prerażająca niechęć do nauki - co robić

[psiaki_i_ferajna]

witam,

poradźcie proszę, bo jestem bezsilna. Jak przekonać 10-letnia pannicę, aby
odrabiała lekcje i się uczyła? kary nie działają, rozmowy i spokojne
tłumaczenie tym bardziej.

Ona mówi, że zrobi i poświęci wszystko byle sie nie uczyć bo ją zmuszamy -
dobre sobie. każde dziecko musi sie uczyc, a my nie wymagamy żadnych 5 ani 4.
niech sobie ma 3 ale bez tego naszego codziennego: co masz zadane, odrobiłaś,
przeczytałaśm, spakowałaś? itd. Codziennie są awantury, a do niej nie
dociera, że wszystkie dzieci się uczą.
na prośby aby przeczytała jeden temat z książki jest reakcja: Nie i kładzenie
się na łóżku, śmianie się, zasłanianie rękoma, histeria...

co jest?

Nie ma ani dysleksji ani dysgrafii, ogólnie gdyby się przyłożyła, to ma dobre
oceny, a jednak coś szwankuje.

Pomóżcie, trace siły i nerwy, nie wytrzymuję tego kontrolowania i huśtawki.
jestem na skraju sił.

[acorns]

Ty nie pytaj na forum co jest tylko zapytaj o to córkę. Jaki podała powód
niechęci do nauki? Czy to nastąpiło tak nagle, czy stopniowo zaniedbywała
szkołę? Mogę Ci napisać jak to jest w przypadku mojej córki: Młoda pomimo tego,
że jest zdolna i inteligentna, to ma na dzień dzisiejszy średnią 2,46. Doszła
do wniosku, że szkoła nie daje zupełnie nic poza stratą czasu, że ona musi
dostosować swoje tempo nauki do klasowego ogona, że to czego uczy się przez
cały rok szkolny, może opanować spokojnie w miesiąc - dwa i w związku z tym
zaczęła olewać i czas szkolny wypełnia sobie ciekawszymi zajęciami niż praca na
lekcji, prace domowe odpisuje od najlepszej uczennicy w klasie, a w zamian
pożycza jej Playstation z grami. Powiedziała, że zacznie się uczyć jak system
nauczania będzie dostosowany do indywidualnych potrzeb i uzdolnień uczniów a
nie sztywny i wspólny dla wszystkich. Ja z tym nic nie robię, bo Młoda ma w
100% rację. System ma być dla niej a nie ona dla systemu a służenie
niewolniczemu systemowi nie jest celem jej życia. Ona nie miała wyboru czy ma
rozpocząć edukację czy nie. Została do tego zmuszona przez państwo. Ty
popełniasz błąd karając córkę za brak chęci i motywacji do nauki. Tym samym
wychowujesz kolejną marionetkę, wychowujesz ją w przekonaniu, że to system jest
ważniejszy niż ona, że jej zdanie się nie liczy. Po prostu musi i koniec.
Tłumaczysz jej, że "każde dziecko musi się uczyć". No i co z tego? Ja twierdzę,
że każda świnia hodowlana musi iść na rzeź. Czy ten argument jest jedyny i
niepodważalny wobec każdej świnki, która buntuje się przeciw swojemu losowi?
Nie. Ale wobec świnki nie używamy argumentów, tylko ją zmuszamy - musi i
koniec, ponieważ jako ludzie mamy w tym swój cel - zjeść świnkę. Państwo
również ma swój cel zmuszając dzieci do nauki - chce sobie wychować karnych
obywateli z pokorą znoszących swój los, czyli niekompetencję przełożonych, brak
logiki, idiotyzmy. Dzieci mają to wpojone w szkole. Czy państwo zmuszając
dzieci do edukacji uzywa wobec rodziców argumentów - nie. No właśnie. Traktuje
nast tak jak my traktujemy wspomnianą wyżej świnkę, która musi zostać zarżnięta
i koniec. Fakt zarżnięcia z pewnością śwince nie służy, służy natomiast nam.
Przymus edukacji także nie służy dzieciom tylko państwu, które w przyszłości
będzie żerować na także Twojej córce.

[psiaki_i_ferajna]

no ale niestety, nauka jest obowiązkowa i tego nie ominiemy... więc nie ma co
gdybać czy nam się system podoba czy nie, bo do szkoły chodzic trzeba a i
szkoła poza swoimi wadami tez uczy odpowiedzialności i konsekwencji..


mała sama nie wie dlaczego nie lubi sie uczyć... na ogól zapomina zanotowac co
jest zadane albo twierdzi że nic (typowe dla dzieciaków). jak ma wziąć książkę
do ręki zaczyna sie dramat, że ją męczymy, zmuszamy itd.

w przypadku twojej córy jest widze inaczej - ma przynajmniej spryt życiowy i
jak nie odrobi lekcji to spisze od kogoś. a nasza tego nie umie, jest mało
zaradna, nawet nie co to znaczy ściągać. ona nie wpadłaby na pomysł, że to
system zły. nie należy do dzieciaków inteligentnych ale leniwych tylko do
dzieci których poziom intelektualny jest raczej na końcu, ale gdy się
zmobilizuje widzę, że kuma sprawy. Tylko trzeba wysiłku intelektualnego i chęci
a u niej tego nie ma. Ma warunki, nie mamy wobec niej ambitnych planów, nie
nastawiamy się na sukcesy, NIE. niech sobie będzie marnym trójkowym uczniem,
ale niech ma jakąkolwiek motywacje, a tu nie ma żadnej woli działania.

dla niej po prostu najlepsze to zaabawy, wariowanie, a nie szkoła...

najgorsze, że tłumaczenie nic nie daje. a żadna kara nie działa, ona ma
wszystko w nosie... a może powinnam używać nagród? Tylko w tej sytuacji nie
bardzo wiem za co, skoro jej zachowanie w tej chwili pokazuje niechęć do szkoły
i obowiązków z tym związanych.

[acorns]

> no ale niestety, nauka jest obowiązkowa i tego nie ominiemy... więc nie ma co
> gdybać czy nam się system podoba czy nie, bo do szkoły chodzic trzeba

Tak podchodząc do tematu na pewno nie ominiemy. Jak mi coś nie odpowiada to się
przeciw temu buntuję i walczę z tym.

> a i szkola poza swoimi wadami tez uczy odpowiedzialnosci i konsekwencji..

Gdzie, kogo i w którym miejscu? Tu masz link do dzisiejszego artykułu:
wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,53600,3211922.html
To dobry przykład na uczenie odpowiedzialności i konsekwencji. Nauczyciel od
WFu całą lekcję siedzi w kantorku, a uczniowie, którzy napisali o tym na forum
zostali pociągnięci do odpowiedzialności, zastraszeni a forum zlikwidowane.

> dla niej po prostu najlepsze to zaabawy, wariowanie, a nie szkoła...

No to odpuść szkołę. Aby tylko zdała. Załatw jej papiery na dysleksję i
dyskalkulię. Niech wariuje, bawi się i spędza czas tak jak ona tego chce. Ona
żyje dniem dzisiejszym a nie przyszłością. To dziecko i nie ma sensu obarczać
jej niepotrzebnym wysiłkiem. Mało to jest przypadków, gdy kiepski uczeń w
podstawówce rusza z kopyta dopiero w gimnazjum albo w szkole średniej? Albo
dobry uczeń w podstawówce wypala się w gimnazjum albo w średniej i ledwo zdaje.

> a może powinnam używać nagród?

No to musisz obczaić na czym jej najbardziej zależy, co by chciała, uszeragować
to od najmniej dla niej ważnego do najbardziej i ustalić widełki. Np. za
średnią 3.0 - 3.5 będzie karnet na basen na całe wakacje, za 3.51 - 4.0 będzie
obóz windsurfingowy itd. Może to ją zmotywuje.

[onka37]

coż ta odpowiedz to brzmi jak prowokacja
Ja też mam córy którym nie chce się uczyć, tzn twierdzą że sie uczą ok 20 min
dzirnnie , przeglądną zeszyty i spakują sie a potem nic....
Twierdzą że trójka to też ocena i że uczą sie dla siebie a nie dla ocen i dla
mnie
Ale przeraża mnie to wiadomo jaka dzisiejsza rzeczywistość by zdobyć dobrą
pracę trzeba sie uczyć i uczyć a co z językami? chciałam je zaposać na
angielski ale bronią się rękami i nogami bo sie nie chce
też nie wiem co robić

[psiaki_i_ferajna]

ja też boję się przyszłości, ale w przypadku naszej wiem, ze żadne studia nie
wchodza w grę. Chciałabym aby zdobyła zawód - tylko tyle, może fryzjer, a niech
sobie będzie nawet woźną czy sprzątaczką, to nic złego i to jej sprawa, ale
szkołę przynajmniej podstawówke i zawodówkę skończyć musi. ja tez nie będę żyć
wiecznie i będzie musiała sobie radzić sama. Trudno aby 10-latka o tym
wszystkim wiedziała, od tego jesteśmy my, rodzice. Stąd moje obawy...


ale czy macie jakieś sposoby na mobilizację czy jestem skazana na wieczna
niepewnośc i pobożne życzenia, że może cos sie kiedys odmieni?
To mnie wykańcza nerwowo, mam wrażenie, że ona widzi nasze starania i
bezradność i kpi sobie z tego...

Polecam książkę:

[dagbe]

[dagbe]

wysylkowa.pl/ks249362.html
eduseek.interklasa.pl/artykuly/artykul/ida/2557/
Pozdrawiam,
Dagmara

[tomira74]

No faktycznie mysle ,że to poważny problem. Moje dzieci ucza sie ok godziny
dziennie i to wystarczy aby nawet to najmniej zdolne miało średnia ok 4. Może
trzeba wiecej siedzieć z dzieckiem przy samym odrabianiu? Może spróbujcie
odpowiedzi szukać w internecie (jeśli lubi sam komputer) ,Napewno twoje dziecko
ma jakieś mocne strony i te nalezy chwalić bardziej niż do tej pory.
Ustalcie ,może listę priorytetów i wtedy będzie jej łatwiej?

Polecam książkę:

[mika_p]

Uprzejmie proszę, aby polecając ksiazki podawać również tytuł i autora, a nie
tylko link do księgarni - linki się dezaktualizują, a posty mogą służyć długo
długo (umiejącym korzystać z wyszukiwarki) i dobrze byłoby wiedzieć, co to za
książka taka dobra.

Mika_P, moderator.

Już się poprawiam ;)

[dagbe]

"Jak mówić, żeby dzieci się uczyły w domu i w szkole"
Adele Faber, Elaine Mazlish przy współpracy Lisy Nyberg i Rosalin Anstine Templeton.
Wydawnictwo Media Rodzina.

Pozdrawiam,
Dagmara

[acorns]

> coż ta odpowiedz to brzmi jak prowokacja

Ta odpowiedź MA prowokować. Prowokować do myślenia nad słusznością tego co jest
niby naturalne i oczywiste, bo zostało nam od pokoleń wpojone. Dzieci, które
nie są jeszcze wystarczająco dojrzałe żeby robić coś brew swoim pragnieniom są
w stanie dostrzegać to, czego przeciętny dorosły już nie widzi. Mózg dziesięcio
czy jedenastolatki nie jest bowiem przeżarty przez system tak jak mózg
dorosłego. Zobacz ile na tym forum mamy buntów dwulatków, trzylatków,
pięciolatków, czy ośmiolatków. Nie podoba im się na przykład zakaz oglądania
bajek więc się przeciwstawiają. A czy Ty się przeciwstawisz durnym niczym nie
uzasadnionym przepisom, które przeszkadzają Ci w życiu?

[psiaki_i_ferajna]

wiem, zabrzmi to dziwnie, ale jej nic nie cieszy - komputera nie lubi, TV nie
ogląda, więc kara tego typu nic nie zdziała. Tak naprawde nie ma żadnych
zainteresowań, więc nie wiem już jakiej zachęty mozna użyć. Basen ma w szkole i
zajęcia też, drużyna zuchowa jej nie odpowiadała....

powoli czuję, że tracę więź z dzieckiem, bo nic ja nie obchodzi ani
interesuje...

[ies2]

Napisz proszę skąd wiesz, że dziecko nie ma dysleksji? Kiedy robiłaś badania i
gdzie? Może to nie jest tylko brak motywacji, ale inne ograniczenia.

[psiaki_i_ferajna]

kochana, przebrnęliśmy przez wszystkie etapy dysleksji, dysgrafii, dyskakulii i
tp. w poradni pedagogicznej. Wszystkie wyniki są pozytywne... badania były
robione już 2-krotnie, bo nie dowierzaliśmy za 1. razem...

boję sie, że to zwykłe lenistwo...

nawet widmo pały nie działa. dla niej to taka sama ocena jak każda inna(((

[verdana]

Mnie by nie zaniepokoiło tak bardzo, ze dziecko sie nie uczy, jak to, że nic go
nie interesuje.
To jest naprawdę powód do zmartwienia. Co córka robi cały dzień? Co lubi?

[psiaki_i_ferajna]

no właśnie....bawi się z psem... i to wszystko, no i czyta książki
(przepraszam, tu jej oddaję). chyba troche za mało... na dwór nie chcodzi, w
nasezj okolicy nie mieszkają dzieci w jej wieku, więc nie ma koleżanek...

[tomira74]

A może zróbcie testy na inteligencje albo wogóle skontaktujcie sie z
psychologiem .Może dziecko ma jakiś problem ,może cos w jego życiu dzieje sie
złego, np odrzuciła je grupa rówieśnicza w szkole? Znajdzcie powód jej
zachowania. to może być trudne i bolesne ale wydaje sie konieczne.

[psiaki_i_ferajna]

napisałam już wczesniej, miała też testy na inteligencję. Norma to ok. 100-110.
U niej jest 88. a przy 70 można mówić o granicy upośledzenia. A więc jest
poniżej normy, ale nie na tyle, aby była w szkole specjalnej...
wydaje się, ze po zmianie szkoły trafiła na grupę osób przyjaznych, które ja
zaakceptowały taka jaka jest..

ona w siebie nie wierzy i może tym można sobie tłumaczyć jej postepowanie.
mysli, że sie jej nie uda, więc nie próbuje.. ale nie przekona się czy się uda
czy nie póki nie spróbuje.
A jej wygodniej nic nie robić, tylko leżeć i szaleć.
juz nie wiem co mogę zrobić więcej, to sie staje powoli jakims dramatem...

A może....

[verdana]

Nie wiem, czy utrafię, ale może... Problem Twojej córki może być podobny do
problemu mojego najstarszego syna , z bardzo ciężką postacią dysortografii i
dysgrafii.
Problem leżał w tym, że niezależnie czy syn się starał, czy nie starał, stopnie
miał fatalne - bo obniżane z powodu dysfunkcji. W rezultacie okazało się, że
staranie się jest sztuką dla sztuki. Ile musiałoby mieć determinacji 10-letnie
dziecko, aby pracować wyłącznie dla własnej satysfakcji, gdy i tak okazuje sie,
że jest gorsze od rówieśników, ktorzy wykonuja wszystko bez wysiłku.
Proponowałabym konsultacje z psychologiem (dobrym i życzliwym) czy nie byłoby
dobre np. zostawienie córki na drugi rok w tej samej klasie. Z dziećmi o rok
młodszymi może okazać się znacznie lepsza - dzieci w swoim wieku dogania z
trudem. Jesli tak, to moja przyjaciółka-psycholog radzi przerwac naukę z
przyczyn zdrowotnych (jakichkolwiek) na parę miesięcy, aby dziecko było
nieklasyfikowane, a nie zostawione na drugi rok. Bo wtedy nie ma powodu do
wstydu i wyrzutów sumienia.
Może tez znalazłabyś dla córki jakieś zajecia, na których byłaby naprawdę
dobra - malowanie, sport - nie wiem, w czym jest dobra, zawsze coś takiego
można znaleźć...

[psiaki_i_ferajna]

a widzisz - u niej jest inaczej - gdy chciała się nauczyć to ciężką praca
okupioną wielogodzinnymi wspólnymi spotkaniami nauczyła się wielu rzeczy. a
teraz jakby coś stanęło i szlus...

jest w stanie dostawać i 4, i 3 ale i pały też. to znaczy że jest w stanie, ale
sie jej nie chce...

[jakw]

psiaki_i_ferajna napisała:

> napisałam już wczesniej, miała też testy na inteligencję. Norma to ok. 100-110.
>
> U niej jest 88. a przy 70 można mówić o granicy upośledzenia. A więc jest
> poniżej normy, ale nie na tyle, aby była w szkole specjalnej...

100-110 to najwyżej może być średnia, a norma jest pewnie 80-120 albo 70-130.
Inteligencja Twojej córki jest jak najbardziej w normie. Nie zakładaj od razu,
że skończy tylko zawodówkę - stawiasz na niej krzyżyk zanim wogóle przyjdzie jej
do głowy wybór zawodu - a może skończy np ASP? Może doszła do wniosku, że jak
się stara (ale tak bez przesady) to i tak jest "marnym trójkowym uczniem" (który
co najwyżej może zostać sprzątaczką), a na zdobywanie wyższych ocen idzie za
dużo fatygi.

[psiaki_i_ferajna]

oczywiście miałam na mysli średnią, a nie normę )

nie stawiam krzyżyka, wręcz przeciwnie, nie chcę jej stresować naszymi
oczekiwaniami, że ma mieć same dobre oceny. tego jej nie mówię. chodzi o to, że
nie mam aspiracji, że córa ma być wzorowym uczniem (bo wtedy w ogóle by
odpuściłą). Pok prostu niech wykaże więcej inicjatywy.

Dzieci z obniżonym poziomem inteligencji...

[zebra12]

Takie dzieci nie dostają zaświedczenia o dysleksji czy dysgrafii. Poradnie tak
robią. Zaświadczeniem jest już to o obniżeniu wymagań - bo takie na pewno ma.
Jednak na sprawdzianie po 6 klasie błędy będą jej liczone. Może mieć tylko
wydłużony czas.

[paszczakowna1]

Uprzedzam, ze jestem kompletna dyletantka (rodzic ciagle in spe - 32 tc), a
nauczyciel tylko osob powyzej 20-tki, ale mam siostrzencow w zblizonym wieku.

> no właśnie....bawi się z psem... i to wszystko, no i czyta książki
> (przepraszam, tu jej oddaję).

Jak ksiazki czyta (rozumiem, z zamilowaniem), nie jest tak zle. Wielu 10-latkow
tego nie robi. W celu przelamania niecheci do materialu szkolnego, radzilabym
podsuwac pozycje jakos tam zwiazane z historia (jest wiele dobrych ksiazek
historycznych dla dzieci, poszukaj w bibliotece) i biologia (ja sie w wieku lat
10-11 zaczytywalam w ksiazkach Żabinskiego, polecam, poszukaj w bibliotece), i
pokazania, ze to, czego ucza w szkole, to nie jest tak zupelnie od zycia
oderwane, i mozna o tym fajnie pisac.

A z ktorymi przedmiotami corka ma faktyczne klopoty? (I, przepraszam, to juz
4-ta klasa, czy ciagle nauczanie zintegrowane?) Jesli czyta, polski nie powinien
wygladac zle. Czy ma po prostu obrzydzenie do wszystkiego zwiazanego ze szkola?
I czy jest w stanie powiedziec, co jej w szkole najbardziej przeszkadza?

A moze sprobowac znalezc, w czym corka moglaby byc dobra? Moze ma zdolnosci
manualne (majsterkowanie, szycie), albo zamilowanie do gotowania (10 lat u
dziewczynki to wcale nie tak malo) czy ogrodnictwa? Tragedia wspolczesnej szkoly
jest to, ze kompletnie doluje dzieci o predyspozycjach innych niz czysto
intelektualne. Jesli w szkole jej nie idzie, w domu gnebia odrabianiem lekcji
, to naprawde moze zycie obrzydzic. Moze potrzeba jej czegos, w czym czulaby
sie dobra (i moglaby osiagnieciem - upieczony tort, uszyta bluzka - jeszcze
kolezankom zaimponowac).

[psiaki_i_ferajna]

ma talent do rysowania, lepienia, owszem.
ale szkoła jak wiadomo mniejszą wagę przywiązuje do talentów manualnych tylko
do tzw. poważnych przedmiotów.

A córa nie znosi wszystkich tych przedmiotów i właśnie uważa, że ją gnębimy i
męczymy. a my tylko egzekwujemy obowiązek ucznia - odrobienie lekcji i trochę
nauki.
najgorsze jest to, że nie jest w stanie powiedziec co sie jej w szkole nie
podoba... czasem mówi, ze szkoła jest nudna, no ale tak mówi sporo dzieci... i
to żadne usprawiedliwienie

[acorns]

> czasem mówi, ze szkoła jest nudna, no ale tak mówi sporo dzieci... i
> to żadne usprawiedliwienie

Widzisz, dla Ciebie to żadne usprawiedliwienie, a to jest sprawa kluczowa. Czy
Ty oglądasz film, który Cie nudzi, czy przełączasz kanał? Zapewniam Cię, że
można daną rzecz przekazać w sposób nudny i zagmatwany jak również w sposób
jasny i ciekawy. Twoja córka inaczej będzie się uczyła rzeczy które ją
interesują a inaczej tych, które ją nudzą. Nie lekceważ tego co najważniejsze.
Właśnie popełniasz błąd wielu rodziców - nie słuchasz swojego dziecka,
lekceważysz jej zdanie. Tak nie można. Jeśli wiele dzieci mówi, że szkoła jest
nudna to znaczy, że coś w tym jest. Jeśli coś jest złe to TRZEBA to zmienić. Ja
wiem, że ponad 40 lat PRLu wyrobiło w społeczeństwie poczucie bezsilności wobec
systemu, ale jednak byli tacy, którzy nie byli bezsilni i PRLu już nie ma od 17
lat. Trzeba więc dążyć do zmian na lepsze i walczyć o lepsze warunki dla swoich
dzieci.

[psiaki_i_ferajna]

mam walczyć z całym systemem bo mojej córce szkoła wydaje sie nudna??? No
prosze Cie, żyjemy w takiej a nie innej rzeczywistości i nie poradze nic ani na
program nauczania ani na metody. Co mam niby wziąć w swoje ręce? jakie lepsze
warunki mam wywalczyć dla mojej córki??? walczyć ze wszystkimi bo dziecku się
nie chce do książki zajrzeć?

i nie porówniuj obowiązku szkoły do filmu, który mogę przełączyć - ja mam
wybór, ona jako uczeń nie, to chyba proste.

Przepraszam, ale troche jałowe są Twoje wypowiedzi, trzeba się pogodzić z tym,
ze pewnych rzeczy nie zmienimy. w moich czasach szkoła tez była nudna i co? moi
rodzice mieli się oburzać na system??

nie jestem matką broniącą jak lwica dziecka gdy dziecko nie ma racji. A fakt
smutny jest taki, że szkoła musi byc i już.

[acorns]

Tak. Masz walczyć. Tak jak wszyscy rodzice powinni walczyć właśnie o wybór.
Obowiązek edukacji nie jest rzeczą najgorszą. Najgorszy jest właśnie brak
możliwości wyboru. Ja walczę i wcale nie mam zamiaru się pogodzić z tym co mi
nie odpowiada i nie ma żadnego uzasadnienia. Weź sprawy w swoje ręce i na
przykład przyłącz się do kampanii na rzecz rozpowszechnienia domowej edukacji.
To właśnie będzie możliwość wybory do Twojej córki.

[psiaki_i_ferajna]

orzeczenie o nauczaniu indywidualnym, na które skierował j a lekarz, ale czy
poradnia je wyda zobaczymy. i to tyle co moge zrobić.

[manderla]

Jestem pod wrazeniem, arcons, twojego spokoju i tolerancji (?) czy tez
obojetności? Oczywiscie kazdy ma prawo wychowywac swoje dzieci jak chce i nie
mam zamiaru krytykowac twojego podejscia do "problemu "szkoły, tym niemniej, nie
ukrywam, rozwaliłeś mnie.
Po-pierwsze, nie zyjemy na pustyni, tylko w jakimś tam społeczeństwie, z tym sie
chyba zgodzisz. I jezeli kazdy z nas bedzie robił to co chce, to ja ,szczerze
mówiąc, nie bardzo sobie wyobrazam tego konsekwencje. i funkcjonowania takiego
społeczeństwa w ogóle.
Można oczywiscie dyskutowac na zapedami państwa w robieniu wody z mózgu swoim
obywatelom, ale tak jest w kazdym państwie: szkoła - to jest jedna z form
propagandy tych jedynie słusznych pogłądów niekoniecznie przez nas
akceptowanych. Zgadzam sie. ale...
Po-drugie, jesli dziecko nie musi sie uczyc , co jest jego tak naprawde jedynym
obowiązkiem, to co musi robic. Nic? nic nie musi? Tylko,za przeproszeniem, jesc,
spac, srac, i brac kase od starych? No, może poza kasą, wszystkie te funkcje
wykonują zwierzeta. A my chyba czyms sie od nich roznimy?
I w koncu po-trzecie, jakos to dziecko bedzie musialo sobie poradzic, kiedy
dorosnie. Jezeli rodzic sobie odpowiada, ze "jakos poradzi" i jemu to wystarcza,
to ok. Ja natomiast nie chce zeby moje dziecko "jakos" sobie poradziło, tylko
zeby radziło sobie co najmniej dobrze w zyciu. I na pewno nie zadowole sie tym
zeby moje dziecko było zamiataczem ulic, ładowaczem czy czyms podobnym> Bo niby
dlaczego? My , jako rodzice, tworzymy dziecku takie warunki do nieuctwa, do
nicnierobienia, egoizmu i lenistwa. wiesz przeciez, ze co do walizeczki włozysz,
to z niej i wyciągniesz. Innej mozliwosci nie ma. I jesli dziecko nigdy w zyciu
nie widzialo rodzica czytającego, dyskutującego itp, a zamiast tego tylko tv,
komputer i imprezki ze znajomymi, to niby dlaczego to dziecko ma sie ZMUSZAC do
wysiłku umysłowego, jezeli moze spedzac czas tak miło jak to robią rodzice?
Oczywiscie , to jest moje zdanie, a dziecko mam male, bo dziewięcioletnie i, byc
moze ten "problem" mnie jeszcze dotknie (choc nie sądzę), ale nic sie nie bierze
z niczego.
pozdrawiam

[acorns]

> Po-drugie, jesli dziecko nie musi sie uczyc , co jest jego tak naprawde
jedynym
> obowiazkiem, to co musi robic.

Dziecko ma się bawić i żyć sobie beztrosko bo takie jest święte i nienaruszalne
prawo dzieciństwa a rodzice muszą łożyć na jego utrzymanie bo płodząc dziecko
podjęli się tego obowiązku. Czym różni się powszechnie potępiana praca dzieci w
Chinach czy nawet w Polsce w gospodarstwach rolnych od nakładania na dziecko
obowiązku nauki?

Zgadzam się z Tobą, że dziecko bierze przykład z rodziców. Właśnie dlatego
wcale mnie nie martwi podejście Młodej do obowiązku edukacji. Wprost
przeciwnie - cieszy mnie to bardzo, ponieważ oznacza to, że ona myśli nad tym
co robi i po co to robi. A to jest podstawa do poradzenia sobie w życiu i to
nie "jakoś tam" tylko dobrze. Co po nauce angielskiego skoro po 3 latach nauki,
a nawet będzie prawie cztery, ona prawie nic nie umie. Mój kolega w Wyższej
Szkole Zarządzania po roku nauki zdawał LCCI level I, a po dwóch latach mógł
zdawać level II. Taka nauka języka angielskiego ma sens a nie to co robią w
szkole. Młoda nie tyle buntuje się przeciw edukacji tylko przeciw robieniu
czegoś bez sensu. Jaki ma sens jej uczęszczanie na angielski? Żadnego sensu. I
ona tak uważa i ja, więc po co mam się denerwować tym że ona nie chce, albo
wprowadzać ją w błąd przekonując o słuszności uczęszczania na lekcje?

Owszem - żyjemy w społeczeństwie. Tylko czy to ma być społeczeństwo ciemniaków
i półmózgów, którym trzeba nakazać coś robić, czy ma być to społeczeństwo ludzi
potrafiących dokonać świadomego wyboru? Obecny system edukacji służy tej
pierwszej opcji, podobnie jak cały system. Mnóstwo ludzi wychodzi z założenia,
że jednostka pozbawiona opieki i nadzoru państwa nie poradzi sobie. Tak to już
jest, że niektórzy są ludźmi ambitnymi, mają swoje pasje i zainteresowania, a
niektórym się nie chce, tudzież mają wszystko w dupie. Każdy ma prawo żyć tak
jak chce i każdy jest kowalem swojego losu. Ci ambitni zostaną inżynierami,
naukowcami, biznesmenami, a ci leniwi zostaną zamiataczami ulic, ładowaczami
czy podawaczami frytek w McDonalds. I jedni są w społeczeństwie potrzebni i
drudzy.

[manderla]

Słuchaj, za dużo w tym wszystkim polityki. Zawsze, w kazdych czasach było
zjawisko odmóźdźania społeczeństwo. nasze czase nie sa wcale wyjątkiem. A
skrótowo rzecz ujmując, sztuka (rodzica) polega na tym, by przedstawić dziecku w
ten sposób szkołę, naukę czytania, pewne obowiązki z tym związane itp. nie w
kontekscie ze to dziecko cos MUSI, tylko zrobić tak, ze dziecko powie samo CHCĘ.
Koniec kropka. Wiem ze to jest trudne, ale Chiny i wyzysk dzieci nie mają tu
kompletnie nic do rzeczy.

[manderla]

I moze jescze słówko. TO ze w społeczeństwie sa potrzebni i naukowcy i
zamiatacze, to mnie kompletnie nie obchodzi. Mnie interesuje, by mój syn nie był
zamiataczem.
A o społeczenstwie mówiłam tylko i wyłącznie w kontekscie umiejętności
współżycia i radzenia sobie wsród ludzi.

[manderla]

do "psiaki i ferajna": troche sie oderwałam od tematu, ale stanowisko arconsa ze
wszystko mozna a nic nie musi znam z innych sytuacji i wiadzialam czy to sie
konczy. A wiec wracając do rzeczy:
moge ci powiedziec co ja bym zrobiła na twoim miejscu (bierzemy pod uwagę co bym
zrobiła gdym mój syn w ten sposob by sie zachowywał, nie twoja corka - bo jej
nie znam). Otóż skoro wszystkie testy możliwe są w normie( zakładam, ze ty sama
nie uwazasz swojego dziecka za półgłowka , bo to by było najgorszy z mozliwych
startów), - sprawdź, zorientuj sie czy nie warto zmienić szkoły. bo dziecko ma
prawo sie nudzic jezeli szkola jest do niczego. Czy ta szkoła jest duza? Czya
klasa jest duza? czy rozmawiałas z wychowaczynią o swoim dziecku. Jak ona sie
zachowuje w szkole>? Czy jest tak samo apatyczna w szkole jak i w domu? Czy ma
jakąś bliską przyjaciólkę w klasie. Słowem masa pytan, zeby wyczaić dot.
sytuacji w szkole.
Nastepnie,mowisz ze w okolicy nie ma dziewczyn w jej wieku. To jedyne co
przychodzi do głowy, jak tu juz inni radzili, znalezc dla niej odpowiednie
zajecie. (ale odpowiednie, nie z twojego punktu widzenia tylko córki).
Inna sprawa, czy ty sama pracujesz zawodowo, czy sie tez zajmujesz domem? jak
duzo masz czasu by poswiecic go corce i zrobic cos razem? Czy macie jakiś
znajomych (twoich moze) którzy mają dzieci w podobnym wieku? Czy twoje dziecko
jest w ogóle kontaktowe? śmiałe? otwarte? czy tez nie.
No i oczywiscie - nuda. Próbuj na setki sposobów dowiedziec sie od niej co to
znaczy dla niej ta nuda? Ze co? nie ma czym sie zająć? nie ma sie do kogo
odezwac? bo jesli ma inne zajęcia oprócz szkoły, które ją pasjonują, to super.
Szkołe moze odrabiać "między innymi". Ale nie jako przymus cięzki, tylko ze ,
cholera, bo takie jest zycie! zapytaj czego by oczekiwała od szkoły zeby sie jej
nie wydawalo to wszystko takie nudne i meczące?!
Oczywiscie tu jest cała masa pytań i trudno cokolwiek radzic, jezeli sie nie zna
dokladnie sytuacji. Byc moze w tym przypadku rzeczywiscie bardziej rozsądnym by
było pójscie do psychologa?
pozdrawiam

[psiaki_i_ferajna]

szkołę własnie zmieniła, w tamtej funkcjonowała fatalnie - same jedynki,
mnóstwo uwag, odrzucenie przez klase, w tej narazie nauczyciele sie nie skarżą
(chwała Bogu), ale ile to potrwa zobaczymy. W każdym razie póki co nie
przeszkadza na lekcjach. to duży sukces! narazie nauczyciele mówią, że jest ok,
ale troche za krótko tam jest aby prognozowac na przyszłość.

pracuję zawodowo, co więcej jestem pocztowcem, więc wracam róznie, raz o 14 raz
o 18 i wierz mi, najchętniej po ciężkiej harówie rzuciłabym sie w fotel i
zasnęła, a tu kierat odrabiania lekcji i zachęcania do książki, koszmar...

córa jest bardzo, bardzo nieśmiała i niepewna siebie... zawsze była odrzucana
przez rówieśników, aż dziw, że nagle ma 2 koleżanki i narazie nikt jej nie
dokucza. Dlatego zajęcia grupowe są dla niej koszmarem - zuchy, plastyka w
grupie jej nie odpowiadają, kilkukrotnie przywoziliśmy ją z kolonii przez
terminem, bo musieliśmy, nie było sensu trzymania jej dłużej.

i stąd ta nuda - grupa jej nie odpowiada to musi bawić się sama, a wiadomo jaka
sie samemu może nudzić, stąd może to zobojętnienie na szkołę? Sama nie wiem...

[kacperka211]

Piszesz, że Twoja córka ma 2 koleżanki. To może spróbuj, zaprosić je do Was,
aby się lepiej poznały. Może spróbowałyby razem od czasu do czasu odrobic
lekcje? Chyba byłoby Twojej córce raźniej. Warto zorientować się, czym te
dziewczynki się interesują,być może coś przypadnie i Twojej córce do gustu.
Zapisz córkę na jakieś zajęcia plastyczne. Niech ma choć jedną dziedzinę, w
której jest dobra! Podkreślaj to, chwal ją często, wtedy więcej bedzie jej się
chciało.Pochwały mobilizują, kary niestety nie!!!

Ustal z córką, że zadania odrabia generalnie sama. Oczywiście w razie trudności
jej pomożesz, ale nie siedź przy niej cały czas, bo będzie to Twój obowiązek!.
Bez Ciebie nie kiwnie palcem!
Możesz jej obiecać jakiś drobiazg na początku wdrażania do samodzielnego
robienia zadań.
Tylko ważna jest tu Twoja konsekwencja, bo poczatki mogą być trudne!

Sprawdź też czy Twoje dziecko umie się uczyć. Może po prostu nie stosuje
żadnych technik zapamiętywania, tylko uczy się na pamięć i efekty nie są
satysfakcjonujące?

Tyle przyszło mi do głowy.

Pozdrawiam i życzę cierpliwości

[psiaki_i_ferajna]

hm, koleżanki są o rok młodsze, więc wspólne odrabianie lekcji odpada.
ale o tej plastyce pomyślę.

[paszczakowna1]

Trudno sie zgadzac calkowicie z pogladami acornsa, ale w jednym ma racje: szkola
dobra nie jest. Nie jest dobra dla dzieci zdolnych, nie jest dobra dla
srednio/malo zdolnych, nie jest dobra dla dzieci w ogole. Zla byla za moich
czasow (ja bylam tzw 'dobra uczennica', a szkoly organicznie nie cierpialam), i
nie wyglada, by sie wiele zmienilo. (Kuron pisal, ze znal trzy instytucje
totalitarne: szkole, wojsko i wiezienie, i ze szkole wspomina najgorzej.) Musisz
miec swiadomosc, ze wiele z wymagan szkoly nie sluzy dobru Twojego dziecka, a
wrecz przeciwnie.

Problem w tym, ze dziecko w dzisiejszych czasach ocenia sie wylacznie po
wynikach szkolnych, i rodzicom ciezko z tym walczyc. Podejrzewam, ze Twoja corka
ma juz fatalna samoocene. Ale Ty nie mozesz corki oceniac jako uczennicy!
Przepraszam ze to powiem, ale z Twoich postow odnosze wrazenie, ze bardzo sie
koncentrujesz na szkole i ze poniekad jestes corka rozczarowana. Postarajcie sie
znalezc cos, w czym ona czuje sie dobra, i za to ja chwalic. Twoja corka na
pewno jest wspaniala , tylko trzeba znalezc, w czym jest wspaniala. I dac jej
odpoczac psychicznie od szkoly - wyobraz sobie, ze caly dzien wykonujesz
nielubiana prace umyslowa, musisz ja przynosic do domu, i jeszcze maz Cie do
niej zagania i narzeka, ze sie nie starasz. Koszmar!

Pamietaj, ze corka musi wiedziec, ze Ty zawsze jestes po jej stronie, w jej
narozniku. Inaczej, klopoty beda narastac (moga zaczac sie tez klamstwa i wagary).

>ma talent do rysowania, lepienia, owszem.
>ale szkoła jak wiadomo mniejszą wagę przywiązuje do talentów >manualnych tylko
>do tzw. poważnych przedmiotów.

Zgoda, ale na szczescie na szkole swiat sie nie konczy, i w zyciu jest inaczej.
Manualne uzdolnienia moga przyniesc przyzwoity dochod (metaloplastyka,
grawestwo, projektowanie ubran, itp), a za to, ze ktos umial narysowac przekroj
przez pantofelka, nawet piwa mu nikt nie postawi. Pomoz corce rozwijac sie w
kierunku, w ktorym ma szanse sukcesu (idealne byloby znalezienie jej jakiegos
'mistrza', kogos, kto zechcialby czegos konkretnego uczyc - nie masz w
rodzinie/wsrod znajomych plastykow czy rzemieslnikow?), a co do szkoly...

Szkola jest dla dziecka, nie dziecko dla szkoly (choc niektorzy wydaja sie
uwazac odwrotnie). Proponowalabym sie zastanowic sie, co faktycznie corce bedzie
w zyciu potrzebne, na tym sie skoncentrowac i to egzekwowac, a reszte odpuscic -
byleby jakos z klasy do klasy przechodzila. A zatem, podstawy matematyki (musi
umiec policzyc podatek, oszacowac koszt kredytu czy zysk z inwestycji,
przydalyby sie tez podstawy geometrii), wypowiedzi ustne i czytanie ze
zrozumieniem plus pisanie (zabrac glos w dyskusji, napisac podanie, zrozumiec i
strescic ksiazke czy artykul) i jezyk obcy. Czyli matematyka, polski i
angielski. Reszta jest naprawde opcjonalna. (No, moze troche historii i
geografii, zeby sie mniej wiecej w swiecie orientowac, i anatomia/fizjologia
czlowieka - dobrze wiedziec, po ktorej stronie jest watroba, ale bez przesady,
to mozna pozniej nadrobic.)

>a widzisz - u niej jest inaczej - gdy chciała się nauczyć to ciężką >praca
>okupioną wielogodzinnymi wspólnymi spotkaniami nauczyła się wielu >rzeczy.

Jesli corka, by nadazac, musiala sie uczyc 'wiele godzin', to albo szkola miala
ksiezycowe wymagania, albo uczenie sie bylo bardzo nieefektywne, a najpewniej
oba naraz. (I nic dziwnego, ze sie zniechecila - czegos takiego nikt nie
wytrzyma.) Sa niezle ksiazki nt technik pracy umyslowej, dla rodzicow i dla
dzieci, niejakego Rudzinskiego (a moze przekrecam, sprawdze za pare dni). Wydane
w latach 70-tych i 80-tych, ale moze w bibliotece (szkolnej?) beda. Trzeba sie
tez rozejrzec w ksiegarnii, moze jest cos nowszego. Jak corka sobie uswiadomi,
ze przy lepszej koncentracji i organizacji pracy bedzie miala wiecej czasu dla
siebie, moze sama bedzie patrzec bardziej pozytywnie.

[manderla]

Widzicie , jak wszystko jest względne, kazdy z nas ocenia wszystko na podstawie
własnego doswiadczenia. ja miałam wspaniałą szkołę, mało tego, moge smiało
powiedziec, mój swiatopogląd i osobowość i tym kim jestem dziś w dużej mierze
zawdzięczam dwóm nauczycielom, wspaniałym pedagogogom i ludziom. I to w o wiele
wiekszym niz moim rodzicom!
Natomiast, kiedy patrze na szkołe mojego syna (mała - ok. 150 uczniow
podstawówka+gimnazium, prywatna - zakładałam ze bedzie lepsza)), owszem jestem
przerazona, ale nie na tyle, by robic z tego tragedie i uwazac ze szkola psuje
mojego dzieciaka. Owszem, jeli jest jakis konflikt, staje po stronie dziecka, po
prostu , mówiąc kolokwialnie, olewam bezsensowane komentarze,uwagi,
niesprawiedliwosc oceniania nauczycieli pod adresem mojego syna. Ostani
przykład: dzieci miały zrobić aplikację na papierze, miała to byc wierzba z
baziami. poniewaz mój syn zazwyczaj nie bardzo wie co i jak mowis ie na
lekcjach, wiec przegapił, jak ma być zrobiona na wierzba. A chodziło o to ze
bazie miały być (nie wiedziec czemu) z kolorowego papieru. A moj syn zrobił w
kolorze "nnaturalnym", tak ja to wygląda w przyrodzie. I co dostał??? C- , to
jest odpowiednik 4-. Był ogromnie zdegustowany tą niepsrawiedliwością w ocenie,
tym bardziej ze nie mógł pojąć, dlaczego bazie miały byc kolorowe. taich
przykładów jest cała masa, ale własnie rodzic jest od tego ze pomoc dziecku
zdystansowac sie od takiego traktowania i zeby on, jako malutki człowieczek,
wierzył w to ze nie kazdy dorosły i nie kazdy nauczyciel zawsze ma rację. Ze
czasami dorosli chorują na brak wyobraźni i na bezmysloność.

A jesli chodzi o twoją córkę. Skoro , jak sie domyślałam, nie jest ona osobą
zbyt kontaktową, to trzeba ją "pchnąć" w coś, w jakies takie zajęcie, gdzie
bedzie sie roziwjac sama i bedzie samowystarczalna. Gdzie wystarczy jej twoja
uwaga i twoja pochwała. I co bedzie zupełnie niezwiązane ze szkołą. Mój syn jest
strasznym indywidualistą, choc bardzo otwarty i kontaktowy, to i tak woli bawić
sie i cos robić sam. Nie potrzebuje towarzystwa do szczęscia, i mnie cieszy.
Tak jak powiedziała kolezanka wyzej, niech twoja córa trzyma na poziomie matmę i
polski. Reszta nie jest istotna.
Wiem ze to wszystko ogólne rzeczy , ale moze sama przemyslisz i wymyslisz cos
ciekawszego. Życze powodzenia.

[rycerzowa]

>najchętniej po ciężkiej harówie rzuciłabym sie w fotel i
zasnęła, a tu kierat odrabiania lekcji i zachęcania do książki, koszmar...<

Ona też po harówce w szkole rzuciłaby się do spania lub zabawy, a tu kierat
lekcji i koszmar książek...
Nie wymagajmy od małego, 10-letniego dziecka, wiecej, niż od dorosłego.

Teoretycznie powinnaś cieszyć się, że masz zdrowe, normalne dziecko, bez
dysfunkcji, w normie intelektualnej ( wiekszość populacji mieści się w
przedziale IQ 80-120). Powinnaś lubić spedzać z nią czas. Powinnaś, jak
przystało na matkę-Polkę współczuć jej całym sercem, jeśli cierpi, choćby z
powodu trudności w kontaktach z innymi.Powinnaś, powinnaś...
Mowa trawa, nie? Taka sama, jak to, co ona "powinna".

Twój stres, podobnie jak i jej, wypływa z niepowodzeń.
Wyobraź sobie, że zmuszają cię do jazdy figurowej na lodzie. Ty się ledwo
utrzymujesz w pozycji pionowej, a tu każą ci robić piruety i wykonywać skoki.
Upadasz raz i drugi, posiniaczone doopsko boli, publika się śmieje, gwiżdże,
jury ocenia cię na zero, a zewsząd słyszysz rady: trenować, trenować, trenować.
Masz ochotę wejść do mysiej dziury.
Tak właśnie czuje twoja córeczka.
Jeśli jednak ktoś podałby ci rękę, utrzymasz się na lodzie, będziesz jeździć
coraz pewniej, moze nawet to polubisz, chociaż nigdy nie wykonasz potrójnego
skoku. Bo i po co?

Twoje dziecko odstaje w klasie, bo ma mnóstwo zaległości. Poczytaj forum, ile
rodzice spedzają czasu na stymulację intelektualną dzieciaczków. Potem one są
w szkole do przodu. Inne przychodzą z nastawieniem, że to szkoła ma nauczyć. Te
zdolniejsze, bardziej otwarte, bez dysfunkcji, opanują program. Inne mają kłopoty.

Jesli chcesz dziecku pomóc, to musisz mu ... pomóc.
1 Przede wszystkim nie mów o szkole, jako o obowiązku. Raczej jako o czymś
oczywistym. Dorośli chodzą do pracy, dzieci do szkoły. Opowiedz, jak fatalnie
czują się bezrobotni, jak nieszczęśliwe są dzieci pozbawione możliwości
chodzenia do szkoły, np. w Afryce. Opowiadaj o szkolnych hecach z czasów swojej
młodości, codzień miej jakąś wesołą, albo rzewną historyjkę, związaną ze szkołą.
2. Trzeba jej codziennie pomóc w lekcjach. Wiem, zaraz się fachowcy odezwą, że
dziecko powinno samo. Powinno, ale widać nie może.
Znam ludzi, którzy codziennie siedzieli z dziećmi nad lekcjami, gdy dzieci były
młodsze, a potem codziennie pomagali, w razie potrzeby. Bo taka była potrzeba.
Dzieci pokonczyły studia, pracują, są samodzielne.
Ważne, by dziecko nie bało się szkoły, by zawsze do niej szło z odrobionym
zadaniem, z nauczonymi lekcjami.
Potraktuj ten czas przy lekcjach jako miły czas spędzony z dzieckiem, bądź
spokojna, usmiechnięta, przymykaj oczy na drobne niedociągnięcia, w razie czego
róbcie przerwy co 20-30 minut. Jesli np. mała zmęczy się pisaniem, "wzmocnij jej
paluszki" garścią rodzynek lub innych słodyczy. Ja stosowałam takie metody, gdy
małe dzieci ćwiczyły na fortepianie i skrzypcach. To jest trudne i nużące, gdy
się ma 10 lat. W pierwszych latach nauki zawsze byłam przy ćwiczeniu i nawet
lubiłam to, "wzmacniałam paluszki" owocami lub słodyczami, zawsze się
zachwycałam, jeśli dziecku coś się udało.Właśnie z tych moich muzycznych
doswiadczeń korzystały znajome, których dzieci miały kłopoty ze zwykłym
pisaniem, czytaniem i tabliczką mnożenia.
Czyli - codziennie poświęćcie czas dla dziecka - godzinę, półtorej. Wielu
rzeczy mozna uczyć się w zabawie, na spacerze, niejako niechcący.
Gdy dziecko zacznie dostawać lepsze stopnie, uwierzy w siebie. Będzie coraz łatwiej.
Acha, i raczej nie mów o przyszłym zawodzie. Dziecko żyje chwilą dzisiejszą.

[martanana]

Bardzo smutne jest to co piszesz. Nie fakt, że Twoja córka nie lubi szkoły, nie
chce sie uczyć. Wiele dzieci nie chce. Smutne jest Twoje zdanie na jej temat:
nie ma kolezanek ( przeciez ma dwie !), niczym sie nie interesuje( a
ksiazki,plastyka i pies to co?). Mówisz,ze odbieraliscie ją z koloni przed
terminem, czemu? Tęskniła, byla odrzucona przez grupę, w jakim była wieku?
Problem nie leży w jej niechęci do nauki, ale w czymś zupełnie innym, w
niechęci do życia, do czegokolwiek. Mówisz, że ma talent plastyczny, manualny,
skąd wiesz czy nie zostanie malarką, architektem, projketantem wnetrz(...)
tylko stawiasz na nią krzyżyk: " o studiach nie ma mowy". Mam wrażenie,że nie
dopuszczasz do siebie mysli, by Twoja córka mogla coś w życiu osiągnąc, więc
jak ona może tak myśleć o sobie?
Moja córa w wieku 3 lat zaczela chodzic na ognisko baletowe. Świetnie się
bawiła, ale szybko odkryto,ze ma naprawde wielki talent. W grupie rówieśniczej
była najlepsza,dlatego przenioslismy ją do 7-10 latków( miala wtedy 5 lat).
Zuzia jest bardzo niska i drobna wie niektore dzieci byly od niej o połowe
wyższe. I nagle mała osiadła na laurach. Nie chciała ćwiczyć ( musi sie
rozciagac w domu, ćwiczyc kroki, figury) a tłumaczyła sie tym,że jest
najmniejsza więc ma jeszcze czas. Trudno było słuchać tego z ust pięciolatki,
która ma racje - faktycznie ma jeszcze czas. Matczyne doświadczenie i intuicja
mowiły mi,żeby spowrotem umieścic córczke w grupie 3-7 latków, ale rozsądek
tłumaczył,ze bedzie cały czas poniżej swoich kwalifikacji. Przekonywałam ją,
namawiałam, tłumaczyłam, żeby wzieła sie do pracy, że wzrost i wiek nie
decydują o talencie i umiejętnosciach. Mała powoli, ale zaczeła sie przykładać
i już po kilku mięsiącach moja pięciolatka byla najlepszą baletnicą w grupie.
Dziś ma 10 lat, chodzi do 1 klasy szkoły baletowej. Jeździ na turnieje tańca,
zdobywa medale, za poł roku będzie reprezentować Polskę. I to nie talent,
mozolne ćwiczenia czy nauka pomagają jej osiągać sukcesy - ale moja wiara w
nią. Moja wiara bardzo silnie na nią oddźiałowuje, przez co Zuzia wie, że może
dużo osiągnąć. Gdy następują chwile zwątpienia i rezygnacji, nieraz płaczu,
słysze: Mamo ja nie dam rady!. Wtedy przypominam jej :" Zuzia, a pamiętasz jak
3 lata temu zobaczyłas na zawodach tą dziewczynke, tą co stopą ucha dotykała?
Byłaś w szoku,że można zrobic coś takiego. A dziś prosze- mowisz,że nie ma nic
łatwiejszego. Tak samo będzie z tym.." Musisz uwierzyć w córke, popracować nad
jej poczuciem własnej wartości, 10 letnia dziewczynka, która we wszystkim jest
najgorsza, nie ma siły, by walczyc, poddaje sie i nie idzie do przodu lecz do
tyłu. Zatroszcz sie o jej życie towarzyskie, zaproś dziewczynki z klasy na
przyjecie urodzinowe, imieninowe, obojetnie jakie. Zorganizucie podczas niego
malowanie, rysowanie, tańczenie, ubieranie lalek, gotowanie. Zwykłe dziecięce
zabawy, a nie dowania i mnożenie - płaszczyzna na której córka codziennie
obcuje z dziećmi z klasy.
Zycze Ci powodzenia i wytrwałości, a przede wszystkim wiary we własną córeczke.
Pozdrawiam,
Marta, mama Amelki - 7 lat i Zuzi - 10 lat.