, że czasem uciekanie
w pracę, to po prostu strach zostania z samym sobą (zaznaczam: CZASEM nie
ZAWSZE), nieumiejętność bycia sam na sam z własnym ja lub najbliższą osobą ?
Tak postrzegają nas ludzie z kultur wschodnich podobno
Serdecznie Cię pozdrawiam, licząc na to, ze Twoje domowe problemy rozwiązały
się gdzieś w przestrzeni pachnącej choinką i kompotem z suszonych owoców
kasia

komentarz

[Gość: izabelski]

> Co zrobić z izabelskim, to sam nie wiem, poradźcie. Jak tu wytłumaczyć
> dziewczynie, że obejrzenie „Ziemi obiecanej” Wajdy oraz adres zamie
> szkania w
> Anglii nie daje jeszcze licencji na odwracanie historii.
A kto mowi, ze odwracam historie?
Sam przyznajesz ,ze jej nie znasz wiec nie masz prawa tak twierdzic.
"Ziemi obiecanej" nie ogladalam.

Ale może kompromituj
> się dalej sama. Dawaj, dawaj te adresy, Szanowna Pani, dawaj te linki które
> pokażą, jaki odsetek Angielek pracował zawodowo w roku 1850, 1900 i 1950,
dawaj
>
> szybko, skoro jesteś taka bystra do pouczeń i tak się douczyłaś historii z
> internetu.
Nie mam czasu - w domu bawie sie z dziecmi a nie siedze na internecie.
A historii nie uczylam sie tylko z internetu.
Po prawdzie sam chciałem przeszukać jakieś strony poświęcone gender
> studies, ale doszedłem do wniosku że stracę na to ze 2 godziny, znajdę mało
co
> (wszystko płatne), a żadna z Miłych Korespondentek i tak się tam nie
pofatyguje
>
> (wiadomo, praca). Cały ten rozpaczliwie-heroiczny post jest jak „China To
> wn”
> Polańskiego: im bardziej chcesz rozplątać, tym bardziej zaplątujesz...

Kwestia umiejetnosci sledzenia toku myslenia rozmowcy....
Nie moim jest problemem, ze nie potrafisz nadazac za moimi argumentami.



Wspomina
>
> arystokrację, gdzie matki jakoby zostawały w domu... jeżeli już gdzieś
> dwudziestoletnie mamy zostawiały ledwo mówiące berbecie na łasce obcych
ludzi,
> to właśnie w tej klasie – no cóż, ciężki był los takich dam, ich zawodem
> była
> polityka.

Ich zawodem bylo rozmnazanie sie - ku chwale rodu, a polityka, no coz z tych
kilku promili wspomnianych przez ciebie w polityce udzielaly sie jednostki...
Łącznie w, powiedzmy, XVIII-wiecznej Francji, odsetek takich matek
> wynosił... no, niech strzelę... od 5 do 7 promili (chyba grubo przestrzeliłem
w
>
> górę, bo łącznie arystokracja w ówczesnej Francji nie przekraczała chyba 1%
> ogółu populacji). No i te fabryki... nie minęło jeszcze dwieście lat od
czasu,
> gdy w skończyła się pierwsza rewolucja przemysłowa, ale nie przeskadza to
> ludziom pisać o „setkach lat fabryk”.
O ile umiesz rozgladac sie wokol, to fabryki nadal istnieja, nie zniknely wraz
z zakonczeniem rewolucjii przemyslowej.

A dlaczego jesli tak szczegolowo komentujesz moj post nie odpowiedziales na
pytanie:
===============================================================================
Mam wrazenie, ze masz swoj jedyny i sluszny poglad a na grupie tutaj zapytales
sie tylo po to, zeby potwierdzic swoje zdanie. I gdy okazalo,
sie, ze zdania
osob komentujacych twoja wypowiedz sa rozne od oczekiwanych to
atakujesz
zamiast dyskutowac.

A moze milo byloby poznac zdanie twojej zony, co ona widzi w
swojej pracy ze
podjela decyzje taka, jaka podjela?

izabelski(bez jadu)
================================================================================

izabelski(nadal bez jadu)

[Gość: redd]

Co człowiek, to opinia...
Mam tylko jedno pytanie: dlaczego przed podjęciem decyzji o dziecku nie
uzgodniliście między sobą poglądów na sprawy jego wychowania?

[Gość: julita]

piekne pytanie!

ja mysle ze matka nie musi pracowac a powinna byc w domu z dziecmi, kiedy sa
male. zanim zaczna szkole.

dlatego nic nie musi zarabiac, ale jezeli nie ma ojca dla dzieci ani innej
pomocy finansowej to wtedy jest inaczej........

dlaczego kobiety tak chca pracowac?

[Gość: thistle]

Chcą pracować, ponieważ w momencie, gdy dziecko idzie do zerówki, zostają w
domu same. Pominę aspekt finansowy, stereotyp kury domowej jest tu większym
problemem. Nie ma się co oszukiwać, każdy chce być doceniany a za dobre
wychowanie dzieci docenią cię tylko one same - i to nie zawsze. Bezczynność
intelektualna ( bo prowadząc dom o tej fizycznej raczej nie ma mowy)jest ciężka
do zniesienia dla wielu kobiet, które po ukończeniu studiów i paru latach
interesującej pracy decydują się na założenie rodziny.
Nie czytałam wszystkich postów zbyt uważnie, ale wydaje mi się, że żona sz.pana
windows pracowałaby również za darmo, aby potwierdzić się poza domem, być
docenioną nie tylko przez niego. To nie jest wymierne finansowo. Jeśli zostanie
w domu wbrew sobie będzie nieszczęśliwa i tyle. Dodatkowo może w przypływie
frustracji zaszkodzić dziecku, z którym być może nie czuje się emocjonalnie
związana (nie tak często, ale też się zdaża). Tutaj nie ma dobrego wyjścia,
Współczuję i Pozdrawiam

[Gość: Rudka]

Nie bardzo rozumiem, dlaczego tak wiele pań napadło na Ciebie. Albo nie
doczytały, o co Ci naprawdę chodziło, albo zazdrosne (ja nie znam wielu
facetów, którzy by przejmowali sie do tego stopnia swoimi dziećmi, żonami i
stosunkami między nimi).
A do rzeczy: problem choć dobitnie, to jednak tylko zarysowałeś (a może to i
ja nie doczytałam). Najpierw musisz odpowiedzieć na pytanie, dlaczego Twoja
żona tak postępuje. Jak rozumiem, praca ją satysfakcjonuje - w porządku. Ale
dlaczego w równym przynajmniej stopniu nie cieszy ją bycie z dzieckiem?
Przyczyn może być wiele. Może zbyt krótko była w domu z dzieckiem i nie bardzo
potrafi teraz poświęcić mu więcej czasu, może wręcz przeciwnie, wyrwała się
dopiero co do pracy i chce "nadrobić" zaległości? Może zdaje sobie sprawę z
realnych zagrożeń, jakie niesie za sobą w przypadku jej pracy odmowa pełnej
dyspozycyjności? To tylko spekulacje, nie znam dokładnie sprawy, chcę Ci tylko
uzmysłowić możliwe przyczyny.
Wiem, że to okrutnie banalna rada, zwłaszcza pewnie w stosunku do Ciebie, ale
naprawdę szczere rozmowy zainteresowanych stron mogą pomóc. I nie oszczędzaj
ich żonie, nawet kierowany dobrymi pobudkami. Mógłbyś pokazać jej tę dyskusję,
gdyby była ona trochę bardziej rzeczowa i na temat. A tak... to może chociaz
swoje posty? Czasem łatwiej pisać niż mówić, zwłaszcza o takich problemikach,
które jednak siedząc w ukryciu okrutnie lubią się nawarstwiać i powodują
wiele nieporozumień i wzajemnych pretensji. Nie odkładaj tego, dziecko
dostrzega coraz więcej, a jeśli Ty sam nie rozumiesz postępowania żony, jak
będziesz w stanie wytłumaczyć to synkowi?
Owocnych rozmów życzę. Rudka

[farsa]

windows3.1 napisała:

> w tym tygodniu (od poniedziałku do piątku) żona widziała dziecko 12 godzin.

--------------to mało.

> Godzinę rano i 1-2 godziny wieczorem, około 20-22.

--------------to zdecydowanie za mało.

> Chciałbym przeprowadzić mały sondaż. Ile Waszym zdaniem matka musi zarabiać,
> aby uznać, że dla tych pieniędzy opłaca się tak redukować kontakt z
> dzieckiem?

--------------nie mniej niż 7-10 tysięcy.

>Że te pieniądze rekompensują powyższy tryb spotkań z dzieckiem?

--------------nie rekompensują.

> Przy założeniu, że ojciec zarabia wystarczająco na utrzymanie całej rodziny.

--------------tym bardziej nie rekompensują.

same konkrety,
pozdrawiam.

[Gość: Rudka]

Jeszcze raz czytałam Twoje posty i myślałam o sprawie intensywnie. Wiem jedno,
kariery i dziecka nie da sie pogodzić w żaden sposób. Wypracować kompromis
pewnie można, ale to tylko kompromis. To co robi Twoja żona w żaden sposób nie
wygląda na próbę pogodzenia przeciwstawnych interesów. Najgorsze jest to, że
jak wiesz przyzwyczajenie jest drugą naturą i prędko ten stan rzeczy utrawli
się tak mocno, że trudno to będzie odkręcić. Nie bardzo będzie wiadomo, co
dziecko lubi, co myśli, trudno z nim będzie rozmawiać, a w ogóle, to czemu ono
takie niedobre i takie niewychowane? Godzinka czy dwie dziennie (wliczona
obsługa higieniczno-żywieniowa), nawet z pławiącymi się w szczęśliwości
rodzicami, tego nie zmieni. Żadne pieniądze nie rekompensują utraconej więzi z
dzieckiem; chociaż zawsze można znaleźć pozytywną strone sytuacji, bo nie
budując takich więzi nie trzeba będzie ich zrywać, co jak wiadomo może być
doświadczeniem bolesnym.
Odpowiedzi na pytania najlepiej udzieliła Ci Farsa, podpisuję się pod tym, a
Ty, otrzymawszy takie "poparcie", zastanów się z połowicą, co z tym zrobić.
Wszystko może poczekać, małe dziecko nie.
Z życzeniami znalezienia złotego środka. Rudka

[Gość: agatka_s]

A ja uważam, że ilość poświęcanego czasu nie ma wcale takiego automatycznego
przelożenia na jakość wychowania dziecka i miłość między rodzicami a
dzieckiem.

Moje dziecko ma 7 (no prawie 8) lat więc miałam okazję poznać już wielu jego
rówieśników i ich rodziców i w przedszkolu i w szkole. Mieszkałam w
podwarszawskim Komorowie, bardzo bogatej miejscowości gdzie standardem były i
niepracujące mamy z bardzo dobrze (naprawde !!!) zarabiającymi tatusiami i
bardzo zapracowani oboje rodzice z opiekunkami do pomocy.

Najgorzej według moich obserwacji potrafiły być zepsute, rozpieszczone i
naprawde ze zwichniętymi charakterami dzieci z domów gdzie mamy nie pracowały.
Nie chciałabym tego uogólniać (NIE KAŻDA NIEPRACUJACA MAMA ZWICHNIE DZIECKU
CHARAKTER !!!) bo oczywiście to było bardzo specyficzne środowisko, bardzo
zamożnych pań, które pewnie trochę z nudy a trochę ze zwykłej głupoty i głęboko
ukrytych kompleksów rozpieszczały bezmyślnie swoje pociechy. Mówię o tym po to
aby pokażać Wam, że samo siedzenie z dzieckiem w domu nie gwarantuje jego
dobrego wychowania.

Teraz w szkole mojego dziecka (zwykłej podstawówce rejonowej w jednej z
Warszawskich dzielnic) są dzieci z różnych domów (gdzie mamy pracują i nie !),
dzieci też są bardzo różnie wychowane: dobrze, kiepsko, a niektóre mają nawet
spore problemy adaptacyjne wynikające z fatalnego wychowywania przez rodziców
(to nie mój pogląd, tylko cytuję wychowawczynię). Ale jakoś nie widzę
zależności: mama w domu-dziecko super, mama w pracy-dziecko zaniedbane. Ja
widzę zalezność raczej tego typu: rodzice głupio wychowujący dziecko-dziecko
źle wychowane, rodzice mądrze podchodzacy do dziecka (i swojej roli w jego
wychowaniu)-dziecko OK (to taki skrót myślowy to OK).

Ludzie są różni i dzieci są różne, to co nam wydaje się być idealną receptą na
wychowanie dziecka (siedzenie z nim w domu np.), wcale nie musi być tą
obiektywnie idealną metodą. Wydaje mi się, że trzeba być tolerancyjnym i dla
mam (i tatusiów też oczywiscie !) które świadomie wybierają pozostanie w domu
i pójście do pracy. W obu przypadkach można osiągnąć zarówno katastrofalne
jak i wspaniałe rezultaty, a to zależy już tylko od nas samych...

[mam-darynka]

A mnie sie zdaje, ze to nie ma znaczenia, co my tu piszemy. Autor watku ma
swoja teze i kazdy argument przeciwko niej to tylko powod do zlosliwosci wobec
tych, ktore dany argument uzyly.
Ktos slusznie zapytal dlaczego nie ustaliliscie swoich planow przed narodzeniem
sie dziecka? Tak postepuja ludzie rozsadni i odpowiedzialni. Jezeli o opiece
nad niemowleciem zaczynacie dyskutowac, gdy dziecko jest juz na swiecie to mnie
sie to wydaje mocno spoznione. Jezeli uwazasz, ze Twoja zona powinna byc w domu
z dzieckiem, bo Ty zarabiasz wystarczajaco to powinienes byl Ja o tym przekonac
zanim zaszla w ciaze. A gdyby nie dawala sie przekonac, nie decydowac sie na
dziecko skoro taki uklad jest dla Ciebie az tak wazny. Teraz to juz troche
rozpacz nad rozlanym mlekiem - dziecko jest na swiecie, zona chce pracowac,
musisz szukac kompromisu. Przeciez sie z Nia nie rozwiedziesz i nie przejmiesz
opieki nad dzieckiem w 100%! A jak tu widzisz - kazda z nas ma inna wizje
idealnych rozwiazan wiec na jakies jedno wspolne zdanie kobiet z Forum nie
mozesz liczyc.

[malini]

mam-darynka napisała:

> A mnie sie zdaje, ze to nie ma znaczenia, co my tu piszemy. Autor watku ma
> swoja teze i kazdy argument przeciwko niej to tylko powod do zlosliwosci
wobec tych, ktore dany argument uzyly.

Masz rację.Powiem więcej - facet chce sie pokłócić i przy okazji powymądrzać
wyszukując "łatwego łupu", czyli wypowiedzi, do których może się przypiąć. Fuj,
a ja go potraktowałam poważnie.
Podtrzymuje jednak swoje zdanie, adresowane raczej do Pań niż do Windows'a.
Wydaje mi sie też,że "wcześniejsze ustalenia" są rozsądne, niestety niektóre
sprawy "wychodzą" już po zaistnieniu danej trudności (np.ustalamy,że obydwoje
pracujemy, ale dziecko zajmuje nam więcej czasu niż przewidzieliśmy).

[Gość: Ola]

Bardzo chętnie zabrałabym głos w tej dyskusji, ale obawiam się, że nie
zostałabym potraktowana poważnie, bo:
a) nie mam dzieci, a opinię na jakikolwiek temat w tej dziedzinie czerpię ze
skarbnicy jaką są moje niezliczone koleżanki - mamusie
b) wykształcenie psychologiczne jeszcze nie daje takiego prawa.
Powiem tylko jedno - Windows, baaardzo mi się Twój złośliwy styl podoba

Nie wnosząc nic nowego

Pozdrawiam

[Gość: julita]

jeszcze raz powtarzam ze dziecko do 2.5 lat potrzebuje matke w domu, a potem
niech ona sobie pracuje, ale niech mu da ta milosc przez pare lat........julita

nie mozna kariery i dzieci pogodzic niestety albo jedno cierpi albo drugie!

[Gość: sancia]

wiecie co ? - macie racje - ide poczytac dziecku......

[justka123]

Czytałam Wasze posty i chciała podzielić się moimi doświadczeniami.
Jestem pracującą mamą 1,5 rocznego bobaska, która spędza 9 godzin dziennie z
nianią. Pracuję głównie z powodów finansowych, dodam że mam wyższe
wykształcenie, lubię kontakty z ludźmi, lubię swoją pracę. Jednak cały czas mam
wyrzuty sumienia że nie spędzam wystarczająco dużo czasu ze swoim dzieckiem.
Kiedy byłam w domu na urlopie macierzyńskim przyznam, że miałam czasem dosyć,
że wyczekiwałam powrotu męża z pracy aby mi trochę ulżył w opiece nad
dzieckiem, abym miała trochę czasu na książkę, itd. Czułam się często jak
typowa kura domowa. Jednak teraz gdy pracuję nie mogę powiedzieć że jestem
szczęśliwa i moje dziecko widzi mnie zadowoloną.
Która z tych mam, które uważają że gdy pracują one i ich dzieci czują się
lepiej, powie mi jak dziecko może dobrze się czuć mając cały czas mamę
zmęczoną, niewyspaną?
Pracuję 8 godzin ślęcząc przy komputerze, potem wracam do domu jadąc w
ogromnych korkach, kiedy muszę skupić całą swoją uwagę i zmęczony wzrok. Kiedy
w końcu dotrę wykończona do domu, dopada mnie stęskniony dzieciak, który nie
pozwala mi nawet przebrać się. Cały czas trzyma się mnie kurczowo, nie mogę
wyjść do toalety, czegoś zjeść. Wydaję mi się jakby moje dziecko rozumiało, że
widzi mnie mało i chce cały ten czas maksymalnie wykorzystać. Mimo że kocham
ogromnie swojego synka i też cieszę się chwilami spędzanymi razem nie mam
często siły na zabawę z nim. Brakuje mi pomysłów w co się bawić, jak
interesująco spędzać z nim te krótkie chwile. Najczęściej przytulam, biorę go
na kolana i czytam książeczki, cały czas walcząc z sobą co by nie zasnąć. Kiedy
maluch idzie spać ja rzucam się w wir obowiązków domowych(sprzątanie,
gotowanie, pranie). Proszę nie myśleć że mam sterylne mieszkanie i codziennie
ciepły obiad, tak było kiedy byłam na urlopie. Robię tylko te najważniejsze i
najpotrzebniejsze rzeczy. Dodam również że wszystko robimy wspólnie z mężem. W
nocy wstaję jeszcze kilka razy do dziecka.
Wiecie jaki jest efekt: ja wiecznie niewyspana i zmęczona, dziecko tęskniące i
wołające mama, mama, mieszkanie go generalnego porządku, stosy prania i góry do
wyprasowania. Lodówka wiecznie pusta. Smutek że nie widziałam pierwszych kroków
swojego dziecka, że często nie rozumiem jego zachowania o co musze pytać
nianię. Staram się wszystko nadrobić w weekendy, ale w 2 dni nie można nadrobić
bycia mamą, żoną, gospodynią.
Chciałam jeszcze napisać że moja mama też pracowała gdy byłam mała, a ja miałam
cudowną nianię. Było to tak że nawet gdy moja mam wracała z pracy ja nie
chciałam wracać do domu bo mi podobało się u niani. Teraz wiem jak mamie
musiało być przykro, wiem że bardzo się wtedy starała, ale ja i tak wolałam
nianię. Dzisiaj kontakt z mamą mam dobry. Jednak nie ma między nami szczególnej
więzi. spotykamy się często, rozmawiamy o zwykłych sprawach (zakupy, dziecko
itd. itp.). Nigdy mamie nie opowiadałam o kłopotach i innych ważnych dla mnie
sprawach. Kocham swoja mamę, bardzo się o nią martwię, wiem że ona tez mnie
bardzo kocha, ale nasze stosunki nie odzwierciedlają tego. Trudno mi to
wytłumaczyć.
Zrobiło mi się jeszcze bardziej smutno, zaraz zadzwonię do domu...

PS. Gdyby mój mąż zarabiał pięć cyferek na pewno bym nie pracowała, a dla
poprawy nastroju zrobiłabym jakiś kurs języka i studia podyplomowe. I to
wszystko w weekendy, a wtedy mąż mógłby spokojnie nacieszyć się dzieckiem, bo
nie miałby innych zajęć w domu.

[Gość: a.]

Bardzo dziękuję ci za to co napisałaś - jestem w podobnej sytuacji i czuję
dokładnie to samo co ty, dodam że jestem pracującą mamą już dwójki dzieci.
Ale chyba nie wszystkie kobiety są takie same. moja siostra nie pracuje i
opiekuje się synkiem. i jest z tego powodu głęboko nieszczęsliwa. ona bardzo
kocha synka ale wyrażnie jest zmęczona nim i swoim zyciem przede wszystkim.
Czasem mam wrażenie, że ja będąc bardzo krótko z moimi dziećmi poświęcam im
więcej czasu i zaangażowania niż ona. Jej się nic nie chce i ciągle jest
zmęczona. Przez krótki czas (okolo pół roku) miała okazję pracować i zarówno
ja jak i mama widzialyśmy, ze jest z nią dużo, dużo lepiej. i mniej krzyczy na
swojego nieznośnego synka i lepiej wygląda i wiecej się uśmiecha. Jestem
przekonana, że wlasnie ona powinna pracować. Gdybym tylko mogła, chętnie bym
się z nią zamieniła.
Pozdrawiam

[Gość: Rudka]

Justka, dzięki za słowa prawdy. Jesteś chyba jedyną pracującą mamą, która
otwarcie przyznaje, że nie jest wcale tak różowo, jak głoszą wielbicielki
hasła, że "lepiej spedzić z dzieckiem mniej czasu, ale być spełnioną
zawodowo"" itd. Tak, zawsze wydawało mi się, że jest w tym jakiś fałsz...

[Gość: agatka_s]

Takie myślenie bardzo mi się nie podoba. Nie można zakładać z góry, że w
czyichś wypowiedziach jest fałsz ! W końcu dlatego, że ja uważam, że nigdy nie
zdobędę Nagrody Nobla (no niestety..., a szkoda), nie mogę mówić, że ci co
twierdzą, że ją zdobęda (i zdobywają w efekcie) musza coś tam kręcić (no, nieee
ja i Ziuta tak nie potrafimy, to ona też nie może tego dokonać...)

Boże przecież ludzie są różni i podchodzą do różnych spraw różnie, w tym i do
pracy zawodowej i do sposobu wychowania dzieci. No i jeszcze jedno bardzo
istotne: jednym coś wychodzi lepiej a innym gorzej, jedni uważają pewne rzeczy
za istotne a inni inne. Znam rodziny gdzie obiad musi być codziennie i to
kilkudaniowy zrobiony przez zapracowaną mamę, pędzącą po pracy, która pada na
nos ale ma to za punkt honoru, aby ten cholerny obiad podać. No i te ciągłe
wyrzuty sumienia jak nie daj Boże coś pójdzie nie tak... Ale są kobiety, które
potrafią machnąć ręką na te wszystkie konwenanse-stereotypy i skoncentrować się
na rzeczach ważnych z ich punktu widzenia. I wcale nie oznacza to, że dziecko
na tym cierpi, to jest tylko kwestia innej organizacji życia. No ale to jest
duża umiejętność i nie każdy to potrafi. Niestety czasem wybór takiej kobiety
może się innym wydawać kontrowersyjny, ale uszanujmy to, że można mieć inny
pomysł na życie i wychowanie dzieci. A jak ktoś mówi, że coś mu wychodzi i
jest z tego zadowolony i dumny to nie twierdźmy że napewno musi być w tym
fałsz. Fałsz to jest w tym, jak ktoś najlepiej czuje się w domu z dziećmi i
uważa to za najważniejszy priorytet w swoim zyciu, a mimo to chodzi do pracy i
czuje się z tego powodu nieszczęśliwy (fałsz jest potrójny: wobec siebie, wobec
swoich dzieci no i wobec pracodawcy). Gdybym chciała zostać w domu i
uważałabym to za ważne to poprostu już dawno wymysliłabym sobie coś aby
pogodzić chęć bycia w domu z koniecznością ekonomiczną.

[Gość: Kamyk]

do agatka_s:
Pani Agatko, Pani nie zrozumiała zupełnie co do Pani mówił Windows
Choćby krzyczał tysiąc razy głośniej to nie zrozumie Pani ani nie usłyszy tak
naprawdę o czym on mówi. Krzyżowcy popkultury już Panią nawrócili. Jak to
mawiają przedstawiciele dżenerejszan ex - na maxa sad

[jerico]

windows3.1 napisał:

> w tym tygodniu (od poniedziałku do piątku) żona widziała dziecko 12 godzin.
> Godzinę rano i 1-2 godziny wieczorem, około 20-22.
> Trudno to nazwać widzeniem dziecka...
> Chciałbym przeprowadzić mały sondaż. Ile Waszym zdaniem matka musi zarabiać,
> aby uznać, że dla tych pieniędzy opłaca się tak redukować kontakt z
> dzieckiem?
Conajmniej 5 tys. netto, ale ja jestem z Wrocka, a tu zarobki są dużo niższe,
niż w Warszawie...
Że te pieniądze rekompensują powyższy tryb spotkań z dzieckiem?
A kto powiedział, że rekompensują? Trzeba o to zapytać dziecko...Sama jestem
mamą prawie czterolatka i wiem, że nie ma takich pieniędzy...Chwil spędzonych z
dzieckiem (zwłaszcza z tak małym dzieckiem)nie można przeliczyć na żadne
pieniądze...Niestety mój mąż nie zarabia na tyle, żebyśmy mogli się utrzymac z
jego pensji w trójkę, dlatego muszę też pracować...Ale jest to konieczność, a
nie mój wybór...Ale mimio wszystko nie rozumiem Twojej żony...
> Przy założeniu, że ojciec zarabia wystarczająco na utrzymanie całej rodziny.
Tym bardziej jej nie rozumiem...Ona chyba nie wie jak wiele traci i że ten czas
już nigdy nie wróci...Przykro mi...

Poświęcenie matki...

[aga_11]

MOja mama przez całe życie się dla nas (mnie i barta) poswięcała. Pracowała
jako nauczycielka "żeby mieć więcej czasu dla dzieci. Z powodu dzieci
nawiązywała tylko takie znajomości, gdzie małżeństwo dysponowało dzieciątkiem w
wieku dla nas odpowiednim. Z doktoratu zrezygnowała, bo nie straczało jej czasu
na zajmowanie się mną. Przez całe życie po pracy leciała prosto do domu, zeby
ugotować obiadek. W życiu nie wiedziałam co to świetlica czy żłobek, do
przedszkola chodziłam tylko do obiadu.
No i co?
Kiedyśmy trochę dorośli, mam zaczęła czuć się coraz bardziej niedoceniana. No
bo jakże to? ona całe swoje życie podporzadkowała nam, a mny ośmielamy się
dorastać, mieć własne zdanie, inne autoorytety itp? Przecież to jawna
niewdzieczność.
To jeden aspekt - poczucie niespełnienia, pretensja do tych którzy -
nieświadomie przecież i bez pytania o zdanie, czy naprawdę tego chcemy - ją
wykorzystali.
Drugi -to już nie "urojenia". PO skończeniu studiów wyjechałam do innego
miasta, ostatnio brat zamieszkał ze swoją dziewczyną. Zostało puste mieszkanie,
i niewielka emerytura (na szczęsie i tak nie ta nauczycielska) tylko po mężu (
nie nadmieniłam że i w międzyczasie zmarł).
A przecież i tak nie należała do tych matek, które rezygnują z prcy całkowicie -
po prostu ograniczyła swoje aspiracje (myślę, że rzeczywiście było ją na to
stać, ale zabrakło samozaparcia).
Ja procuję 8h dziennie, po 1 h w każdą stronę do pracy i z. Czasu, jaki spędzam
z dzieckiem nie liczę, czasem jest to tylko "opieka logistyczna)"9nakarmić,
podać ubranie, ucałować do snu), czasem - kilka godzin wspołnej zabawy.
Czasem jestem ogromnie zmęczona, czasem mam ogromne wyrzuty sumienia - jak też
to moje dziecko funkcjonuje i jak będzie funkcjonować?
Ale jeśli osiągnę tylko tyle, ile będę umieć, nie obarczę jej za to
odpowiedzialnością. A jesli zostawi nas, bedę miała własne życvie, przyjaciół,
zainteresowania i srodki do życia na starosć. I te kótkie (mam nadzieję zę nie
tak bardzo) chwile które będziemy spędzać razem poświecimy na przyjemniejsze
rzeczy niż rozpamietywanie "co by było gdyby"


Musze konczyc i - biec na zebranie dzieckowego kolka teatralnego)
Aga

[Gość: agatka_s]

A ja zawsze byłam dzieckiem z kluczem na szyi. no i co ? Nic, uważam że
wyrosłam na całkiem fajną z dobrze poukładanymi belkami w głowie osobę. Moja
mama lekarka, ordynator bardzo dużo pracowała zawsze, ale mimo to byłam bardzo
szczęśliwa, bo choć nie wiem co to obiad zrobiony przez mamę (akurat u nas
gotował tata bo to lubił) to i tak mogłam na nią liczyć i zawsze czułam jak
bardzo mnie kocha.

Teraz jest wspaniałą babcią (choć nadal pracuje zawodowo), pomaga mi bardzo i w
zasadzie jest takim trochę moim przedłuzeniem w wychowaniu dziecka, nauczyła
się przy wnuku wielu rzeczy na które jak ja byłam dzieckiem nie było czasu a
moze i cierpliwości (czasem wprawia mnie w prawdziwe osłupienie do czego dzis
dla wnuka jest zdolna !!!). Ale nadal ma swoje sprawy, życie zawodowe, wydaje
zarobione pieniądze, dobrze się ubiera, podróżuje po świecie i to jest chyba
OK. W końcu w życiu nie jest się tylko matką czy babcią.

[Gość: Aloha]

W odpowiedzi na sondaż - jezeli mój mąż będzie zarabiał tyle co ja (a na razie
zarabia 2 razy mniej niż ja)to będę miała ten komfort, żeby nie siedzieć w
pracy po 10-12 godzin tylko poświęcić czas dziecku. Niestety z jego pensji nie
da się utrzymać i jeszcze spłacać kredyt mieszkaniowy.

Aloha

[Gość: sicilia]

Chyba nie ma co wieszać psów na człowieku. Myślę, że oprócz zarabiania
pieniędzy - być może w Twoim przypadku żonie jest to potrzebne z jakiś
przyczyn, wiesz dlaczego ? - ważne dla niej jest bycie z innymi ludźmi,
zwłaszcza jeśli Ty "zarabiasz" większość czasu, który ona spędza z dzieckiem.
Wierz mi - to jest frustrujące nawet jeśli kocha się dziecko i chce dla niego
jak najlepiej. A w dzisiejszych czasach nie tak łatwo jest znaleźć lzejszą
pracę czy pracować np na pół etatu. Sama przerabiam ten problem - na razie
wzięłam urlop wychowawczy - ale jest to możliwe tylko do czasu. Tylko że w moim
przypadku to ja utrzymuję dom a mąż nie chce pójść na wychowawczy - bo jego
zdaniem jest już w takim wieku (30 lat), że aby coś osiągnąć (co??) nie może
przerwac pracy. Także to jest problem nie kobiety, ale także mężczyzny, naszego
świata w ogóle.

tak ogólnie

[windows3.1]

Wiecie Panie co, siedziałem sobie wieczorem w hotelu, w pewnym rzadko
uczęszczanym kraju, i przeglądałem zabraną z kraju Politykę. Trafiłem tam na
świetnie napisany tekst o zmianiającym się modelu rodziny, tekst na kanwie
wątku o, za przeproszeniem, bękartach. W dodatku kilka dni wcześniej obejrzałem
w telewizji American Beauty, też o modelu rodziny, tym razem na kanwie watku u
kryzysie wieku średniego. Tak się tym wszystkim wzruszyłem, ze spędziłem część
nocy na powrocie do niniejszego wątku, który w zasadzie zamierzałem zarzucić.

Podręcznik agitatora nakazuje, by unikać rozmowy z tłumem (przepraszam
za wyrażenie; miało być: ze zbiorowością). Dlatego tym razem postanowiłem
zmienić strategię, co widać poniżej. Treść jest z grubsza ta sama, tylko
orkiestracja nieco inna; nie wiem która lepsza. Niestety w miarę jak płynął
czas moja produktywność spadała, więc Panie którym miałem zaszczyt odpowiadać
na końcu mogą poczuć się nieco zlekceważone – absolutnie nie było to moim
zamiarem i z góry przepraszam.

Jeszcze jedno zastrzeżenie na koniec. Zakładając wątek nie chciałem
dyskutować: a) o tym czy kobieta powinna pracować czy wychowywać dziecko; b) o
tym jaki powinien być podział ról między mamę i tatę. Owszem, potem tu i ówdzie
dałem się podpuścić. Ostatniej nocy też kusiło mnie, żeby spróbować wymyśleć tu
swoją teorię budowy kosmosu. Ale bałem się że do rana mogę nie zdążyć, więc
odpuściłem (choć trudno mi nie zgodzić się z niektórymi zarysami teorii
wszechświata, zostawionymi tu przez kasię, julitę, thistle, rudkę, justkę,
jerico, agę_11, sicilię, a nawet – o jezu, jak mi trudno przychodzi napisanie
tego – przez agatkę_s). No więc ograniczyłem się do naszych tradycyjnych
uprzejmości.

zwłaszcza do Kasi

[windows3.1]

Kasia, wtedy w grudniu jakoś prześlizgnąłem się nad Twoim postem, bo jak się
walczy na arenie o życie przeciw lampartom i tygrysom to nie ma czasu na
uprzejmości, sama rozumiesz.

Twoje ale są moimi ale, jak mawiali czerwonoskórzy zadzierzgając więzy krwi i
angielscy piwosze, podkradając sobie nawzajem kufle. Z tym, że przecież z moich
postów wylewają się zastrzeżenia, zarzekania i deklaracje jaki to ja jestem
kompromisowy. Dokładnie tak jak Raskolnikow. On też nie chciał walczyć z
niesprawiedliwością świata – przeszło mu tak w okolicach dwusetnej strony. On
miał tylko skromny, kompromisowy, umiarkowany plan – przy pomocy siekiery nieco
tą niesprawiedliwość uporządkować. I ja, wyobraź sobie, tak samo. Nie zamierzam
wdrażać sprawiedliwości startując w wyborach z hasłem obowiązkowego, płatnego,
szesnastoletniego urlopu macierzyńskiego. Wystarczy mi zgniły kompromis (jezu,
w dotychczasowych postach wymieniłem to słowo już 7 razy, mam nadzieję że moja
polonistka tego nie czyta). Żeby w tej niesprawiedliwości, która każe oddawać
dwuletnie dziecko obcym ludziom, było choć trochę porządku. Żeby dziewczyna nie
musiała wybierać między fascynujacym zajęciem składania długopisów w przerwach
między karmieniem dziecka, a dziesięciogodzinną kuracją ozonową przy biurowym
faksie. Tak więc jak widzisz, tchórzliwie uchylam się przed Twoimi ale,
twierdząc że mnie nie dotyczą. Niemniej w miarę jak moja empiria z czasów
pampersów i podgrzewaczy odchodzi w niepamięć (a deja vu chyba nie będzie) mam
skłonności do radykalizacji – więc kto wie, w 45 odsłonie tego forumowego
serialu może któreś z Twoich zastrzeżeń trafi mnie w ucho.

Tymczasem jest już luty, Twój syn ma chyba 2 miesiące, więc piszę pewnie w
powietrze, bo jak sądzę od kilku tygodni wzięłaś samą siebie w nawias. Ale jak
zacznie przesypiać całe noce może któregoś wieczora będzie Ci się chciało
jeszcze tu zajrzeć. Na razie nie warto, lepiej spróbować marcowych spacerów. Co
przypomia mi, że ja ze swoim wyszedłem pierwszy raz na spacer 17 marca 1999
roku (sprawdziłem po dacie na filmie wideo).

zwłaszcza do Izabelskiego

[windows3.1]

Motto:
„nie krytykuj tylko się doucz – internet jest doskonałym do tego miejscem”
[z księgi mądrości cyberśmietnika]

Koleżanko, miałaś 8 tygodni na podanie mi tych linków, gdzie można douczyć się
z internetu. Wyobrażałem sobie to tak: w ciągu pierwszych czterdziestu sekund
podajesz swoje trzy ulubione URLe, potem zastanawiasz się jakieś 5 minut,
szukasz trochę w swoich notatkach, po czym podrzucasz następne sześć linków.
Potem postanawiesz okazać trochę litości i korzystając ze swojego ogromnego
doświadczenia, rozpoczynasz nieco bardziej systematyczne poszukiwania.
Zabierają Ci one po jakieś pół godziny przez trzy kolejne dni, po czym
zsypujesz mi jeszcze kolejne 15 adresów. Ja zaczynam je przeglądać, i masz mnie
na dwa miesiace z głowy.

Żartuję, oczywiście że tego sobie nie wyobrażałem. Nie potrafisz podać ani
jednego linku, do którego mnie tak chętnie odsyłałaś. Nigdy w życiu nie byłaś
na żadnym site poświęconym gender studies. Nigdy w życiu nie próbowałaś
dowiedzieć się czegoś z internetu o historii społecznej. Nigdy w życiu nie
czytałaś nic w internecie o pracy kobiet. Nigdy w życiu nie odwiedziłaś żadnej
domeny poświęconej sufrażystkom, emancypacji i równouprawnieniu. Nigdy w życiu
nie zajrzałaś do żadnego z elektronicznych periodyków poświęconych ruchowi
wyzwolenia kobiet. Jak przyjdzie co do czego potrafisz jedynie napisać, że w
domu bawisz się z dziećmi a nie siedzisz na internecie, i że historii uczyłaś
się nie tylko z internetu.

Pozwól wyrazić tu wątpliwość czy w ogóle uczyłaś się historii dłużej niż do
matury. Piszesz teorie które nie zasługują na miano [art. o kontroli publ. i
wid. Dz.U. 13/12/1981] tylko dlatego, że są tak zabawne. Jak wynika z Twojego
poprzedniego postu („fabryki nie zniknęły wraz z zakończeniem rewolucji
przemysłowej”, nie rozumiesz nawet terminu „rewolucja przemysłowa”. W
porządku. Blefować każdy może – to przecież tylko igrzyska. Ale blotka może
udawać figurę tylko do sprawdzenia. Przykro mi.

.....

przykro mi zwłaszcza że muszę robić z siebie świnię podczas gdy Ty że jesteś
taka miła z tym brakiem w nawiasie. Aha, i ukłony za te zabawy z dziećmi.

[izabelski]

> Koleżanko, miałaś 8 tygodni na podanie mi tych linków, gdzie można douczyć
się
nie jestem twoja Kolezanka, wiec wypraszam sobie
A jesli masz ochote poczytac to oto co znalazlam w ciagu 5 minut poszukiwan,

216.239.53.100/search?q=cache:f4c_sZFN5cgC:www.ohiou.edu/oupress/hiddenhandsrelease.htm+women+working+
industrial+revolution+statistics&hl=en&ie=UTF-8

www.boondocksnet.com/labor/history/abbott/abbott_apb.html
www.mtholyoke.edu/courses/rschwart/hist151/projects/christina.html
Ciekawa jestem dlaczego plujesz jadem na mnie?
Czyzbys pracowal jako middle manager?

izabelski

Zwłaszcza do redda i mam-darynki

[windows3.1]

No wiecie, dobre pytanie.... sam nie wiem dlaczego... jakoś tak chyba z
głupoty... przecież każdy rozsądny człowiek, zanim sprawy zajdą za daleko,
uzgodni poglądy na wychowanie dziecka. Ale w naszym przypadku wszystko poszło
jakoś tak kiczowato i po sztubacku: dziwnie miękko na żołądku, przypadkowy
kosmyk włosów na ustach, za dużo tlenu w powietrzu, te sprawy... zapomniałem
dziewczyny zapytać i teraz macie, kaszana... Zresztą cholera, skąd mogłem
przypuszczać że taki kwiatuszek stanie się dyrektorem ds. sprzedaży.

Zwłaszcza do mam-darynki i malini

[windows3.1]

nareszcie ktoś mnie docenił, z tą tezą. Bo wiecie, mi się wydawało że ja już
czasami gonię w piętkę. Więc mam prośbę: poratujcie i napiszcie, jaka to jest
ta moja teza. Odtąd będę się niej trzymał. Tylko błagam, nie piszcie po raz
kolejny, że moja teza to „żona powinna być przy dziecku a nie w pracy”, bo
chyba się rozchoruję jak będę musiał po raz czwarty zaprzeczać. Nieźle byłoby
też gdybyście podpowiedziały, jakich argumentów używałem – będę się musiał ich
nauczyć.

Zwłaszcza do Rudki

[windows3.1]

Ee, wiesz co, chyba nie ma co pytać dlaczego tak się dzieje. Myślę że ja to
rozumiem – Ty przecież też, napisałaś to w swoim drugim poście. Jeśli w pracy
awansujesz za szybko, albo jeśli dziecko urodzisz za późno (zgadnij który z
tych dwu wariantów nam się zdarzył), to wtedy nie ma dylematu: biegać koło
dziecka czy iść do roboty na 8 godzin. Wtedy jest dylemat: biegać koło dziecka
czy iść do roboty na 12 godzin. Owszem, Miles and More utrzymuje twój status
Senatora kiedy jesteś na urlopie macierzyńskim i kiedy latasz tylko na trasie
kuchnia – łóżeczko. Ale każdy inny senator albo sam się nauczył, że wychodzi z
biura o 20-tej, albo tak go wytresowano. Dla senatorów kompromis czas w pracy
vs czas w domu nie istnieje, chyba że chcesz udawać że 19% bezrobocie to tylko
przekłamania statystyki. Dlatego pytam tylko o inny, podły, śmierdzący
kompromis, a mianowicie za ile warto się sprzedać.

Chociaż dręczy mnie myśl, że rację może mieć malini, i że faktycznie bardziej
niż ilość atmosfer w biurze liczy się to, czego nie ma w domu. W porządku, wiem
czego brakuje; od lat nie ma już tego miękkiego żołądka, tych włosów, i ten
tlen też gdzieś się zapodział... ale przecież ciągle jest te dwadzieścia kilo
żywej wagi, które szwenda się po mieszkaniu, czy to nie wystarczy?

zwłaszcza do Farsy

[windows3.1]

jesteś moim farsowym idolem. Wyobraź sobie, że tak właśnie wymyśliłem sobie ten
wątek:

- za 7 tysięcy;
- ee nie, przesada, wystarczy 2;
- bzdury gadacie, musi być co najmniej 10

O sancta simplicitas, no nie? Ty chyba nie jesteś kobietą.

PS. Wybacz jeśli miałaś coś jeszcze na myśli, niestety jestem bezradny. Wybacz
posądzenie jeśli nie miałaś nic na myśli, bardzo proszę.

zwłaszcza do jerico

[windows3.1]

Dzięki za info. Tak jak przypuszczałaś, to o rekompensacie to był tylko taki
greps.

zwłaszcza do kasi_ani

[windows3.1]

Wypełniłem PIT, daj adres to Ci prześlę!

Zwłaszcza do malini

[windows3.1]

Proszę państwa, a więc mamy pierwszą zmianę stron! Malini przechodzi na
stronę „przeciw”, proszę zrobić miejsce, o tak, kamera, najazd proszę, prosimy
o wykadrowanie! Proszę pozwolić, już biegnę z mikrofonem, trochę mi się plącze
kabel, ale oto jesteśmy. Prosimy o uzasadnienie swojej decyzji, co Panią
skłoniło do zmiany stron?

Aa, prowokator, chce się pokłócić? Interesujące, interesujące, dziękujemy za
wypowiedź! Co Panią przekonało do takiej opinii? Czy jeśli wraca tak uparcie, i
jeśli coś go tak bardzo kręci, to nie znaczy że jednak coś jest na rzeczy? Czy
może sądzi Pani, że to licealista który załozył się z kolegą, że zarwie jedną z
korespondentek?

Chce się powymądrzać? Prosimy o przykłady... aha, zna albo udaje że zna jakieś
odsetki, jakieś cytaty, jakies statystyki, rzeczywiście kompromitujące... a
oprócz tego stara się nie zanudzić, popisuje się, faktycznie muszę przyznać że
to bardzo nieładnie... Tak, gratuluję diagnozy, rzeczywiście, zdemaskowała go
Pani!

Czepia się i szuka łatwego łupu? No tak, faktycznie, ale przyzna Pani że kto
szuka ten znajdzie, takie łupy jak Pogardliwa Perfekcjonistka i Kontrowersyjna
Klio nieczęsto się zdarzają... że mimo to trzeba okazać trochę litości? Tak, ma
Pani rację, niestety, faceci są tak małostkowi... Ale na obronę oskarżonego
proszę łaskawie zważyć, że ostrzegał aby nie czytać jeśli kto nie musi...

Zapraszamy do nastepnej rundy! Nic jeszcze nie jest zdecydowane! Przypominam,
że w naszym konkursie strony można zmienić tylko 5 razy! Teraz przerwa na
reklamy, proszę zostańcie Państwo z nami!

Zwłaszcza do agatki_s

[windows3.1]

Uprzejmie donoszę, że oprócz mamy z Wrocka na listę pt. „do pogardzania” należy
jeszcze wpisać:

justkę123
a.

Najbliższa dostawa pogardy już za tydzień, w kolorowej prasie w kiosku (tej
powyżej 5 złotych; tańsze pisma mają inny

poprawka

[windows3.1]

Uprzejmie donoszę, że oprócz mamy z Wrocka na listę pt. „do pogardzania” należy
jeszcze wpisać:

justkę123
a.

Najbliższa dostawa pogardy już za tydzień, w kolorowej prasie w kiosku (tej
powyżej 5 złotych; tańsze pisma mają inny target group, w uboższych warstwach
pogarda jeszcze nie sprzedaje się tak dobrze)

zwłaszcza do sicilii

[windows3.1]

Rany, kto tu wiesza psy na człowieku, rzeczywiście tak to wyszło? Owszem,
czasem jak mam dość to sobie trochę powieszam, ale generalnie staram się unikać
sznura. Generalnie dominuje raczej, jak by to powiedzieć, wściekłość że ona się
tak daje robić w konia

i jeszcze na zakończenie

[windows3.1]

Jak przeczytałem powyższe musiałem przyznać, ze malini słusznie przeszła na
drugą stronę. Ale na swoje usprawiedliwienie dodam, że zaczynałem ten wątek z
dobrymi chęciami; zbiesiłem się po drodze, a błaznować zacząłem dopiero na
samym końcu, jak mi przeszła złość. Usprawiedliwienie numer dwa: może za jakiś
czas jeszcze mi się zbierze na małą summę technologiae. Ale chyba dopiero
latem, bo wtedy jest najbliższa szansa na kilka wolnych wieczorów pod rząd.

[Gość: AGA]

Człowieku !Ty jesteś zazdrosny o karierę żony!!!Po prostu!O co Ci tak na prawdę
chodzi?Przecież skoro została dyrektorem to jest mądrą, wartościową kobietą.Tak
pokierowała swoim życiem i na pewno nie jest wyrodną matką.Dziecku zapewniła
opiekę.Nie daje się wykorzystywać , bo gdyby tak było poradziłaby sobie.A Ty?
Dlaczego miałaby wracać do dwudziestokilowego dzieciątka?Przecież powinna
wracać do DOMU (nie mieszkania!) - a tam powinieneś czekać na nią ze swoim
ciepłem ,łagodnością.Wtedy będzie się jej chciało wracać...A Ty wykpiwasz
wszystkie Panie tu piszące,czy na prawdę uważasz, że żadna z nich nie ma ani
odrobiny racji?Otóż ma.A Ty ze swoim wykpiwanim masz dość dziwne podejście do
kobiet i pewnie żony też nie szanujesz , bo to tylko kobieta( jeśli jest
inaczej , przepraszam).To zaskakujące kwiatuszek tyle osiągnął nie jest już
pokorny, spokojny ,ma swoje życie poważną firmę i sranowisko - nie tak to sobie
wyobrażałeś, co?Ale ona tak chce, prawda - gdyby nie chciała zmieniłaby swoje
życie i zajęłaby się dzieckiem.Ma do tego prawo.W Waszym małżeństwie coś się
chyba pokomplikowało i to stąd wynika Twoje rozgoryczenie...Przykro mi ,że dość
ostro Cię potraktowałam, ale takie są moje odczucia...

[Gość: AGA]

Oczywiście "firmę i stanowisko", sorry za literówkę.

[Gość: notting_hill]

Myślałam że ten wątek się już wyczerpał, bo skoro koleżanki (fakt że tylko
niektóre) dały upust swoim niezłomnym przekonaniom o samorealizacji i wzburzone
zabrały zabawki do innej piaskownicy, a pozycje w okopach zostały już zajęte...
To jednak może dorzucę i swoje trzy grosze, bo ten wątek, muszę przyznać
poruszył mnie jak rzadko który tutaj.
To czy są pieniądze (albo inne bonusy) za które warto się sprzedać to pewnie
rzecz indywidualna. Dla jednego będzie to pensja, dla innego te przysłowiowe
podróże w Business Classie, a może też i poczucie ważności, władza,
adrenalina... A może to wszystko razem wzięte. Część negatywnych reakcji
wywołało z pewnością prowokacyjnie postawione przez Ciebie pytanie. Pozwól, że
zapytam inaczej: czy sądzisz, że gdyby za sprzątanie kibli płacili
pięciocyfrowe pensje, Twoja żona biegała by tam z równym zapałem?
Bardzo przemawia do mnie Twoje zdanie, że gówniarze od marketingu (ale również
socjotechniczni manipulatorzy od organizacji zarządzania) wmówili nam że nasze
szczęście jest mierzalne satysfakcją z pracy po 12 godz. dziennie. Ale myśmy
przecież to chętnie kupili...
Coś takiego się z ludźmi porobiło, że większą wartością wydaje się
uczestniczenie w posiedzeniu zarządu, niż ugotowanie zupy. Większą wartością
uznanie prezesa niż uśmiech własnego dziecka. Przykro mi, windows, że muszę w
tym miejscu jednak użyć wyświechtanego chwytu i przywalić toporem spod znaku
walki klas- to jest ten męski świat władzy i pieniędzy do którego część kobiet
chce też się załapać. Domowe zajęcia nie są ani prestiżowe ani dobrze opłacane,
bycie dyr. ds. sprzedaży takie bywa...Nie wiem czy to dobrze czy źle do tego
aspirować.Pewnie to kwestia zapatrywań. Rozumiem, że kiedyś (czytaj: kiedy
jeszcze był ten tlen i te włosy)nie było mowy o ustalaniu poglądów na te
sprawy, bo warunki były jakby inne. Najwyraźniej Twoja żona polubiła w tzw.
międzyczasie model życia rodem z kolorowych magazynów za 8 PLN. To zabrzmiało
ironicznie, al wiemy przecież o jaki target chodzi.
Pocieszające jest jednak to, że mody się zmieniają. Za chwilę i do nas
przyjdzie (bo recesja to trochę jednak opóźniła)trend na MILKIES i może, bęc!
wszyscy będziemy szukać szczęścia i spełnienia gdzie indziej?
Może zdarzyć się jednak i tak (co w gruncie rzeczy jest radykalne, ale
empirycznie sprawdzone- działa!), że wyniki sprzedaży nie będą chciały ciągle
szybować w górę, a nieubłagane prawa wilczego rynku spowodują, że dotychczasowy
dyr. ds. sprzedaży straci swoje biurko, służbowy samochód, komórkę bez limiu
rozmów i firmową kartę na wydatki reprezentacyjne, i niestety może dopiero
wtedy odkryje że życie jest całkiem gdzieś indziej, nie na lunchu w
czterogwiazkowej restauracji.
I może jednak ten problem nie musi zostać przedstawiony jako dylemat między
dwiema skrajnościami, a w rezultacie sprowadzony do wyboru między kompletnie
różnymi postawami życiowymi...
Może jako pracownicy najemni mamy prawo domagać się bardziej elastycznego
podejścia do kwestii czasu pracy. Uff, zabrzmiało jak z Marksa Wiem, że to
pewnie straszna naiwnosć z mojej strony, w sytuacji gdzie każda praca jest
lepsza niż żadna, więc może jeszcze na to nie pora, ale model pracy po
kilkanaście godzin dziennie obojętnie czy wykonuje ją mężczyzna czy kobieta
trzyma się dzielnie jeszcze tylko w takich bastionach jak Polska. Czemu się nie
ma co dziwić, przechodzimy przyspieszony kurs ewolucji społecznej, ale w końcu
zrozumienie, że człowiek nie został stworzony wyłącznie do pracy na rzecz
korporacji i do nas przyjdzie. Wtedy nasze dzieci będą już pewnie dorosłe, ale
nadzieja zawsze jest.
Wszystkich którzy się odrobinę nad tym dylematem zastanowili pozdrawiam. Może
za jakiś czas będzie nas więcej...

lato już prawie minęło

[windows3.1]

... a ja dalej się nie zebrałem na pisanie. Ale ten weekend spędziłem z
dzieckiem w nastroju refleksyjnym (w Decathlonie, w ZOO, na łąkach pod
Wołominem, na bulwarze nad Wisłą, w Królikarni, na basenie, w McDonalds), więc
do Bożego Narodzenia może zdążę.

[Gość: zmija10]

Notting_hill ujęłaś sedno sprawy. W obliczu tej całej poprzedniej szamotaniny
Twoja wypowiedż ma głęboki sens. Mnie również poruszył ten wątek, bo takie
dylematy, jakich nie ma żona windows3.1, ja analizuję prawie codziennie (nie w
tak drastycznym wymiarze 12 godzin tygodniowo, ale jednak..).

Pozdrawiam

unwinzip

[windows3.1]

to tylko tak, żeby mi przedwcześnie nie zarchiwizowali i nie zamknęli wątku.

[Gość: teochna]

Nie zamknęli, więc jeszcze ja dopiszę swoje trzy grosze.
Bardzo ci wspólczuję windowsie, bo mam wrażenie, że w waszym małżeństwie fakt,
że żona woli siedzieć w pracy niż w domu, nie jest jedynym problemem. Nie
wypowiadasz się o niej życzliwie - zapewne masz powody - ale to znaczy że
więcej rzeczy jest u Was nie tak. Wyobrażam sobie (oczywiście opieram się
wylącznie na własnej intuicji), że nie pisze się z taką ironią i lekceważeniem,
o osobie, z którą chce się być do końca życia. Mam wrażenie, że ty nie tyle
chcesz - co musisz. I rzeczywiście jesteś w kropce - nawet gdybyś nie chciał -
żaden sąd nie przyzna Ci opieki nad dzieckiem dlatego że jego matka wraca za
późno z pracy.
Nie wiem, jaką osobą jest Twoja zona (po przeczytaniu tych wszystkich
wypowiedzi, mam wrażenie, że to piękna kobieta - bo ten tlen i te włosy - moze
jeszcze nie wpełni dojrzała emocjonalnie. Ale kto z nas jest w pełni dojrzały?
W wieku ilu lat stajemy się takimi? 25? 30? 40? A może w pełni nigdy? Moze to -
małzeństwo, dziecko, praca - po prostu przerasta jej możliwości radzenia sobie
z życiem. Chyba jeszcze sama jest trochę dzieckiem - chce świata dla siebie. I
nie uważam, że - jak ktoś napisał - fakt, że jest dyrektorem ds. sprzedaży
świadczy o tym, że jest mądrą kobietą i dobrą matką (przecież to zupełnie w
innym kościele dzwoni). Ale być może po prostu potrzeba jej osiągnięcia sukcesu
i znudzenia się nim, by poczuć co jest w życiu naprawdę ważne.

Tu pozwolę sobie na osobistą dygresję, choć będę starała się nie zanudzać Cię
moimi sprawami. Na dziecko zdecydowałam się raczej późno, niż wcześnie. Mimo że
było wymarzone, wysiedziałam z nim trzy miesiące, wyłam z nudów i cieszyłam się
że cały czas śpi, bo mogłam czytać ksiażki. A w pracy tyle działo się ciekawych
rzeczy. Potem dość szybko, zdecydowaliśmy się na następne - może by mieć to już
szybko z głowy. I tu przestałam dawać sobie radę. Jedno ryczało, drugie
dokazywało. Mąż pracował od rana do nocy. jak tylko było można uciekłam do
pracy, zostawiając pociechy anielskiej babci i opiekunce. W pracy było ciągle
ciekawie, usiłowałam nawet robić karierę, trochę jej zrobiłam, trochę nie dalam
rady. O godz. 16 zaczynałam dostawać ścisku żołądka, że nie zdążę do 18 ze
wszystkim - mam nienormowany czas pracy. O 18 zaczynały mi dragć nerwowo ręce.
Potem zaczynałam plątać się w tym co robię. O 19 albo później wybiegałam dzikim
kłusem, ryzykując trzy zderzenia przejeżdżając na czerwonych światlach. Miałam
ciągłe poczucie winy. W pracy że nie jestem w pełni przydatna - że ciągle muszę
kogoś prosić o dokończenie czegoś za mnie, w domu - że jestem wyrodną, podłą
matką. A ja tak chcialąm wszystko pogodzić. Mąż wracał jescze później i padał
nie żywy na kanapę - grałam przed nim Matkę Polkę, uciemiężoną, zmordowaną,
chodziłam ze zbolałą miną, kawasilam jak się dało. Oczywiście przenosiłam to
wszystko na dzieci. Na pewno. Choć na szczęście myślę, że ukochana ciepła
babcia dała im wszystko, czego ja nie umialam im wtedy dać. Ale może się mylę,
może nie wszystko. Kim wtedy byłam? Właśnie dzieckiem - ktore pomimo
nienajmłodszego wcale wieku, nie potrafiło zrezygnować z własnych ambicji,
próźności itp.
W końcu zrozumiałam, że jedyne co tak naprawdę mam na świecie ważnego - to te
dzieci - ich uśmiechy, ich uściski, ich krzyki i dąsy. Żadna praca, żadna
kariera, pieniądze, nie dadzą mi tego co one. (To znowu egoizm, prawda?) Mam
jakąś pozycję zawodową i co z tego? Szczęśliwsza jestem? Na pewno nie z tego
powodu. Ale może trzeba tę pozycję osiągnąć, żeby zrozumieć że to nie ona jest
szczęściem.
Dzieci idą niedługo do szkoły, myślę, że teraz jeszcze bardziej jestem im
potzrebna, bo babcia już nie starcza we wszystkim. Na szczęście my osiągnęlismy
stabilizację finansową - myślę, że zrezygnuję z pracy, teraz kiedy zaczynają
być duże. Może spróbuję pracować na pół etatu, lub ćwierć, jeśli jestem firmie
przydatna. Mogę tez robić cos nieodpłatnie dla własnej satysfakcji - stać nas
na to, a ja chciałabym się jeszcze kilku rzeczy w życiu nauczyć i dać z siebie
coś innym (w sensie bardziej społecznym niż zawodowym). Teraz wydaje mi się że
wszystko można łączyć. Można zajmować się dziećmi, a gdy są w
szkole/przedszkolu jest jeszcze takie mnóstwo czasu na inne rzeczy!!!
No, wybacz ten trochę za długi prywatny wtręt. Dużo ostatnio na ten temat
myślałam, więc chyba po prostu skorzystałam z okazji.
Wracając do Ciebie. Wydajesz się mądrym facetem (nie chodzi mi tu o
inteligencję, której oczywiście trudno zaprzczyć po tych wszystkich
błyskotliwych ripostach, które przeczytałam), bardzo odpowiedzialnym, imponuje
mi Twoja troska o dziecko - nie uwierzę, że wybierając partnerkę życiową, dałeś
się ponieść tylko tym włosom itd. Przecież Twoja żona nie jest prymitywną,
ograniczoną emocjonalnie lalą, którą kręcą reklamy w pisemkach kobiecych i
wypasione czarne bryki, a imponuje jej że może ludziom rozkazywać - sądząc po
Tobie nie może nią być! Może więc rzeczywiście musi przejść w życiu pewien
etap - etap potwierdzenia własnej wartości zawodowej, intelektualnej itp. Każdy
musi przecież zbudować swój własny wizerunek. Jeśli poczuje, że dała radę być
szefem - starczy jej potem siły, by być matką. I nie będzie miała poczucia że
zostala zmuszona do rezygnacji ze swych ambicji - tylko że sama z nich
zrezygnowała, bo tak chciała. Może już niedługo. Życzylabym jej żeby zrobiła
jak najszybciej błyskotliwą karierę, i poczuła jak przyjemnie z sukcesu
zawodowego zrezygnować. To chyba zaczyna być trendy.
A sądząć po waszej sytuacji materialnej - mógłbyś podsunąć jej pomysł, żeby się
wyżywała, w godzinach przedpołudniowych nawet za darmo, w innych zajęciach.
Tyle jest wspaniałych rzeczy do zrobienia na tym świecie, i można czuć się przy
tym ważnym, potrzebnym, a przy tym niezależnym, białym człowiekiem, a nie
niewolnikiem uwiązanym do biurka jeszcze większego szefa. Może wolałaby zbierać
charytatywnie pieniądze na sprzęt medyczny na kolonie dla biednych
dzieci...takie są obencie moje marzenia, więc tak sobie piszę).
Jednym słowem, może to tylko taki etap w waszym życiu. Nie chcę apelować byś ją
bardziej starał się zrozumieć, ale byś ją traktował trochę jak drugie, większe
dzieko, ktorym może delikatnie trzeba pokierować...
Na razie pozdrawiam świątecznie