egzamin do szkoły podstawowej

[agatka_s]

Na innym forum, wypowiedzialam sie na temat jednej ze szkół prywatnych,
miedzy innymi krytykujac egzamin wstepny, jaki szkoła ta prowadzi do swoich
klas pierwszych. Szkola motywuje to tym ze chce wyselekcjonowac tylko
najlepsze dzieci co kolwiek by to nie znaczylo (w kazdym razie tak uwazaja
rodzice, ktorzy dzieci na taki egzamin zapisali i im poddali).

Moim zdaniem jest to totalne nieporozumienie, bo:

-6 latek nie moze byc obarczony odpowiedzialnoscia "wyboru" szkoly, jest
poprostu za maly aby taka odpowiedzialnosc na nim spoczywala
-egzamin taki powoduje stres, a w razie niepowodzenia moze skutkowac nawet
przyszla fobia do szkoly (jak dziecko nie zda, moze to byc dla niego powodem
do leku przed szkola)
-egzamin nie bardzo ma co sprawdzac, poza tzw dojrzaloscia szkolna (ale to
sie sprawdza raczej na odwrot, pod katem jej braku)
-egzamin nie moze byc wiarygodny, bo 6 latki nie sa na tyle dojrzale aby
dojrzale podejsc do takiego egzaminu (moga sie przestarszyc, moze im sie
zachciec siku, moga nie miec akurat ochoty itp itd)

Jednym slowem ja uwazam ze egzamin dla 6 latkow (platny zreszta) to tylko
stres dla dzieci, podbudowywanie ego rodzicow ("moje dziecko zdalo egzamin do
elitarnej szkoly"...), a sposob na sciaganie kasy przez szkole.

Jestem ciekawa waszej opinii...

Aha, szkola oczywiscie moze to robic, bo jest prywatna i jak jej sie zechce
to moze przyjac nawet tylko dzieci bez odstajacych uszu albo o wzroscie
powyzej 130 cm ...wiec nie o to chodzi.

Ciekawa jestem co sadzicie o takim egzaminie i czy poslalibyscie na taki
egzamin wlasne dziecko ?

[verdana]

Nigdy!
Bałabym się, ze dziecko nie zda - zgadzam się z Twoimi argumentami w 100%.
I bałabym sie dziecko zda - i w wieku 6 lat bedzie się uważalo za "lepsze" od
tych nieudaczników, które się nie dostały. Poza tym w wieku 6 lat wynik
egzaminu nie przesądza o niczym, swiadczy tylko o ambicjach rodziców, a nie o
zdolnościach dziecka.
No i potem to "wyselekcjonowane" towarzystwo w szkole. Brrr...

[allija]

Moim zdaniem szkoła idzie na latwiznę.
Oczywiscie, ze taki egzamin cos tam jest w stanie pokazać, pewnie nie wiedze
ale chocby rys psychologiczny przyszlego ucznia. Mozna wybrac dzieci, ktore
potrafia poradzic sobie ze stresem, ktore nie wierca sie i ktore wykonuja to
czego sie od nich wymaga, czyli nad wiek dojrzałe i inteligentne.
Pewnie szkole duzo latwiej uczyc takie dzieci i lepsze wyniki z nimi osiagnąć
niz z uczniami przecietnymi, różnymi jakich spotyka sie w kazdej innej szkole.
Po co sie meczyć?
Ciekawe czy nauczyciele tez sa poddani takiej weryfikacji? No bo jeśli ja
miałabym oddać moje genialne dziecko do takiej szkoły to chcialabym miec
pewność, że tam jego talenty zostana rozwiniete a nie zmarnowane.
A czy w ogóle oddałabym do takiej szkoły? No, jesli miałabym w sobie cos ze
snoba to pewnie tak, próbowalabym. Moglabym sie potem chwalic, lub milczec
jesli odsiew by sie nie udał.
No, ale ja nigdy nie lubilam snobów, sama takich cech nie przejawiam. Tym
bardziej, że moje dziecko pewnie takiego egzaminu nie zdałoby bo po zerówce
pani domniemywała, ze w szkole to on sobie nie poradzi. Co nie przeszkadzało,
że od wielu lat jest jednym z najlepszych uczniów w klasie. Tak więc jednak
pomyliła się /a ja sie chwalę jednak/.
Mnie to nie przeszkadza ani nawet przeciwnie. Jeśli komus to pasuje to prosze
bardzo. I tak o niczym nie świadczy bo od pierwszej klasy podstawówki do matury
droga daleka. Bardzo różnie może być po drodze.
Mnie zwsze zalezało zeby moje dzieci oprócz nauki miały także udane
dzieciństwo, koledzy, rower, piłka i te rzeczy. No ale moze sie myle i nie tędy
droga? ja pamietam swoje dziecinstwo ale moze teraz własnie trzeba inaczej?
czasy bardzo sie zmieniły więc juz sama nie wiem.
Jeśli szkoła naprawde bardzo dobra to nie robiłabym problemu z tego egzaminu.

[verdana]

Szkoła - szczególnie podstawowa - ma nie tylko uczyc, ale i wychowywać.
Zasada podwojnej selekcji dzieci (pieniądze +egzamin) świadczy o tym, ze szkoła
nie ma pomysłu na uczenie dzieci, ani na radzenie sobie z dziecmi z
jakimikolwiek kłopotami. Bierze "najlepsze", w dodatku pilnowane przez
ambitnych rodziców i starac się juz pewnie nie musi. Ale nikt nie zagwarantuje,
ze szesciolatek nie zacznie gorzej sie uczyć w wieku lat 10, albo ze nie bedzie
miał innych problemow. A problemow wyraźnie szkoła nie chce.
Oczywiscie - tej akurat szkoły nie znam. Ale wieści, jakie dochodzą do mnie z
paru najbardziej elitarnych liceów, tworzonych na podobnych zasadach, świadczą,
że tego typu szkoły skupiają się często bardziej na wymaganiu i eliminacji, niż
na prawdziwym uczeniu. Nie liczy sie dziecko, tylko średnia punktow na
egzaminie.
Bardzo groźnie dla małych dzieci.

[archi_joa]

nie nie i jeszcze raz nie
w wieku 7 lat robic z dziecka odludka w jakieja rzekomo "elitarnej szkole"
na wyscig szczurów jeszcze bedzie czas na studiach, choc ja mimo tego, ze jestem
na dobrym kierunku tego nie odczuwam

[agatka_s]

czy to prawda ze zawszet egzamin dojrzalosci szkolnej dziecka, zanim pojdzie do
szkoly.(tak twierdzi jedna mama adwersarz z innego forum) .

Moze cos sie zmienilo, bo ja nie pamietam aby moje dziecko jakikolwiek taki
egzamin zdawalo. Ale to bylo 5 lat temu...


Czy jest tu jakas mama ktorej dziecko zdawalo taki egzamin wstepny ? Moze
ktos widzi jakies pozytywy takiego egzaminu ?

Dzieki

[verdana]

Nie ma zadnego egzaminu!
Owszem, jest badanie psychologiczne pod kątem dojrzałości szkolnej o ile
dziecko idzie do szkoly rok wcześniej - ale badanie przeprowadza psycholog, nie
szkola i z egzaminem nic to wspólnego nie ma.

[linka9]

agatka_s napisała:
> Moze
> ktos widzi jakies pozytywy takiego egzaminu ?

Ja
Nie wiem, co prawda na czym dokładnie "taki egzamin" polega, ale - jak już
kilkakrotonie wspominałam - jestem za segeragacją. Problem polega jedynie na
praktycznej możliwości przestrzegania pewnych zasad, a mianowicie:
- nieprzylepianie etykietki,
- możliwość rotacji.

Z moich obserwacji wynika, że wrzucanie wszystkich do jednego worka przynosi
dzieciom negatywne skuki; cierpią te zdolne, szybciej rozwijające się, nie
mające problemów z koncentracją, jak i te z drugiego bieguna, czyli osiągające
dojrzałość szkolną i emocjonalną ciut później, rozkojarzone,nadpobudliwe, mało
zdolne, posiadające różne dysfunkcje. Argument o stresie dziecka do mnie nie
przemawia, bo jeśli tak jest, to należy dokształcić dorosłych, rodziców (wiem,
tu może być trudniej niż z dziecmi), a nie odgórnie pozbawiac dzieci mozliwości
kształcenia się w grupie na podobnym poziomie, z podobnymi problemami.

[agatka_s]

A nie uwazasz ze szkola to nie jest tylko miejsce uczenia sie. To nie jest tak
ze w szkole jak nie przymierzajac gesiom tuczonym na pasztet, wtlacza sie
maksymalnie duzo do glowy. Gdyby tak bylo to rzeczywiscie posegregowanie
dzieci byloby uzasadnione. Jak te gesi, te co mozna na 5kg wiedzu utuczyc
razem, te na 2 kg razem, a te co na 10 dkg razem. Tuczenie wychodzi wtedy
sprawnie i ekonomicznie.

No coz dzieci nie gesi do tuczenia...

Szkola to tez miejsce gdzie dzieci powinny uczyc sie funkcjonowac w grupie,
dawac sobie rade w roznych sytuacjach. Uczyc sie empatii roznych uczu,
tolerancji otwartosci na innosc itp, ale tez powinny uczyc sie zasad zdrowej
konkurencji, odpowiedzialnosci za swoje postepowanie itp itd. Jesli
zorganizuje sie szkolnictwo na zasadzie segregacji-selekcji, to pewnie wyjda
nam grupy super wyyedukowane i grupy glupkow (no bo ci niedojrzali jak ich sie
razem zgrupuje to juz poza swoj poziom glupkow nie wyjda). No i wszystkie te
grupy wyjda totalnie kalekie emocjonalnie. Bo w grupie super prymosow nie
sposob nauczyc sie np tego ze ktos nie jast orlem z matematyki, ale za to
strzela swietne gole...

Ci dobrzy- to beda egotycy/egocentrycy/egoisci przekonani o swojej
nadprzecietnej doskonalosci i z frugiej strony frustraci-nie majacy juz
kompletnie nic do zrobienia na tym swiecie (no bo juz zostali
zakwalifikowani). Klienci roznych urzedow pracy, urzedow pomocy spolecznej i
innych szpitali psychiatrycznych...

Koszmarna to wizja...

[linka9]

agatka_s napisała:

> A nie uwazasz ze szkola to nie jest tylko miejsce uczenia sie.
Ależ oczywiście, że nie tylko.

> To nie jest tak
> ze w szkole jak nie przymierzajac gesiom tuczonym na pasztet, wtlacza sie
> maksymalnie duzo do glowy.

Piszesz o marzeniach czy rzeczywistości?
Jeśli popatrzymy na dziecko z problemami (nie wnikając w szczegóły) to tak to
OBECNIE czasamiw wygląda jak napisałaś.

> Szkola to tez miejsce gdzie dzieci powinny uczyc sie funkcjonowac w grupie,
> dawac sobie rade w roznych sytuacjach. Uczyc sie empatii

Wolbrzymiając, spróbuj przez rok pochodzić na wykłady z ... tabliczki mnożenia
tudzież inne, gdzie przez 10 godzin nie wolno wyjść zrobić siusiu , a
porozmawiamy wtedy o nauce empatii i dawania sobie rady w różnych sytuacjach

>Jesli
> zorganizuje sie szkolnictwo na zasadzie segregacji-selekcji, to pewnie wyjda
> nam grupy super wyyedukowane i grupy glupkow

A czymże były dobre licea kontra zawodówki za naszych czasów?
Segregacja zawsze była w szkolnictwie. Nie wprowadzało się jej od najmłodszych
lat, bo prócz przeciwników są jeszcze techniczne problemy przy takim rozwiazaniu.

>No i wszystkie te
> grupy wyjda totalnie kalekie emocjonalnie.

Ja uważam, że kalekie emocjonalnie to wychodzą własnie obecnie, bez segregacji.
Zwróć jeszcze uwagę, że:
- ja mówię o rotacji pomiedzy grupami, a nie przydziale na stałe,
- rozmawiamy o naszych preferencjach, gustach, widzeniu szkolnictwa, a nie racji
jedynie słusznej.

>Bo w grupie super prymosow nie
> sposob nauczyc sie np tego ze ktos nie jast orlem z matematyki, ale za to
> strzela swietne gole...

A co za problem przydzielić na w-f do tych wysportowanych, a na matematyce do
tych mających proble w wymagających dłuższego tłumaczenia, prostszych zadań?


> Ci dobrzy- to beda egotycy/egocentrycy/egoisci przekonani o swojej
> nadprzecietnej doskonalosci i z frugiej strony frustraci

Ja nie spotkałam jeszcze dziecka, które mając w wieku lat np 8 problemy z
czytaniem, siedzeniem w ławce zostaje frustratem BEZ ogromnego udziału w tym
DOROSŁYCH. Dziecku wcale nie przeszkadza, że bazgrze, robi błędy, nie czuje
miłości do tabliczki mnożenia. Problemem natomiast dla niego jest to, że sasiad
w ławce nie ma to już opanowane, a pani mówi, że znowu się nie stara , a rodzic,
że jest zawsze gorszy od Jasia z drugiej ławki.
Trudno mi też sobie wyobrazić rezygnację ze wspólnej podwórkowej zabawy, tylko
dlatego, że jeden uczy się w szybszym, a drugi w wolniejszym tempie w innej grupie.

-nie majacy juz
> kompletnie nic do zrobienia na tym swiecie (no bo juz zostali
> zakwalifikowani).

Czyli wszyscy na studia, aby nie popaść w kompleksy?
Przeciez dla takiego malucha wazniejszae jest kopanie piłki, fascynujaca zabawa,
akceptacja niz świadomość, że sąsiad z INNEJ klasy przerabia już tabliczke
mnożenia i i bynajmniej z tego powodu nie zbzikuje ani nie nabawi sie nerwicy,
czego nie mozna powiedzieć o obecnych uczniach (nieposegregowanych)

> Klienci roznych urzedow pracy, urzedow pomocy spolecznej i
> innych szpitali psychiatrycznych...
> Koszmarna to wizja...

I to wszystko dlatego, że rówieśnicy w klasie byli na TYM samycm poziomie?

[agatka_s]

Piszesz o marzeniach czy rzeczywistości?
> Jeśli popatrzymy na dziecko z problemami (nie wnikając w szczegóły) to tak to
> OBECNIE czasamiw wygląda jak napisałaś.


linko, dziecku z problemami trzeba pomoc. Moim zdaniem zamkniecie takiego
dziecka z innymi dziecmi wcale problemow nie rozwiaze.


Wolbrzymiając, spróbuj przez rok pochodzić na wykłady z ... tabliczki mnożenia
> tudzież inne, gdzie przez 10 godzin nie wolno wyjść zrobić siusiu , a
> porozmawiamy wtedy o nauce empatii i dawania sobie rady w różnych sytuacjach


To jest patologia.

Moze ja mam szczescie ale wszystkie szkoly+przedszkole mojego syna, byly
miejscami gdzie byl on wychowywany. Tak samo tez i inne miejsca np chor w
ktorym spiewa. Wedlug mnie na poziomie szkoly podstawowej jest to glowne
zadeanie. Jakas tam wiedza oczywiscie tez, ale jednak glownie to sa podsawy
zycia w grupie itp itd.


czymże były dobre licea kontra zawodówki za naszych czasów?
> Segregacja zawsze była w szkolnictwie. Nie wprowadzało się jej od najmłodszych
> lat, bo prócz przeciwników są jeszcze techniczne problemy przy takim
rozwiazani
> u.

Absolutnie, ja mowie tylko o poziomie szkoly podstawowej. Wedlug mnie
rozroznianie dzieci w tym wieku nie ma sensu.

Pozniej dzieci powinny miec juz prawo wyboru, powinny jesli chca wybierac
dalsza droge edukacji. W wieku 15 lat, dzieci juz rozumieja swiat (troche !).
Rozumieja ze jeden bedzie piekl chleb a inny zrobi doktorat albo Nobla. I to
wtedy jest naturalne ze do takiej selekcji dochodzi. Czesto dochodzi bo
jednemu sie chce innemu nie dalej uczyc...

Niestety 6-latki takiej dojrzalosci nie maja. Jesli 6-latek nie zda egzaminu,
on zrozumie to jasno : "jestem beznadziejny". Czlowiek troche dojrzalszy zna
swoje predyspozycje, wie do czego sie nadaje do czego nie i tak jakos zgodnie z
ta wiedza probuje sie rozwijac, i nawet jak mu cos nie wyjdzie potrafi to
zaakceptowac, jakos racjonalnie sobie wytlumaczyc, od biedy zadawac egzamin po
raz drugi (po lepszym przygotowaniu sie).

Dla malego dziecka taki nie zdany egzamin moze byc "wyrokiem" na cale zycie.
Dlatego moim zdaniem moze to byc dlugotrwala krzywda emocjonalna jaka dziecku
zgotujemy.

[linka9]

agatka_s napisała:
> To jest patologia.

I niejedna patologia w obecnym systemie istnieje, dlatego ze pani wymaga tego
samego, w ten sam sposób od dzieci na tak róznym poziomie dojrzałości, zdolności.

>Jakas tam wiedza oczywiscie tez,
Kilka razy odnosiłas się do wypracowań swojego dzieceka; wg mnie to nie jest
JAKAŚ, to jest duża wiedza i wymagania.

> ale jednak glownie to sa podsawy
> zycia w grupie itp itd.

Odnosze wrazenie, że jednak nauczyciele zdecydowanie większy nacisk kładą na
naukę w szkole niż relacje społeczne.

> Absolutnie, ja mowie tylko o poziomie szkoly podstawowej. Wedlug mnie
> rozroznianie dzieci w tym wieku nie ma sensu.

Może nie miałaś do czynienia z dziećmi, które nie nadążają za klasą i czują się
gorsze z tego powodu, albo z takimi, co nudzą się ( i rozrabiają i/lub
zniechęcają do szkoły), bo tempo za wolne.
No i jeszcze kwestia liczebności klas. Zapewne przy dobrej woli nauczyciela w 15
os. grupie mozna pogodzić interes kazdego dziecka.

> Niestety 6-latki takiej dojrzalosci nie maja. Jesli 6-latek nie zda egzaminu,
> on zrozumie to jasno : "jestem beznadziejny".

Prędzej tak pomyśli 12 czy 15-latek.
Zresztą wiek nie jest tu czynnikiem decydujacym, bardziej wrażliwość jednostki i
oczekiwania rodziców.

>Czlowiek troche dojrzalszy zna
> swoje predyspozycje, wie do czego sie nadaje do czego nie i tak jakos zgodnie

Naprawdę sadzisz, że 18-latkowi łatwiej przychodzi porazka zwiazana z
niezaliczonym testem niż 6-latkowi?

[judytak]

z zasady przyjmuje się, że dziecko, jeśli jest w odpowiednim wieku, jest
dojrzałe do szkoły

niemniej do zadań pedagogów w przedszkolu / zerówce należy sygnalizować
jakiekolwiek wątpliwości w tym względzie, proponują wtedy rodzicom
przeprowadzanie badań

badania wymaga też odroczenie lub przyspieszenie obowiązku szkolnego

pozdrawiam
Judyta

[linka9]

agatka_s napisała:

> Moim zdaniem jest to totalne nieporozumienie, bo:
>
> -6 latek nie moze byc obarczony odpowiedzialnoscia "wyboru" szkoly, jest
> poprostu za maly aby taka odpowiedzialnosc na nim spoczywala.

Skoro rodzice przerzucą na niego "odpowiedzialność wyboru" to mozna tylko mu
współczuć.

> -egzamin taki powoduje stres, a w razie niepowodzenia moze skutkowac nawet
> przyszla fobia do szkoly (jak dziecko nie zda, moze to byc dla niego powodem
> do leku przed szkola)

Dziecko nie powinno mieć w ogóle ŚWIADOMOŚCI jakiegokolwiek "zdawania" i nie
bedzie jej miało, jeśli rodzice i srodowisko będzie odpowiednio podchodzić do
takiego sprawdzianu.

> -egzamin nie bardzo ma co sprawdzac, poza tzw dojrzaloscia szkolna

Tzw. dojrzałość szkolna w tym wieku to już konkretne wytyczne, gdzie
przyporządkować malucha. Plus podstawowe umiejętności szkolne nabyte wczesniej.

> -egzamin nie moze byc wiarygodny, bo 6 latki nie sa na tyle dojrzale aby
> dojrzale podejsc do takiego egzaminu (moga sie przestarszyc, moze im sie
> zachciec siku, moga nie miec akurat ochoty itp itd)

Tak, to jest problem. Jednak dzieci chodzą do zerówek i tam mogą zostać ocenione
dodatkowo przez prowadzące wychowawczynie. Oczywiście, że chodzenie z dzieckiem
od szkoły do szkoły na egzamin jest bezsensowne i szkodliwe. Mówiąc o pozytywach
testów mam na myśli ogólne badanie predyspozycji wszystkich dzieci, a potem w
szkole stworzenie odpowiednich klas albo grup w klasach (u nas nierealne).
Szkoły prywatne mogą narzucic własne zasady: klasy dla tych dojrzałych, zdolnych
lub wręcz z dysfunkcjami, niższą dojrzałością szkolną. Tu raczej widzę problem w
mentalności dorosłych, obawie przed ocena ich dzieci (z taakiej rodziny, a do
klasy 'głupków" chodzą). Jeżeli dzieciom nie bedzie uświadamiac sie na każdym
kroku , kto "lepszy", a kto "gorszy", same nie będa również siebie etykietkować
w pierwszych klasach , a za kilka lat "karira" kazdego z nich może być różna.

> Jednym slowem ja uwazam ze egzamin dla 6 latkow (platny zreszta) to tylko
> stres dla dzieci, podbudowywanie ego rodzicow ("moje dziecko zdalo egzamin do
> elitarnej szkoly"...), a sposob na sciaganie kasy przez szkole.

W konkretnym przypadku, który opisujesz i tak może być.

[agatka_s]

> >
> > Skoro rodzice przerzucą na niego "odpowiedzialność wyboru" to mozna tylko mu
> współczuć.


Tak mi sie wydaje, ze taki 6 latek tak to odczuwa. On wie ze idzie na jakies
spotkanie, i od rezultatu tego spotkania zalezy czy bedzie chodzi do TEJ szkoly
czy nie. Nie rozumie jeszcze co moze zrobic lepiej lub gorzej (bo nawet
rodzice tego nie wiedza), ale wie ze od tego jak wypadnie zalezy czy mama
bedzie sie usmiechac czy niekoniecznie (bo nawet jak mama powie ze nic sie nie
stalo, dziecko podswiadomie wie ze "nawalilo" jak sie nie dostalo, i wie
ze "jest super" jak sie udalo).



>
> > -egzamin taki powoduje stres, a w razie niepowodzenia moze skutkowac nawe
> t
> > przyszla fobia do szkoly (jak dziecko nie zda, moze to byc dla niego powo
> dem
> > do leku przed szkola)
>
> Dziecko nie powinno mieć w ogóle ŚWIADOMOŚCI jakiegokolwiek "zdawania" i nie
> bedzie jej miało, jeśli rodzice i srodowisko będzie odpowiednio podchodzić do
> takiego sprawdzianu.

No jak napisalam, nie ma sily aby dziecko takiej swiadomosci nie mialo. Wie ze
idzie na cos, od czego zalezy czy do szkoly bedzie chodzic czy nie....(i tak
jak napisalam dziecku jaka to szkola jest akurat pewnie "zwisa", ale na
usmiechu i radosci rodzicow zalezy jednak kazdemu maluchowi)


> > -egzamin nie bardzo ma co sprawdzac, poza tzw dojrzaloscia szkolna
>
> Tzw. dojrzałość szkolna w tym wieku to już konkretne wytyczne, gdzie
> przyporządkować malucha. Plus podstawowe umiejętności szkolne nabyte
wczesniej.


dla mnie jest jasne ze jesli dziecko nie jest gotowe do szkoly, powinno sie mu
pomoc (to powinno byc wychwycone przez wychowawcow w zerowce). Ale jednak
wiekszosc dzieci jest gotowa do szkoly. Dla mnie egzamin moze sprawdzac
POSTEPY, wtedy jest to OK. Dzieci startuja teoretycznie z tego samego punktu,
no i potem sie sprawdza jak sie rozwijaja.


> > -egzamin nie moze byc wiarygodny, bo 6 latki nie sa na tyle dojrzale aby
> > dojrzale podejsc do takiego egzaminu (moga sie przestarszyc, moze im sie
> > zachciec siku, moga nie miec akurat ochoty itp itd)
>
> Tak, to jest problem. Jednak dzieci chodzą do zerówek i tam mogą zostać
ocenion
> e
> dodatkowo przez prowadzące wychowawczynie. Oczywiście, że chodzenie z
dzieckiem
> od szkoły do szkoły na egzamin jest bezsensowne i szkodliwe. Mówiąc o
pozytywac
> h
> testów mam na myśli ogólne badanie predyspozycji wszystkich dzieci, a potem w
> szkole stworzenie odpowiednich klas albo grup w klasach (u nas nierealne).
> Szkoły prywatne mogą narzucic własne zasady: klasy dla tych dojrzałych,
zdolnyc
> h
> lub wręcz z dysfunkcjami, niższą dojrzałością szkolną. Tu raczej widzę
problem
> w
> mentalności dorosłych, obawie przed ocena ich dzieci (z taakiej rodziny, a do
> klasy 'głupków" chodzą). Jeżeli dzieciom nie bedzie uświadamiac sie na każdym
> kroku , kto "lepszy", a kto "gorszy", same nie będa również siebie
etykietkować
> w pierwszych klasach , a za kilka lat "karira" kazdego z nich może być różna.
>
> > Jednym slowem ja uwazam ze egzamin dla 6 latkow (platny zreszta) to tylko
> > stres dla dzieci, podbudowywanie ego rodzicow ("moje dziecko zdalo egzami
> n do
> > elitarnej szkoly"...), a sposob na sciaganie kasy przez szkole.
>
> W konkretnym przypadku, który opisujesz i tak może być.


Ja poprostu swojego dziacka- 6-latka bym nigdy nie poslala na taki egzamin.
Zal mi by go bylo.

[linka9]

agatka_s napisała:

>
> Tak mi sie wydaje, ze taki 6 latek tak to odczuwa. On wie ze idzie na jakies
> spotkanie, i od rezultatu tego spotkania zalezy czy bedzie chodzi do TEJ
>szkoly czy nie.

A ja będę upierać sie, że w takim przypadku to głównie presja dorosłych czyni z
dzieci kaleki emocjonalne. Dziecko powino iść na test nie ze świadomością, że MA
ZDAĆ, tylko że chodzi o WYBÓR grupy w której będzie mu najlepiej, najłatwiej
przyswajać wiedzę, współpracować. Ja po prostu jestem innym rodzicem, jeżeli
decydowałabym się na szkołe prywatna to zależałoby mi przede wszystkim na
DOPASOWANIU grupy, stworzeniu optymalnych warunków do rozwoju dziecka, a nie na
przynalezności do elitarnej podstawówki.

>Nie rozumie jeszcze co moze zrobic lepiej lub gorzej (bo nawet
> rodzice tego nie wiedza), ale wie ze od tego jak wypadnie zalezy czy mama
> bedzie sie usmiechac czy niekoniecznie (bo nawet jak mama powie ze nic sie nie
> stalo, dziecko podswiadomie wie ze "nawalilo" jak sie nie dostalo, i wie
> ze "jest super" jak sie udalo).

Sama widzisz, że mamy inne założenia. W ogóle nie widzę powodów do
nieuśmiechania się do własnego dziecka z takiego powodu. Natomiast Twoja
wypowiedź potwierdza moje zdanie, że to bardziej RODZICE nie sa przygotowani do
segregacji w pierwszych etapach nauki niż dzieci.

> Ja poprostu swojego dziacka- 6-latka bym nigdy nie poslala na taki egzamin.
> Zal mi by go bylo.

A ja zrobiłabym wiele, aby dzieci uczyły się wśród rówiesników o zbliżonym
poziomie dojrzałości szkolnej, wiedzy, inteligencji, dyfunkcji itp., bez
etykietki "głupka" czy "geniusza".

A może kompromis? Dodatkowy nauczyciel (wspierający i "gorszych", i "lepszych",
prowadzacy zajecia w grupach )+ obowiązkowa edukacja psychologiczna (mądra!) dla
rodziców i nauczycieli? I zostajemy bez egzaminów ...

[agatka_s]

> A może kompromis? Dodatkowy nauczyciel (wspierający i "gorszych",
i "lepszych",
> prowadzacy zajecia w grupach )+ obowiązkowa edukacja psychologiczna (mądra!)
dl
> a
> rodziców i nauczycieli? I zostajemy bez egzaminów ...

Ale u mnie (znaczy u syna !!!) tak wlasnie bylo.

Szczegolnie bylo to widoczne w drugiej klasie- na skutek przeniesienia polowy
klasy wraz z nauczycielka do nowootwartej szkoly, okazalo sie ze klasa niejako
sklada sie z 2 polowek. Polowa bardzo dobra, a druga (dzieci z roznych innych
klas), nie przyzwyczajona, nie nauczona pewnych metod pracy. To nie byly
dzieci glupsze !!!! Poprostu w ich klasie pierwszej nie nauczono ich pewnych
rzeczy (nie mam na mysli twardej wiedzy, raczej spraw typu pisanie dyktand,
pisanie krociutkich wypracowan, testow itp).

Wtedy nasza pani na zebraniu poinformowala rodzicow jak to wyglada. Poprosila
o wspolprace rodzicow i tych "lepszych" i "gorszych" w interesie calej klasy.
Poprostu tamta polowa ktora do nas doszlusowala, zajela sie dodatkowo przez 1-2
miesiace. Wszystkie te dzieci oprocz zajec z reedukatorem mialy dodatkowe
zajecia z nasza pania, dodatkowe cwiczenia z rodzicami itp. W tym czasie nasze
dzieci mialy tez zadanie pomoc tym "nowym". To bylo bardzo ksztalcace.

Nie wszyscy to wytrzymali. Dwoje rodzicow zdecydowalo sie dzieci przeniesc do
innej szkoly. Dla nich ta sytuacja (2 grup) chyba byla nie do zniesienia. Ale
po 1 miesiacu wszystko sie wyrownalo. Potem juz nigdy nie bylo roznicy miedzy
dziecmi "starymi" i "nowymi". Z tych nowych bylo potem kilku prymusow.


Po miesiacu "poziom" klasy wyrownal sie ale tylko dzieki zaangazowaniu
wszystkich nauczyciela, rodzicow i dzieci. Mowiac wyrownal sie , nie mam na
mysli tego ze wszystkie dzieci uczyly sie tak samo, bo wiadomo ze nie. Ale
mniej wiecej wszystkie umialy (posiadly instrumentarium) sie tak samo uczyc.

W tej klasie bylo wiele miejsca na wychowanie....

[linka9]

agatka_s napisała:
> pisanie krociutkich wypracowan

Moze to jest tak, że pewne rzeczy musimy zobaczyc na własne oczy, aby uwierzyć?
Agatko, są 8 - latki, które nie są w stanie napisać zadnego wypracowania, ba,
nawet sklecić 2 zdań poprawnie, bez błedów, więc to nie tylko kwestia, że "ich
nie nauczono". One po prostu pewnych rzeczy jeszcze nie czują i obecny system
edukacji im nie sprzyja. Uważam, że bardziej przezywa dziecko, które jest
wytypowane z klasy na reedukcję, zajęcia wyrównawcze, niż takie która od
początku uczy się w odpowiedniej grupie. Bo przecież zawsze jest ktoś w czymś
lepszy, do poziomu którego warto podciagać.

Oczywiście, aby nie prowokować do sztucznego podziału (klasy lepsze i
gorsze)można też pracować w 2 grupach wewnątrz klasy (ale to jak na razie sfera
marzeń)

> Wszystkie te dzieci oprocz zajec z reedukatorem mialy dodatkowe
> zajecia z nasza pania, dodatkowe cwiczenia z rodzicami itp. W tym czasie nasze
> dzieci mialy tez zadanie pomoc tym "nowym". To bylo bardzo ksztalcace.

To brzmi jak piękna bajka
Tylko dlaczego tak mało rozpowszechniona?

> Nie wszyscy to wytrzymali. Dwoje rodzicow zdecydowalo sie dzieci przeniesc do
> innej szkoly. Dla nich ta sytuacja (2 grup) chyba byla nie do zniesienia.

Odeszły te najsłabsze? Ciekawe, co czuły ...

>Ale
> po 1 miesiacu wszystko sie wyrownalo. Potem juz nigdy nie bylo roznicy miedzy
> dziecmi "starymi" i "nowymi". Z tych nowych bylo potem kilku prymusow.

Jeżeli tak, to problem nie tkwił w predyspozycjach dzieci; w ciagu miesiaca przy
najlepszych checiach nie nadrobi się braków w emocjach, dojrzałości (nie mówiąc
juz o wyrównywaniu zdolności i pozbywaniu dysfunkcji)

> Po miesiacu "poziom" klasy wyrownal sie ale tylko dzieki zaangazowaniu
> wszystkich nauczyciela, rodzicow i dzieci. Mowiac wyrownal sie , nie mam na
> mysli tego ze wszystkie dzieci uczyly sie tak samo, bo wiadomo ze nie. Ale
> mniej wiecej wszystkie umialy (posiadly instrumentarium) sie tak samo uczyc.
>
> W tej klasie bylo wiele miejsca na wychowanie....

Wychodzi na to, że można i na taką klasę trafić.

Reasumujac, nasze rozważania mozna podzielić na 2 zagadnienia:
-kwestia podejścia do egzaminu (za/przeciw)
- problem segregacji (pracy w grupach).

Odpowiadając na postawione przez Ciebie pytanie , powiem tak: mnie w
najmniejszym stopniu nie razi to, że szkoła prywatna wymyśliła "egzaminy". Jej
prawo. Widzę zdecydowanie bardziej szkodliwie wpływąjce na psychikę dziecka
czynniki niż test do szkoły w wieku lat 6.

[judytak]

linka9 napisała:

> A ja zrobiłabym wiele, aby dzieci uczyły się wśród rówiesników o zbliżonym
> poziomie dojrzałości szkolnej, wiedzy, inteligencji, dyfunkcji itp., bez
> etykietki "głupka" czy "geniusza".

widzisz, gdyby to było tak proste...
że dzieci mają zdolności, możliwości jakieś takie uśrednione, że jeśli
powiedzmy, dziecko ma poziom 30%, to ze wszystkiego tak, a jak 70%, to ze
wszystkiego 70...

ale to jest tak, że zdolności, możliwości nie dzielą się nawet wzdłuż granic
przedmiotów... bo dziecko może bardzo dobrze czytać, ładnie się wyrażać w
rozbudowanych, absolutnie poprawnych zdaniach, i w tym samym czasie może pisać
z okropnymi błędami ortograficznymi (powiedzmy, że nie ma dysortografii, nauczy
się, ale stopniowo przez kilka lat) i ma problemy z uczeniem się wierszy na
pamięć

i tak po kolei we wszystkim...

jakbyś chciała dopasować dzieci według poziomu, to w "klasie" miałabyś 2-3
dzieci :o)

albo trzeba by dobierać klasy na podstawie gruntownego badania z całego
województwa :o)

albo miałabyś znacznie gorzej, bo wśród tych 20, którzy mieli być "tacy sami",
każda różnica liczyłaby się o wiele bardziej...

taki selektywny podział owszem istnieje na studiach (bierzesz sobie różne
przedmioty, istnieją różne poziomy tych samych przedmiotów), dzieje się to już
w liceum, i fajnie

ale małe dzieci nie potrafią jeszcze tak żyć, że "lekcje polskiego mam z tymi
dziećmi, lekcje matematyki z tamtymi, wf znów z innymi..."
małe dziecko potrzebuje w miarę stałe otoczenie, grupę, nauczycielkę...

pozdrawiam
Judyta

[agawamala]

Agatko, znasz moje zdanie z innego forum.
Jak widać i tu matki mają różne opinie na temat egzamniów czy testów
kwalifikujących do szkół.
Ja obstaję przy swoim. I jestem za segregacją. Czy chcemy czy nie jest ona
wszechobecna.
Raczej przyjaźnisz się z osobą o podobnym wykształceniu, podobnych
zainteresowaniach. Możesz oczywiście znać ludzi z krańcowo innych środowisk,
ale raczej nie znajdziecie na dłuższą metę wspólnego języka.
Małżeństwa także raczej nie różnią się pod względem i poglądów i wykształcenia
i wiedzy. Jeśli różnice są drastyczne - zwykle źle się to kończy.
Rodzice wybierają ( o ile mogą sobie na to pozwolić m.in. ze względów
finansowych) szkoły/kolonie/obozy z dziećmi podobnymi. O podobnych
zainteresowaniach, nawykach czasem światopoglądzie.
I dlatego jestem ZA segregacją.
Jestem również za uczciwością przy rekrutacji.
Jeden może chcieć rekrutować dzieci na zasadzie kto da więcej kasy ( też mu
wolno). Drugi chce mieć dzieci tylko np. rodziców z pierwszych stron gazet ( i
jeśli określi, że takie stawia kryteria to czemu mu zabronić?).
Trzeci stawia na sport - tylko dzieci bardzo sprawne fizycznie.
Czwarty na uzdolnienia muzyczne - musi przejść selekcję w kierunku takich
uzdolnień.
Piąty stawia na języki, szósty na ogólny rozwój, siódmy według kolejności
zgłoszeń; ósmy na podstawie rozmowy z dziećmi/rodzicami.
I wszystkie to jest ok jeżeli kryteria rekrutacji są określone i jasne.
I szkoła, w sprawie której było tak głośno na regionalnym forum zdecydowała.
I selekcja - czesne. Może dla niektórych będzie to kwota zaporowa, ale na
wstępie wiadomo. Szkołache otrzymać sumę X.
II selekcja - test predyspozycyjny - sprawdza dojrzałość szkolną, umiejętność
znalezienia się w grupie, przyswojenie takich lub innych umiejętności,
odpornośćna stres.
Po zdaniu testu ustala listy. Przyjętych i rezerwową. Jak wszędzie - czy na
studia czy do liceum. Jeśli z jakichkolwiek powodów zrezygnują ci z I listy
proponuje się tym z II. Sytuacja jest klarowna. Uczciwa.
I nie jest do końca prawdą, że dzieci nie zakwalifikowane załamuja się,
dochodzą do wniosku, że są do niczego, popadają we frustrację. Dotyczy to
raczej dorosłych.
Ale mama może równie dobrze stwierdzić, że dziecko jest do niczego, bo np. nie
dostało się do wymarzonego liceum czy na studia. Też takich znam.
I jeszcze osobista refleksja sprzed wielu lat.
Moi rodzice chcieli , żebym mając 5 czy 6 lat chodziła do szkółki łyżwiarskiej.
Jeździłam już jako tako na łyżwach, byłam bardzo sprawna fizycznie więc
zapisali mnie na egzamin. Egzamin oblałam. Ze szkółki nici. I , ponieważ mam
normalnych rodziców, nikt nie robił z tego problemu.
Pierwsze niepowodzenie nie wpłynęło na moje życie ( co więcej po latach miałam
łyżwy w ramach zajęć na studiach ).

[linka9]

agawamala napisała:
>Egzamin oblałam. Ze szkółki nici. I , ponieważ mam
> normalnych rodziców, nikt nie robił z tego problemu.
> Pierwsze niepowodzenie nie wpłynęło na moje życie

Zgadzam się z całą Twoją wypowiedzią, ale odniosę się tylko do tego fragmentu.
Naprawdę nie rozumiem, skąd podejście, że "oblany" jakiś tam egzamin w wieku lat
6 przy zdrowych relacjach rodzinnych ma zniszczyć życie (psychikę)dziecku???
Konsekwentnie, czy do I klas szkół muzycznych też należy zlikwidować egzaminy?

Rozumiem, że ktoś woli (prawo każdego rodzica), aby jego dziecko nie uczyło się
wśród:
- tych z największym IQ
- dzieci, których rodzice są snobami
- wśród najbogatszych
- wśród w jakikolwiek sposób wyselekcjonowanych
- w klasie z samymi dysfunkcyjnymi
- itp, itd

ale przywiązywanie tak wielkiej wagi do jakiegoś testu, o którym (przy
normalnym, zdrowym podejsciu rodziców) 7-latek szybko zapomni jest dla mnie
zaskakujące.

[kalinka2000]

Moje dzicko ma za soba takie doświadczenie. Z tym, że ani razu w naszych
rozmowach, ani w relacjach do innych osób słowo egzamin nie padło.

Oczywiście to ja i mąż wybieraliśmy szkołę dla dziecka, ale chcieliśmy, aby ono
wiedziało co się dzieje i miało poczucie tego, że w tym wyborze uczestniczy.
Ustalilismy na poczatku, że szkoła do której będzie chodzić musi podobac się
nam wszystkim. Chodziliśmy razem na dni otwarte, na spotkania z kadrą - w
zależności od tego, co dana szkoła proponowała.

W jednej ze szkół tytułowy "egzamin" był formą rozmowy, prowadzonej przez
psychologa. Najpierw z rodzicami, potem z dzieckiem.
W szkole, na którą ostatecznie zdecydoawliśmy się był tzw. dzień próbny.

Informacja do dziecka była taka, że może zobaczyć, czy mu się w tej szkole
podoba. W każdej chwili mogła do mnie zadzwonić pani dyrektor, zebym odebrała
dziecko.

Zaprowadziłam dziecko do szkoły tuż przed śnaidaniem. Ponieważ była jeszcze
chwilka pani psycholog (moje dziecko nie miało pojęcia oczywiście, ze to jest
psycholog - po prostu pani ze szkoły) oprowadziła ją po szkole, pokazała ważne
miejsca (sale, łazienkę, jadalnię itd.). Potem dziecko uczestniczyło w
normalnych zajęciach w klasie. Podczas, gdy dzieci robiły coś wg planu, w czym
moje nie mogło uczestniczyć (chyba praca w elementarzu) pani psycholog
powiedziała, że zada kilka zagadek.

Po obiedzie odebrałam dziecię. Było zachwycone! Powiedziało mi, że jeśli my się
zgodzimy to chce chodzić do tej szkoły.

Także ten potworny magiel, wywołujący stres, mający kłaść cień na edukację
dziecka i powodować potworną niechęć do szkoły to dla nas coś zupełnie obcego.
I sądzę, że w ogromnej mierze jest to kwestia podejścia mojego, ale też
profesjonalizmu kadry szkoły.

I powiem Wam, że tez miałam wątpliwości, czy moje dziecko sie dostanie.
Rzeczywiście mit szkół prywatnych jako placówek segregujących dziciaki i
wybierających same najlepsze egzemplarze funkcjonuje. Okazuje się, że są
miejsca, gdzie nie produkuje się geniuszy, a po prostu wazny jest człowiek.
Moje dziecko nie jest przebojowe, wręcz przeciwnie - bardzo spokojne, zawsze z
tyłu, w dodatku cicho mówi. Chciałabym, żeby otworzyło się bardziej i żeby to
co ma do powiedzenia (a ma) potrafiło powiedzieć. Mam nadzieję, że ludzie,
którzy będę je uczyć pomogą nam w tym.

Pozdrawiam.

[agatka_s]

kalinko,

rozumiem z wypowiedzi ze syn sie dostal.

Co byloby gdyby po jego jak rozumiem entuzjastycznej reakcji, i rowniez twoim
zachwyceniu sie szkola, ze szkoly jednak przyszla wiadomosc ze nie zostal
zaakceptowany ?

Jak bys mu to wyjasnila ? 6-latkowi, ktory jak sama wspomnialas, nawet nie
mial swiadomosci ze jest "sprawdzany".

Jakie powody podalabys ze szkola go nie zaakceptowala, wybrala lepszych.
Lepszych ? z jakiego powodu ? w czym ?

[agawamala]

Ja bym się po prostu nie wdawała w wyczerpującą dyskusję.

[agatka_s]

agawamala napisała:

> Ja bym się po prostu nie wdawała w wyczerpującą dyskusję.


znaczy co: dziecko bylo w szkole caly dzien (zauwaz ze dla takiego
przedszkolaka to przezycie nie lada, byl w SZKOLE !!!!), wraca zachwycone,
podoba mu sie, wie ze rodzicom tez sie podobalo. On juz wie, ze pojdzie do tej
szkoly !!!! A potem we wrzesniu laduje w calkiem innej ? Tak bez slowa
wyjasnienia ?

Z moim by to napewno nie przeszlo. Poza tym to byloby nie fair, nie wyjasnic
dziecku. Gdybym taki numer wywinela chyba dziecko straciloby do mnie zaufanie
na dlugo.

[agawamala]

Przede wszystkim idąc na dzień próbny powiedziałabym dziecku, że jest to JEDNA
ZE SZKÓŁ, DO KTÓREJ BĘDZIE EWENTUALNIE CHODZIŁO. Że i Ty i dziecko musicie
zobaczyć, przyjrzeć się, zadecydować. Nic pewnego.
Pokazałabym szkołę drugiego, trzeciego....szóstego wyboru. Powiedziałabym, że
są rzeczy które mi się podobają w jednej a nie podobają w drugiej szkole.
Przecież decyzja zależy od wielu czynników. Nie eksponowałabym nadmiernie
swojego zachwytu. Dziecko bardziej chce pójść DO SZKOŁY niż zastanawiać się do
której.

[agatka_s]

No widzisz, to ja dokladnie tak wlasnie robilam !

Tylko ze zaden psycholog nie musial ogladac mojego dziecka. Bo mnie psycholog
nie jest potrzebny, zeby wiedziec ze moje dziecko do szkoly sie nadaje.
Zaczelam od obejrzenia okolo 10 szkol, i tak sukcesywnie odrzucajac zeszlam do
2-ch. W tych dwoch z "short-listy" bylismy razem z synem. Na koncu to on
podjal decyzje. Akurat padlo na rejonowa (argumenty syna: bo tam byla duza
sala gimnastyczna i wielkie boisko).

Jak zmienialismy szkole w klasie 3 tez byl na takich 3 dniach probnych. Wtedy
wchodzil w zgrana juz klase ktora byla ze soba juz 3 lata, i wiedzial ze i
koledzy i nauczyciele musza go zaakceptowac. Ale to po pierwsze byla inna
sytuacja, a poza tym 10-latek wiele rzeczy rozumie, nawet to ze klasa nie
chyciala aby do nich przyszedl (nie stalo sie tak oczywiscie).

Ale jak wytlumaczyc 6-latkowi ze szkola go nie chce ? (chyba ze sie wszystko
ukrywa, przedstawia w inny niz w rzeczywistosci sposo, no ja niestety nie umiem
ukrywac, u nas mowimy wszystko i o wszystkim).

[agawamala]

Nie jestem zwolenniczką mówienia wszystkiego do końca i zawsze bez owijania w
bawełnę. Czasem, i to nie rzadko, przynosi to więcej szkody niż pozytku,
sprawia przykrość.
Nigdy nie powiedziałabym dziecku "szkola cię nie chce", powiedziałabym to
dyplomatycznie, ukazałabym ciemniejsze strony szkoły. Np. zobaczymy czy
będziesz chodził do TEJ szkoły. Pokazałabym plusy szkoły drugiego( trzeciego)
wyboru.
Dziecko 6-7 letnie naprawdę nie poddaje samo z siebie tak głębokiej analizie
efektu egzaminu. Zrobi to, gdy w domu "oblany" egzamin - lub odwrotnie zdany
stanie się tematem nr 1- drążonym, rozpatrywanym.
Starsze dzieci już więcej rozumieją, ale nawet w przypadku złego wyniku na
sprawdzianie po VI klasie nie robiłabym tragedii. Uświadomiłabym, że mając np.
29 punktów nie ma szansy dostać się do takiego czy innego gimnazjum. Zresztą w
tym wieku dziecko samo to wie.

[agatka_s]

No a ja mam takie zasady, ze moge o wszystkim porozmawiac ze swoim dzieckiem.
Nawet o przykrym czy trudnym.

Skoro nie bardzo chcesz dziecku o tym egzaminie porozmawiac, a nawet jakos
probujesz go jednak zakamuflowac (czyli by dziecku go zafundowac, ale aby nie
mialo tej swiadomosci), to oznacza ze cos jednak jest nie tak z tym egzaminem.
Wedlug mnie dziecko powinno byc swiadome, czemu jest poddawane, i po co (po
co ???).

Tylko o to chodzi ze 6-latek nie zrozumie dlaczego jest takiemu egzaminowi
poddany, a w razie niepowodzenia z pewnoscia nie zrozumie dlaczego jest gorszy
od innego 6-latka (ja zreszta tez tego nie rozumiem...).

Dla mnie nie ma poprostu rzeczy ktore nalezy przed dzieckiem ukrywac (a juz z
pewnoscia rzeczy dotyczacych dziecka bezposrednio !!!). Ja jestem
prostolinijna i szczera, nawet nie umialabym tego ukryc. Jesli wolalabym aby
dziecko nie wiedzialo ze jest takiemu egzaminowi poddawane (tak jak
sugerujesz...), to zamiast kluczyc i kamuflowac, poprostu na taki egzamin bym
dziecka nie poslala (bedac w zgodzie ze soba). No i tak tez zrobilam.

[kalinka2000]

Każdy z nas wychowuje swoje dzieci zapewne najlepiej jak umie.

Ja też jestem szczera z dzieckiem, ale wiem, kiedy powiedzenie czegoś wprost
może je sparaliżować, a kiedy nie wyrządzi żadnych strat.

[agatka_s]

kalinka2000 napisała:

> Każdy z nas wychowuje swoje dzieci zapewne najlepiej jak umie.
>
> Ja też jestem szczera z dzieckiem, ale wiem, kiedy powiedzenie czegoś wprost
> może je sparaliżować, a kiedy nie wyrządzi żadnych strat.

100% zgody tylko ze ja wiem co go moze jak ty to nazywasz sparalizowac, wedlug
mnie jest to sam egzamin a nie powiedzenie o nim...Moim zdaniem jesli chcesz
cos zafundowac dziecku, o czym nie mozesz, nie chcesz mu powiedziec, to lepiej
mu tego nie funduj. W takim "nie mowieniu", jest jednak cos nie fair w
stosunku do dziecka. Tak sobie pomyslalam, ze gdyby moi rodzice poddali mnie
jakiemus testowi, a ja bym tego nie wiedziala, bylo by mi najzwyczajniej
przykro. I mowie to jako dorosla kobieta, ktora rozumie ze czasem cos sie robi
dla tzw "dobra dziecka". Nie podobaloby mi sie gdybym jako osoba dorosla
dowiedziala sie ze takiemu egzaminowi bylam poddana, ale nikt mnie nie
poinformowal.

A ty ? czulabys sie OK ?

[kalinka2000]

Patrzysz z perspektywy osoby dorosłej, jaką jesteś.
Dzieci inaczej widzą świat.

Jak miało dwa - trzy lata dawałam dziecku ogrywać mnie choćby w Piotrusia. Jak
jest starsze uczy się, ze nie zawsze się wygrywa. Myślę, ze jest to kwestia
wyczucia odpowiedniego moementu, kiedy już można... Nie twierdzę, że to co
robię jest idealne, ale staram się.

[agatka_s]

ja nigdy nie dawalam sie ogrywac (nawet gdybym chciala to mam za cwane na to
dziecko...), choc czesto ogrywana bylam !

Tak owszem patrze na to z perspektywy osoby doroslej, ale ja mam dokladnie taka
zasade ze traktuje swoje dziecko jak sama bym chciala byc traktowana. Nie
chcialabym aby rodzice poslali mnie na jakis egzamin, nie mowiac mi o tym. A
gdyby poslali mnie na jakis egzamin to chcialabym wiedziec po co ? Poza tym
ja nie uwazam ze cos mozna dziecku powiedziec dopiero jak skonczy X lat.
Dziecku mozna zawsze powiedziec wszystko, kwestia tylko jak. Jak ma 3 lata to
mowi sie jak do 3 latka, a jak 10-lat to jak do 10 latka, ale tresc jest ta
sama.

Ja nie krytykuje, nie oceniam, nie potepiam !

Ja poprostu nie zdecydowalam sie na egzamin bo nie umialabym 6-latkowi
wytlumaczyc po co to robimy, i nie umialabym tez wytlumaczyc czemu inny 6-latek
jest lepszy. A skoro nie umiem czegos wytlumaczyc 6-latkowi, bo nie umiem tez
sobie tego wytlumaczyc, to wole w takiej "zabawie" nie uczestniczyc. To
pozwala mi spac spokojnie.

pytanie do Agatki

[jagawi]

Tak z ciekawości: z tego co wiem, Twój syn niedługo kończy podstawówkę - czy
myśleliście już o gimnazjum? Jestem bardzo ciekawa jakie gimnazja Ci
odpowiadają, czy rejonowe, czy dwujęzyczne z piekielnie trudnym egzaminem, czy
też tzw elitarne, prywatne, do których też jest egzamin (np. wspominany Primus,
do którego stosunkowo łatwo się dostać).

I coś jeszcze: w pewnej renomowanej warszawskiej podstawówce, niepublicznej, nie
zrobiono egzaminu, tylko zebrano wszystkie dzieci razem (a było ich sporo więcej
niż miejsc) i zespół nauczycieli i psychologów po prostu je obserwował przez
jakieś półtorej godziny: czy bawią się z innymi dziećmi, czy chętnie rysują, czy
wypełniają polecenia itp). Na podstawie tych obserwacji przeprowadzono selekcję
(było to więc coś w rodzaju badania dojrzałości szkolnej). Córka znajomych nie
dostała się, bo jest nieśmiała i nie chciała sie bawić z innymi dziećmi. Teraz
jest w państwowej podstawówce i wcale nie jest tam jej za dobrze (liczna klasa,
bardzo dużo zadawane do domu). No to ja już wolę egzamin, na nim miałaby szanse.

[agatka_s]

jagawi napisała:

> Tak z ciekawości: z tego co wiem, Twój syn niedługo kończy podstawówkę - czy
> myśleliście już o gimnazjum? Jestem bardzo ciekawa jakie gimnazja Ci
> odpowiadają, czy rejonowe, czy dwujęzyczne z piekielnie trudnym egzaminem, czy
> też tzw elitarne, prywatne, do których też jest egzamin (np. wspominany
Primus,
> do którego stosunkowo łatwo się dostać).

Moj syn jest w 4 klasie, czyli gimnazjum za dwa lata. Ale mamy juz wybrane
i "zaklepane". W zeszlym roku moj syn zmienil szkole, ze wzgledu na potworne
przepelnienie w publicznej szkole do ktorej uczeszczal (kojarze ze jestes z
Ursynowa, wiec powiem ze chodzil na Wilczy Dol). W tym roku rozpoczal nauke w
szkole spolecznej, ktora ma i podstawowke i gimnazjum. Nasz wybor w zeszlym
roku byl tez juz podejmowany pod katem gimnzajum. Jest tu zasada ze wszystkie
dzieci z podsatwowki maja prawo kontynuowac nauke w gimnazjum (chyba ze cos
strasznego by przeskrobaly, jak mi tlumaczono np wysadzily szkole w
powietrze). Egzamin bedzie oczywiscie po 6 klasie, ale nie decyduje on o
przyjeciu lub nie. Wszystkie dzieci przechodza hurtem.

Jesli szkola i synowi i mnie nadal bedzie sie podobac (ostatnio mi
niekoniecznbie ..), to tak to bedzie. Synowi nalezy sie troche stabilizacji, a
do gimnzjum przejdzie od razu cala klasa. Szkole uwielbia, wiec pewnie juz nie
bedziemy kombinowac, bo lepsze jest wrogiem dobrego.

Mnie w tym gimnazjum najbardziej podoba sie kameralnosc (tak jak i w
podstawowce 2 klasy po 10-15 osob na poziomie, przy czym dzieci ucza sie w 3
miejscach 0-3 w jednym, 4-5 w drugim a 6 i gimnazjum w trzecim) co daje duze
prawdobodobienstwo ze kazdy dzieciak jest przypilnowany (w sensie narkotykow,
alkoholu itp bo to jest co mnie niepokoi w wieku gimnazjum). Poziom jest chyba
OK, o ile wiem szkola jest raczej w czolowce. Najwazniejsze ze jest
spokojnie. Ja jestem zadowolona, syn tez bo klase uwielbia. Jest wlasnie na
zielonej szkole a ja mam czas...
>
> I coś jeszcze: w pewnej renomowanej warszawskiej podstawówce, niepublicznej,
ni
> e
> zrobiono egzaminu, tylko zebrano wszystkie dzieci razem (a było ich sporo
więce
> j
> niż miejsc) i zespół nauczycieli i psychologów po prostu je obserwował przez
> jakieś półtorej godziny: czy bawią się z innymi dziećmi, czy chętnie rysują,
cz
> y
> wypełniają polecenia itp). Na podstawie tych obserwacji przeprowadzono
selekcję
> (było to więc coś w rodzaju badania dojrzałości szkolnej). Córka znajomych nie
> dostała się, bo jest nieśmiała i nie chciała sie bawić z innymi dziećmi. Teraz
> jest w państwowej podstawówce i wcale nie jest tam jej za dobrze (liczna
klasa,
> bardzo dużo zadawane do domu). No to ja już wolę egzamin, na nim miałaby
szanse

Ja nie pisze o formie egzaminu (nawet nie wiem jak w rzeczonej szkole egzamin
wyglada), dla mnie kazda selekcja wsrod 6-latkow jest bez sensu. Czemu
niesmiala 6-latka ma byc gorsza od smialej, albo na odwrot ? I jak wytlumaczyc
niesmialej dlaczego sie dostala, albo smialej dlaczego sie nie dostala (lub na
odwrot ?) ?

Dla mnie jedynym sprawiedliwym sposobem jest "kto pierwszy ten lepszy". Wtedy
mowi sie dziecku "przepraszam , ale zapisalismy sie za pozno" i tyle.

[jagawi]

> Dla mnie jedynym sprawiedliwym sposobem jest "kto pierwszy ten lepszy". Wtedy
> mowi sie dziecku "przepraszam , ale zapisalismy sie za pozno" i tyle.
>

No tak, tylko w najlepszych szkołach (najlepsza opinia, budynek, wyniki itp) to
nie wchodzi w grę - czasem jest tylu chętnych, że oznaczałoby to dantejskie
sceny w dniu zapisów, albo trzeba by zapisywać dziecko do szkoły będąc w ciąży ;o)

[agawamala]

Znam szkołę ( miała tam dzieci moja bliska koleżanka), do której zapisywało się
na zasadzie "kto pierwszy ten lepszy". W sumie, jeżeli 50% opisywanych przez
koleżankę sytuacji rzeczywiście zaistniało, to ja już wolę egzamin......

[agawamala]

Każdy ma inne zasady wychowywania dzieci i ułożenia wzajemnych stosunków.
Pomiędzy waleniem prawdy w oczy - bez względu na to czy dobra czy zła i
konsekwencje a dostosowywaniu wiadomości do wieku dziecka ( i jego możliwości)
jest różnica.
Przykłady z życia. Kilkanaście lat temu zmarł mój teść. Syn miał niecałe 5 lat,
córka nieco ponad 6. Oszczędziliśmy im pogrzebu, opisów śmierci. Na grób chodzą
regularnie, na pogrzeb kuzynki poszli w późniejszym - znacznie- wieku.
Oszczędziłam im silnego stresu nie oszukując. Oboje wiedzieli co się stało.
Moja bliska przyjaciółka się rozwodziła. Jej mąż okazał się draniem: popijał,
miał na boku panie, bywał klientem agencji towarzyskich itp. Czy córkom 6 i 8
letniej miała dokładnie opowiedzieć dlaczego rozstaje się z ojcem? Dodam, że
człowiekiem, który na swój sposób kocha córki i bywa ( nie jest a właśnie bywa)
nie najgorszym ojcem.
Sąsiad stracił pracę. Sytuacja, dotąd bardzo dobrze sytuowanej rodziny,
znacznie się pogorszyła. Czy należy dokładnie opowiadać dzieciom ( 4 i 7 lat),
że za chwilę głód zajrzy do domu, będą musieli zacząć sprzedawać co cenniejsze
rzeczy? Mogło tak być, ale być, ale się nie stało. Sąsiad znalazł inną pracę -
mniej płatną, ale z perspektywami. Dzieciom oszczędziło się naprawdę przykrych
przeżyć.
Dwa lata temu zachorował, i to bardzo ciężko mój ojciec. Dzieci były w tym
czasie już w liceum. Są bardzo przywiązane do dziadka. Choroba przyszła
niespodziewanie i miała bardzo ostry i dramatyczny przebieg. Oboje wiedzieli,
że nie jest dobrze, ale nie rysowałam przed nimi perspektywy śmierci dziadka (
choć nie ukrywam, że sama byłam przekonana, że skończy się źle). Rozmawiałam o
tym z mężem. Ojciec wyzdrowiał. Oszczędziliśmy naszym nastolatkom naprawdę
dużych stresów. O tym, że mogło się skończyć inaczej dowiedzieli się gdy
dziadek wrócił do formy jak przed chorobą. W szpitalu odwiedzili go, gdy stan
zagrożenia życia minął.
Nie mówilabym dziecku, że jest np. poczęte metodą in vitro, nie informuję o
swoim życiu seksualnym. Mamy taki sposób wychowania.

[agatka_s]

agawamalo

zauwaz ze wszystkie te "tajemnice" sa to w jakis sposob rzeczy przykre, ktorych
chcesz dziecku oszczedzic...(apropos powiedzenie dziecku ze nie jestesmy juz
zamozni, nie stanowi to problemu gdy dziecko od poczatku jest wychowywane w
szacunku dla ludzi mniej zamoznych (np wie ze 1200 czesnego to sa bardzo duze
pieniadze, na ktore trzeba dlugo pracowac), i wie ze dzis jestesmy dobrze
sytuowani, ale w zyciu bywa roznie i nie bedziemy wcale gorsi gdy zarabiac
bedziemy mniej...)

Ja nie mialabym problemu z rozmawianiem z dzieckiem o tych wszystkich rzeczach,
ale szanuje ze ktos o takich przykrych rzeczach nie chyce rozmawiac (adopcja-
jedni mowia, inni ukrywaja-sa rozne postawy....

Ale zauwaz ze ten egzamin traktujesz dokladnie tak, jak jakas rzecz, przykra,
wstydliwa, zbyt skmplikowana aby 6-latek mogl pojac, podswiadomie chcesz mu tej
wiedzy oszczedzic....

Gdyby 6-latek bral udzial w zawodach plywackich, gdyby nawet przyplynal ostatni
(albo odwrotnie pierwszy), nie mialabys problemu powiedziec ze sie scigal (no
przeciez nie mowilabys poplywaj tylko sobie....), nie mialabys problemu z
powiedzeniem ze zwyciezyli inni bo plywaja szybciej, ty synku musisz jeszcze
popracowac. Nawet 6-latek musi brac udzial w konkurencji, musi umiec
przegrywac wygrywac. Ale kiedy ma to jakis sens, i kiedy reguly sa jasne i
sprawiedliwe.

Sytuacja zawodow plywackich, testow po kazdej klasie, badz egzaminow
maturalnyvh jest jasna i klarowna. Niestety egzamin dla 6-latka nie jest taka
jasna impreza. Nie znane sa kryteria, nie wiadomo po co on sie odbywa, i jego
wynik jest zwyczajnie niesprawiedliwy, bo oceniane sa jakies wyimaginowane
cechy (np to ze nie biega za bardzo), a nie postepy, czy praca dziecka.

Powiem raz jeszcze jesli mam poddac czemus dziecko, a nie potrafie mu jasno
wytlumaczyc po co i wedlug jakich regul ma w czyms brac udzial, i musze to
przed nim ukrywac, "kamuflowac" dla jego dobra-to wole darowac sobie.

Gdyby taki egzamin byl po pierwszej klasie, o to byloby juz co innego...moze
jakies obiektywne kryteria daloby sie ulozyc, poza tym moglaby to byc jakas
mobilizacja dla dziecka, ze ma pracowac w 1 klasie.

A jeszcze taka sytuacja jest 2 kolegow, obaj zdaja ten egzamin, jeden zdaje
drugi nie. Jak to wytlumaczyc ? Jednemu ? Drugiemu ?

[agawamala]

Jeśli chodzi o gwałtowne pogorszenie się sytuacji materialnej rodziny to ,
gratuluję, jesli wytłumaczysz dziecku ( 5-6-letniemu), że niedługo zdejmie się
ze ściany ulubiony obraz i sprzeda na życie!
Agatko, odnosżę wrażenie, że dla Ciebie wszystko jest czarne albo białe- brak
odcieni.
Ostatni wynik w zawodach pływackich bywa dla dziecka bardziej stresujący niż
niezdany "egzamin" do zerówki czy pierwszej klasy - wszyscy widzą, gratulują
najlepszym, medale, dyplomy, dumni rodzice zwycięzców, przemówienia itp. I
dziecko, które przypłynęło ostanie - nierzadko wyśmiewane przez bardziej
sprawnych kolegów, albo zawistnie współczująca mama medalisty.......

[agatka_s]

agawamala napisała:

> Jeśli chodzi o gwałtowne pogorszenie się sytuacji materialnej rodziny to ,
> gratuluję, jesli wytłumaczysz dziecku ( 5-6-letniemu), że niedługo zdejmie
się
> ze ściany ulubiony obraz i sprzeda na życie!

Eeee tam ja tez 2 razy w zyciu stracilam prace i bylam bezrobotna po kilka
miesiecy, bez przesady zadnych obrazow nie sprzedawalam. No coz zamiast
niedzielnego obiadu np w Pizza Hut, mialam obiad w domu. Ograniczylam glownie
wydatki na siebie, na przyjemnosci itp. Jesli ktos tak kompletnie sie
degraduje finansowo, ze az dochodzi do takich sytuacji, to ma jakis problem
glebszy (hazardzista ?). Rozsadny czlowiek, ma zawsze jakis plan B, jakies
wyjscie na tzw czarna godzine.


Ja jestem sama, nie mam meza (mam alimenty !). Jak tracilam prace to syn raz
mial 6 lat a drugi to byl taki malutki. Poza tym byla zawsze w odwodzie
rodzina...Za pierwszym razem musialam wyjechac za granice aby znalezc prace, to
bylo najgorsze bo dziecko mialo rok z kawalkiem a ja bylam tysiace kilometrow
od niego-koszmar !!!!. Syn wie ze w zyciu sa rozne sytuacje, ze czasem trzeba
wlozyc wiele wysilku aby utrzymac sie przy zyciu. Teraz powodzi nam sie bardzo
dobrze, na wiele rzeczy nas stac. Ale kto wie, co nas jeszcze czeka...Ja na to
jestem przygotowana i finansowo i mentalnie.





> Agatko, odnosżę wrażenie, że dla Ciebie wszystko jest czarne albo białe- brak
> odcieni.
> Ostatni wynik w zawodach pływackich bywa dla dziecka bardziej stresujący niż
> niezdany "egzamin" do zerówki czy pierwszej klasy - wszyscy widzą, gratulują
> najlepszym, medale, dyplomy, dumni rodzice zwycięzców, przemówienia itp. I
> dziecko, które przypłynęło ostanie - nierzadko wyśmiewane przez bardziej
> sprawnych kolegów, albo zawistnie współczująca mama medalisty.......

[agatka_s]

agawamala napisała:

>
> Ostatni wynik w zawodach pływackich bywa dla dziecka bardziej stresujący niż
> niezdany "egzamin" do zerówki czy pierwszej klasy - wszyscy widzą, gratulują
> najlepszym, medale, dyplomy, dumni rodzice zwycięzców, przemówienia itp. I
> dziecko, które przypłynęło ostanie - nierzadko wyśmiewane przez bardziej
> sprawnych kolegów, albo zawistnie współczująca mama medalisty.......


Nigdy ! Wiesz jak to jest dziecko ktoremu jak ktoras mama napisala dajemy sie
ograc w czarnego Piotrusia-to tak jest. No bo przeciez trudno aby koledzy tez
dawali sie ogrywac...

Moje dziecko wiele razy przegrywalo, i nic. Pewnie ze fajniej sie wygrywa, ale
no coz nie zawsze...
Wyslalo mi sie wczesniej, przed odpowiedzia na druga czesc:


Moj syn ma hopla na punkcie sportu, ma jakas taka wiare ze jest super
sportowcem- a nie jest. To znaczy jest OK, plywa, jezdzi na nartach, stoi na
bramce ale bez przesady. No ale tak jakos mu sie zawsze wydawalo ze jest dobry.

W nowej klasie mieli biegi na czas-totalna porazka. Przybiegl chyba
przedostatni. Na 1 semestr wsrod samych piatek i 6 byla jedna 4 z wf-u. Mimo ze
dla szkoly wygral zawody plywackie, te biegi zawazyly. Nikt mu niczego nie
powiedzial, ale byl to dla niego problem...

Chlopak sie tak zawzial, zaczal robic jakies pompki, przysiady, biegal rano. I
teraz z biegow przelajowych dostal 6, a na koniec roku ma 5. Wierz mi ze ta 5
z wf-u cieszy go duuuuzo bardziej niz czerwony pasek ktory dostanie.

A przeciez widzialam ze on przezywa...przeciez moglam zainterweniowac, poprosic
aby dali mu 5, bo on tak to przezywa, moglam mu oszczedzic....

Nic z tych rzeczy. I teraz naprawde mam satysfakcje, ze mam takiego
dzieciaka. Nie ciesze sie z samej oceny, tylko jak on sobie poradzil z ta
sytuacja. Mysle ze jak kiedys napotka jakas przeszkode, to ta lekcja jak mozna
zaakceptowac porazke i jak sie z niej podniesc jest bardzo cenna.

[agawamala]

Nie wszyscy mają rodziców ( ja akurat mam i w trudnych sytuacjach się
wspieramy, ale - powtarzam - nie dotyczy to wszystkich).
Ty masz taki a ja nieco inny obraz świata. I można o tym dyskutować w
nieskończoność.
Ty masz jedno dziecko - ja dwoje. Inaczej się je wychowuje.
Ty masz dwuosobową rodzinę ( bez ojca na miejscu) - ja pełną, czteroosobową.
Też jest to inaczej, zwłaszcza w przypadku syna.
Ja pozwalałam się ogrywać , gdy dzieci były małe( nie zawsze ) w karty, scrabla
czy szachy. Ty - nie. I zapewniam Cię, moje dzieci potrafią przegrywać, być
gorsze, ponieść porażkę i.....wyciągnąć ( nie zawsze) wnioski.
Ja nie widzę niczego złego w egzaminach nawet do zerówki, bo sprawdzają
dojrzałość szkolną. Ty - w tym przypadku gotowa jesteś bronić swoich racji do
krwi ostatniej.........
Ja uważam, że nie o wszystkim należy mówić prosto w oczy, Ty jesteś odmiennego
zdania.
Różnimy się wiekiem- swoim i dzieci; sytuacją rodzinną; Ty zmienialaś pracę
kilka razy - ja od ukończenia studiów mam tego samego pracodawcę[który dał mi
nawet do sesji egzaminacyjnej możliwość pracy w domu , bo widzi, że trudno mi
się przemieszczać po złamaniu nogi].

[agatka_s]

cos nas laczy-praca w domu.

Ja od dwoch lat pracuje z domu. Dawniej pracowalam po 15 godzin dziennie, a
dziecko siedzialo z dziadkami i pania Wala (DOKLADNIE TAK !)

Dzis mama jest w domu jak syn wraca o 15.00 ze szkoly...To chyba najlepsza
rzecz jaka mi sie zdarzyla. Mam czas dla dziecka.

[agawamala]

Ja nie pracuję w domu. Tzn czasem , tak jak teraz mam pracę własną, bo jestem
po dość skomplikowanym złamaniu nogi i dłuuuuuuuuugim zwolnieniu. Ze względu na
etat naukowo-dydaktyczny mam też mniej godzin poza domem.
Moje dzieci mają klucze ( nie na szyi , bo już wiek nie ten).
Nigdy nie pracowałam kilkunastu godzin na dobę, nie miałam tzw. niani ( pani do
sprzątania przychodzi od zawsze).

[agatka_s]

A ja pracowalam. Przez pierwsze lata mojego syna pracowalam w wielkiej
miedzynarodowej firmie ksiegowej, i moja praca polegala na ciaglym jezdzeniu po
Polsce swiecie...Potem(kilka miesiecy po tym jak wrocilam po urlopie
macierzynskim) mi podziekowano, bo juz nie bylam w stanie tak jezdzic i tyle
pracowac, mimo ze i tak dziecko wychowywali dziadkowie a dbala o nie niania
ktora z nami mieszkala.

Potem wyjechalam za granice na pol roku, a potem dalej pracowalam w Polsce po
15 godzin dziennie, czasem dziecko widywalam tylko w weekendy...Po kilku latach
zostalam wspolnikiem w nowotworzonej firmie i poprostu rok 2000 i potem to byl
horror. Ja juz wcale z pracy nie wychodzilam. Nic tylko praca i praca.
Dziecko chodzilo do przedszkola, byli dziadkowie i byla 24 godzinna niania.
nie bylo tylko mamy.

A jak dziecko poszlo do szkoly, to ja z takiej pracy zrezygnowalam. Poprostu
nie mialam juz sily. Wtedy bylo ciezko, bo naprawde dlugo bylam bez pracy. A
potem moj byly moj wspolnik zaproponowal mi prace na moich warunkach-moge byc w
domu, pracuje tyle ile chce i tak jak chce-licza sie tylko rezultaty. Czasem
musze przysiasc, ale zazwyczaj udaje mi sie ze wszystkim obrobic bez problemu.

To jest super rozwiazanie. Oczywiscie nie te pieniadze co przedtem ale cos za
cos....

Ja znam niezle te rozterki rodzica ktory widzi dziecko tylko 5 minut przed
snem, znam ludzi ktorzy posylaja dzieci do najlepszych szkol, bo wydaje im sie
ze tak nadrobia deficyt w kontaktacgh z dzieckiem. Znam tez rodzicow ktorzy
placa i wymagaja (bo tak sa przyzwyczajeni)...Znam bo bardzo dlugo w
takich "sferach" sie obracalam...

Dzis z perspektywy czasu juz nigdy nie chcialabym wrocic do tego trybu zycia,
poprostu czlowiek czasem dojrzewa i widzi co jest istotne...

Dzis jest super, ale nie zawsze tak bylo. Czasem trzeba sie niezle naboksowac
w zyciu aby jakos sobie poukladac tak aby bylo OK.

Wiec ja jestem ostatnia osoba ktora ocenia, krytykuje. Bo doskonale wiem ze
zycie bywa rozne, czasem poprostu pewnych rzeczy nie mozemy uniknac, czasem
dopiero do czegos dojrzewamy.

Nie traktuj moich wypowiedzi jako oceny, ja tylko dziele sie swoimi
przemysleniami.

[judytak]

agawamala napisała:

> Jeśli chodzi o gwałtowne pogorszenie się sytuacji materialnej rodziny to ,
> gratuluję, jesli wytłumaczysz dziecku ( 5-6-letniemu), że niedługo zdejmie
się
> ze ściany ulubiony obraz i sprzeda na życie!

podstawową różnicą jest tłumaczyć dziecku to, co jest stanem faktycznym,
aktualnym, istniejącym,
albo własnych czarnych wizji, które być może kiedyś zaistnieją, ale wcale nie
muszą

tych ostatnich rzeczywiście należy raczej rezerwować dla dorosłych partnerów, i
to takich, dla którym nie będzie to dodatkowym obciążeniem...

pozdrawiam
Judyta

[kalinka2000]

Jak pisałam wcześniej - ustaliliśmy, ze szkoła musi podobac się nam wszystkim.
Nie była to jedyna szkoła, która sie memu dziecku podobała, ale, że ta była
typem numer 1 bardzo się cieszę, że tak bardzo przypadła do gustu dziecku.
Powiem więcej - wybrana szkoła ma pewien minus - jest dość daleko. Czekają nas
sądzę, ze co najmniej półgodzinne podróże codziennie rano (teraz dojazd do
przedszkola zajmuje nam jakieś 2 minuty). Moje dziecko samo zauważyło ten
problem i umówiliśmy się, że po pierwszym roku podejmiemy decyzję, czy jest to
na tyle duży kłopot, żeby na przykład zmienić szkołę.
Jest to dla mnie też rodzaj asekuracji - jeśli z jakichś powodów nie będę
zadowolona ze współpracy ze szkołą, będę miała argument, którym łatwo
wytłumaczę dziecku zmianę.
Zazdroszczę rodzicom, którzy mają dobre doświadczenia z wyboru szkoły. Mam
nadzieję, że i ja za kilka lat dołączę do tego grona.

[zgagusia]

Nie czytam wszystkich odpowiedzi bo duzo ich jest. Opisze nasze doswiadczenia.
Moj syn od wrzesnia bedzie chodzil do prywatnej szkoly do ktorej rekrutacja
polega na otrzymaniu pozytywnej opinii od psychologa po przejsciu - okreslanych
tak przez wiekszosc rodzicow - egzaminow. Dla mnie nie jest to zaden egzamin.
Ale po kolei
Syn 'zdawal' do tej szkoly ponad rok temu - do zerowki. Nie dostal sie. Mimo to
nie mialam zadnych zastrzezen do tych testow. I czesc to bylo spotkanie
grupowe - pani psycholog obserwowala jak dzieci zachowuja sie w grupie, czy
ktores np. nie dezorganizuje pracy calej grupy swoim zachowaniem, jak reaguja
na polecenia pani, czy je rozumieja a jak nie rozumieja to tez jak sie
zachowuja Dla dzieci to byla zabawa - mialy m.in. zrobic swoja wizytowke z
imieniem (bo w wiekszosci sie nie znaly), troche zabaw ruchowych, w tym tez
takich - a teraz niech kazdy dotknie czegos zimnego - szklanego - drewnianego
itp. (dzieci byly w tej sali po raz I). Potem indywidualne spotkanie z pania
psycholog - pani sprawdzala lateralizacje dziecka, tempo pracy, ogolna wiedze o
swiecie. Przyklady zadan:
1)powiedz jak sie nazywasz, gdzie mieszkasz, opisz swoja rodzine
2)dotknij lewa reka prawego ucha
3)dziecko dostalo obrazek - opisz co widzisz na obrazku, czy ta myszka jest pod
czy nad stolem, z prawej czy lewej strony krzesla itp.
4)obrysowac wykropkowany zamek i potem wyciac - a teraz posprzataj po sobie
5)czy znasz jakies literki? jesli tak to napisz je
6)na ktorym talerzu jest wiecej owocow
7)sprobuj narysowac taki szlaczek
8)na jakim drzewie rosna żołędzie? z czego robi sie stoly? kiedy dni sa
krotsze - w lecie czy w zimie? itp.
Atmosfera absolutnie nie byla stresujaca. Moje dziecko NIE WIEDZIALO ze od tego
jak wypadnie przed pania psycholog bedzie zalezalo czy go przyjma do szkoly.
Wiedzial tylko ze idziemy obejrzec szkole, bedzie spotkanie z innymi dziecmi i
pania i potem sie zastanowimy czy ta szkola nam sie podoba Podszedl do
sprawy z usmiechem i calkiem na luzie i wypadl swietnie
Cala ta procedura ma na celu np. wyeliminowanie dzieci z ADHD - szkola wyraznie
zaznacza ze nie ma mozliwosci pracy z takimi dziecmi - a takze zbadanie
dojrzalosci szkolnej dziecka. Jeden z chlopcow np. wypadl ogolnie dobrze ale
mial problemy z koncentracja i pani psycholog poradzila rodzicom zeby poszedl
do zerowki przedszkolnej wlasnie ze wzgledu na brak pelnej dojrzalosci
szkolnej. Teraz ten chlopiec bedzie chodzil juz do I klasy razem z moim synem
do tej szkoly.
Sama jestem ciekawa czy bedziemy rzeczywiscie zadowoleni z tej szkoly. Moge
opisac za rok

Aga

[verdana]

Agatko!
rzadko się zgadzamy, ale tym razem podpisuje sie pod wszystkimi absolutnie
Twoimi wypowiedziami.
Nie wierze w inteligentne dziecko, które "nic nie rozumie" i ktoremu mozna
wmawiać, ze egzamin to nie egzamin, a oblany egzamin nie istniał. Jesli nie
zorientuje sie od razu, zorientuje sie po pewnym czasie - albo nie jest
inteligentne, wiec po co narazac go na stres egzaminow.
W szkole mojego syna sa trzy klasy równoległe. Sa tworzone na pierwszy rzut oka
z przypadkowych dzieci, ale tak jest, ze do jednej klasy przychodza dzieci z
róznego typu problemami. A więc istnieje selekcja, starannie ukrywana przed
dziećmi. Tak jest co roku od 15 lat co najmniej.
Już po pół roku dzieci orientuja się "co jest grane". dzieciaki z nieszczesnej
klasy - czesto wcale nie głupsze, wyzywane sa przez pozostale dzieci
od "głupków".
Z tych dzieci, poczatkowo zupełnie zwyczajnych, wyrastają chuligani, z którymi
wytrzymać nie sposób. To skutek napietnowania.

[zgagusia]

> Nie wierze w inteligentne dziecko, które "nic nie rozumie" i ktoremu mozna
> wmawiać, ze egzamin to nie egzamin, a oblany egzamin nie istniał.

a ja bym chciala zeby ktos podal przyklad takiego egzaminu. Celowo dosc
szczegolowo opisywalam spotkania z psychologiem jakie przechodzil moj syn w
trakcie rekrutacji - bo przeciez nie mozna powiedziec zeby to byl egzamin!
Najpierw zabawa w grupie pozniej luzna rozmowa z pania. I powiem tak: ja bym
nie chciala zeby moje dziecko chodzilo DO SZKOLY (podkreslam ze do szkoly,
przeciwko kolezenskim kontaktom nic nie mam!) z takim dzieckiem ktoremu pani
musi przypominac jak sie nazywa. Bo takie dziecko potrzebuje wiekszej uwagi,
lepszej opieki (abstrahujac od przyczyn!). I albo to dziecko nie bedzie
nadazalo za reszta klasy albo klasa bedzie sie nudzila 'rownajac poziom' do
slabszego. Z kolei dziecko nadpobudliwe rowniez potrzebuje specjalnego nadzoru
i jest w stanie 'rozwalic' kazda lekcje gdy 1 pani ma 20 uczniow w klasie. Ja
chodzilam do zwyklej osiedlowej podstawowki, dzieci zapisywane do klas jak
leci. To byl koszmar. Niewiele przesadze jesli powiem ze z podstawowki nie
wynioslam zadnej WIEDZY. W klasie byli uczniowie zarowno bardzo slabi (choc
dosc pilni i przede wszystkim spokojni) - ludzie, co to sie dzialo gdy ktorys z
nauczycieli staral sie takiemu chlopcu cos wytlumaczyc! Klasa (sala) byla w tym
czasie dewastowana przez tych... hmm... 'aktywniejszych', dziewczynki byly
bite, wagarowicze zwiewali przez okno - jak tez i inteligentni, z ktorych
kilkoro zeszlo na zla droge, na pewno czesciowo z powodu kilku godzin
codziennie spedzanych w przymusowym towarzystwie chuliganow. Lekcje dostosowane
do 'usrednionego' poziomu nie stanowily zadnego wyzwania, zadnej trudnosci dla
zdolnych. Po takiej podstawowce niektorzy przezywali szok ze w ogolniaku trzeba
sie czegos uczyc, trzeba popracowac, przysiasc fałdów... a ze 15 lat to
generalnie okres buntu nie wszyscy sie dostosowali. Uwazam ze przez te szkole
zmarnowalo sie wiecej osob niz gdyby jako dzieci zostali poselekcjonowani

> Z tych dzieci, poczatkowo zupełnie zwyczajnych, wyrastają chuligani, z którymi
>
> wytrzymać nie sposób. To skutek napietnowania.

Ja dzieki mojej podstawowce znam chuliganow ktorzy byli grzecznymi, madrymi i
sympatycznymi dziecmi (nie zwyczajnymi tylko takimi ktore wyroznialy sie lekko
na plus z gromadki) z porzadnych rodzin.

Aga
Ps. jeszcze cos - ani jedno dziecko ktore juz od I klasy zapowiadalo sie na
chuligana nie wyroslo na porzadnego czlowieka

[mika_p]

Widzę tu jedną pułapkę - omawiana jest relacja rodzic-dziecko-"egzaminator" i
faktycznie w tym układzie dorośli mogą przed tym konkretnym dzieckiem utrzymać
sekret. Ale nie każdy rodzic musi mieć taki priorytet, wystarczy, ze część
dzieci będzie wiedziała, ze są sprawdzane, czy nadają się do tej szkoły - i już
będą wiedzieć wszytskie. Prędzej czy później.
O tym jeszcze nie było mowy w dyskusji.

[agawamala]

Na "egzaminie" na takim poziomie dzieci najczęściej nie dyskutują o tym, że są
sprawdzane. Poza tym jest egzaminator, który potrafi pokierować rozmową i tak
zająć, aby nie było czasu na wymianę zdań z tym dobrze poinformowanymi przez
rodziców.
W części szkół są to sprawdziany indywidualne polegające na obserwacji dziecka
wtopionego w grupę np. nieco starszych kolegów.
Poza tym "egzamin" dziecka jest też naszym "egzaminem" - również sprawdzamy
szkołę. I nie można wykluczyć, że mimo zakwalifikowania dziecka rodzice
zrezygnują z tej placówki, bo szkoła ( nauczyciele, ucząca się tam młodzież)
nie zdała egzaminu.

[zgagusia]

> Widzę tu jedną pułapkę - omawiana jest relacja rodzic-dziecko-"egzaminator" i
> faktycznie w tym układzie dorośli mogą przed tym konkretnym dzieckiem
utrzymać
> sekret. Ale nie każdy rodzic musi mieć taki priorytet, wystarczy, ze część
> dzieci będzie wiedziała, ze są sprawdzane, czy nadają się do tej szkoły - i
już
>
> będą wiedzieć wszytskie. Prędzej czy później.

masz calkowita racje. Moj syn idac na te spotkania nie wiedzial ze bedzie to
rodzaj testu dla dzieci. Czesc dzieci juz wtedy wiedziala, niektorzy rodzice
wpadali w taka paranoje ze przygotowywali swoje dzieci, scisle okreslali jak
maja sie zachowywac, uczyli, odpytywali itp. - wiem to z rozmow z rodzicami
podczas zabaw dzieci na sali z pania. I niektore z tych dzieci byly
zestresowane - ale uwazam ze to problem i wina rodzicow. Moj syn juz wie ze do
szkoly do ktorej bedzie chodzil nie wszystkie dzieci sa przyjmowane - i co
ciekawe on tego swojego 'egzaminu' sprzed roku zupelnie nie pamieta! (poniewaz
w zeszlym roku zrobil bardzo dobre wrazenie - ale sie nie dostal - nie musial
teraz go przechodzic).
Jak zaznaczylam w I poscie dla mnie nie jest to zaden egzamin. Czesc rodzicow
tak to nazywa - i sa to chyba albo ci, ktorzy na sile chca podkreslic 'wartosc'
swojego dziecka bo 'zdalo EGZAMIN do podstawowki' i z drugiej strony ci
ktorych dziecko sie nie dostalo zeby zaznaczyc ze to wina szkoly, bo 'kto to
widzial robic EGZAMINY do I klasy!'

Aga

[judytak]

zgagusia napisała:

> I powiem tak: ja bym
> nie chciala zeby moje dziecko chodzilo DO SZKOLY (podkreslam ze do szkoly,
> przeciwko kolezenskim kontaktom nic nie mam!) z takim dzieckiem ktoremu pani
> musi przypominac jak sie nazywa. Bo takie dziecko potrzebuje wiekszej uwagi,
> lepszej opieki (abstrahujac od przyczyn!). I albo to dziecko nie bedzie
> nadazalo za reszta klasy albo klasa bedzie sie nudzila 'rownajac poziom' do
> slabszego.

jak wy, dziewczyny, macie uproszczony, czarno-biały obraz świata...
aż się w głowie nie mieści...

tak dla przykładu: mam córkę, obecnie w 5-tej klasie, najlepiej się uczy w
klasie, dostała w tym roku jakieś "stypendium", bywa w finałach rozmaitych
konkursów warszawskich i krajowych (ortograficzny, recytatorski), szkolne z
reguły wygrywa (angielski, historia), jest lubiana, uśmiechnięta, normalna, ma
i "najlepszą przyjaciółkę", i zmieniające się "układy koleżeńskie", jak trzeba,
pobije się z chłopakami ;o)
i tak od pierwszej klasy :o))))

miała praktycznie pełną dojrzałość szkolną już idąc do zerówki (nie poszła, bo
oceniłam, że jest a) za małego wzrostu, b) za wrażliwa, wszystko bierze
przesadnie na poważnie)

wiosną przed pierwszą klasą marnie by wyszła na opisanym przez
ciebie "egzaminie":

1)powiedz jak sie nazywasz, gdzie mieszkasz, opisz swoja rodzine

zdaje się, że nie potrafiłaby podać adresu (właśnie się przeprowadzaliśmy)

2)dotknij lewa reka prawego ucha

lewa i prawa strona myliła się jej jeszcze w drugiej klasie

3)dziecko dostalo obrazek - opisz co widzisz na obrazku, czy ta myszka jest pod
czy nad stolem, z prawej czy lewej strony krzesla itp.

też myliłaby lewą i prawą stronę, plus wyraziłaby się baaardzo oszczędnie, w
dwóch krótkich zdaniach (obecnie bez zastanowienia i poprawiania pisze dowolnej
długości wypracowania na dowolny temat, zazwyczaj bardzo udane)

czy naprawdę myślisz, że krótka rozmowa z genialnym nawet psychologiem
cokolwiek daje (oczywiście oprócz wykluczenia absolutnie skrajnych przypadków)?

> Ja
> chodzilam do zwyklej osiedlowej podstawowki, dzieci zapisywane do klas jak
> leci. To byl koszmar. Niewiele przesadze jesli powiem ze z podstawowki nie
> wynioslam zadnej WIEDZY. W klasie byli uczniowie zarowno bardzo slabi (...)

moja córka chodzi do zwykłej osiedlowej podstawówki, dzieci z rejonu, rejon
taki sobie

absolutnie żadnego koszmaru nie ma, nie tylko w jej klasie, w innych też nie (w
takim wieku już dzieci się znają)

co do wiedzy, oczywiście w niektórych dziedzinach uważam za stosowne
ją "dokształcać", zwłaszcza ukierunkować na logiczne i samodzielne myślenie,
ale pewnie tak bym robiła, gdziekolwiek by nie chodziła; poziom uznaję za
odpowiedni do tego, żeby mógł dalej pójść, kto chce

pozdrawiam
Judyta

[agawamala]

A czy nie uważasz, że każdy ma prawo mieć swój punkt widzenia - przez pryzmat
własnych doświadczeń, doświadczeń swoich dzieci, obserwacji, konkretnych szkół.
Dla jednej osoby egzaminy ( testy, sprawdziany) są nie do zaakceptowania..
Dla kogoś innego 30 osobowe klasy . Komuś tam nie odpowiadają szkoły
wyznaniowe, a sąsiadowi wręcz przeciwnie.
Ktoś bez skrupułów powie dziecku, że jest adoptowane, ktoś inny zmieni
otoczenie, żeby broń Boże się nie dowiedziało.
Są ludzie, którzy nie akceptują konkubinatów, rozwodów, samotnego
macierzyństwa, i odwrotnie. Różnic jest dużo. Możemy, i po to jest forum,
wymieniać poglądy. Ale nie oceniać dyskutantów ( no chyba, że ktoś robi
ewidentnie rzeczy kłócące się z normami spolecznymi - np. nakłania do pobicia
kolegi, bo ten jest np. Żydem). I tyle.

[judytak]

agawamala napisała:

> A czy nie uważasz, że każdy ma prawo mieć swój punkt widzenia

owszem uważam
co więcej, sobie też takiego prawa nie odmawiam

więc dla mnie z tego, że ktoś mówi, że nie chciałby, żeby jego dziecko chodziło
do szkoły z dzieckiem, które zaprezentowało się podczas krótkiej obserwacji
nienajlepiej, BO takie dziecko będzie wymagało szczególnej uwagi, obniży
poziom, pogorszy warunki pracy w klasie

wynika, iż taka osoba ma poważne braki wiedzy, wyobrażni albo doświadczeń
życiowych, ewentualnie z posiadanej wiedzy i doświadczeń nie korzysta

na co próbowałam jej zwrócić uwagi

pozdrawiam
Judyta

[jagawi]

> moja córka chodzi do zwykłej osiedlowej podstawówki, dzieci z rejonu, rejon
> taki sobie
>
> absolutnie żadnego koszmaru nie ma, nie tylko w jej klasie, w innych też nie (w
>
> takim wieku już dzieci się znają)

Mogę podać przeciwny przykład, syn znajomych poszedł do rejonowej szkoły, żeby
"poznać życie", trochę też poskąpili na czesne. I efekt był fatalny, cały czas
było źle, dochodziło do tego, że chłopak był regularnie tłuczony przez
kolegów... Teraz szukają miejsca w niepulicznej szkole, ale co mały przecierpiał
to jego.

[agatka_s]

No a moj syn chodzil do 2 publicznych podstawowek, obie byly REWELACYJNE. Moim
zdaniem obie lepsze niz spoleczna do ktorej chodz teraz (fakt ze mowimy o
warszawskich Kabatach i tu generalnie patologii nie ma !)

No coz publiczne podstawowki mialy tylko jedna wade, przepelnienie. Szkola
zaprojektowana na 300 dzieci ma obecnie 700....

Gdyby nie to to w zyciu bym nie zamienila.

[jagawi]

Są dzieci, ktore radzą sobie w tłumie same, a są takie, którym trzeba pomóc.
Chłopiec, o którym wspomniałam, typ superwrażliwca nie potrafił poradzić sobie z
agresją kolegów, mój pewnie by nie miał takich problemów, ale wolałam tego nie
sprawdzać, mając w pamięci koszmar swojej podstawówki.

Podobnie jest też z egzaminem. Niektórym dzieciom można powiedzieć: idziemy
zobaczyć tą szkołę, wydaje mi się fajna, jeśli ci sie spodoba, zotaniesz tam na
2 godziny, porobisz różne rzeczy i potem zobaczymy. Nie wiem czy uda się tak
dostać do tej szkoły, jeśli tak, to fajnie, jeśli nie mamy jeszcze inne, też
fajne, w zapasie.
Ja to w jakimś sensie przerabiałam z moją córką. W ostatniej chwili zdecydowałam
się posłać ją do szkoły rok wcześniej - bardzo silna rekomendacja PPP i był
kłopot ze znalezieniem miejsca w dobrej szkole (rejonowa odpadała - przepełniony
moloch). W końcu znalazłam dwie szkoły, w których młoda musiała przejść rodzaj
egzaminu - rozmowę z ewentualną wychowawczynią, sam na sam. Cały czas jej
powtarzałam, że próbujemy, że jeśli się uda, będzie fajnie, a jak nie, zostanie
jeszcze rok w zerówce i też nie będzie nieszczęścia. Wszystko zależy od tego jak
rodzice postawią sprawę. Na ogół w trakcie takich egzaminów przepadają dzieci
rodziców, którzy wywierają silną presję, dzieci tych "luźniejszych" radzą sobie
bez problemu. Bo faktycznie jest tak, że w każdej sytuacji istnieje wiele
dobrych rozwiazań i warto to dziecku uświadamiać.

[judytak]

i właśnie o to mi chodzi
że nie da się wydawać jednoznacznych osądów, nie jest to jak funkcja w
matematyce, że "jeśli szkoła taka, to tam jest tak"
że zależy to od wielu czynników, po części kompletnie nieprzewidywalnych...

pozdrawiam
Judyta

[zgagusia]

> wiosną przed pierwszą klasą marnie by wyszła na opisanym przez
> ciebie "egzaminie":
>
> 1)powiedz jak sie nazywasz, gdzie mieszkasz, opisz swoja rodzine
>
> zdaje się, że nie potrafiłaby podać adresu (właśnie się przeprowadzaliśmy)
>
> 2)dotknij lewa reka prawego ucha
>
> lewa i prawa strona myliła się jej jeszcze w drugiej klasie
>
> 3)dziecko dostalo obrazek - opisz co widzisz na obrazku, czy ta myszka jest
pod
>
> czy nad stolem, z prawej czy lewej strony krzesla itp.
>
> też myliłaby lewą i prawą stronę
> czy naprawdę myślisz, że krótka rozmowa z genialnym nawet psychologiem
> cokolwiek daje (oczywiście oprócz wykluczenia absolutnie skrajnych
przypadków)?


Niewiele zrozumialas z tego co napisalam. Chodzilo o to zeby sprawdzic czy
dziecko ma ustalona lateralizacje i jak sie zachowuje w momencie gdy czegos nie
wie, zapomnialo, nie zna odpowiedzi na pytanie. To absolutnie nie byl test na
wiedze. I chodzilo wlasnie tylko o to zeby wyeliminowac SKRAJNE przypadki. I ta
rozmowa nie byla znowu taka krotka - 2 godzinne spotkania (najpierw same
dzieci, potem indywidualnie rodzic/opiekun z dzieckiem i pania psycholog)

> moja córka chodzi do zwykłej osiedlowej podstawówki, dzieci z rejonu, rejon
> taki sobie
>
> absolutnie żadnego koszmaru nie ma, nie tylko w jej klasie, w innych też nie
(w
>
> takim wieku już dzieci się znają)

to tylko mozecie sie cieszyc ze macie fajna rejonowa podstawowke Trudno
zrozumiec ze nie wszedzie tak jest?

Aga

[zgagusia]

Jeszcze cos dopisze. Moj syn ma orzeczona niepelnosprawnosc, ma powazne
problemy zdrowotne. Tak sie zlozylo ze ZADNA z pobliskich szkol publicznych nie
zgodzila sie na przyjecie go (nie chce wchodzic w szczegoly z czym byly
problemy) - tak samo bylo z panstwowymi przedszkolami. I tak sie sklada, ze w
ZADNEJ szkole niepublicznej (i znow tak samo w przypadku przedszkoli) tych
problemow nie bylo. Mieszkamy w poludniowo - zachodniej dzielnicy Wroclawia.

Aga

[zgagusia]

To bylo tak a propos hmm... 'braku segregacji' w szkolach publicznych. Dla
zdrowia i bezpieczenstwa mojego syna musialam zglosic problem dyrektorce - i
tu okazuje sie ze szkola publiczna umywa rece gdy zna zawczasu sprawe, nie chce
takiego dziecka...

Aga

[agawamala]

Każdy z nas ma inne preferencje. I dobrze. Są rodzice, którzy uważają, że
dziecko powinno uczyć się w szkole rejonowej i spotykać z różnymi dziećmi - i
zdolnymi i na pograniczy szkoły specjalnej i dobrze ułożonymi i chuliganami.
Radzić sobie z trudnościami, a jak stanie się ofiarą przemocy to trudno. Takie
życie. I mają do tego prawo. Nie potępiam ich.
Są rodzice i ja do nich należę, którzy są zwolennikami selekcji. Niech dziecko
będzie mniej więcej w środowisku dzieci podobnych. I też mam do tego prawo.
Jedni rodzice walą prawdę w oczy bez względu na to jaka ona jest. Bo uważaja,
że w domu trzeba rozmawiać o wszystkim i stawiać sprawę jasno. To ich punkt
widzenia i sposób wychowania.
Są tacy, którzy ukrywają przed dziećmi wszystko. Są dwa światy - rodziców i
dzieci. Obce, nieprzeniające do siebie. W tych domach są "pewne sprawy",
przychodzą do nich "jacyś ludzie". Takie relacje wybrali.
Są rodziny , i my się do nich zaliczamy, w których panuje generalna jawność,
ale wiadomości, przekazuje się w sposób dostosowany do wieku dzieci i nie
śpieszy się z informowaniem o rzeczach złych. I uważamy, że to się sprawdza.
Nie kryjemy się z naszymi poglądami i preferencjami, ale szanujemy innych.

albo ... albo

[linka9]

Wątek rozrósł się do sporych rozmiarów, widać jak różne podejscia preferują
poszczególne matki. Ja w wielu punktach zgadzam sie z agawamala.

agawamala napisała:
> Są rodziny , i my się do nich zaliczamy, w których panuje generalna jawność,
> ale wiadomości, przekazuje się w sposób dostosowany do wieku dzieci i nie
> śpieszy się z informowaniem o rzeczach złych. I uważamy, że to się sprawdza.
> Nie kryjemy się z naszymi poglądami i preferencjami, ale szanujemy innych.

Do judytak:
Też masz rację pisząc o technicznych problemach ze zroganizowaniem dopasowanych
poziomów do danych dzieci. Jednak myślą przewodnią tego wątku nie jest próba
rozwiązania problemów pod tym katem, ale:
- rzekoma trauma 6-latka wywołana egzaminem (niezdanym?)
- za/przeciw segregacji w szkole
Ponadto, ja generalnie równiez jestem za rejonowymi podstawówkami.

Co do traumy rzutującej na psychikę - juz sie zdecydowanie opowiedziałam
(stwarzanie problemu przez dorosłych)

Natomiast jesli chodzi o segregację (część argumentów przeciwko niej przemawia
do mnie) zaskakuje mnie jeden fakt. Matki, które są ZA szkołami prywatnymi,
opowiadają się jednocześnie ... PRZECIWKO segregacji.
A czymże jest stworzenie odpłatnych, czesto cieplarnianych warunków edukacji dla
WYBRANYCH dzieci jak nie typową segregacją?

[jagawi]

linka9 napisała:

> Natomiast jesli chodzi o segregację (część argumentów przeciwko niej przemawia
> do mnie) zaskakuje mnie jeden fakt. Matki, które są ZA szkołami prywatnymi,
> opowiadają się jednocześnie ... PRZECIWKO segregacji.
> A czymże jest stworzenie odpłatnych, czesto cieplarnianych warunków edukacji dl
> a
> WYBRANYCH dzieci jak nie typową segregacją?
>
Bo często w szkołach niepublicznych sa dzieci z problemami, wiele tych szkół
jest integracyjnych. Jeśli szkoła potrafi sobie z tym radzić, ma odpowiednie
warunki, przeszkoloną kadrę, wszystkie dzieci odnoszą z tego korzyści, uczą się
wzajemnej pomocy i tolerancji. Ja też jestem przeciwna wyłanianiu na terenie
jednej szkoły klas lepszych i gorszych, wiadomo, że te lepsze będą zadzierać
nosa, a te gorsze będą pozbawione szansy nadgonienia. Tym bardziej, że dzieci
rozwijają się nierównomiernie, czasem stoją w miejscu, a nawet lekko cofają, a
potem wykonują niesamowity skok - widzę to po swoich.

[linka9]

jagawi napisała:

> Bo często w szkołach niepublicznych sa dzieci z problemami, wiele tych szkół
> jest integracyjnych.

W każdej szkole sa dzieci z problemami; klasy integracyjne to niekoniecznie
specjalnośc tych prywatnych.

> jednej szkoły klas lepszych i gorszych, wiadomo, że te lepsze będą zadzierać
> nosa, a te gorsze będą pozbawione szansy nadgonienia.

Ja cały czas opowiadam się za stworzeniem mozliwości rotacji, co nie zmienia
faktu, ze niektóre dzieć są "dobrymi" od początku na pierwszy rzut oka i nie
widze powodów dla których nie mozna byłoby stworzyć im warunków do lepszego
rozwoju wśród samych zdolnych dzieci, bez dysfunkcji.

A propos zadzierania nosa. Równie dobrze możemy stwierdzić, że dzieci ze szkół
prywatnych tez wywyższaja się, bo maja lepsze warunki (nie wszystkich na to
stać), nie musza uczyć sie z motłochem (jak to kiedyś jedna z mama okresliła)
Po prostu brakuje mi konsekwencji w wypowiedziach. Segregacja w szkole według
dochodów rodziców jest Ok , a wg egzaminów dla dzieci (ich predyspozycji) już be?

>Tym bardziej, że dzieci
> rozwijają się nierównomiernie, czasem stoją w miejscu, a nawet lekko cofają, a
> potem wykonują niesamowity skok - widzę to po swoich.

Ależ oczywiście, że tak.
Tak więc wspolna edukacja dojrzałego, dobrze rozwiniętego, zdolnego,
inteligentego 7-latka z początku roku powinna przebiegac inaczej niz takiego z
zaburzeniami koncentracji, niedojrzałością emocjonalną, brakami
grafomotorycznymi, niezbyt zdolnego (który byc może lat 7 jeszcze nie ma, choc
niby do odroczenia sie nie kwalifikuje).

Żeby była jasność, ja nie domagam się rewolucji, bo inaczej bedzie tragedia. Ja
po prostu rozumiem szkoły prywatbne, które chcą stworzyć klasy dla określonej
grupy dzieci.

[agatka_s]

aha a jak ktos daje dziecko do szkoly prywatnej, bo mysli ze tu beda
same "dzieci bez problemow", to sie mocno zdziwi...Ktos kto oddaje dziecko do
szkoly prywatnej bo tam jest "odpowiednie towarzystwo"-jest glupi i naiwny !!!

O jakosci szkoly decyduje jak jest ona zorganizowana jacy sa pedagodzy itp, a
nie to jakie dzieci do niej chodza.

Problemy dzieci (ich wystepowanie lub brak) naprawde nie ma nic wspolnego ze
statusem materialnym rodzicow, ani nawet z ilorazem IQ...

W kazdej szkole sa dzieci z problemami. I bardzo dobrze, bo z takimi osobami
przyjdzie nam kiedys funkcjonowac w zyciu doroslym. Dzieci z problemami nalezy
integrowac a nie wykluczac.

[agatka_s]

ale o jakiej segregacji mowisz ?

ze do szkoly prywatnej ida dzieci rodzicow ktorych stac na czesne ? To nie
jest segregacja to porzadek swiata. Jedne dziecko ma swoj pokoj, zabawki,
jezdzi na wakacje za granice, a sa dzieci w Bieszczadach dla ktorych bochenek
chleba to cale jedzenie, a w wakacje w polu pracuja...

Moje dziecko jest teraz w szkole spolecznej (czesne okolo 900 zl) ale tam
chodza DOKLADNIE takie same dzieci jak te w szkole publicznej. Ani madrzejsze
ani glupsze, ani ladniejsze ani brzydsze. Ot dzieci. No coz jedyna roznica ze
rodzicow stac placic czesne, i uwazaja ze warto je placic (bo w szkole
publicznej byli tez rodzice ktorych bylo stac ale woleli publiczna).

Nie sadze aby akurat wybor szkoly pod katem prywatna-publiczna-spoleczna mial
wyplywac z checi selekcji dzieci. Ja wybieralam szkole aby moje dziecko dobrze
w niej funkcjonowalo, aby szkola pomagala mi go wychowywac. To ze akurat
poczatkowo byla to szkola publiczna, pozniej spoleczna to niejako przypadek
wynikajacy z pewnych obiektywnych czynnikow (przepelnienie). Nie zakladalam
sobie ze to ma byc szkola TYLKO publiczna, bralam pod uwage rozne. Akurat
publiczna mnie sie najbardziej spodobala. Wcale mnie nie interesowalo jakie
dzieci beda chodzic. Bo dzieci to dzieci, wszedzie takie same.

[linka9]

agatka_s napisała:

>To nie
> jest segregacja to porzadek swiata.

Dla wielu podział na białych/czarnych, panów/niwolników tych z prawem do nauki i
bez to tez tylko porządek świata a nie segregacja...

>ale tam
> chodza DOKLADNIE takie same dzieci jak te w szkole publicznej.

Znajoma przeniosła dziecko do rejonowej ze szkoły prywatnej, bo stwierdziła, ze
tam (mówię o jej klasie) chodzą dzieci ZUPEŁNIE z innym podejściem do swiata niż
normalne (jak to okresliła)

>Ja wybieralam szkole aby moje dziecko dobrze

Chodzi własnie o to, ze TY WYBIERAŁAŚ. Podobnie wielu rodziców chciałoby WYBRAĆ
pomiędzy klasą wyselkcjonowaną , a taką gdzie jedynym kryterium przyjęcia są
dochody rodziców. Ich prawo, nie sądzisz? Dlaczego z góry potepiać, że jest to
złe? Chyba każda opacja znajdzie swoich zwolenników i przeciwników, a oburzać
powinnismy sie jedynie na jawne zło, o którym w tym wypadku nie mozna mówić a
priori.

Mnie nawet przez myśl nie przeszło WYBIERAĆ, robić wywiady; po prostu uznałam,
że rejonowa podstawówka to własnie ów porządek świata, ale przez myśl by mi nie
przeszło potepiać tych, którzy wybierają, robiąc obchody do 10 podstawówek.
Konsekwentnie musiałabym potepić tych, co daja pierwszaków do szkół muzycznych,
sportowych (wyselekcjonowanych, jakby nie patrzeć)

[agatka_s]

ale ja wybieralam SZKOLE, a nie towarzystwo w tej szkole...

Jest mi dokladnie wszystko jedno czy kolega z klasy syna
zostal "wyselekcjonowany" odpowiedznio. A nawet wiecej: wole aby nie byl. Aby
klasa byla wlasnie raczej zroznicowana, tak jak potem w zyciu. Jeden niski
drugi wysoki, jeden dobry z matematyki, a drugi spiewa, jeden wesoly inny
niesmialy, jeden ma porzadna 4 osobowa rodzine, a inny nigdy swego ojca nie
widzial, jeden super zgrabny a inny ma np jakis defekt fizyczny itd itp

Natomiast ja chce "wyselekcjonowac" szkole. Chce wybrac miejsce, chce wybrac
sposob jak dzieci sa uczone, wychowywane,(ale wszystkie dzieci ! niekoniecznie
tylko te co nie biegaja zbyt szybko, albo tylko te co znaja swoj adres).

A co do zamoznosci. No Matko swieta, ja tez bym nic przeciwko nie miala gdybym
miala na nazwisko Onasis, tez bym chciala wybierac miedzy wakacjami Saint
Tropez a Holywood...no ale nie da rady, jest jak jest-zazwyczaj wybor morze-
gory....

A poza tym gdyby mnie nie bylo stac na szkole prywatna, to szukalabym tylko
wsrod publicznych. Trudno, to nie jest koniec swiata. Jest bardzo wiele
bardzo dobrych szkol publicznych i wrecz te najblizsze najczesciej okazuja sie
najlepsze na tym etapie (bo koledzy z podworka, bo dzieciak sam moze chodzic,
ma blisko do domu itp itd).

Ja jestem za segregacja szkol (jeden wybiera to, drugi tamto), zdecydowanie
przeciw segregacji dzieci.

[verdana]

A ja się zastanawiam, jak selekcjonowac szesciolatki.
Na podstawie odpowiednich wiadomosci?
Stanu zdrowia?
Braku jakichkolwiek sysfunkcji?
Jednostronnej lateralizacji?
Braku nieśmialosci i umiejetnosci prawidlowego odpowiadania na pytania w
nieznanych warunkach?
Ilorazu inteligencji?
Jedyna rzeczą, jakiej możem dowiedziec się, egzaminujac przeciętnego
szesciolatka jest to, czy rodzice zajmowali sie nim troskliwie (lub nawet zbyt
troskliwie) przez ostatnie sześć lat. I dowiemy sie trochę o jego charakterze -
nieśmiali, zahamowani, o dłuzszym czasie reakcji i roztargnieni odpadają na
wstępie.
Czyli egzaminujemy dzieci, aby przeselekcjonować rodziców. A dzieci, ktore
dostana się do I klasy i tak będą raczej przypadkowe.
A poza tym - inteligencja i charakter to dwie różne sprawy. Nad słabszymi może
się tak samo dobrze znęcać dziecko z IQ 80, jak i z IQ 135.

[linka9]

verdana napisała:

> A ja się zastanawiam, jak selekcjonowac szesciolatki.

Tu mamy oczywiście ogromne pole do popisu dla fachowców i pułapki zwiazane z
kwalifikacją.

> Na podstawie odpowiednich wiadomosci?
> Stanu zdrowia?
> Braku jakichkolwiek sysfunkcji?
> Jednostronnej lateralizacji?
> Braku nieśmialosci i umiejetnosci prawidlowego odpowiadania na pytania w
> nieznanych warunkach?
> Ilorazu inteligencji?

Tak krawieć kraje ...
Czyli najpierw załozenia: mowa o powszechnej selekcji czy tylko w wybranych
placówkach? Chcemy dogodzić wszystkim, czy tez mamy ochotę (powiedzmy kaprys
właściciela) sworzyc klasę tylko dla:
a) z wysokim IQ ale nadpobudliwych
b) spokojnych, ndwrazliwych, niesmiałych z problemami emocjonalnymi,
c) z dużą wiedza ogólną, opanowanym juz w dużym stopniu materiałem z kl I, bez
żadnych dysfunkcji
d) z mozliwościa rotacji (co półrocze) czy nie
d) itp, itd

Tutaj bez odpowiednich założeń możemy co najwyżej poteoretyzować.

> Jedyna rzeczą, jakiej możem dowiedziec się, egzaminujac przeciętnego
> szesciolatka jest to, czy rodzice zajmowali sie nim troskliwie (lub nawet zbyt
> troskliwie) przez ostatnie sześć lat.

O szesciolatku mozna dowiedziec sie juz bardzo dużo. Mogłyby tutaj wypowiedzieć
sie przedszkolanki.

> Dowiemy sie trochę o jego charakterze -
> nieśmiali, zahamowani, o dłuzszym czasie reakcji i roztargnieni odpadają na
> wstępie.

Dlaczego odpadają?
Sadzę, że niejeden rodzić nadwrażliwego, powolnego dziecka chciałby, dopasowac
mu odpowiednie środowisko w klasie.

> Czyli egzaminujemy dzieci, aby przeselekcjonować rodziców.
I to tez ma jakis sens. Pewne sprawy srodowiskowe ciągna się za dzieckiem.

> A poza tym - inteligencja i charakter to dwie różne sprawy.
Kryterium doboru moze być jedynie charakter dziecka. Jeśli rodzice chcą za to
zapłacić w czym problem?

prawo wyboru

[linka9]

agatka_s napisała:

> ale ja wybieralam SZKOLE, a nie towarzystwo w tej szkole...

Kiedyś pisałaś, ze już wybrałas dziecku gimnazjum m.in. ze względu na
TOWARZYSTWO (większość, a może nawet wszyscy będą z klasy z podstawówki)...
Widzisz, dla mnie akurat zdecydowanie wazniejsze jest towarzystwo w podstawówce
niż szkoła, która potencjalnie, ma szanse być super.

Zresztą tu nie chodzi o to, że Ty masz takie, a nie inne podejście do pewnych
spraw. Twoje prawo. Zapytałaś, czy są osoby, którym nie przeszkadzają "egzaminy"
do podstawówki. Jak widzisz są. Nie mamy prawo potępiac kogoś, kto chce zapłacić
za szkołę i jednoczesnie stawia wymagania odnośnie predyspozycji uczniów
uczących się razem z jego dziećmi. Tym bardziej trudno potepiac rodziców, którzy
potrafia tak pokierowac dzieckiem, aby nie odzuło "ciężaru" zabawy kwalifikacyjnej.

> Ja jestem za segregacja szkol (jeden wybiera to, drugi tamto), zdecydowanie
> przeciw segregacji dzieci.

Ale tego odzielić się tak do końca nie da ...
Wybierając podstawówkę za 900 zl wybierasz jednocześnie dziecku rodzaj
środowiska, w którym będzie się obracało.

Ponadto nie ustosunkowałaś się do kryterium naboru do szkół muzycznych i
sportowych (bez segregacji?).

[agatka_s]

linka9 napisała:

> agatka_s napisała:
>
> > ale ja wybieralam SZKOLE, a nie towarzystwo w tej szkole...
>
> Kiedyś pisałaś, ze już wybrałas dziecku gimnazjum m.in. ze względu na
> TOWARZYSTWO (większość, a może nawet wszyscy będą z klasy z podstawówki)...
>


Ale mi chodzilo o co innego. Moj syn na przestrzeni 4 lat zmienil 3 klasy
(absolutnie nie ze swojego powodu). On poprostu bardzo chce przez jakis czas
miec tych samych kolegow, te sama szkole...(jak wspomnialam o ewentualnej
przeprowadzce, to kazal mi przysiac ze nie zmienie mu juz szkoly).

Dziecko (moje) potrzebuje stabilnosci.

[agatka_s]

Dla mnie uczciwe byloby, gdyby szkola np oglaszajac nabor okreslila ze np ma
ambicje aby szkole konczyly dzieci z doskonalymi wynikami w nauce, priorytetem
bedzie aby np srednia w klasie wynosila 5,0, ze mamy ambicje aby nasze dzieci
osiagaly wyniki sportowe, np wszystkie plywaly ponizej 1 minuty na 100 m, a
nasze dzieci po skonczeniu szkoly znaly biegle 3 jezyki i mialy pozdawane
wszelkie mozliwe Toefle czy jak tam to sie nazywa.

I wtedy ja zdecyduje czy:

a. moje dziecko do takiej szkoly sie nadaje
b. czy chce aby dziecko do takiej szkoly chodzilo

Wtedy to jest selekcja. Do takiej szkoly beda chodzic wlasnie dzieci

a. nadajace sie (bo kto jak nie rodzic zna swoje dziecko ?)
b. z domow w ktorych sa takie priorytety.

O taka selekcja to by mi sie podobala. Inna szkola za to by oglaszala, ze dla
nich oceny nie sa wazne, ale np stawiaja na to aby dzieci uczyly sie pomagac
innym, czyli np dzieci w szkole dzialaja w wolontariacie, opiekuja sie
schroniskiem, maja pod opoieka Dom Dziecka-wtedy np majac dziecko wrazliwe, ale
niekoniecznie z tych prymusow wybieram takie miejsce. I znow tam nie sa
dzieci, z predyspozycjami do nagrody Nobla, ale wlasnie z domow w ktorych
empatia i pomoc innym jest priorytetem.

O taka selekcja-POZYTYWNA, to by mi sie podobala.

[jagawi]

agatka_s napisała:

> Dla mnie uczciwe byloby, gdyby szkola np oglaszajac nabor okreslila ze np ma
> ambicje aby szkole konczyly dzieci z doskonalymi wynikami w nauce, priorytetem
> bedzie aby np srednia w klasie wynosila 5,0, ze mamy ambicje aby nasze dzieci
> osiagaly wyniki sportowe, np wszystkie plywaly ponizej 1 minuty na 100 m, a
> nasze dzieci po skonczeniu szkoly znaly biegle 3 jezyki i mialy pozdawane
> wszelkie mozliwe Toefle czy jak tam to sie nazywa.
>
> I wtedy ja zdecyduje czy:
>
> a. moje dziecko do takiej szkoly sie nadaje
> b. czy chce aby dziecko do takiej szkoly chodzilo
>
> Wtedy to jest selekcja. Do takiej szkoly beda chodzic wlasnie dzieci
>
> a. nadajace sie (bo kto jak nie rodzic zna swoje dziecko ?)
> b. z domow w ktorych sa takie priorytety.
>
> O taka selekcja to by mi sie podobala. Inna szkola za to by oglaszala, ze dla
> nich oceny nie sa wazne, ale np stawiaja na to aby dzieci uczyly sie pomagac
> innym, czyli np dzieci w szkole dzialaja w wolontariacie, opiekuja sie
> schroniskiem, maja pod opoieka Dom Dziecka-wtedy np majac dziecko wrazliwe,
ale niekoniecznie z tych prymusow wybieram takie miejsce. I znow tam nie sa
> dzieci, z predyspozycjami do nagrody Nobla, ale wlasnie z domow w ktorych
> empatia i pomoc innym jest priorytetem.
> O taka selekcja-POZYTYWNA, to by mi sie podobala.

Selekcja o jakiej piszesz byłaby przeprowadzana przez rodziców (jest, bo każda
szkoła niepubliczna ma jakiś statut, stawia sobie jakieś zadania, np.
www.szkolawmysiadle.pl/idea.php ) Problem zaczyna się, gdy szkoła
zostaję wyselekcjonowana przez zbyt dużą liczbę rodziców... Wtedy albo wyścig
kto pierwszy zapisze, albo egzamin, albo... Nie ma dobrego rozwiazania dla
obleganych szkół niepublicznych, które przestrzegają limitu miejsc w klasie.

[agatka_s]

gdyby szkola napisala ze uczniowie maja miec srednia 5 (ponizej beda
relegowani), to wielu rodzicow naprawde by sie zastanowilo, czy chca takiej
szkoly.

Dzis wszystkie szkoly maja mniej wiecej ten sam program: nauka, wychowanie,
jezyki, sport. Cos tam niby sie miedzy soba roznia, ale na koncu i tak o
jakosci szkoly mowia wyniki egzaminu do gimnazjum...

A ja mowie o takim prawdziwym zroznicowaniu, szkol. Zeby w szkole ktora
kladzie nacisk na wyniki nauki, byly np przypadki ze dzieci ze srednia ponizej
5 byly wyrzucane...(ja bym nie chciala aby dziecko do takiej szkoly chodzilo,
ale pewnie byliby rodzice ktorzy o takim srodowisku gdzie w klasie sa tylko
piatkowi uczniowie by marzyli). Inna szkola np czerwony pasek nie przyznawala
by za piatki, tylko np za pomaganie innym. Do takiej szkoly, tez bym dziecka
nie poslala, bo np moj syn raczej takim altruista i wrazliwcem nie jest. Ale
wielu rodzicow mogloby byc szczesliwym, ze jest miejsce w ktorym dziecko
blyszczy, choc akurat nie z powodu nauki.


W innej szkole tylko promowano by wyniki w sporcie (ale uczciwie mowiac, ze
raczej wynikow w nauce to dzieci te miec nie beda, bo dzisiejsze szkoly
sportowe nie mowia o tym otwarcie...). Wtedy jak jest dziecko utalentowane
sportowo, to idzie do takiej szkoly-niejako z gory akceptuje sie ze jego nauka
bedzie na poziomie minimum. Teraz katuje sie tych utalentowanych sportowcow, w
imie jakiejs poprawnosci politycznej...

Gdyby jakas szkola byla jednak nadal oblegana, to system kto pierwszy ten
lepszy. Ale zapewniam rok lub drugi, gdy wylatywaly by dzieci nie spelniajace
kryteriow szkoly, i rodzice piec razy by sie zastanowili, czy akurat to jest
miejsce dla ich dziecka.

Aha powinny byc tez szkoly bez zadnych ambicji...

[linka9]

agatka_s napisała:
>Wtedy jak jest dziecko utalentowane
> sportowo, to idzie do takiej szkoly-niejako z gory akceptuje sie ze jego nauka
> bedzie na poziomie minimum.

Zdecydowanie nieprawda. Znam z autopsji. W wielu przypadkach od pewnego poziomu
często jest coś za coś, ale nie w podstawówce!

>Teraz katuje sie tych utalentowanych sportowcow, w
> w imie jakiejs poprawnosci politycznej...

Nie do konca rozumiem.
Wyczynowy sport to zawsze było swego rodzaju katowanie. Bez tego nie ma efektów.
Jeden to lubi i wytrzymuje inny - nie.
Natomiast teraz w gre wchodzą jeszcze inne kwestie (dopalacze, korupcja), ale to
raczej nie dotyczy pierwszoklasistów...

[jagawi]

Agatko, jak zwykle jesteś dość radykalna, obawiam się, że żaden rodzic nie
zapisywałby dziecka do szkoły, z której łatwo wylecieć za małe potknięcia w
nauce. Szkoła nr2 już bardziej mi się podoba (z zastrzeżeniem, że pomaganie
innym nie służy chyba do tego, żeby błyszczeć?).
Myślę, że Twoja koncepcja jest czystą utopią, a nasza dyskusja dotyczyła czysto
praktycznego problemu: Co mają uczynić szkoły niepubliczne, które mają zbyt
wielu chętnych na ograniczoną liczbę miejsc. Ja uważam, że selekcja w postaci
jakiegoś egzaminu jest sensowniejsza niż zasada "kto pierwsz ten lepszy", mimo,
że oczywiście jest w tym spory element przypadku (jak w życiu ;o)) i tyle.

[linka9]

jagawi napisała:
>Co mają uczynić szkoły niepubliczne, które mają zbyt
> wielu chętnych na ograniczoną liczbę miejsc. Ja uważam, że selekcja w postaci
> jakiegoś egzaminu jest sensowniejsza niż zasada "kto pierwsz ten lepszy", mimo,
> że oczywiście jest w tym spory element przypadku (jak w życiu ;o)) i tyle.

Bez dwóch zadań. Godzina zero wybiła: szturm, kolejki? Czy zapisy od narodzin?
(większe szanse wtedy dla tych z poczatku roku - tez niesprawiedliwie

[kalinka2000]

Nie odzywałam się, bo w pewnym momencie odniosłam wrażenie, że musiałabym
tłumaczyć się dlaczego popieram "egzamin" do zreówki. A tłumaczyć się nie chcę,
bo nie mam z czego.

Ale parę zdań jednak dodam.
To, że moje dziecko przeszło rozmowę kwalifikacyjną, czy jak wolę to nazwywac
było na dniu próbnym w szkole jest konsekwencją tego, że zdecydowałam się na
szkołę, która ma takie a nie inne zasady przyjęcia. W tej szkole dzieci
zapraszane są na dzień próbny wg kolejności zapisu. Wiem, że w kalsie będzie
chlopczyk, który nie dostał się tam do przedszkola kilka lat temu i jego
rodzice zapisali go od razu do szkoły - w wieku 3 lat. Moje dziecko było na
liście rezerwowej. Ale widocznie częśc osób zrezygnowała z tej szkoły, część
prawdopodobnie nie została zakwalifikowana, zaproszono nas.

Podczas rozmowy z panią dyrektor ani razu mnie nie zapytano o sytuację
rodzinną, zawodową, finansową. Rozmawiałysmy tylko o dziecku. O tym czego ja
oczekuję od szkoły i co szkoła może zaproponować memu dziecku.

Tę rozmowę traktuję trochę biznesowo - w końcu podpisuję umowę, w ramach której
otrzymuję edukację dziecka, na pewnych warunkach. I ja te warunki akceptuję -
jednym z nich jest rozmowa wstepna.

Posługując się przykładem z życia możesz zapisać dziecko do dentysty w
przychodni rejonowej - czekać długo i być przyjętym w gabinecie niekoniecznie
wypoasażonym w najnowocześniejszy sprzęt. Bądź skorzystać z gabinetu prywatnego
i zapisać się od razu, a podczas wizyty Twoje dziecko może oglądac ulubioną
bajkę.
To jest kwestia wyboru i możliwości.

[linka9]

agatka_s napisała:

> O taka selekcja to by mi sie podobala. Inna szkola za to by oglaszala, ze

> O taka selekcja-POZYTYWNA, to by mi sie podobala.

Dokładnie o to mi chodzi.
Nie jestem w temacie tej konkretnie opisywanej placówki, ale wydawało mi się, że
ona tez postawiła konkretne kryteria. Jest popyt - jest podaż.

[judytak]

agatka_s napisała:

> Dla mnie uczciwe byloby, gdyby szkola np oglaszajac nabor okreslila ze np ma
> ambicje aby szkole konczyly dzieci z doskonalymi wynikami w nauce (...)
> Inna szkola za to by oglaszala, ze dla
> nich oceny nie sa wazne, ale np stawiaja na to aby dzieci uczyly sie pomagac
> innym (...)

no fajnie, a co z rodzicami, którzy uważają, że wszystko w życiu jest istotne,
przynajmniej w stopniu elementarnym, i dopiero dziecko, które wiele już
wiedziało, przeżyło, doświadczyło, wypróbowało, może mieć jakiekolwiek pojęcie
o tym, do czego się nadaje (dziecko, a nie rodzic!) i ma jakieś podstawy
dokonać wyboru?

takim rodzicom właśnie zależy, żeby im nie powyselekcjonowano co ciekawszych
egzemplarzy z otoczenia...

pozdrawiam
Judyta

[linka9]

judytak napisała:

> takim rodzicom właśnie zależy, żeby im nie powyselekcjonowano co ciekawszych
> egzemplarzy z otoczenia...

Póki co w rejonówkach to nie grozi
A ta jedna prywatna szkoła z egzaminem rynku nie załamie

[agatka_s]

judytko, jak zwykle 100% racji

Powinny byc tez (a pewnie w przytlaczajacej wiekszosci) szkoly dla rodzicow
ktorym zalezy aby dzieci sprobowaly tego i owego (nawet czasem sie
poparzywszy...). Zwykle podstawowki, gdzie jedni tacy a inni inni...

Ale moim zdaniem powinny byc tez miejsca, gdzie dziecko mogloby byc od poczatku
ksztalcone-wychowywane programowo. Tylko moim zdaniem to powinna byc decyzja
rozdzicow. Jesli rodzic znajac wszystkie za i przeciw, wszystkie konsekwencje,
zalozenia takiej placowki (niemal jak pojscie do klasztoru !)podejmuje decyzje
ze jego dziecko bedzie chodzic do takiej "kuzni Noblistow". OK-rodzic ma prawo.

Niezbyt natomiast podoba mi sie sytuacja gdy to pani psycholog kwalifikuje, ten
na Nobliste OK, a ten biega za szybko-z tego Einsteina nie bedzie (choc Eistein
to chyba akurat mial ADHD, tak cos mi sie po glowie kotluje)...

[agatka_s]

Oczywiscie ze moja wizja to utopia !!!

Zadna szkola nie oglosi ze uczniowie ze srednia ponizej 5, beda relegowani
(choc wiele mialoby na to ochote, ale poki co jest to zbyt niepoprawne
politycznie...)


Prywatne szkoly oblegane do nieprzytomnosci, powinny zrobic jedno. Brac kredyt
i otwierac nastepna taka sama szkole, chocby i 100 m obok. To az zal nie
wykorzystac koniunktury.

Jesli szkola jest dobra, moze tez podwyzszyc czesne, w koncu dotknie "lini
oporu"....(klasyczny wykres popyt-podaz-cena)

W ostatecznosci, moze stosowac metode "orzel-czy -reszka"...

A tak apropos selekcji, ale bez zwiazku Bron boze z tym tematem (aby ktos nie
poczul sie dotkniety)

Wczoraj skonczylam czytac ksiazke o powstaniu w getcie-hanna krall rozmawia z
Edelmanem. Niemcy dali Zydom kilkaset numerkow uprawniajacych do przezycia,i
kazali je rozdac "wybranym". W ksiazce Marek Edelmann wymienia kilka sposobow
selekcjonowania tych do przezycia...zaden nie byl sprawiedliwy...

[kalinka2000]

Prywatne szkoly oblegane do nieprzytomnosci, powinny zrobic jedno. Brac kredyt
>
> i otwierac nastepna taka sama szkole, chocby i 100 m obok. To az zal nie
> wykorzystac koniunktury.
>

Na szczęście (przynajmniej dla mnie i mego dziecka) nie wszyscy kombinują
tylko, zeby zarobić, ale żeby realizować założone idee.

A z lektur znacznie lżejszych polecam "Opowieści Ivy".

[agatka_s]

kalinka2000 napisała:

> Prywatne szkoly oblegane do nieprzytomnosci, powinny zrobic jedno. Brac
kredyt
> >
> > i otwierac nastepna taka sama szkole, chocby i 100 m obok. To az zal nie
> > wykorzystac koniunktury.
> >
>
> Na szczęście (przynajmniej dla mnie i mego dziecka) nie wszyscy kombinują
> tylko, zeby zarobić, ale żeby realizować założone idee.


Ale nie rozumiem ? Jesli szkola jest dobra (a pewnie skoro jest wielu
chetnych, to jest), to czemu ma nie otwierac kolejnych filii ?

Jesli szkola jest dobra, czyli ma dobra koncepcje, ludzie sie staraja, pracuja
dobrze, to czemu ma wlasciciel takiej szkoly nie zarobic ? Czemu ma nie
wykorzystac sytuacji ze stworzyl dobry produkt, na ktorego jest popyt.

Super ! Kiedys takie dobre szkoly, jak bedzie ich coraz wiecej poprostu wypra
te kiepskie. Albo te kiepskie beda musialy rownac do tych najlepszych. Wtedy
znikana kolejki itp, bo wszedzie mniej wiecej bedzie to samo.

Kiedys za szynka stalo sie kilka godzin w kolejce, dzis jest wszedzie i to jest
standard. Poczatkowo szynka byla droga, potem jak byla wszedzie musiala
staniec. Tak samo bedzie i ze szkolami.

[linka9]

agatka_s napisała:

> Ale nie rozumiem ? Jesli szkola jest dobra (a pewnie skoro jest wielu
> chetnych, to jest), to czemu ma nie otwierac kolejnych filii ?

Bo filia to juz nie zawsze to, co oryginalna matka.

> Jesli szkola jest dobra, czyli ma dobra koncepcje, ludzie sie staraja, pracuja
> dobrze, to czemu ma wlasciciel takiej szkoly nie zarobic ? Czemu ma nie
> wykorzystac sytuacji ze stworzyl dobry produkt, na ktorego jest popyt.

Bo pogoń za pieniadzem i masówka zabija często koncepcję, duszę, klimat takiej
szkoły. Bo często ktoś (dyrektor, własciciel) chce sie realizowac i dogladnąc
sam wszystkiego zapewniając własnie stosowny poziom, kameralność w tej jednej
placówce. Powodów moze byc więcej, co nie znaczy, że powiekszenie nigdy nie
wchodzi w grę.

[jagawi]

To zabawne, ale kwasy zaczynają sie gdy szkoła zaczyna mieć tzw. renomę. Moja
córka jest w cudownej, małej szkole, która do niedawna była mało znana i nie
było problemu z miejscami. W zeszłym roku po raz pierwszy była konieczna jakaś
selekcja i moi znajomi, których córka zresztą sie dostała byli bardzo
zdegustowani, że szkoła wybiera sobie "najlepsze" dzieci, po czym... zdecydowali
się na szkołę jeszcze bardziej obleganą, w której z kolei o dostaniu się
decydują koneksje.

Jeśli chodzi o podwyższanie czesnego aż do "linii oporu" to szkoły społeczne
raczej tego nie robią, ponieważ nie chcą aby selekcja przebiegała wg grubości
portfela rodziców (choć istnieją takie prywatne, dla rodziców, którzy chcą
oszczędzić dzieciom stresu egzaminacyjnego, przepełnionej rejonówki i ich na to
stać) Wygląda więc na to, że mamy wolność wyboru :o)

[linka9]

jagawi napisała:

> Jeśli chodzi o podwyższanie czesnego aż do "linii oporu" to szkoły społeczne
> raczej tego nie robią, ponieważ nie chcą aby selekcja przebiegała wg grubości
> portfela rodziców

I całe szczęście!!!
Brrr

[agatka_s]

ostatni post, bo juz mam dosc....


zawsze zostaje zrezygnowanie (swiadome !) z super obleganej szkoly. Moim
zdaniem to zdrowsze, niz takie pchanie dziecka na sile do "renomowanego"
miejsca. Choc ja sama zdawalam do Liceum gdzie bylo 11 kandydatow na miejsce
(matura 20 lat temu, warszawskie Liceum Reytan), a na studia bylo 16...
(japonistyka).

[jagawi]

agatka_s napisała:

> ostatni post, bo juz mam dosc....
>
przepraszam, za drobną złośliwość, ale w większości dyskusji Twój post jest
ostatni (bez urazy, takie tylko spostrzeżonko ;o))
pozdrawiam