Podstawówka prywatna czy państwowa?

[anesia11]

Czy macie zamiar posłać dzieci do państwowej szkoły czy prywatnej?

[kasiapfk]

ani do tej, ani do tej. do społecznej to jednak co innego )))

[justi54]

Do państwowej podobnie jak posłałam do państwowego przedszkola. Edukacja
prywatna (poza niewielką elitą przedszkoli i szkół) to w naszym kraju mydlenie
oczu nam rodzicom i wyciąganie od nich kasy.

[reszka2]

Nieistotne jest, czy państwowa czy prywatna (czy spoleczna, bo ludzie - patrz
post powyżej - zupełnie nie odróżniają tych dwóch spraw, no chyba że autorka
pisze rzeczywiście o szkołach sensu stricte prywatnych).

Ma byc dobra

Dobra dla dziecka i dla rodziców.

Ja po sprawdzeniu ofert szkół państwowych i odpłatnych wybrałam szkołę
społeczną, bo ta akurat ma to, co wyobrażam sobie, że powinna miec wymarzona
szkoła dla mojego dziecka. A na dniu otwartym synkowi też sie spodobało.
Owszem, do ostatniego momentu rozważałam też szkołę państwową, ale niestey - w
okolicy nie ma takiej, która by nam sie spodobała, a nie mam możliwości, by
odwozić dziecko na druga stronę Wisły.

Poza tym, bezpłatna edukacja państwowa, poza niewielką elitarną grupą szkół, w
których kadrze, rodzicom i dzieciom chce się chcieć, w naszym kraju to mydlenie
oczu nam rodzicom i wyciąganie od nich kasy, bo jak chcesz mieć coś dodatkowego
i w dobrym standardzie, to płacisz. Więc twój wybór, jak to zrobisz. Ja
policzyłam, i wychodzi tak samo jak czesne.

[paula_paulina_10]

W pełni popieram. W szkołach publicznych, szczególnie w tzw. "gorszych"
dzielnicach, aż roi się od takich, którym "nie chce się chcieć" - uczniów,
nauczycieli, rodziców, dyrektorów.
W rezultacie jesli dziecko znajdzie się w takiej szkole, najczęściej równa w
dół. I co pozostaje rodzicom? Korepetycje. Jesli policzy się dobrze - wychodzi
na to samo. Z tym, że dziecko oducza się od odpowiedzialności, samodzielności i
zabiera mu popołudnia.

[lalalili]

A tu się z tobą nie zgodzę.
Sprawdzałam kiedyś (na etapie wyborów) ilu olimpijczyków/laureatów hodują
szkoły powszechne a ile prywatne. Ewidentnie lepiej wypadały te pierwsze (po
uwzględnieniu oczywiście zjawisko skali). W szkole moich dzieci szóstkę
jakiegoś przedmiotu ma się wyłącznie za osiągnięcia na etapie wojewódzkim lub I
miejsce w dzielnicy. Najwybitniejsi sporadycznie osiągają 5,8. To samo jest z
zachowaniem wzorowym, które jest rzadkim dobrem. W społecznej szkole synek
znajomych od IV klasy ma średnią 6,0 i nie jest jedyny.
Aby "wyciągnąć" czerwony pasek szeregowy uczeń musi się nieźle
nagimnastykować. Oczywiście są elementy nie uczące się przesadnie, ale w
szkole podstawowej to nie problem dla tych chcących się uczyć. Osobniki,
określane przez rówieśników mianem lizusów i kujonów to nie stosunek do nauki
tylko cecha charakteru. I zawsze są niepopularne - od przedszkola po emeryturę.
Nie wiem, do jakiej szkoły trzeba dziecko posłać, aby zetknąć się z tym, co
rozumiemy jako prawdziwą patologię (alkohol, rozboje, narkotyki). Uczniowie
klas I-VI to jeszcze dzieci.

[paula_paulina_10]

Większość z nas patrzy na szkołę przez pryzmat własnych doświadczeń. Ja jestem
zdania, i zastrzegam, że jest to moje zdanie, że są dzielnice, w których
niestety juz w podstawówkach roi się od patologii. Dzieci z IV-VI klasy też
potrafią zachowywać się źle, wręcz okrutnie.
Generalnie jestem zdania, że im niższy etap edukacji tym bardziej dopuszczam
szkołe niepubliczną. Tak więc- podstawówka - chętnie dobra niepubliczna -
lepsza opieka, bardziej kameralnie itd; gimnazjum - raczej publiczne,
dopuszczam społeczne , liceum - prawie napewno publiczne - nieliczne wyjątki
niepubliczne, szkoły wyższe - tylko państwowe. Są 2-3 w Polsce niepubliczne
godne zaufania.

[lalalili]

Tak samo okrutni moga byc uczniowie szkół społeczno/prywatnych, uzbrojonych w
pelność swoją i swoich rodziców wynikającą ze statusu społecznego. W publicznej
klasie mojego syna jedyne dziecko, z którego agresją (słowną) nie umie sobie
poradzić to syn wziętego adwokata. Agresja słowna, fizyczna niejest związana ze
statusem majątkowym rodziców czy ich pozycją społeczną. Zupełnie nie widzę tu
różnicy między oboma typami szkół. Jedyne co można "na plus" przypisać szkole
płatnej to to, że łatwiej zauważyć jakieś przepychanki korytarzowe czy
poskromić szalejącą klasę. No i łatwiej zaopiekować się i dostrzec dzieci z
jakimikolwiek problemami (np. mające problem w kontaktach z rówieśnikami, ,
agresywne, mające problemy z nauką, chorobliwie nieśmiałe), dzięki czemu
łatwiej im pomóc. Ale też łatwo tu o "zapętlenie". Znajomi swego syna -
zdolnego chłopaka - ale mającego już od przedszkola problemy w kontaktach z
dziećmi wysyłają - nawet wbrew własnym chęciom - do gimnazjum społecznego, bo
boją się, że w państwowym się nie odnajdzie. Obawiam się, że będą się bali go
wysłać do państwowego LO ( z tego samego powodu) i na państwowe studia.
Oczywiście - ich pieniądz, ich sprawa, ale bez wątpienia jest to wybór
negatywny.

[reszka2]

Jeżeli pani nie potrafi poradzić sobie z agresją słowną swojego podopiecznego,
to może powinna poszukac pomocy. To (nieradzenie) sobie, obojętnie - czy syn
adwokata czy córka slusarza - świadczy o niekompetencji wychowawcy. A
niekompetencja jest niemile widziana. Ja bym nie chciała miec takiej pani".

[wiewiorka76]

A Ty świetnie się znasz na pracy z agresywnymi dziećmi no i
oczywiście świetnie znasz przypadek tego dziecka, skoro od razu
zarzucasz niekompetencję nauczycielce? Chyba jednak nie bardzo, bo
gdybyś miała chociaż blade pojęcie na ten temat, to byś wiedziała,
że to dziecko może np. mieć ADHD, może mieć zaburzenia emocjonalne,
psychiczne i wtedy potrzeba sztabu ludzi (np. psycholog, lekarz,
terapeuta), a często też i silnych leków, żeby takie dziecko
uspokoić i opanować, a nie jednej pani nauczycielki. Jakbyś znała
takie sytuacje, to byś wiedziała, że często diagnozowanie i
leczenie dzieciaka utrudniają sami rodzice, którzy nie przyjmują do
wiadomości, że ich dziecko zachowuje się w ten sposób lub jest w
jakiś sposób upośledzone. I zapewniam Cię, że to się zdarza w
rodzinach inteligenckich, a nawet spotkałam się z taką sytuacją w
rodzinie, gdzie mama była psychologiem!! Zanim znów oskarżysz kogoś
o niekompetencję, to zastanów się jakie Ty masz kompetencje, żeby
się na dany temat wypowiadać. I lepiej nie nie pisz o tym, czego
nie rozumiesz. Pozdr.

[reszka2]

A to tutaj sie posługujesz stereotypami.
Po rozmowie z dyrektorką szkoły (społecznej) dowiedziałam się, że rodzice,
płacący przeciez czesne, wielokrotnie zwracali się z pretensjami, dlaczego w
tej szkole dostac dobra ocene jest trudniej niż w państwowej. Które to
pretensje nie zostaja uwzględniane.

Z kolei do gimnazjum społecznego (związanego z tą samą podstawówką), trafiają
absolwenci podstawówek, zarówno państwowych, jak i społecznych lub prywatnych,
z szóstkami od góry do dołu, i nie daja sobie rady.

Tak więc nie jest reguła, że w szkołach opłacanych przez rodziców oceny dostaje
sie "za czesne".
Poza tym, moim zdaniem szkoła ma na celu cos więcej niż wytresowanie pewnej
liczby olimpijczyków. Szkoła ma pracowac ze wszystkimi dziećmi. Z braku laku,
niech będzie miernikiem coś, co można obiektywnie policzyć, np. średnia po
szóstej klasie, czy z testów kompenencji gimnazjalistów. A jeszcze lepiej - jak
podstawówka przygotuje dzieci do dalszej nauki. Czy po skończeniu tej szkoły
pokochają uczenie sie, czy bedzie to droga przez mękę, zło konieczne, czy będa
potrafili się uczyć sami, zadawać pytania, poszukiwac odpoweidzi, czy będa
funkcjonalnymi analfabetami, którzy automatycznie wyplują wykutą na pamięć
czytankę.

A do jakiej szkoły posłać żeby się zetknąć z patologią? A chociażby do naszej
drugiej-najbliższej. Koleżanka właśnie skonfiskowała swojemu
piątoklasiście "bibułkę" extazy. Twierdzi, że miał ją tak, dla jaj, żeby
zaimponować kolegom, no ale zdobył ja w szkole. Tam akurat licho nie spi. Tym
bardziej, że wcale nie jest to drogie.


Reszka mama Michałka i Madzi

[ania1500]

prywatna,mniejsze klasy ,lepszy kontakt nauczyciela z dzieckiem i
odwrotnie,nie ma gwarancji oczywiscie ,ze i w takiej szkole nie
pojawia sie np.narkotyki,ale tej gwarancji nie ma juz chyba nigdzie.

[kasiapfk]

Reszka2, zgadzam się w 100% ))) ma być DOBRA.
Wierzę, że są takie DOBRE publiczne. Choć sama takiej nie znalazłam (spośród 6
okolicznych) to czytam posty na tym forum i wiem, ze takie są.
Że są podłe i prywatne - to tez z lektury forum wiem. Bywaja i kiepskie
społeczne, zwłaszcza z rodzicami typu: placę i wymagam.
Ważne by sżkoła była dobra dla dziecka i rodziców.
A to najlepiej sprawdzić sposobem "łańcuszkowym". Popytać rodziców, dzieci a na
końcu w samej szkole.

[agatka_s]

Oczywiscie ze szkoly sa rozne, ba nawet w jednej szkole sa rozne klasy...

Ja mam doswiadczenie 3 szkol, 2 publicznych i jednej spolecznej. Moje
obserwacje:

-szkola spoleczna gwarantuje dobra logistyke (zajecia na jedna zmiane, dwa
jezyki, basen , dodatkowy poszerzony zakres niektorych przedmiotow)-szkola
zalatwia absolutnie wszystko i dziecko nie musi juz chodzic na zajecia
dodatkowe-jesli chodzi to na takie 100% przyjemnosciowe
-szkola spoleczna jest nastawiona pozytywnie-wiekszosc rzeczy jest tam
zorganizowanych tak aby bylo dobrze dzieciom i rodzicom, szkola publiczna
zazwyczaj jest skrepowana przepisami i inna biurokracja i czesto mimo dobrych
checi nie daje sie zycia szkolnego tak zorganizowac aby bylo OK dla podmiotu
szkolnego czyli dzieci i rozdzicow
-szkola spoleczna to "getto" osob o okreslonych dochodach (czesne ponad 1000 zl
wyznacza pewna poprzeczke) ze wszelkimi tego konsekwencjami pozytywnymi
(rodzice zgadzaja sie na duzo rzeczy super jakosci, ale kosztownych) i
negatywnych (dziecko nabiera szybko pewnego stylu, nie kazdy to lubi).
-szkola spoleczna-to zazwyczaj kameralne srodowisko, co tez powoduje wieksze
bezpieczenstwo-zazwyczaj wszyscy sie znaja, dziecko jest diopilnowane pod katem
nauki ale tez i wszelkich innych spraw (np pomoc po dluzszej nieobecnosci,
mozliwosc czasowego pozostawania w szkole mimo ze nie chodzi sie na swietlice
itp)
-szkola spoleczna to zazwyczaj zbior dzieci niekoniecznie mieszkajacych obok-
kontakty telefoniczne z kolegami zamiast odwiedzin sa na porzadku dziennym, bo
dzieci mieszkaja po 20-30 km od siebie.
-szkola publiczna-to zbior dzieci pochodzacych z roznych domow, o roznych
priorytetach-na zebraniach rzadko udaje sie ustalic cos co zadawala i odpowiada
wszystkim (co w szkole spolecznej jest raczej norma)
-szkola publiczna to zazwyczaj dobre zaplecze lokalowe, sala gimnastyczna,
dobrze zaapatrzona (bo od lat) biblioteka. szkoly spoleczne niestety zazwyczaj
tym nie dysponuja, a warunki lokalowe sa bardzo czesto bardzo, bardzo ciezkie.
-szkola spoleczna (a tym bardziej prywatna)-skoro jest platna, jest scisle
rozliczana przez rodzicow-atmosfera jest taka ze to Dyrekcja jest na pewnym
cenzurowanym i musi przekonac rodzicow ze za ich pieniadze otrzymuja
dobry "produkt". W szkole publicznej, nawet fajnej rodzic jest zawsze na
pozycji petenta (nawet mimo grzecznosci i pozorow rownej pozycji Dyrekcja-
rodzice, w szkole publicznej to zawsze Dyrekcja ma ostatnie slowo).

moze jak jeszcze mi sie cos przypomni z moich przemyslen to napisze, na razie
tyle.

[5_monika]

państwowa, duża nowoczesna, nowa, poza tym 100 m dalej.Takie samo obok
gimnazjum i też tam będzie chodził.

[mysz56]

moje dziecko chodzi do społecznej w wawie i jesteśmy bardzo ,bardzo zadowoleni-
małe grupy,codziennie angielski,raz w miesiącu teatr i kino,bogaty wachlarz
zajęć dodatkowych,zielona i biała szkoła,cudowna pani,świetlica w klasie z
jedną i tą samą panią,częste zebrania,imprezy rodzinne,super warunki
lokalowe,nowe boisko,ochrona,mundurki,fajni rodzice ,zgrana klasa-jedyny minus
catering,moje dziecko-inteligentna indywidualistka leci tam na skrzydłach

[mim288]

A możesz napisać oc to jest za szkoła ?

[kasiapfk]

moje też i czesne wcale nie wynosi 1000 tylko sporo mniej , no i są zniżki w
indywi=dualnych sprawach, nawet po 40%. I to skzoła z ponad 13 letnią
tradycją... własnym budynkiem (skzolnym, nie domem zaadaptowanym na szkołę),
salą gimnastyczną i innymi "gadżetami" , no i nie jest mała. w SP jest ponad
180 dzieci. Takie szkoły też istnieją , a gimnezjum przy tej szkole w
pierwszej piątce w W-wie i okolicach . Nie generalizujmy, ok?

[edytka_73]

Do społecznej, bo:
kameralna, bezpieczna, z bogatą ofertą dobrych zajęć pozalekcyjnych, z
angielskim i informatyka od I klasy, z basenem w ramach wf, na jedną zmianę, ze
świetlicą do 17.00... I znam z poczty pantoflowej. I za 450, bo to nie stolica.

[wieczna-gosia]

publiczna podstawowka sportowa.
swietna swietlica, wspolpracujaca z domem kultury za plotem- dzieci nie chcialy
mi ze swietlicy wychodzic
basen, taekwondo, judo w szkole polekcjach- szkola organizuje dowoz i przywod
delikwentow (oczywiscie w ramach zajec tez jest basen)
w szkole sa ze trzy szkoly jezykowe.
jest za rokiem

nie mam watoliwosci ze zostajemy przy naszej podstawowce

[lalalili]

Ja też jestem zwolennikiem szkoły państwowej na etapie podstawówki. Na poziomie
gimnazjum już się waham. A potem - państwowe LO i państwowe studia

[paula_paulina_10]

Lalalili - tak z ciekawości, dlaczego dopuszczasz niepubliczne gimnazjum,
dlaczego tylko na tym etapie edukacji uważasz, że niepubliczne a nie wyłącznie
publiczne?

[verdana]

A moje dziecko chodzi do państwowej podstawówki - i jestem zadowolona. Jestem
zadowolona również z tego, ze moje dziecko ma w klasie bardzo różne dzieci - od
dobrych uczniów do bardzo słabych, jestem zadowolona, bo dzieci pochodzą z
róznych rodzin i moje dziecko wie, że nie wszędzie żyje sie tak samo i na takim
samym poziomie. Jestem zadowolona, bo w klasie są też chuligani (choć nie ma
dzieci szczególnie agresywnych, z tego już na pewno nie bylabym zadowolona!!!!)
i moje dziecko wie, jak z nimi rozmawiać (zresztą wszystkie moje dzieci mają
tendencję do przyjaźnienie się z chuliganami, nie wiem, co by z nimi bylo w
grzecznych klasach...). Jestem zadowolona, bo są dzieci bez opieki i syn dzięki
temu docenia troskę o niego, nie traktując jej wyłacznie jako "marudzenie
starych". Jestem zadowolona, bo koledzy zaczynają palić a moje dziecko uczy się
odmawiać - a czym wczesniej się uczy, tym lepiej dla niego. Idealne środowisko
to dobre środowisko do momentu wydostania się z niego i poczucia wolnosci.
No i z bardziej normalnych powodów do zadowolenia - poziom szkoły przyzwoity,
sporo zajęć dodatkowych, piekna sala gimnastyczna, zajęcia na jedną zmianę.
Tylko oczywiscie języki kuleja - ale i tak dodatkowe lekcje sa tańsze niż
czesne.
No i nie bez znaczenia jest fakt, ze szkoła jest 50 m. od domu - dziecko
oszczędza mnostwo czasu.

[lalalili]

Bo wydaje mi się, że gimnazjum to jest jak choroba. Skoro musisz przez to
przejść, przejdź jak najbardziej bezboleśnie. Wiek paskudny - ni to to, ni to
sio, pierwsze oznaki buntu + konieczność zaistnienia w nowym środowisku. Więc
najlepiej - pod kontrolą. W kontrolowanym środowisku.
W przypadku podstawówki i liceum (jako że są to okresy emocjonalnie
spokojniejsze) uważam, że środowisko typowe dla danej populacji jest dla moich
dzieci odpowiednie. Teraz mieszkamy w zamkniętym osiedlu, mamy znajomych z
pracy, z którymi spędzamy w określony sposób czas - stać nas na to, bo teraz
jest popyt na nasz zawód. A co będzie za 5-10-15 lat ? Nie kupię moim dzieciom
przyszłości, na to co teraz mają same będą musiały zapracować. Mimo, że widzę
je osiągające międzynarodowe sukcesy w biznesie czy nauce, to oni mogą sobie
życzyć zostać "proletariuszami" lub zwyczajnie coś nie wyjdzie. Dlatego
chcialabym, żeby wiedziały, że cały świat nie składa się z biznesmenów czy
adwokatów. Że można być fajnym człowiekiem, mieć wspaniały dom mieszkając we
czworo w jednym pokoju z kuchnią. I że to nie jest nieszczęście. Że pieniądze i
stanowisko nie są wyznacznikiem wartości człowieka i miernikiem szczęścia. Nie
chcę im tworzyć złoltej klatki, żeby potem się nie pogubiły. Że życzliwości
przełożonych, współkolegów nie kupią już rodzice tak jak kupowali życzliwość
nauczycieli.

[mysz56]

w naszej społecznej podstawówce są różne dzieci z różnymi
temperamentami.charakterami i usposobieniami-także różnorodność jest a to co
łączy nas rodziców to dążność do rozwijania relacji rodzice-dziecko-
nauczyciel,to czujność na wszelkie przejawy agresji i patologii-jest na to
silna presja społecznośći szkolnej,to indywidualne podejście do
każdego,kontaktowny ,otwarty,zmotywowany nauczyciel któremu chce się pracować,o
żadnych papierosach wogóle nie ma mowy nie mówiąć o czymś gorszym,a zasobność
portfela również pozostaje różna czasem na czesne składa się cała
rodzina ,rezygnuje się z dóbr materialnych,a przy kolejnych dzieciach są
zniżki

[el_la]

Czyli środowisko kontrolowane i nadzorowane. A niestety, radzić sobie z agresją
własną i cudzą też trzeba się nauczyć. Moje dzieci spotykały i bolesne sytuacje
, i upokorzenia - a mnie serce bolało i chciałam je zabierać jak najdalej od
tego "złego" świata - ale z kazdej z tych przygód odnosiły jakąś korzyść. A do
tego znajomość różnych typów ludzkich ułatwia poruszanie się po gęstwinach tego
świata.
Co już im sie przydaje.

[mysz56]

napisałam że dzieci są różne a i agresja się zdarza a ważne jest podejście do
problemu nauczyciela i rodziców ,problemów się nie bagatelizuje nie zostawia
żeby się same rozwiązały ale się nad nimi pracuje do skutku-po prostu każdemu
się chce

[kasiapfk]

lalalili, nie dopuszczasz, że dzieci z rodzin zasobniejszych moga dokładnio to
samo dostrzegać? Dlaczego ci, mniej zasobni najczęściej deprecjonują tych
drugich, odmawiając im najróżniejszych ludzkich odruchów. Nie rozumiem,
przeciez w ten sposób nie sprawią,że ich dzieci będa się czuł lepiej. Co
więcej, raczej spowodują poczucie większej odrębnosci. A po co?
i to klasyczne porównanie: dzieci adwokatów i biznesmenów, jak jakaś
napiętnowana kasta...

[rycerzowa]

A tak konkretnie to pytanie brzmi: czy posłać dziecko do "lepszej" szkoły, czyli
do wybranego towarzystwa, czy niech się raczej uczy z kolegami statystycznie
wybranymi.

W ubiegłym roku toczyła się podobna, choć pozornie na inny temat, dyskusja.
Co z dziećmi zdolnymi? Selekcja czy zwykła klasa?

Wybierając szkołę społeczna lub prywatna dla dziecka, chcemy go uchronić przed
"elementem", bądźmy szczerzy. Chcemy, by było w jakimś sensie "lepsze".
Bardzo mi się podobają wszelkie pożyteczne snobizmy.
Pewni ludzie po prostu trzymają się razem, gdyż łączy ich albo wysoki status
materialny, albo zawód, albo szczególne zainteresowania. To naturalne.
Ale...
Ale wydaje mi sie, że to powinno następować dopiero od pewnego wieku.
Zauważmy, że do wieku dojrzewania dzieci bawią się razem, niezależnie od
poziomu intelektualnego i materialnego. Dopiero potem łączą się w dobrane grupy.
Czyli szkoła podstawowa to nie czas na selekcję ani na podstawie szczególnych
zdolności, ani grzeczności. Czyli powinno tam być całe społeczne i intelektualne
spektrum, właśnie w celu edukacyjnym, socjalizacyjnym.
1.Dziecko ma szansę poznać innych ludzi, z różnych środowisk."Nie wszyscy są
tacy, jak ja, jak moja rodzina". Dziecko uczy się porównywać i oceniać.
2. Dziecko może znaleźć dziedzinę, w której się wyróżni, w której będzie dobre.
Jedno w sporcie, drugie w matematyce.
W przecietnej klasie każdy zdolny sie wyróżni, a przeciętni są w tak dużej
masie, że im nie jest z tego powodu żal. Mały intelektualista od razu się dowie,
że będzie w życiu osamotniony, a dzieci o złotym sercu uświadomią sobie, ile je
czeka pracy...
3. Jeszcze jeden argument przeciwko podstawowym szkołom "dla wybrańców" to
fakt,że często posyłane są tam dzieci z problemami. Jedno-dwoje dzieci z
problemami w zwykłej klasie to samo życie i wszystkim wychodzi na dobre, zbyt
duży procent "problemowych" to problemy dla wszystkich.
4.Gdy szkoła wybiera sobie dzieci o określonych "pozytywnych" cechach i
zdolnościach , to stwarza w ten sposób sztuczne środowisko. Prawdziwe życie tak
nie wygląda.
Dziecko, czyli człowiek, powinien najpierw poznać świat, a potem wybrać sobie w
nim dla siebie miejsce.
Czyli czas na snobizm - najwcześniej od gimnazjum.

Jeśli najbliższa rejonówka jest molochem, grożącym życiu i zdrowiu mojego
dziecka, wysłałabym je oczywiście do społecznej lub prywatnej, ale takiej nie za
drogiej (chociaż mnie stać), i do której przyjmuje się dzieci wg kolejności
zgłoszeń, czyli gdzie jest szansa na statystyczną różnorodność.

[agatka_s]

ja myslalam dokladnie tak samo, az do momentu kiedy "moja" szkola publiczna
wprowadzila lekcje konczace sie po 17.00 i 18.00 (tzw "trzecia zmiana"), a
zadna inna publiczna szkola nie dawala gwarancji ze i u nich za chwile nie
bedzie tak samo. Stad "desperacka" decyzja o szkole spolecznej-ktora lekcje
zaczynajace sie rano ma zapisane w statucie.

Nie jest zle, ale nie jest tak ze szkola spoleczna to same zalety. Napewno nam
rodzicom jest w takiej szkole latwiej (logistycznie).

[verdana]

Zgadzam się z wyjatkiem jednego punktu - snobizm od liceum. Lata gimnazjalne to
lata, gdzie zachowania bardzo łatwo się utrwalają. Snobizm, nawet pozytywny,
utrwalony na poziomie gimnazjum może skostnieć w takie poczucie wyższości, nie
temperowane przez życiowe doswiadczenie, ze potem jest nie do ruszenia.
Mam trochę znajomych, ktorzy chowani byli za młodu w zamkniettych, elitarnych
środowiskach. To mili ludzie, ale patrzący na tych, spoza swego kręgów z
pogarda i niezrozumieniem. I do tego sfrustrowani, bo wielu z nich "nie
doroslo" do tego, kim czuli się w dzieciństwie i mlodosci.
Nie, dziękuję - wolę jednak aby moje dziecko nabywało snobizmów, kiedy będzie
już miało pewne podstawy, aby samemu ten snobizm nieco wyśmiać i trochę
utemperować. a więc w wieku, gdy bedzie wiedziało, co jest snobizmem, a co
codziennością. Czyli nie wczesniej niż liceum.

[agatka_s]

No mam wrazenie ze robimy z tych dzieci jakies bezmozgowe istoty...

Zycie nie sprowadza sie tylko do szkoly, oczywiscie ze towarzystwo szkolne jest
wazne, ale to nie jest jedyne srodowisko w ktorym obraca sie np moj syn.

Chodzi na chor (gdzie chlopcy sa bardzo , bardzo rozni), jezdzi na obozy (co
roku na 2-3 conajmniej gdzie spotyka rozne dzieci), chodzi do kosciola (gdzie
spotyka kolegow ze swoich poprzednich szkol z ktorymi utrzymuje kontakt), ma
kolegow na podworku (fakt ze strzezonym...)-a to wszystko sa dzieci nie tylko
ze szkol spolecznych czy prywatnych i nie tylko z domow gdzie sytuacja
materialna jest dobra.

Poza tym jest olbrzymia rola rodzicow, aby dbac o to aby "sodowka" do glowy nie
uderzyla. Bo pewnie gdyby dziecko bylo zdane tylko na kolegow, takich jak ma
np moj syn w swojej klasie to moze troche palma moglaby odbic....

Ja nie widze aby moje dziecko czulo sie lepsze od kogokolwiek (na razie !!!),
dla niego poki co niedoscignionym idealem jest kolega uzdolniony pilkarsko,
grajacy w Lidze mlodziezowej z chlopakami 2 lata starszymi (O!!!), ktory
wybiera sie do Szkoly Mistrzostwa sportowego o profilu pilkarskim, szkola z
internatem na drugim koncu Polski....To jest dla niego poki co duzo
istotniejszym wyznacznikiem pozycji i powodem dla ktorego sie rozmarza i
autentycznie zazdrosci, niz nawet to ze tata tego chlopca jezdzi jakims
olbrzymim terenowym samochodem, a mama wlasnie kupuje sobie Porshe (choc o tym
mi tez opowiada z wypiekami na policzkach, bo on "kolekcjonuje" wszystkie
jezdzace Porshe, na razie widzial ich juz jakies 30 sztuk...). Poki co jest OK
z moim dzieckiem-proporcje co wazne a co mniej zachowane. Jak Porshe mamy
kolegi bedzie istotniejsze niz jego sukcesy pilkarskie, zaczne sie powaznie
martwic.

Najlepszym kolega mojego syna jest wcale nienajlepiej sytuowany chlopak,
chodzacy do publicznej podstawowki-ale jest to chlopak ktory tyle samo a moze i
ciut wiecej wie o footballu i jeden z nielicznych poza wspomnianym wyzej
talentem, ktory umie pilke kopac.

Moze moj syn jest poprostu "snobem footballowym", nie wiem ? Ale naprawde to
do jakiej szkoly on chodzi, a do jakiej szkoly chodza jego koledzy nie ma
najmniejszego znaczenia, znaczenie ma tylko czy to sa fajni kumple.

[blessyou1]

Bo też żadna szkoła nie zrobi snoba z normalnego dziecka.
Dziecko małe jest przede wszystkim pod wpływem własnej rodziny.
Dziecko starsze ulega innym wpływom, ale i tak największe znaczenie ma to, jak
miało wcześniej umeblowane w głowie.
Zainteresowanie lepszymi samochodami czy komputerami (zwłaszcza u chłopaka) to
nie snobizm a rzecz normalna.
Ale jeśli ktoś jest naprawdę snobem, to znaczy że źródłem tego jest dom
rodzinny a nie szkoła. Tyle że rodzice jako dorosli ludzie potrafią się lepiej
maskować, a z dziecka zawsze to wylezie.

[verdana]

I tu się mylisz - wielu znanych mi rodzicow (a sa to często rodzice, jak już
mówilam chowani wsród wybranej "elity") nie tylko nie "hamuje" zapędow swoich
dzieci, ale wręc podbija bębenek. Moi znajomi naprawdę tłumacza dzieciom, że
one nie powinny mieszać się z "byle kim". Wcale nie sądzę, ze dzieci są
bezmózgowe, ale patrząc na wielu moich znajomych, rodziców starszych już
dzieci, mam niejakie wrazenie, że rodzice za dużo tego rozumu nie mają.
Parokrotnie cytowałam już - ale może powtorzę - wypowiedzi dwojga moich
znajomych. Jedno dziecko w prywatnej zakonnej szkole, drugie na Bednarskiej.
Wypowiedź piwrwsza "Posłałam syna do prywatnej szkoły, bo w publicznej czepiały
sie go jakieś dzieci z byle jakich rodzin, pewnie chciały sobie dzięki niemu
poprawić stopnie, przepisać lekcje na przerwach, bo co takie dzieci moga same
wiedzieć". Dialog drugi "Z kim przyjaźni się Twoje dziecko?- Z Markiem i
Adasiem -A kim są ich rodzice? -Nie mam pojęcia. -Jak możesz, przeciez to moga
być dzieci hydraulika? -No to co? - Czego nauczy się twoej dziecko od dziecka
hydraulika? -No wiesz! -Moze masz rację, w podstawówce to jeszcze nie problem,
ale przeciez w wyższych klasach koledzy powinny być na jakims poziomie
intelektualnym, a nie z byle jakich rodzin."
Daję słowo, obie rozmowy są w 100% autentyczne.
I ja się boję w szkolach niepublicznych takich rodziców znacznie bardziej, niz
dzieci w szkołach publicznych.

[agatka_s]

verdano, ale to o czym piszesz jest przejawem braku kultury i chamstwa
poprostu. Takie dzieci (a moze lepiej powiedziec dzieci takich rodzicow)
niezaleznie do jakiej szkoly beda chodzic, zostana nauczone takich zachowan, i
to nie przez to ze chodza do szkoly A czy B, ale dlatego ze rodzice im
przekazuja taki komunikat. One nawet jesli by chodzily do szkoly prowadzonej
przez najskromniejszy zakon zebraczy wychowane zostana na bufonow.

Taki komunikat przekazuja ludzie niekulturalni, zakompleksieni, ograniczeni , z
bardzo waskimi horyzontami i to kompletnie niezaleznie czy dobrze czy zle
sytuowani. Jesli rodzice takimi kategoriami rozumuja to niestety dziecko musi
miec potwornie twardy i prosty kregoslup aby pozostac "w pionie".

Ja chyba nie chcialabym miec takich znajomych i pewnie bym nie miala, bo ja
zazwyczaj dosyc asertywnie mowie co mysle o takim traktowaniu innych (vide inny
watek w ktorym ktoras z czytelniczej jako synonim dolu spolecznego podawala
osoby pracujace "na kasie" w Tesco)-pewnie od razu dosyc ironicznie wykpilabym
dobre samopoczucie jednej czy drugiej pani ktora zaserwowalaby mi taki tekst.

Nie zgodze sie ze wsrod osob posylajacych dzieci do szkol spolecznych jest
wiecej chamow niz wsrod osob posylajacych dzieci do szkol publicznych. Sorry,
naprawde tak nie jest !!

[verdana]

Niestety, to nie jest chamstwo... To efekt wychowania w zamkniętej enklawie, to
co zostało tym ludziom wpojone już w dzieciństwie (jesteśmy częścią "lepszego"
towarzystwa) i zostało w nich. To bardzo mili, uprzejmi ludzie, którzy nawet
nie zdają sobie sprawy, ze są uprzedzeni. I jednak ich dzieci w szkolach
publicznych nauczyłyby się (jako ludzie, jak slusznie twierdzisz, myślący)
innych postaw.
Wbrew pozorom, to nie sa ludzie zakompleksieni, biedni, przeciwnie. Tylko oni
po prostu nie znaja nic, poza swoim środowiskiem. A obracali się naprawde w
wyjatkowo porzadnym, przyzwoitym, intelektualnym kręgu. Mowiono im, zeby
uwazali, bo poza tym kregiem sa rózni ludzie, tylko tu mogą czuć się
bezpiecznie. Tylko tu znajdą zrozumienie, podobnych do siebie i uczciwych
ludzi - a dookola świat nie jest dobry. Oni naprawde szanują ślusarza czy
hydraulika, tylko nie wyobrażaja sobie, ze dziecko ślusarza czy hydraulika moze
mieć równie dobrych rodziców, jak oni sami, mieć równie dobre warunki w domu -
i być zdolniejsze od ich dziecka. I boją się, boja się "złych domow", "zlych
dzieci" - a te dzieci sa wszedzie poza ich kregiem. To nie jest nietypowe
rozumowanie dla rodziców uczniów szkół niepublicznych.
I właśnie dlatego, ze znam ich bardzo dobrze i nawet lubię - to inteligentni,
oczytani, nie goniący za kasą ludzie, tylko tacy "elitarni", delikatni,
przekonani o tym, że dzieci trzeba chronioć przed nieznanym światem, zrobię co
się da, by moje dziecko nie nabyło w dziecinstwie żadnych snobizmów.

[agatka_s]

Ja takich ludzi nie znam.

Owszem znam ludzi ktorym zwyczajnie sodowka do glowy uderzyla i zachowuja sie z
mojego punktu widzenia poprostu smiesznie (czasem zreszta sobie z nich jaja
robimy wsrod znajomych, bo znamy goscia od lat a tu nagle hooop i babelki),
znam ludzi ktorzy nagle dorobili sie duzych pieniedzy i nadzwyczajniej im
odbilo (szajba totalna !!!), znam ludzi ktorzy poprostu generalnie sa
beznadziejni a pogarda dla innych to jeden z objawow tej beznadziejnosci,
zawsze tacy byli i tych toleruje bo musze zazwyczaj ale ich nie powazam.

Nie znam ludzi ktorzy sa mili sympatyczni i maja dobrze poukladane w glowie a
dla ktorych istotne jest czy ich dziecko przyjazni sie z synem profesora czy
hydraylika. No niestety takie podejscie wedlug mnie dyskwalifikuje kogos.

A zeby bylo ciekawiej , to do jasnej ciasnej , dzieci hydraulikow coraz
czesciej laduja w szkolach spolecznych i prywatnych.

Tak nawet zaczelam sobie myslec gdzie pracuja rodzice kolegow syna z klasy z
podworka i powiem szczerze ze poza jednym przypadkiem gdzie mama kolegi z
podworka to tez moja byla kolezanka z pracy i poza jednym przypadkiem gdzie
mama kolezanki ujawnila sie ze ma zaklad poligraficzny-bo pomagala szkole
drukujac cos za darmo-to ja zupelnie nie wiem kim sa rodzice mojego dziecka, o
nie przepraszam wiem jeszcze ze mama kolegi od Porshe ma butik-wiem bo jak mi
syn o tym Porshe powiedzial to ja instynktownie zapytalam "a co jego mama robi
ze stac ja na Porshe ?-no dobra przyznaje sie bez bicia !!!!

Gdyby tak na to patrzec to nie wiem czy dzieci kobiety co ma geszeft
poligraficzny i handlary z butiku to byloby najlepsze towarzystwo dla dzieci
tych twoich znajomych....

[kasiapfk]

agatka, to jest nas dwie. Ja też TAKICH ludzi nie znam.
przychodzi mi do głowy: czyżbym była też w jakimś sensie "elitą" nieznajacą
chamów i bufonów? i czy mój snobizm jest lepszy? na pewno społęcznie
akceptowany, ale czy lepszy?

[paula_paulina_10]

Witajcie w klubie.

[paula_paulina_10]

Verdano, ludzie są rózni. Jedni snobistyczni - i jest im z tym dobrze, inni
snobujący się na snobów itd.itp.
Ja naprawdę nie widzę niczego złego, że są ludzie, którzy nie chcą swoim,
podkreślam swoim, dzieciom pokazywać ciemnej strony świata. Że posyłają je do
szkół "elitarnych", zamkniętych. W końcu, że nie chcą, aby ich dzieci
przyjaźniły się z dziecmi z innego świata - mniej zamożnego, uboższego
intelektualnie.
Podobnie jak nie widzę niczego złego, że są matki, które chcą pokazać swoim,
podkreślam, swoim dzieciom, świat w róznych barwach. Niech za młodu zetkną się
z biedą, chuligaństwem, przemocą, patologią, bogactwem itp.
Każda postawa, każdy model wychowania ma swoje i wady i zalety. Tak samo jak
szkoły publiczne i niepubliczne - patrz wątek o Raszyńskiej. Jednym uczniom i
ich rodzicom odpowiada jeddno, innym drugie. Ważne, żeby dzieci o określonym
stopniu wrażliwości nie pchać w środowisko, w którym czują się źle.
Są osoby piętnujące jedynaków, przypinające im opinie egoistów, są osoby
uważające, że do szkół niepublicznych chodzą tylko snoby. I jedno i drugie
twierdzenie jest nieprawdziwe i krzywdzące.
Jestem za tolerancją i złotym środkiem. Moje dziecko jest w szkole publicznej.
Nie rejonowej, nie pierwszej z brzegu, ale takiej, do której trafiają uczniowie
z rejonu. Dodam rejonu nie najciekawszego. Ze względu na specyfikę klasy nie ma
w niej dzieci rodziców z hm jak by to nazwać, nazwę roboczo "dołów
społecznych". I chyba po troszę się z tego cieszę.
Tak samo jak ja nie znajdę wspólnego języka z osobą rózniącą się w sposób
zasadniczy poziomem wykształcenia czy pozycją społeczną. I nieważne czy będzie
ona wyższa czy niższa od mojej.

[zgagusia]

mam syna w szkole prywatnej - w sumie tak wyszlo, nie bede tu opisywac jak i
dlaczego tam trafil
Chce napisac jakie mialabym obawy zwiazane z poslaniem dziecka do szkoly
publicznej i nie sa one wziete z sufitu, w obu sytuacjach sama sie swego czasu
znalazlam
jak juz to ktos wczesniej napisal w publicznej klasie kroluje przecietnosc -
nie trudno sie wybic. Wystarczy byc zdolnym - wszystko co w programie nauczania
przychodzi smiesznie latwo, wlasciwie bez zadnego wkladu pracy a nauczyciele sa
takim uczniem zachwyceni. Po kilku latach nabiera sie przekonania o wlasnej
wyzszosci czy wrecz geniuszu (bo tak sie wypada na tle klasy czy szkoly). Ja
mialam to szczescie ze dotarlam w szkole podstawowej w VII klasie do finalu
ogolnopolskiego konkursu w danaj dziedzinie - i porownujac sie z konkurentami
przezyalm szok I dziekuje Bogu ze otrzezwienie nie przyszlo za pozno. Znam
kilka osob ktore ciut za pozno sprowadzono na ziemie i ktore, pelne
rozgoryczenia i zalu, skonczyly marnie. W szkole prywatnej oczywiscie nie
wszystkie dzieci tez sa zdolne - ale przynajmniej nie ma dzieci zaniedbanych
przez rodzicow (w sensie edukacji). W szkole mojego syna wszystkie dzieci od
poczatku I klasy czytaly, po m-cu wszystkie plynnie czytaly. Czyli ta
umiejetnosc byla norma. W publicznej szkole do ktorej chodzi jego kuzynka tylko
ona jedna potrafila czytac, liczyla tez niezle - pani sila rzeczy czesto dawala
jej odczuc ze jest najlepsza (stawial ja za wzor innym dzieciom, chwalila
itp.). Teraz jest w II klasie i juz sie uwaza za najlepsza na swiecie
II sprawa to nauka jezykow. W publicznej szkole poziom na ogol jest niski.
Mozna dziecko poslac na dodatkowe lekcje. Tylko to doprowadzi do tego ze
dziecko ktore bedzie bardzo do przodu dzieki prywatnym lekcjom bedzie sie
nudzilo na tych obowiazkowych w szkole. Sam kiedys dostawalam szalu gdy na
lekacjach ini dukali pierwsze slowa w kolko takie same ja juz biegle znalam
jezyk.
Zaznaczam ze to o czym pisze na pewno nie dotyczy wszystkich szkol czy klas -
ale moze tak byc.

Aga

[mrs_robinson]

Ja zabralam syna z podstawowki spolecznej(bardzo wysoko stojacej w rankinagach)
do szkoly panstwowej.Wszystko jest tu na plus w szkole panstwowej.

Wyzszy poziom nauczycieli,wyzszy poziom nauczania,wyzszy poziom
rodzicow,bardziej inteligentne,mniej roszczeniowe dzieci.Co oczywiscie bardzo
ciekawe nasza szkola stoi nizej w tzw. rankingach..Bardzo duzo zajec
pozalekcyjnych,wiecej-ciekawiej prowadzonych- kolek zainteresowan.

Syn sie tutaj swietnie rozinal,zaczal przynosic swietne oceny, wybiera sie do
najbardziej renomowanego gimnazjum (oczywiscie panstwowego) i sadze,ze sie tam
dostanie bez problemow.

Sadze,ze eduakcja prywatna(i spoleczna)w Polsce odbiega jeszcze daleko od
standardow chocby europejskich,jest to wyrzucanie pieniedzy i zaluje,ze tych
kilkudziesieciu tysiecy nie odlozylismy mu na studia zagraniczne,na ktore sie
syn wybiera.
Mysle aczkolwiek,ze jedyny wyjatek w Warszawie to byc moze liceum na
Bednarskiej,gdzie moj kreatywny syn pewnie czulby sie jak ryba w wodzie.Uwazam
jak verdana,ze moge to rozwazyc od liceum,a gimnazjum -publiczne.
Znam wiele szkol prywatnych i spolecznych w Warszawie, wsrod znajomych (ludzie
na poziomie ,czesto o znacznych zasobach potfela)i obserwuje wsrod nich odwrot
od edukacji niepublicznej.Co mnie cieszy.

[reszka2]

Kiedy tak czytam peany na cześć waszych podstawówek państwowych, na zmianę ze
wzdraganiem się na podstawówki inne niż państwowe (które posądzane są o
wszystko, począwszy od izolacji! społecznej uczniów, aż do odpowiedzialności za
sodomię i gomorię niemalże, natomiast w dziedzinie nauczania tamże królują dwie
opinie – że oceny dostaje się za darmo, bez wysiłku, „za czesne”, lub dla
odmiany dzieci tam są wpychane w kierat wyścigu szczurów i pakowane wiedzą jak
wielkanocne gęsi) to mam ochotę zapytać – skoro jest tak dobrze, to dlaczego
jest tak źle? Generalnie rzecz biorąc.

Bo z waszych opowieści o państwowych podstawówkach nietrudno wyobrazić sobie te
szkoły jako krainę mlekiem i miodem płynącą, wszechnice wiedzy wszelakiej i
ogólnie przedsionek raju.

Ośmielam się powątpiewać w ten rodzaj generalizacji, z racji ogólnych wyników
oświaty na poziomie podstawowym w Polsce, jak i opinii osób z otoczenia,
zarówno w kraju jak i zagranicy, które w odległości do 5 lat wstecz wysłały
swoje dzieci do podstawówek najrozmaitszych.

Polska podstawówka jest generalnie beznadziejnym przypadkiem, jeśli chodzi o
możliwość reanimacji.
Dlaczego?
Mysle że najlepiej odpowie na to pytanie artykuł z Polityki, który pozwole
sobie tutaj zacytować niemal w całości.
*****
Paradoksem polskiego szkolnictwa jest to, że wyzwala ono aktywność i energię
twórczą na dwóch krańcowych piętrach edukacji: w przedszkolu, gdzie dziecko
zaspokaja swoją pierwszą ciekawość, i na studiach, gdzie zaspokaja ostatnią.
Przeładowana podstawówka oducza stawiania pytań, gimnazjum ma kłopoty z własną
tożsamością, nie wiadomo wciąż, czy ma być rozwiniętą i przedłużoną
podstawówką, czy zaproszeniem do liceum, w tym zaś z kolei w błyskawicznym
tempie próbuje się posklejać to, co porozpadało się wcześniej i równocześnie
jakoś przygotować do matury.


Grzech pierwszy: konserwatyzm

To, co miało być podstawową zaletą reformy, stało się jej przekleństwem.
Postanowiono, że programy – w przeciwieństwie do obowiązujących niegdyś – będą
charakteryzować się bardzo dużą ogólnością, ich szczegółowe treści mają być
wypełniane przez szkołę. Takie założenie miało dać nauczycielom swobodę w
konstruowaniu zajęć lekcyjnych, wyzwolić ich pasje twórcze i sprawić, by
uczniowie szczególnie zainteresowani jakąś problematyką mogli mieć także wpływ
na przebieg lekcji. Jednak i jedni, i drudzy często czują się tak, jakby
zostali wrzuceni na głęboką wodę: w miejsce szkolnej twórczości i aktywności
wkroczył chaos i zagubienie.

W istocie każdy musi radzić sobie sam z podstawami nauczania tyleż
szlachetnymi, co ogólnikowymi. Oto wśród celów edukacyjnych, realizowanych na
lekcjach języka polskiego w gimnazjum, wyróżniono „uczenie istnienia w
kulturze, przede wszystkim w jej wymiarze symbolicznym i aksjologicznym, tak by
stała się wewnętrzną i osobistą własnością młodego człowieka”. Równie daleko
sięgają twórcy podstawy programowej geografii. Nie dość więc, że chodzi o
prezentowanie „wiedzy geograficznej w życiu”, ale wręcz od gimnazjalistów
wymaga się „przewidywania zmian w przyrodzie i w działaniach ludzi na podstawie
nabytych informacji”. W wysokie tony uderza podstawa programu wychowania
obywatelskiego. Tu 15-latek ma stać się świadom „istnienia obowiązków wobec
własnej ojczyzny, w tym w szczególności obowiązku jej obrony oraz dbałości o
jej imię”.

Kłopot zaczyna się wtedy, gdy przychodzi do konkretów. Nauczyciel języka
polskiego ma do wyboru, na poziomie gimnazjum, 23 podręczniki zatwierdzone
przez ministerstwo. Taką samą liczbę mają jego koledzy uczący matematyki.
Również spośród około 20 podręczników do tych dwóch przedmiotów można wybierać
na poziomie liceum. Wszelkie rekordy bije zapewne informatyka dla
gimnazjalistów: tu naliczyliśmy aż 27 podręczników.

Żaden nauczyciel nie ma czasu, by przejrzeć wszystkie tytuły i dostosować
odpowiedni do poziomu uczniów, trudno też stawiać rodziców pod ścianą i zmuszać
do kupowania kilku podręczników do tego samego przedmiotu, skoro – jak
informował GUS – jednej ósmej polskich rodzin nie stać było w 2003 r. na zakup
nowych szkolnych książek. Wielość możliwości najczęściej okazała się zgubna: w
natłoku propozycji zdecydowana większość wybiera metody sprawdzone – takie,
jakimi sama była uczona i jakimi uczy przez lata. Nic dziwnego, że w przypadku
podręcznika do języka polskiego dla licealistów konkurencję bije na głowę (mówi
się o 110 tys. egzemplarzy) „Pamiętajcie o ogrodach” – książka stworzona przez
cenionych uczonych z Uniwersytetu Warszawskiego – gdzie wszystko jest po
bożemu, epoka literacka po epoce. – Ogromną siłą tego podręcznika jest jego moc
psychologiczna – wyjaśnia jeden z metodyków nauczania. – Nauczyciel z taką
książką czuje się bezpiecznie i trudno, by został zaskoczony czymś ze strony
uczniów.

Z innymi przedmiotami jest podobnie: – W biologii także istnieje pokusa, by
tłumaczyć tak, jak tego sami się uczyliśmy – mówi Dorota Fiett z warszawskiego
liceum społecznego. – I często dzieje się tak, że pantofelek okazuje się
ważniejszy od łańcucha DNA, a to, czy coś tam ma nibynóżki czy rzęski,
istotniejsze od problemów współczesnej genetyki, a i tak głównym punktem
programu okazuje się systematyka bezkręgowców.

W szkole – przyznaje to wielu dydaktyków – rutyna wciąż dominuje nad próbami
samodzielnego, aktywnego i twórczego realizowania tematów. – We współczesnych
szkołach europejskich duży nacisk, przynajmniej w zakresie przedmiotów
przyrodniczych, kładzie się na projekty tworzone przez uczniów – dodaje Dorota
Fiett. – I w naszej szkole wymyśliliśmy taki właśnie dzień, gdy każdy ma 20
minut na zaprezentowanie swojego tematu. Jedna z dziewczyn zajęła się na
przykład płazami i gadami w sklepach zoologicznych, tym, skąd one są
przywożone, jakie są regulacje prawne. Ktoś inny opracował temat: „Wąż w
kulturze”, a jeszcze inny uczeń na chemię przygotował wystąpienie na temat
kamienia filozoficznego.

Każdy autor programu akcentuje bowiem potrzebę samodzielnego myślenia i
działania jako podstawową umiejętność we współczesnym świecie. I tak na
lekcjach polskiego licealista powinien „rozpoznawać akty mowy i ich intencje”,
czyli tym samym nauczyć się, jak zachowywać się i zjednywać słuchaczy w
sytuacjach publicznych. Realia nie nadążają za podręcznikami: – Byłem z
uczniami na międzynarodowym wyjeździe – opowiada polonista. – Przyjechali tam
także Francuzi i Niemcy. I po czym można było poznać Polaków? Po tym, że
milczeli, bo nie wiedzieli, jak znaleźć się w takiej sytuacji i jak poradzić
sobie z paraliżującym stresem.

– Znamiennym świadectwem tego, co dzieje się we współczesnej szkole, jest
wyrugowanie filozofii jako przedmiotu, który miał być jednym ze znaków
rozpoznawczych nowej matury – mówi Krystyna Starczewska, dyrektor zespołu szkół
społecznych w Warszawie. – A przecież każdy 16–19-latek burzy się na
oczywistość świata i każdy po trosze jest filozofem. Pytani o filozofię
urzędnicy MENiS twierdzą, że do tego przedmiotu nie ma opracowanych standardów
egzaminacyjnych. – To oczywista nieprawda – replikuje Starczewska – takie
standardy były opracowane i uczniowie choćby w ubiegłym roku mieli możliwość
zdawania tego przedmiotu. Ważnego, bo ukazującego, jaka myśl i jaki duch
przyświecał danym czasom.


Grzech drugi: schematyzm

Zamiast refleksyjności mamy więc wciąż zakuwanie i sztampę. Owszem, polski
licealista wie, nad jaką rzeką leży Rzym albo Paryż, zna budowę anatomiczną
płazów i czytał, powiedzmy, „Cierpienia młodego Wertera”, tyle że szkoła to
niekoniecznie miejsce, które uczyć m

część 2.

[reszka2]

Grzech drugi: schematyzm

Zamiast refleksyjności mamy więc wciąż zakuwanie i sztampę. Owszem, polski
licealista wie, nad jaką rzeką leży Rzym albo Paryż, zna budowę anatomiczną
płazów i czytał, powiedzmy, „Cierpienia młodego Wertera”, tyle że szkoła to
niekoniecznie miejsce, które uczyć ma wiedzy przydatnej w quizach lub
teleturniejach. Gdy przychodzi do zadań wymagających nie tyle odtwórczości, ile
samodzielności, okazuje się, że nasi uczniowie wypadają wyjątkowo kiepsko.

Ten niedostatek ujawnia się w sposób rażący w testach porównawczych z
rówieśnikami z innych państw. Znakiem tych problemów były wyniki, jakie
piętnastolatki z Polski uzyskiwały na tle swoich rówieśników z 32 krajów w
większości należących do Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD).
Wypadliśmy źle: na początku trzeciej dziesiątki, osiągając wyniki nie tylko
odbiegające od liderów – Finlandii czy Korei – ale także grubo poniżej
średniej. Wnioski były oczywiste: nasi uczniowie potrafią przeczytać tekst, ale
już ni w ząb go nie rozumieją, a nie rozumieją, bo nie są tego uczeni.
Międzynarodowy Program Oceny Umiejętności Uczniów (PISA) pokazywał także, że
młodzi Polacy na bakier są z matematyką (osiągnęliśmy wynik 470 punktów,
podczas gdy najlepsi, Japończycy – 557) i zdolnościami myślenia naukowego.

Tendencje te wydają się, niestety, trwałe. Badania przeprowadzone 5 lat temu
przez prof. Ireneusza Białeckiego, koordynatora programu PISA w Polsce,
pokazywały, że jedna trzecia licealistów nie potrafiła przemnożyć 121 przez
121. I tu diagnoza była jasna: z matematyką jest podobnie jak z rozumieniem
tekstów – zapamiętuje się formułki, ale nie potrafi zastosować ich w praktyce.
Szwankuje matematyka stosowana na co dzień i umiejętność szacunkowych obliczeń,
podobnie jak rozumienie prostych komunikatów.

Urzędnicy ministerialni zdają się bagatelizować te wyniki. Jeden z nich mówi,
że badania prowadzone były w latach 1999–2000, a więc gdy szkoła była jeszcze
przed reformą. – Teraz byłoby znacznie lepiej – pociesza. Jednak zarówno
ubiegłoroczne egzaminy pisane na koniec podstawówki, jak i sprawdziany
gimnazjalne wskazywały, że tam, gdzie chodzi o wiedzę przetworzoną, nasi
uczniowie są po prostu słabi, a na obszarach Polski północnej i zachodniej
poziom tej indolencji jest wyjątkowo dramatyczny.


Grzech trzeci: wojskowy dryl

Opowieść gimnazjalisty: – Moi rodzice przeprowadzili się do Warszawy i zapisali
mnie do szkoły społecznej. Tu jest zupełnie inaczej niż tam, gdzie uczyłem się
wcześniej. Nauczyciele są uchwytni po lekcjach, rodzice mają do nich telefony
komórkowe, w drugą stronę też łatwo się można skontaktować. Aha, i przede
wszystkim tam, gdzie uczyłem się wcześniej, drzwi do pokoju nauczycielskiego
miały klamkę. Jedną. Od środka.

Pokój z jedną klamką jest całkiem niezłą metaforą polskiej szkoły. To nie
nauczyciel jest tu dla ucznia, temu ostatniemu można okazać wprawdzie
zainteresowanie, ale nie przesadzajmy: reguły gry są jasne. W szkole obowiązuje
hierarchia według wojskowego wzoru, a między bajki można włożyć opowieści o
szkolnej wspólnocie. Ten wojskowy dryl odzwierciedla się w systemie
kształcenia: nauczyciel przekazuje wiedzę, egzekwuje ją i wprowadza porządek, a
uczeń wypełnia jego polecenia.

Opublikowany w 2002 r. kolejny raport OECD nie pozostawia złudzeń. O tym, że
polski nauczyciel zainteresowany jest edukacją każdego ucznia, przekonanych
było 38 proc. piętnastolatków. Gorsze opinie nauczyciele zebrali jedynie w
Korei i Włoszech. O tym, że nasz nauczyciel często lub zawsze pomaga nam w
nauce, przekonana była jedna trzecia Polaków, gdy średnia wśród krajów OECD
wynosiła 57 proc., a w Wielkiej Brytanii i Szwecji przekraczała 75 proc.
Pozazdrościć można Australijczykom, Kanadyjczykom czy Duńczykom: tam co
najmniej dwie trzecie badanych deklarowało, że nauczyciele uczą ich dopóty,
dopóki nie przekonają się, że oporny delikwent rozumie, o co chodzi. Podobną
opinię wyraziło 43 proc. naszych piętnastolatków. Jednym jednak możemy się
pochwalić: polska szkoła znajduje się na drugim miejscu pod względem
dyscypliny, porządku oraz posłuchu i tego obrazu nie zmącą nawet głośne
ubiegłoroczne przypadki znęcania się młodzieży nad pedagogami w Toruniu czy
Poznaniu. Układ sił w szkole jest bowiem zgoła inny i to nauczyciel ma o wiele
więcej możliwości, także subtelnych, by wywrzeć odpowiednią presję na swoich
wychowanków.

W naszym systemie oświaty wiele wymaga się od uczniów, mało oferując w zamian.
Przyczyny takiego stanu są oczywiste. – Nauczycieli nie uczy się, jak mają
uczyć. I nie uczy się, że nauczyciel to taki zawód, w którym nie zaznasz
spokoju: sam uczysz się przez całe życie – jasno stwierdza jeden z metodyków
języka polskiego z Uniwersytetu Warszawskiego.

Ale ten sam wykładowca akademicki dodaje, że między studentami, którzy
przychodzą do niego teraz na zajęcia, a tymi sprzed kilku lat widać różnicę: –
W połowie lat 90. najczęściej chodziło o to, by zdobyć papiery umożliwiające
pracę w szkole. Teraz studenci są bardziej świadomi swoich wyborów: wielu z
nich przychodzi, bo po prostu wie, że chcą w przyszłości uprawiać zawód
nauczyciela. I jest to bez wątpienia pocieszające, bowiem to właśnie ta
generacja wkrótce będzie decydować o obliczu polskiej szkoły.

Póki co jednak trzeba wskazywać na konsekwencje szkolnej musztry, która nie
idzie w parze z troską o jakość kształcenia. Takim przykrym następstwem jest
choćby rozwinięty rynek korepetycji: aż 15 proc. naszych piętnastolatków
korzysta z tej formy dokształcania i ten wynik, po Hiszpanii, daje nam drugie
miejsce w Europie. Tymczasem średnia w krajach OECD jest dwukrotnie niższa.

Istnieją wreszcie implikacje psychologiczne, których lekceważyć też nie można. –
W wielu środowiskach, zwłaszcza poza dużymi ośrodkami uniwersyteckimi,
nauczyciel to zawód wciąż prestiżowy – opowiada jeden z byłych pedagogów. – Tam
kolosalne znaczenie ma to, że jest to stabilny fach, na państwowym. I że –
jeśli nie zachowuje się ekstrawagancko – jest się praktycznie nieusuwalnym ze
stanowiska. To poczucie pewności, mimo marnych nawet pensji, utwierdza wielu w
przekonaniu, że to właśnie nauczyciel ma zawsze rację. I tu drzwi pokoju
nauczycielskiego, z jedną klamką od środka, się zatrzaskują.


Grzech czwarty: nuda

Opowieść licealistki: – Na lekcjach polskiego normą były sprawdziany ze
znajomości lektur. Trzeba było wiedzieć, na jakiej zastawie jadają w „Panu
Tadeuszu” albo jakie rośliny opisała Orzeszkowa w arcynudnym „Nad Niemnem”.
Jakby to miało jakieś znaczenie. Dziwnie też motywowano do przeczytania tych
beznadziejnych „Chłopów”. Pani powiedziała, że im więcej przeczytamy tomów, tym
lepsza będzie ocena. Nie lepiej na innych przedmiotach. – Na muzyce – opowiada
gimnazjalista – uczyliśmy się o kompozytorach, epoka po epoce. Na ogół zresztą
na sucho, więc takiego Liszta czy Wagnera nigdy tam nie słyszałem. Kiedyś
zaproponowaliśmy, że przyniesiemy jakąś płytę hiphopową i opowiemy, jak się
robi taką muzykę. To pan powiedział, że żadnych prymitywów i wulgaryzmów nie
będzie słuchał.

Sami nauczyciele mówią, że polska szkoła jest nudna, sztucznie, po staremu
przeładowana przedmiotami. Standardem w liceach jest to, że na przykład w
klasie o profilu humanistycznym przez trzy lata trzeba, po 3–4 godziny w
tygodniu, wkuwać matematykę, którą wielu traktuje jako dopust boży. Normą jest
także i to, że każdy uczy swojego: sytuacje, gdzie przedmioty są ze sobą
zintegrowane i stanowią przemyślaną ofertę dydaktyczną, ciągle budzą
zdziwienie. A przecież w przypadku tego nieszczęsnego hip hopu można by przy
okazji opowiedzieć o tekście, jego tematyce, rytmie, o społecznej

[reszka2]

Grzech czwarty: nuda

Opowieść licealistki: – Na lekcjach polskiego normą były sprawdziany ze
znajomości lektur. Trzeba było wiedzieć, na jakiej zastawie jadają w „Panu
Tadeuszu” albo jakie rośliny opisała Orzeszkowa w arcynudnym „Nad Niemnem”.
Jakby to miało jakieś znaczenie. Dziwnie też motywowano do przeczytania tych
beznadziejnych „Chłopów”. Pani powiedziała, że im więcej przeczytamy tomów, tym
lepsza będzie ocena. Nie lepiej na innych przedmiotach. – Na muzyce – opowiada
gimnazjalista – uczyliśmy się o kompozytorach, epoka po epoce. Na ogół zresztą
na sucho, więc takiego Liszta czy Wagnera nigdy tam nie słyszałem. Kiedyś
zaproponowaliśmy, że przyniesiemy jakąś płytę hiphopową i opowiemy, jak się
robi taką muzykę. To pan powiedział, że żadnych prymitywów i wulgaryzmów nie
będzie słuchał.

Sami nauczyciele mówią, że polska szkoła jest nudna, sztucznie, po staremu
przeładowana przedmiotami. Standardem w liceach jest to, że na przykład w
klasie o profilu humanistycznym przez trzy lata trzeba, po 3–4 godziny w
tygodniu, wkuwać matematykę, którą wielu traktuje jako dopust boży. Normą jest
także i to, że każdy uczy swojego: sytuacje, gdzie przedmioty są ze sobą
zintegrowane i stanowią przemyślaną ofertę dydaktyczną, ciągle budzą
zdziwienie. A przecież w przypadku tego nieszczęsnego hip hopu można by przy
okazji opowiedzieć o tekście, jego tematyce, rytmie, o społecznej otoczce.

– Mój syn – opowiada informatyk z Poznania – przez kilka lat uczył się w szkole
w Finlandii. Tam, przynajmniej raz na semestr, organizowane były dni sportu,
przy czym tamtejsze wychowanie fizyczne ukierunkowane jest tak, by uczeń
rozumiał, na czym polega fair play i gra w zespole. U nas przeżył szok, gdy na
sprawdzianie, tak jak ja wiele lat wcześniej, musiał rzucać piłką lekarską, bo
to podobno czegoś dowodzi.

Nudą wieje także i tam, gdzie wprowadza się nowe przedmioty, pozornie krocząc z
duchem czasu. W jednym z warszawskich liceów wprowadzono podstawy
przedsiębiorczości. Brzmiało to atrakcyjnie, lecz jakie było rozczarowanie, gdy
przez cały rok nauczyciel uczył pisać na okrągło – skądinąd przydatne – listy
motywacyjne i CV. Na szczęście czasem nuda bywa wypierana przez groteskę: – Ja
też miałam przedsiębiorczość – mówi ubiegłoroczna maturzystka. – Przyszła uczyć
do szkoły pani, której firma zbankrutowała. I przez rok opowiadała nam, jak to
z mężem produkowała coś tam z plastiku, a potem jak ta firma upadła.

Obraz szkoły, choć dominują w nim ciemne tonacje, nie jest jednak jednobarwny.
Do jaśniejszych punktów należy zaliczyć bez wątpienia determinację, z jaką
wdraża się na wszystkich poziomach edukacji naukę języków obcych i próbuje
pozyskać nietanich przecież lektorów. Wystarczy spojrzeć na liceum: w myśl
rozporządzenia z 2001 r. na naukę dwóch języków nowożytnych przypada po 5
godzin. Największym pewnie osiągnięciem jest wprowadzenie informatyki do szkół,
choć poziom dostępu do dobrodziejstw Internetu jest w Polsce wciąż o wiele
niższy niż w innych krajach europejskich. Informatyki uczy się przy tym nie
tylko w gimnazjum i liceum, ale istnieją także książki do nauki dla
najmłodszych, takie jak choćby „Przygoda z komputerem” dla III klasy
podstawówki. Dodać do tego trzeba i to, że zarówno posłowie koalicji rządzącej,
jak i opozycji byli zgodni, by obniżyć podatek VAT na komputery dla szkół i
zwiększyć wydatki z budżetu państwa na pracownie informatyczne.

Także i w innych przypadkach dokonują się zmiany: niezwykle ważne jest
zwiększenie liczby godzin przeznaczonych na wychowanie fizyczne (do czterech),
jakkolwiek same zajęcia bywają już siermiężne. Gdzieniegdzie pojawiają się też
nowe przedmioty, takie jak psychologia. Taka, która pokazywałaby nie tyle
doktryny i teorie, ale wskazywała na zastosowania praktyczne: jak poradzić
sobie ze stresem, jak się skoncentrować, jak negocjować z rodzicami, na czym
polega trening interpersonalny. Innymi słowy: uczyłaby tego, co niezbędne w
życiu społecznym. Także ekonomia niekoniecznie bywa tak groteskowa, jak w
cytowanej opinii jednej z uczennic. Tyle że ten przedmiot znów należy sprzęgnąć
z życiem i wymóc na uczniach, by na przykład sami sprawdzili, jak funkcjonuje
lokalny, osiedlowy sklep.

To wszystko jednak pieśń przyszłości. Na razie nudy jest więcej niż atrakcji. I
nie koniec na tym, do starych kłopotów dołączyły bowiem i nowe.


Grzech piąty: sprzedajność

Opowieść autora podręczników szkolnych: – Jestem nowym nazwiskiem na rynku
podręcznikowym. Sprzedaliśmy około 60–70 tys. egzemplarzy, przemnóżmy to przez
trzy lata i robi się bestseller. To oczywiście żart, ale sprzedaję tyle co
Katarzyna Grochola.

W tym żarcie tkwi jednak poważna refleksja: szkoła stała się biznesem i to
urynkowienie uderza w obie strony: uczniów i nauczycieli. Ci ostatni – od
nauczyciela mianowanego po dyplomowanego – uczestniczą w rozmaitych imprezach,
by zdobyć awans zawodowy. Dziś bowiem decyduje o nim nie egzamin i kompetencje,
lecz teczka z bibliografią tzw. spotkań metodycznych. – Powiem to wbrew sobie,
ale to prawda – mówi pracownik potentata na rynku wydawnictw szkolnych. –
Większość wydawców cynicznie i wulgarnie wykorzystuje tę sytuację i organizuje
spotkania, które mają w gruncie rzeczy charakter promocji własnego tytułu. W
Polsce postawiono na ilość, nie zaś na jakość kształcenia nauczycieli, tak
wynika z szacunków ministerstwa, które oblicza, że w ostatnich trzech latach
zorganizowano ponad 127 tys. spotkań dokształcających zawodowo, przy czym
liczby z roku na rok rosną (w 2003 r. zanotowano 48 tys. tzw. form szkolenia
zawodowego). Ale szkolny biznes uderza także w uczniów. Teraz, jak nigdy
wcześniej, polska szkoła owładnięta jest obsesją rozmaitych rankingów, które
to – jak się sądzi – decydują o jakości kształcenia. Podstawowym kryterium
dydaktycznych kompetencji staje się tzw. zdawalność, a więc pułap osiągany
przez uczniów na egzaminach. – Ta testomania robi się nieznośna – mówi Krystyna
Starczewska. – Ona uśrednia wyniki. Nie wyłapie tych, którzy nic nie umieją, a
wytnie takich, co myślą oryginalnie.


Grzech szósty: bałagan

Z pozoru w naszej oświacie dokonał się znaczący postęp. W ciągu ostatnich
dziesięciu lat liczba liceów zwiększyła się o ponad 100 proc. Co ważne, niemal
dwukrotnie – do 34 proc. – zwiększył się w tym czasie tzw. współczynnik
skolaryzacji, a to znaczy, że ponad jedna trzecia młodzieży uczy się w
ogólniakach. Zmiany dokonują się także w mentalności uczniów. Ubiegłoroczne
sondaże wskazywały na przykład, że aż 75 proc. młodzieży wiejskiej deklaruje
chęć podjęcia studiów.

A jednak, mimo postępu, lista niedoróbek i błędów popełnionych w ostatnich
latach jest spora. Jedną z pierwszych decyzji minister Krystyny Łybackiej,
jesienią 2001 r., było wstrzymanie prac nad nową maturą i przesunięcie jej z
roku 2002 na 2005. A właśnie ten egzamin – mimo licznych wad – miał zerwać ze
starymi nawykami szkoły odtwórczej i przeciążonej faktografią w każdej
dziedzinie. Maturę mieli oceniać niezależni eksperci. Tymczasem ustalono, że w
komisji takiej będzie dyrektor szkoły, co zasadę bezstronności czyni co
najmniej wątpliwą, a ponadto zaniechano kształcenia okręgowych egzaminatorów. W
MENiS nie mówi się o tym wprost, ale ponoć zabrakło pieniędzy i teraz cała
nadzieja w Unii.

Zasadnicze obiekcje budzi także reforma na poziomie gimnazjów. W założeniach
wprowadzenie dodatkowego szczebla między podstawówką a liceum miało sprawić, że
kontrola nad 13–16-latkami, a więc młodzieżą w tzw. trudnym wieku, będzie
pełniejsza. Zdecydowana większość gimnazjów powstała jednak przy szkołach
podstawowych. – Ef

cześć 3

[reszka2]

Grzech szósty: bałagan

Z pozoru w naszej oświacie dokonał się znaczący postęp. W ciągu ostatnich
dziesięciu lat liczba liceów zwiększyła się o ponad 100 proc. Co ważne, niemal
dwukrotnie – do 34 proc. – zwiększył się w tym czasie tzw. współczynnik
skolaryzacji, a to znaczy, że ponad jedna trzecia młodzieży uczy się w
ogólniakach. Zmiany dokonują się także w mentalności uczniów. Ubiegłoroczne
sondaże wskazywały na przykład, że aż 75 proc. młodzieży wiejskiej deklaruje
chęć podjęcia studiów.

A jednak, mimo postępu, lista niedoróbek i błędów popełnionych w ostatnich
latach jest spora. Jedną z pierwszych decyzji minister Krystyny Łybackiej,
jesienią 2001 r., było wstrzymanie prac nad nową maturą i przesunięcie jej z
roku 2002 na 2005. A właśnie ten egzamin – mimo licznych wad – miał zerwać ze
starymi nawykami szkoły odtwórczej i przeciążonej faktografią w każdej
dziedzinie. Maturę mieli oceniać niezależni eksperci. Tymczasem ustalono, że w
komisji takiej będzie dyrektor szkoły, co zasadę bezstronności czyni co
najmniej wątpliwą, a ponadto zaniechano kształcenia okręgowych egzaminatorów. W
MENiS nie mówi się o tym wprost, ale ponoć zabrakło pieniędzy i teraz cała
nadzieja w Unii.

Zasadnicze obiekcje budzi także reforma na poziomie gimnazjów. W założeniach
wprowadzenie dodatkowego szczebla między podstawówką a liceum miało sprawić, że
kontrola nad 13–16-latkami, a więc młodzieżą w tzw. trudnym wieku, będzie
pełniejsza. Zdecydowana większość gimnazjów powstała jednak przy szkołach
podstawowych. – Efekt psychologiczny jest taki – mówi psycholog szkolny – że
hodujemy w podstawówkach wyrośniętą młodzież i to o rok dłużej niż poprzednio.
Szczęśliwi nie są także nauczyciele w liceach. – Mamy trzy lata – argumentują –
na wyrównanie zaległości. A od przyszłego roku, gdy matura ustna będzie w
kwietniu, zostanie nam tak naprawdę tylko pięć semestrów. A gdzie tu miejsce na
pracę wychowawczą?

Dodajmy do tego bałagan, który towarzyszył dwa lata temu egzaminom
pogimnazjalnym, gdy zdesperowani i zdezorientowani rodzice zapisywali dzieci do
kilkunastu nawet liceów, katastrofalny pomysł minister Łybackiej, by wskrzesić
i promować naukę w zawodówkach, które najlepiej, by stały się jak najszybciej
wspomnieniem, a także niewiedzę ministerialnych urzędników o programach
nauczania w innych krajach Unii i beztroskę w kwestii międzynarodowej matury, a
otrzymamy mapę chaosu w dużej skali.


Grzech siódmy: oderwanie od rzeczywistości

Opowieść ojca licealisty: – Osłupiałem, gdy zobaczyłem, że mój syn uczy się na
zajęcia z techniki. Zdębiałem jeszcze bardziej, gdy okazało się, że uczy się on
budowy silnika dwusuwowego, bo taki mieli w pracowni. Gdy ja kończyłem szkołę,
to zrobiłem w niej i maturę, i prawo jazdy, i za to będę wdzięczny do końca
życia. Głównym zarzutem wobec polskiej szkoły jest jednak to, że panicznie
brzydzi się ona rzeczywistości. Widać to nie tylko po tym, czego i jak się
uczy, ale i po tym, co się pomija.

– Uczyć skutecznie wiedzy o nowoczesnym społeczeństwie trzeba w środowisku,
które jest nowoczesne, współczesna polska szkoła przypomina zaś duchem
organizacyjnym – z nielicznymi wyjątkami – koszary – mówi politolog Radosław
Markowski. – Specyfika nauczania tego przedmiotu polega na tym, że o ile nie
każdy zostaje biologiem, fizykiem czy chemikiem, to każdy zostaje obywatelem.
Przedmiot ten jednak niesłusznie jest traktowany marginalnie. Niemała w tym
zasługa nudnie i nietrafnie pisanych podręczników, w których odbija się
głębokie przekonanie ich autorów, że wiedza o społeczeństwie to głównie wiedza
o państwie i prawie, a więc pomija się w nich choćby ekonomię polityczną czy
zagadnienia psychologii politycznej.

Na inną lukę często chętnie wskazują poloniści, gdy skarżą się, że został
zerwany tradycyjny kod kulturowy. Licealiści bowiem czytają mało, a jeśli już,
to coś, o czym właśnie głośno. Ale z drugiej strony – dodają dydaktycy – są
nieprawdopodobnie kompetentni w sprawach filmu czy telewizji. Tymczasem w
naszych programach nie doświadczymy ani pożądanego filmoznawstwa, ani
nowoczesnej wiedzy o środkach komunikowania. Wzorów światowych jest w tej
dziedzinie wiele: wystarczy popatrzeć choćby na znakomite kursy wiedzy o
mediach dla młodzieży w Norwegii czy Niemczech.

Przykład niemiecki – gdzie od 2000 r., gdy tamtejsi uczniowie słabo wypadli w
teście PISA, toczy się narodowa debata o szkole – także i w innych obszarach
jest do wykorzystania. Specyfiką tamtejszego systemu jest dziś daleko posunięta
specjalizacja. U nas, głównie w szkołach społecznych, dzieje się podobnie.
Program danego przedmiotu może być w nich realizowany w wariancie rozszerzonym,
ogólnym lub zawężonym. W tym ostatnim przypadku zajęcia odbywają się na sesji
wyjazdowej i to załatwia naukę pozorowaną przez cały rok.

Aż wierzyć się nie chce, że MENiS nie interesuje się maturami międzynarodowymi
(International Baccalaureate Diploma Programme), zostawiając ich organizację i
starania o akredytację szkołom. – Rzeczywiście – przyznaje Andrzej Śliwka,
naczelnik departamentu współpracy międzynarodowej – nie gromadzimy programów
nauczania w innych krajach, bo są one bardzo zróżnicowane, zaś w przypadku
matury międzynarodowej szkoły mają swoich koordynatorów. Tymczasem można
przewidywać, że właśnie IB, jak w skrócie nazywa się ten egzamin, stanie się
szybko konkurencją dla tradycyjnej, narodowej matury, choćby ze względu na
unijne wędrówki rodziców i ich dzieci. Wiele elementów IB, świadczących o
nowoczesnym sposobie nauczania, warto by przeszczepić do polskiego systemu. W
przypadku matury międzynarodowej nacisk kładzie się na systematyczność i
samodzielność uczenia: aż około 30 proc. punktów maturalnych zdobywa się nie na
samych egzaminach, lecz podczas poprzedzających je dwóch lat edukacji. Ważnym
zadaniem – wykonywanym z przedmiotów przyrodniczych – jest stworzenie
samodzielnego projektu: od przyjęcia założeń i wyszukania literatury
przedmiotu, poprzez eksperyment, po końcowe wnioski.

I wreszcie najciekawszą może częścią IB, którą łatwo by – gdyby tylko się
chciało – przenieść do matury polskiej, jest tzw. CAS: Creativity, Action,
Service. Pierwszy element obejmuje przedstawienie własnych doświadczeń
społecznych: od robienia gazetki po grę w zespole rockowym. Activity odnosi się
do doświadczeń sportowych, Service zaś do działań społecznych na rzecz innych.
Bez wątpienia właśnie ta część matury międzynarodowej pokazuje istotę
nowoczesnej szkoły, która uczy, jak aktywnie uczestniczyć w życiu społecznym.

Akces unijny stwarza możliwość takich obserwacji i porównań jak nigdy dotąd,
niezbędnych choćby po to, by dokończyć reformę oświaty. Szkopuł w tym, że
słuchając przedstawicieli MENiS trudno dociec, jak powinien – ich zdaniem –
wyglądać jej docelowy model. Tymczasem taka dyskusja, jaka powinna odbyć się u
nas, toczy się nie tylko w Niemczech, ale także od dwóch lat w Danii. Wydaje
się, że to właśnie model skandynawski, ze względu na jego wysoką jakość,
powinien być szczególnie pilnie obserwowany. – Samodzielność uczniów,
motywujący system ocen, serdeczne stosunki między młodzieżą a nauczycielami
wyróżniają bez wątpienia tamte szkoły – opowiada Bogusława Sochacka, dyrektor
Instytutu Kultury Duńskiej. – Może poziom wiedzy gotowej, faktograficznej nie
jest taki jak u nas, ale jest coś w zamian: w szkole uczy się pracy zespołowej
i twórczej zarazem.

Uczeń duński potrafi odnaleźć się w grupie, dyskutować, przedstawić założenia
swojej pracy, wreszcie, na poziomie naszego gimnazjum, wybiera ścieżkę
językową, humanistyczną lub matematyczno-przyrodniczą. I właśnie specjalizacja
wydaje się tym cen

mój komentarz

[reszka2]

W przeciwieństwie do verdany, która nie potrafi sobie wyobrazic, że szkołę
niepaństwową jest w stanie opuścić ktos normalny, a nie bliżej nieokreslony
snob, niedouczony (na skutek zakupu wiedzy przez czesne) lub dla odmiany
napakowany wiedzą ( w ramach wyścigu szczurów, rzecz jasna), ja wierzę w to, że
istnieją zarówno dobre jak i beznadziejne podstawówki państwowe, prywatne i
społeczne.
Znam dzieci, które przeszły z państwowej podstawówki do społecznego gimnazjum
ze świadectwem z paskiem i szóstkami z góry do dołu, a w pierwszych tygodniach
z płaczem weryfikowały wartość tych ocen, bo jednak tam sie wymaga myslenia,
projektowania, a nie wpałczania na izust, co bywa szokiem.
Znam i takie, które wracały do rejonowych podstawówek, z różnych względów.

Jednak z wiekszym prawdopodobieństwem w szkole społecznej znajdzie sie ekipe,
której chce sie chcieć.
Ciekawe dlaczego.

[blessyou1]

POKÓJ Z JEDNĄ KLAMKĄ czyli pokój nauczycielski!
To moje najbardziej wyraziste wspomnienie z podstawówki (państwowej) mojej
corki.
Ileż to razy stałam przed tymi drzwiami podczas przerwy, kiedy musiałam być w
szkole albo we własnych sprawach albo klasowych (jako mama z tzw trójki
klasowej byłam częstym gościem) Musiałam cierpliwie poczekać, aby zapytać
jakiegos przebiegającego nauczyciela "Czy mogę poprosic panią XYZ?" a potem
rozmawiać wśród wrzasku. Na korytarzu oczywiście - wstęp do sanktuarium
wzbroniony.
Dlatego pierwsze wizyty w społecznym gimnazjum były dla mnie szokiem. Bo tam
pokój nauczycielski ma drzwi otwarte szeroko, w środku nauczyciele rozmawuają z
uczniami albo z rodzicami. Nauczyciel pijący kawę lub jedzący kanapkę to chyba
normalny widok, to nie są czynności tak intymne aby je ukrywać?

W państwowych szkołach funkcjonuje po prostu tradycja - nie mieć z uczniami i
rodzicami więcej kontaktów niż to niezbędne.
Dlaczego w szkołach społecznych widać na przerwach nauczycieli otoczonych
dzieciakami i rozmawiających z nimi z widoczną przyjemnością?
Czy różnice w zarobkach mogą być jedyną przyczyną tego że jedni nauczyciele
lubią dzieci a inni nie?

[agatka_s]

ja pracuje w branzy uslug juz ponad 15 lat, jak zczynalam moj szef Anglik z
wieloletnim doswiadczeniem pracy z klientami , polecil nam mlodym adeptom
powiesic sobie nad biurkiem (trawestujac verdane z innego postu: nad lozkiem)
taki tekst: To dzieki naszym klientom stac mnie na wakacje, na kupno samochodu
nowe DVD... (tekst byl mniej wiecej w ten desen, po angielsku i ciut
dowcipniejszy ale sens byl mniej wiecej ten sam).

Mysle ze kazdy nauczyciel ze szkoly publicznej, tak co drugi dzien powinien jak
mantre powtarzac sobie: to dzieki naszym uczniom i ich rodzicom stac mnie na ...

Mysle ze to jest bolaczka polskich szkol publicznych, mimo setek reform, zmian
prawa, konferencji, artykulow itp itd bez zmiany mentalnosci ze szkola jest dla
uczniow i ich rodzicow i tylko dziekim nim nauczyciele i caly personel ma
prace, i wszystko powinno byc tak zorganizowane zeby to im "klientom" szkoly
bylo dobrze ,to niestety malo sie zmieni.

Prosze mnie dobrze zrozumiec ja nie krytykuje nauczycieli, ja krytykuje
mentalnosc polskiej szkoly. To tak jak kiedys bylo w firmach panstwowych,
nawet jesli tam pracowaly jednostki ktore byly OK, to cala "mentalnosc" tych
firm byla nastawiona zamiast "frontem do klienta" to "d..pa"-no i
tak "du...nie" to wszystko dzialalo. Mysle ze polska szkola podstawowa (bo juz
np liceum mam wrazenie ciut lepiej dziala) pozostalo jeszcze w dawnej epoce,
gdzie to klient ma sie dostosowywac do firmy a nie na odwrot.

Ten pokoj nauczycielski tu przywolany, to taki symbol mentalnosci polskiej
szkoly: zamkniete drzwi, nauczyciel pan i wladca rozdajacy zycie lub smierc....

Taki obraz wylania sie z wielu postow z tego forum, gdzie okazuje sie jak
bardzo trudno czasem jakis banalny problem rozwiazac, choc czasem wystarczyloby
choc ciut zyczliwosci i zwyklej empatii-ale niestety zamiast tego jest
biurokracja i czesto powolywanie sie na jakies malo zyciowe przepisy. Ja sama
przekonalam sie ze z wiekszoscia problemow tu opisywanych nie mialam
doczynienia i czesto okazywalo sie ze nie mialam bo moje dziecko chodzi do
szkoly spolecznej, gdzie jakies zjawisko poprostu nie ma szansy wystapic (np
zebrania organizowane w godzinach kiedy zwykli ludzie zazwyczaj pracuja).

Powtorze raz jeszcze: szkola spoleczna to nie jakas idylla, gdzie wszystko jest
super-ma swoje za uszami tez. Ale logistycznie to napewno takie szkoly sa
lepiej zorganizowane i dostosowane do potrzeb dzieci i rodzicow. I ja komus kto
ceni sobie taki komfort taka szkole polecam.

Pozdrawiam

Do reszki 2

[rycerzowa]

Każdy rodzic chciałby dla dziecka jak najlepiej, stąd dyskusja na temat "szkoła
państwowa czy prywatna". Osoby doświadczone wiedzą,że w życiu rzadko ma się do
czynienia z wyborem dobre-złe. Zwykle jest tak,że jak coś zyskujesz, to
jednocześnie co innego tracisz. Trzeba zatem mieć świadomość, z czym się taki
czy inny wybór wiąże, aby bilans w ogóle wykazał jakiś zysk , i aby nie był to
zysk osiągnięty zbyt wysokim kosztem.

To nie jest dyskusja z tezą, że szkoła państwowa jest bardzo dobra, czemu
cytowany artykuł miał zadać kłam.
1. Szkoła państwowa jaka jest, każdy widzi, i niejednokrotnie na łamach forum
wyrażaliśmy na jej temat swoje zdanie.
2. Nie jest prawdą, że tylko polska państwowa szkoła jest taka beznadziejna.
To samo pisze się również o amerykańskim systemie edukacji (katastrofa), jak i o
zachodnioeuropejskim (głęboki kryzys). Ponieważ mam rodzinę w Danii, mogę
powiedzieć, że zachwyty autorów artykułu nad duńską szkołą są przesadzone, gdyż
oni (Duńczycy) śpiewają w tym chórze absolutnie unisono.

Pytanie - co robić? Walczyć przynajmniej z absurdami, walczyć o zasadniczą
reformę systemu, czy zabrać swojego dzieciaka do prywatnej placówki, w nadziei,
że się mu zapewni lepszą przyszłość?
Jeszcze kilka lat temu wydawało się, że należy polecać to ostatnie rozwiązanie,
że "głosowanie nogami" jest najlepsze.
Teraz już nie ma ( przynajmniej ja nie mam) tej pewności.

Ot, takie drobiazgi:
Ciągle najlepsze są państwowe uczelnie.
Ciągle najlepsze są państwowe licea.
Najwięcej procentowo olimpijczyków jest w państwowych szkołach, również
podstawowych.
Pojawiło się niespodziewanie zjawisko lekceważenia dzieci i młodzieży z
prywatnych szkół przez tych z państwowych: "ten jest głupek albo psychol, on do
prywatnej chodzi, wiesz".

Tak więc rodzice powinni się zastanowić, czy pragnąc dla dziecka lepiej, nie
robią mu czasem niedźwiedziej przysługi, czy nie zmniejszają jego życiowych szans.
Pamiętacie "Ziele na kraterze" i dyskusje Wańkowicza z małżonką o wyborze szkoły
dla córek?
Pisarza było stać na każdą szkołę, ale pragnął, by ukochane córki chodziły do
zwykłej "pepeesiackej" szkoły na Żoliborzu. Ta szkoła miała dać im m.in.
"twardość", o której wiedział,że będzie dziewczynom potrzebna, bo rozumiał,jak
zmienia się świat.
Wszystkim rodzicom, którzy mają teraz podobne problemy, polecam powrót do tej
lektury.

[blessyou1]

W szkołach społecznych traktuje się wszystkich uczniów jednakowo ( bo wszyscy
płacą)
Stosunek do ucznia jest przyjazny niezależnie od wyników.
Przekaz jest następujący: MOŻESZ BYC SOBĄ A MY CIĘ I TAK LUBIMY BO JESTES
WARTOŚCIOWY.
W szkołach państwowych uczeń dowiaduje się najczęściej LUBIMY CIĘ TYLKO JESLI
JESTES DOBRYM UCZNIEM
I na tym polega być może parcie na sukces i większa ilość olimpijczyków w
państwowych. Bo tylko taki uczeń cieszy się życzliwością nauczycieli który
szkole przysparza chwały
Zresztą nie ilość olimpijczyków świadczy o szkole tylko to jak przygotowany
jest KAZDY uczeń nawet słabszy.
Niestety nie dowiemy się jaką decyzję podjąłby Wańkowicz dzisiaj, kiedy realia
są inne i inna nieco rola szkoły. Zresztą jesli owa "twardość" miałaby byc
oosiągnięta w parze ze znudzeniem, zniechęceniem i utratą wiary we własne
możliwości to ani Wańkowicz ani nikt inny nie życzyłby chyba tego własnemu
dziecku.

[verdana]

No, wybacz, ale argumnent "Traktujemy wszystkich uczniów jednakowo, bo wszyscy
placa" - jest dla mnie argumentem najbardziej miażdżącym PRZECIW szkole
platnej, jaki udalo mi się usłyszeć przez ostatnie pare lat.
Traktujemy dzieci tak samo, niezależnie od ich zasług, zachowania, wkladu
pracy - dlatego ze rodzice za to płacą? Lubimy Cie bo dajesz kasę?
Nie!!!!! Mam slowo daje, lepsze mniemanie o szkołach prywatnych i społecznych.
I wiesz co? Chyba jednak nadmiernie demonizujesz szkoły panstwowe. Moje dziecko
nie jest dobrym uczniem. I mimo to jest w szkole lubiane i bardzo dobrze
traktowane.

[blessyou1]

Bo akurat tak zinterpretowałaś moje słowa, jak chciałaś. Ja do wzmianki o
płaceniu dodałam uśmiech, bo było to trochę żartobliwe (miało być przynajmniej)

Nie demonizuję szkół państwowych. Piszę tylko w oparciu o własne doświadczenia
(ty również)
Ja byłam bardzo dobrą uczennicą. Moja córka była bardzo dobrą uczennicą.
Widziałam to wyrażnie, jak zupełnie inne nastawienie mają nauczyciele do
drobnych wybryków takich uczniów, do ich potknięć.
Uczeń mało zdolny, choćby był grzeczny i spokojny rzadko słyszał miłe słowa od
nauczycieli i widział ich uśmiech. I to jest jedna z różnic między szkołą
publiczną i niepubliczną.
Nauczyciele w szkołach społecznych nie uśmiechają się za kasę.
Dzieje się tak prawdopodobie dlatego, że w tych szkołąch jest więcej
nauczycieli, którzy lubią dzieci i swoją pracę, maja prawdziwe powołanie i dużo
entuzjazmu.

W dyskusji kazdy przedstawia własny punkt widzenia, jeśli coś brzmi jak
uogólnienia to zazwyczj przypadkiem )) Ja naprawdę wiem, że istnieją dobre i
przyjazne państwowe szkoły i równie dobrzy nauczyciele.
Tylko ja i moi znajomi nie mieliśmy szcęścia aby na takich trafić. Ale z
internetu wiem, że są.

do rycerzowej

[reszka2]

Ja sobie zdaję sprawę, że zwłaszcza w dziedzinie liceów, że o uczelniach nie
wspomnę, w wiekszości prym wiodą placówki państwowe. I o ile przez najbliższe
10 lat nic się nie zmieni, to pewnie moje dziecko pójdzie do takiej właśnie,
jeśli będzie chciał.

Ale jestem tez świadoma tego, jak bardzo ważny jest pierwszy okres nauczania.
Ogólnie streściłabym to w twierdzeniu - to okres, kiedy dziecko ma pokochac
uczenie sie i nauczyć się uczyć. O ile sie rozpatrzyłam, to w mieście w ktorym
mieszkam, w licznych szkolach, które odwiedziłam, na pytanie jak to robią, żeby
dziecko pokochało naukę, paniom szczęki opadały do podłogi, po czym dostawałam
kilka frazesów o pracy z każdym dzieckiem. Ale nie były mi juz w stanie
odpowiedzieć jak to robią, jak motywują dzieci, jak wyrównuja ich szanse.
Odpowieź, zarówno ze sterony dyrekcji jak i rodziców dostałam ze szkoły
spłecznej. Widac, ze wiedzą o co chodzi. I dlatego moje dziecko pójdzie wlasnie
tam. Nie myśl sobie, że wolałabym żeby najbliższa rejonówka nie była właśnie ta
szkołą. Byłoby mi pod każdym względem wygodniej. Ale nie jest. Nie jest to
chyba zła szkoła- jest nijaka. I to mój najwięszky zarzut, nie licząc klas,
które w tej chwili - na początku zapisów - wiadomo, że będą liczyć 30 ucZniów.

Olimpijczycy nie sa miarą "dobroci" szkoły. To pojedyncze jednostki, którym
poświęca się więcej pracy, a pokorne cielęta siedzą w kącie. Wiem, bo byłam
olimpijczykiem w tzrech dziedzinach, i wiem, że czas który nauczycielka
poświecała mi, dla innych był stracony. I tak jest do dziś. A szkoła jest dla
wszystkich dzieci.

Ja nie porównywałabym czasów Wańkowicza z dzisiejszymi. Ba, nawet nie
ośmieliłabym sie porównac moich czasów z dzisiejszymi. Za moich czasów od
pierwszej klasy chodziłam z kluczem na szyi, od pierwszej klasy sama do szkoły.
Miasto może nie najwieksze, ale też nie wsioska. Było nas 42 w klasie, i
niektórzy do 3 nie potrafili czytać.
Dzisiaj szkoła jest inna, miasto jest inne i życie jest inne. Więc Wańkowic
raczej sie w grobie [przewraca, niż pochwala to co widać. A widać, to co widać.

[kasiapfk]

jednak z wykątkiem (proponuję dokłądniej sprawdzać rankingi) indeks absolwenta
psychologii SWPS stoi na 1 miejscu przed indeksem UW i UJ. To jest wyjątek, ale
oznacza,że przyzwyczailiśmy się baaardzo do "dobrobytu państwowej edukacji"
Jak jest na PW opiwada moja znajoma: matko kochana, gorzej już być nie może.
Student pierwszego roku na (z usmieszkiem zadane) pytanie: gdszie wydobywa ise
ALUMINIUM! odpowiada,że pewnie w Azji! to też poziom państwowych uczelni.
Oczywiście nie genearlizuję: PW ma wieeele świetnych kierunków! i jako
techniczna uczelnia jest na pewno w czołówce. tylko, że Polskiej, dodam...

[paula_paulina_10]

Społeczne? Prywatne? Publiczne? A może po prostu dobre albo złe? A może po
prostu "jakieś" z nerwem, nie szarobure, fajne? Takie, w których konkretne
dzieci czują się dobrze.
Jedną z podstawowych cech większości ludzi jest dążenie do przebywania z sobie
podobnymi. Nieważne jakimi, ale mającymi podobne zainteresowania, pasje, lęki,
wywodzącymi sie z podobnych środowisk itd.
Nie musi to dotyczyć wszystkich - dzieci Verdany mogą chcieć poznawac świat z
chuliganami, narkomanami, bardziej i mniej zdolnymi. I jest to ich prawo. Takie
przesłanie odebrały w domu, to podoba sie ich mamie. Co więcej - akceptuje ich
towarzysttwo i przyjmuje do wiadomości niebezpieczeństwa wynikające z tego
obcowania.
Inni rodzice, za pieniądze lub nie, chcą oszczędzić dzieciom poznawania innego
świata. Dla nich nie do pomyślenia jest, aby syn czy córka siedziała w jednej
ławce z dzieckiem bezrobotnego czy złodzieja odsiadującego wyrok. I też mają do
tego prawo.Jedni za to płacą wybierając szkoły niepubliczne, inni szukają
renomowanych szkół publicznych, w których prowadzona jest selekcja np. egzamin
z uzdolnień czy znajomości języka obcego lub matematyki. Tu podaję bliski mi
przykład Twardej.
Fakt, że dziecko chodzi do szkoły publicznej nie oznacza, że się zdemoralizuje
a niepublicznej, że wyrośnie na nieprzystosowanego snoba.
A patrząc na to jeszcze inaczej - to chyba lepiej, że do szkół niepublicznych
trafiają tacy, których mierzi "inny"- a do szkół publicznych tacy, którzy nie
muszą znosić upokorzeń związanych z np. brakiem kasy na kolejne imprezy.
I jeszcze o dążeniu podobnych do podobnych - w życiu dorosłym rzadko kto
przyjaźni się czy wiąże z ludźmi o krańcowo róznym stopniu wykształcenia czy
statusie materialnym. A jesli tak jest, to najczęściej nie na długo. Dlaczego
nie przeniesiemy tego na dzieci? One też coś wynoszą z domów, cos obserwują,
coś słyszą i widzą.
Zgadzam się, że uczelnie i licea państwowe są zwykle lepsze, ale wynika to z
jeszcze innych powodów.

[mysz56]

dokładnie!

[el_la]

Przestrzegam przed mysleniem, że tylko w szkołach publicznych dziecko zetknie
sie z narkomanem, dzieckiem złodzieja czy mordercy. Tylko będą to narkomani
majacy dostep do lepszych narkotyków, zlodzieje większej skali a nie bułki w
spożywczaku czy dzieci czlonków mafii. Nie pozna natomiast dzieci pary
nauczycielskiej czy lekarzy, żyjących z państwowej posady, że o innych zawodach
nie wspomnę. Dużymi pieniędzmi dysponują niekoniecznie ludzie inteligentni,
wykształceni czy wrażliwi, chyba najbogatszym człowiekiem,którego znam jest
właściciel olbrzymiej firmy logistycznej + sieci masarni + klubu piłkarskiego +
czegoś tam jeszcze - po zawodówce samochodowej. Dzieci chowa na młode książątka
i wierzcie mi, nie chodzą one "z hołotą" do szkół państwowych, o nie! I jeszcze
z córki mam nadzieję, że będą ludzie, bo jest nieglupia, pracowita i ma
naturalny kregoslup moralny tak syn, młodzieniec lat 14, ma wypasiony motor,
problemy z narkotykami i świte kolegów, którzy sa na jego każde skinienie. Nauka
go nie nteresuje bo wszak bedzie dziedzicem.

[blessyou1]

Za często dyskusja zbacza w kierunku "z kim się dziecko zetknie" w tej czy
innej szkole.
Nie rozumiem takiego traktowania szkoły jako miejsca gdzie dziecko wyrabia w
sobie "twardość" bądź "elitarność"

Do szkoły nie chodzi się w celach towarzyskich. Najważniejsza jest edukacja. O
tym właśnie pisze reszka_2 w swoich postach. Zgadzam się z każdym jej słowem.

Ja byłam rozczarowana państwową podstawówką, ale nie z powodu dzieci tylko
nauczycieli. Nie przeszkadzają mi dzieci dozorczyni ani hydraulika ani
alkoholika.
Przeszkadzają mi źli nauczyciele i cały ten system który to toleruje.
Gdybym miała porównać możliwości intelektualne mojej córki do kapitału, a
szkołę do banku - to każdego roku miałam wrażenie, że dostaję w czerwcu mniej
niż włożyłam we wrześniu. Mniej zainteresowania, ambicji, ciekawości,
umiejętności uczenia się.
Dziecko w złej szkole nie tylko nie rozwija swoich talentów ale traci
jakąkolwek motywację. Takie postrzeganie szkoły jako miejsca beznadziejnego i
nudnego bardzo trudno zmienić. Dlatego każdy kolejny etap edukacji (gimnazjum,
liceum) to często "zjazd" nawet najlepszych uczniów.

[verdana]

Tak? Duzo człowiek pamięta z gimnazjum czy liceum? Niewiele... A znajomosci
trwają czesto cale zycie.

[blessyou1]

Zgoda. Ale to nie jest jedyny powód chodzenia do szkoły.
A w szkole wazne jest to czego uczy a także JAK uczy.

[agatka_s]

o rany...

Verdano niemalze szczycisz sie tym ze twoje dzieci przyjaznia sie z
chuliganami, palacymi papierosy i cieszysz sie ze ucza sie odmawiac i poznaja
prawdziwe zycie...

Dzieci w szkolach spolecznych przyjaznia sie z mlodymi snobami, no i tez ucza
sie "odmawiac" (choc moze nie papierosow)....


Moze to twarde zycie do ktorego chcial swoje corki przygotowac Wankowicz, dzis
nie znajduje sie wsrod proletariatu a wsrod gowniarzy z komorkami za 1000 zl,
spedzajacymi wakacje na Kubie. To jest dopiero wyzwanie dla mlodego czlowieka
nie dac sie zwariowac, nie zostac "bananowa mlodzieza"...

No coz z takimi tez trzeba umiec wspolzyc (bo przed nimi nie ochronisz swoich
dzieci towarzystwem w szkole publicznej) nie tylko z chuligankami.


Nie myslalas o tym w ten sposob ? Ja oczywiscie ironizuje, ale mysle ze twoje
postrzeganie szkol spolecznych i ludzi ktorzy tam swoje pociechy posylaja jest
jakies skrzywione i takie znow dostosowane do okreslonej tezy (ktora
potwierdzaja twoi znajomi jak zwykle...).


Naprawde nie wiem czym socjalizowanie sie z mlodym chuliganem ma byc dla
mlodego czlowieka lepsze niz socjalizowanie sie z rozpuszczonym smarkaczem....
(choc to jest uproszczenie z ktorym sie nie zgadzam !!! ale ktore nam tu jakis
juz czas serwujesz, wiec zalozmy ze nawet tak jest: szkola publiczna/szkola
prywatna to wybor miedzy towarzystwem dzieci hydraulika a dziecmi snobow)

[blessyou1]

Ciekawa jestem czy dziecko verdany za 10 lat nadal będzie przyjaźnić sie z tym
samym chuliganem...

[verdana]

Nie, moje dziecko (córka dla przykładu) po 10 latach przyjaźni sie z
- córka alkoholików, dziewczyna niezwykle zdolna, ktora nie mogla iść na wyższa
uczelnie, bo musi zarabiac i placic rodzicom za utrzymanie. jest w szkole
pomaturalnej
- z dziewczyną, która studije zaocznie, bo rodzice uwazaja, ze studia
to "fanaberia" i nie dali zgody na studia dzienne
- z dziewczyną po prywatnej szkole katolickiej, ktorej hobby jest kaligrafia,
gra na harfie i ktora nigdy nie chodzi w spodniach, bo dziewczynie nie przystoi
(autentyczne...)
- no i z bardzo typowymi dziećmi "z dobrych rodzin", ale to już znajomosci
uczelniane.
Czyli, nie da się ukryć, ma wybor znajomosci z różnych środowisk.
Syn, człek mało towarzyski, ku waszemu zdumieniu - po szkole prywatnej- nie
utrzymuje absolutnie żadnych znajomosci z kolegami z klasy. Byli to ludzie
raczej średnio inteligentni i srednio uczciwi, choc nawet mili. Na swojej
uczelni, także - proszę trzymać się krzeseł - prywatnej, ma troche znajomosci,
z ktorych jest zadowolony.

[agatka_s]

verdana napisała:

> Nie, moje dziecko (córka dla przykładu) po 10 latach przyjaźni sie z
> - córka alkoholików, dziewczyna niezwykle zdolna, ktora nie mogla iść na
wyższa
>
> uczelnie, bo musi zarabiac i placic rodzicom za utrzymanie. jest w szkole
> pomaturalnej
> - z dziewczyną, która studije zaocznie, bo rodzice uwazaja, ze studia
> to "fanaberia" i nie dali zgody na studia dzienne
> - z dziewczyną po prywatnej szkole katolickiej, ktorej hobby jest kaligrafia,
> gra na harfie i ktora nigdy nie chodzi w spodniach, bo dziewczynie nie
przystoi
>
> (autentyczne...)
> - no i z bardzo typowymi dziećmi "z dobrych rodzin", ale to już znajomosci
> uczelniane.
> Czyli, nie da się ukryć, ma wybor znajomosci z różnych środowisk.
> Syn, człek mało towarzyski, ku waszemu zdumieniu - po szkole prywatnej- nie
> utrzymuje absolutnie żadnych znajomosci z kolegami z klasy. Byli to ludzie
> raczej średnio inteligentni i srednio uczciwi, choc nawet mili. Na swojej
> uczelni, także - proszę trzymać się krzeseł - prywatnej, ma troche
znajomosci,
> z ktorych jest zadowolony.


no ale czego to dowodzi ? (jesli mialo cos dowodzic)

[verdana]

Dowodzi tego, ze moja córka przyjaźni się z osobami, ktorych nie mialaby w
zaden sposób szns spotkać w szkole prywatnej. Że zna pewne problemy, o ktorych
dzieci ze szkół prywatnych tylko slyszały czy czytały - i to akurat w wybranym
przez nia zawodzie jest istotne.
A mlodziez z prywatnej szkoly mojego syna nie nadawała się do utrzymywania
kontaktow towarzyskich - więc bywaja i takie szkoly niepubliczne, ktore
gromaczą niemal wyłacznie mlodziez trudną i z problemami (tak, na zadanie
odpowiadam, ze syn miescił sie w tej kategorii).

[paula_paulina_10]

Verdano, zapewniam Cię, że towarzystwo to nie tylko koledzy ze szkoły.
Żyję na tym świecie chyba nieco dłużej niz Twoja córka i o niektórych
problemach tylko słyszalam i czytałam. i co więcej - jestem zadowolona, że nie
było mi dane zetknąć sie z nimi osobiście.
Trudna i problemowa młodzież może być w szkoła i takich i takich. Z tym, że w
szkołach publicznych nikt sie nią nadmiernie nie przejmuje i raczej nie pomaga.
W szkołach niepublicznych jest jednak ktos taki, kto próbuje pomóc.
W szkołach publicznych są także dzieci z marginesu, w szkołach niepublicznych
raczej nie.
Problemy obu rodzajów szkół sa inne. Problemy młodziezy z tych szkół tez są
inne. I sposby radzenia sobie z nimi są inne.

[agatka_s]

moj syn "takich" kolegow ma w chorze-nie chce, aby to zabrzmialo dwuznacznie,
ale nawet malego zlodziejaszka spotkal, ktorego zreszta z choru wyrzucono bo
okradl swojego naj;lepszego kolege, wyrzucili nie za sama kradziez ale za
brniecie w klamstwa juz po. Tylko czego to dowodzi ???

A co do szkol prywatnych-dla dzieci "specjalnej" troski-OK poddaje sie-moze
takie i sa. Ja nie znam, bo ani ja ani nikt mi znany ich nigdy nie szukalam,
akurat wszystkie szkoly ktorymi sie kiedykolwiek interesowalam i na poziomie
szkol podstawowych i teraz gimnazjum-to sa dobre szkoly (zarowno publiczne jak
i niepubliczne)-szkoly ktorym raczej zalezy na gromadzeniu dzieci zdolnych niz
tych z problemamai. Ale rzeczywiscie moze takie szkoly sa-OK przyjmuje to do
wiadomosci.


A co do wyboru szkoly- dla mnie najwazniejsi sa ludzie. Ja zamiast testu
misia, stosowalam test sekretariatu i woznej-dla mnie o "przyjaznosci" szkoly
swiadczy jej sekretariat i wozna. jesli w sekretariacie jest naburmuszona i
agresywna sekretarka to omijam taka szkole z daleka (tak odrzucilam 2
renomowane szkoly na Ursynowie, bo panie sekretarki potraktowaly mnie
delikatnie mowiac po chamsku). a wozna to zawsze najlepsze zrodlo wiadomosci,
jesli sie dobrze zagada to wozna od razu opowie o wszystkich problemach szkoly-
jesli wozna staje murem za szkola to mozna isc jak w dym.

[verdana]

O , test sekretarki tez stosowałam! W przedbiegach odpadły dwie renomowane
szkoły, z których do jednej córka sie dostała. W rezultacie moja corka
wybrala "gorsze" liceum zamiast lepszego - i okazalo się to doskonalym wyborem.

[paula_paulina_10]

El_lu, albo ja nieprecyzyjnie się wyraziłam, jesli tak to przepraszam, albo
opacznie zrozumiałas moje słowa.
W szkołach publicznych, a zwłaszcza klasach, do których nie ma selekcji, jest
duża szansa, że dziecko spotka się z całym przekrojem społeczeństwa: i
dzieckiem drobnego urzędnika, i naukowca pracującego za grosze, i
przedszkolanki i bezrobotnego i alkoholika i przestępcy. Wszystkich! Spotka się
także z dziećmi z pogranicza otępienia i bardzo zdolnymi. Rozchuliganionymi i
nadmiernie spolegliwymi.
Dzieci bezproblemowe i do tego lepiej uczące się, z tzw. dobrych domów często
bywają ofiarami kolegów będących na przeciwległych biegunach. Z zazdrości,
zawiści, niemocy. Nie każde dziecko jest na tyle silne, aby sobie z tym radzić.
Rozumiem rodziców kozłów ofiarnych, którzy po bardzo złych doświadczeniach ze
szkół publicznych zabierają tam, gdzie , może są patologie, ale inne. Gdzie
jest szansa, że nauczyciel dostrzeże zło, zwróci uwagę albo zaopiekuje się
dzieckiem nie dopuszczając do maltretowania.
Są dzieci o twardym usposobieniu, charakterze,charyzmatyczne, którym jest
obojętne czy obok siedzi "książątko" czy żebrak. Te dzieci, nawet z bardzo
dobrych domów, doskonale czują się w każdej szkole.
Jest jeszcze jedna grupa. Do nich nalezy mój syn. Wie czego chce, i wybierając
dla niego szkołe kierowaliśmy się jej ofertą, misją a nie tym kto jest
właścicielem.
W klasie mojego syna, ze względu na selekcję, nie ma dzieci z marginesu, w
innych rejonowych klasach - owszem są.

też do el_li

[blessyou1]

Dodam tylko, że w klasie mojej córki były dzieci nauczycieli, urzędników oraz
lekarzy. I chyba więcej w społecznych szkołach takich dzieci niż nowobogackich.

[rycerzowa]

Państwo Wańkowiczowie ostatecznie wysłali córki na pensję dla jak najlepiej
urodzonych panienek, bo tak życzyła sobie ich matka.
Widać od zawsze to jednak my, matki, decydujemy o wychowaniu dzieci.
Starsza Wańkowiczówna zginęła jak przysłowiowy brylant ( nie kamień) rzucony na
szaniec, młodsza - nie poradziła sobie jednak w USA. Bo tak oceniano fakt, że
prowadziła tam kurzą fermę, w dodatku bez sukcesów. Stany to nie jest świat dla
dobrze urodzonych panienek; ojciec to przewidział.

Dyskusja opiera się na założeniu, że szkoła uczy. Szkoła, czyli kto?
Nauczyciele? Wolne żarty.
Przypomnijcie sobie, kto z waszej klasy wybrał studia pedagogiczne. Z mojej -
najsłabsi intelektualnie. Z klasy moich dzieci też. Oni będą uczyć we
wszystkich szkołach, tych publicznych i tych nie.

O poziomie dziecka w szkole podstawowej decyduje dom, z którego dziecko pochodzi.
To dom uczy dziecko "kochać naukę", nie ma co liczyć na szkołę.
O poziomie szkoły średniej i wyższej decyduje poziom młodzieży, która się w niej
znalazła. Poziom intelektualny.
W tzw. najlepszych ogólniakach jest po prostu bardzo zdolna młodzież, a nie
wysoki poziom nauczania; tam nie ma żadnego nauczania.
Zdolna młodzież przychodzi tam , bo tam jest - bardzo zdolna młodzież.

Niewiele da zabranie dziecka z państwowej bezdusznej szkoły, skoro
najzdolniejsi uczniowie tam zostali. Bo przecież mówi się tak: "Posyłasz
dziecko do prywatnej szkoły? A co, ma jakieś kłopoty? Nie radzi sobie ?
Potrzeba mu specjalnej troski?"

[agatka_s]

no to ja mam totalnie inne doswiadczenia:

-szkola uczy i to wielu super rzeczy. Nie tylko szkola (bo i chor i kosciol i
pedagodzy na obozach i rodzina), ale ja rodzic bez szkoly nie bylabym w stanie
przekazac spoleczenstwu madrego i przydatnego czlowieka. Pierwszy przyklad z
brzegu moje dziecko zaczyna juz sobie radzic w niemieckim, ja umiem powiedziec
tylko "Heil Hitler", to kto go nauczyl...krasnoludki ???
-nauczyciele ktorych ja znam sa wspaniali, moze znowu mam szczescie, ale
zarozwno ci z ktorymi zetknelam sie w szkole publicznej jak i spolecznej to sa
naprawde fajni ludzie (jedni bardziej inni mnie sympatyczni ale naprawde OK).
Jestem im ogromnie wdzieczna bo bardzo mi pomagaja i ja widze tego efekty.
-nigdy by mi do glowy nie przyszlo ze jak dziecko chodzi do szkoly spolecznej-
prywatnej to jest to rownoznaczne ma problemy-Matko to chyba tylko moze byc
podyktowane zawiscia takie twierdzenie. Czyzby chodzenie do szkoly prywatnej
bylo jakims wstydem ? To chyba najbardziej naciagana teza z jak sie spotkalam.

No coz okazuje sie ze szkola spoleczna to zbiorowisko snobow i to nadodatek z
problemami, takich snobow specjalnej troski...Boszzzz

[paula_paulina_10]

Agatko, nie tylko niepubliczne szkoły dobrze uczą języków obcych. Mój syn po 5
latach nauki niemieckiego ( w tym 2 lata na Twardej) zdał ZD - poziom pomiędzy
B1 a B2 według Rady Europy.
Proponuję nie stwarzać obozów szkoły publiczne contra niepubliczne, a szkoły
dobre contra złe. I oby tych złych było jak najmniej.

[agatka_s]

a czy ja napisalam ze tylko niepubliczne dobrze ucza ??? gdzie ?

ja pisze ze szkoly ucza (versus teza rycerzowej ze tego nie robia, i ze to na
rodzicach spoczywa ten obowiazek) !!!.

Moje dziecko na 4,5 roku swojej edukacji szkolnej, 3 lata spedzilo w szkole
publicznej-ktora wedlug mnie bardzo wiele go nauczyla i w ktorej byli wspaniali
nauczyciele.

Ja nie uwazam ze szkola spoleczna jest lepsza z definicji (choc bywaja lepsze
od publicznych szkoly niepubliczne).


Natomiast troche jestem zdenerwowana jak usiluje sie mi wmowic ze szkola
spoleczna(prywatna) to miejsce gdzie sa sami snobi (snobowie ?), a potem
jeszcze sie dowiaduje ze do szkol spolecznych ida dzieci z problemami (albo ze
przynajmniej tak niesie wiesc gminna). Oba stwierdzenia sa rownie przykre co
nieprawdziwe. Tak samo jakby twierdzic ze do szkol publicznych chodzi sam
margines i to na dodatek rodzicow niewydolnych wychowawczo bo nie umieja sie
postarac i zapewnic dziecku lepszej (czytaj platnej) edukacji.

Obie proby zaszufladkowania szkol sa i rownie glupie i rownie przykre dla
dzieci i rodzicow obu.

Ja snobem nie jestem, a moje dziecko nie jest dzieckiem z problemami, tak samo
dobrze czulo sie w szkole publicznej jak teraz w spolecznej. Choc ja
stwierdzam obiektywnie (bo bylam rodzicem juz w 2 ze mnie w szkole spolecznej
jest milej i przyjemniej.

[verdana]

Moje dziecko w marnym państwowym liceum, ( w rankingu miejsce pomiedzy 40 a 60-
tym) nie tylko wiele się nauczyło, ale przede wszystkim "rozwinęło".
Dzięki zapalonym nauczycielom, a przede wszystkim nauczycielowi polskiego,
ktory kazał jej pisać i brac udzial w konkursach. Gdyby nie to, na pewno nigdy
b na taki pomysl nie wpadła.Po tej marnej, państwowej szkole dostala się, bez
korepetycji, na wszystkie wybrane kierunki studiów.
Ale to była specyficzna szkoła.

[rycerzowa]

Zatem powiadasz Agatko,że z jednej strony "snob" a z drugiej "specjalna troska"
to już jest wyraźne przegięcie?

[agatka_s]

"snob" i "specjalna troska"-sa to cytaty, pierwszy z postu verdany drugi z
twojego postu, wiec nie bardzo rozumiem co masz na mysli ?

Nie podobaja mi sie oba-jako synonim dziecka uczeszczajacego do szkoly
prywatnej (i to nie dlatego ze mam cos przeciwko dzieciom specjalnej troski, bo
nie mam, ale w kontekscie twojego postu to okreslenie bylo uzyte pejoratywnie,
choc w rzeczywistosci takie nie jest)

[rycerzowa]

Zatem mamy przykład nadużycia semantycznego.
Nie podejrzewaj mnie o podobne insynuacje.

Mówiąc poważnie:
1.Czy nigdy nie spotkałaś się ze zdziwionym pytaniem, że "takie zdolne dziecko
posyłasz do prywatnej szkoły"?
Rodzic, który bierze pod uwagę szkołę niepubliczną, powinien umieć na takie
pytanie odpowiedzieć i powinien zastanowić się, dlaczego w ogóle jest zadawane.

2.Oczywiście, że wszyscy nauczyciele w szkole uczą, ale pomyśl, ile twoje
dziecko zawdzięcza tobie - rozmowom, podróżom, lekturom.
Rodzic zatem nie powinien zakładać, że szkoła płatna zrobi za niego wszystko, bo
skoro płatna, to od tego jest. Tak czy owak dużo z siebie trzeba dziecku dać.
To właśnie miałam na myśli.

3.Przyznajesz, że w twoim przypadku zadecydowała "logistyka", czyli po prostu
fakt,że jest wygodnie i "sympatycznie".
Czasem ten argument (logistyka) jest decydujący, np. w przypadku rodzica
samotnego, czasem w szkole musi być "sympatycznie", bo dziecko jest nadwrażliwe.
Ale nie każdy jest w takiej sytuacji,że musi te aspekty brać pod uwagę.

Po prostu trzeba rozważyć wszystkie za i przeciw.

[agatka_s]

.Czy nigdy nie spotkałaś się ze zdziwionym pytaniem, że "takie zdolne dziecko
> posyłasz do prywatnej szkoły"?
> Rodzic, który bierze pod uwagę szkołę niepubliczną, powinien umieć na takie
> pytanie odpowiedzieć i powinien zastanowić się, dlaczego w ogóle jest
zadawane.
>

Nie wrecz odwrotnie, jak poslalam dziecko do szkoly publicznej to wiele osob
bylo zdziwionych "czemu nie do prywatnej" (co kolwiek mieli na mysli...).
Wsrod moich znajomych szkoly niepubliczne sa uwazane za lepsze (pod kazdym
wzgledem), i oczekuje sie ze rodzic do takiej szkoly dziecko bedzie chcial
poslac. Zupelnie szczerze nigdy, ale to nigdy nie spotkalam sie z takim
podejsciem o ktorynm ty piszesz do szkoly prywatnej (tzn raz rzeczywiscie jedna
mama zabrala chlopca ktory sobie ewidentnie nie radzil (to bylo w szkole
publicznej kiedy polaczono dzieci z roznych klas w trakcie otwierania nowej
szkoly) i poslala do szkoly prywatnej-to jest autentyczna sytuacja).

>
> 2.Oczywiście, że wszyscy nauczyciele w szkole uczą, ale pomyśl, ile twoje
> dziecko zawdzięcza tobie - rozmowom, podróżom, lekturom.
> Rodzic zatem nie powinien zakładać, że szkoła płatna zrobi za niego wszystko,
b
> o
> skoro płatna, to od tego jest. Tak czy owak dużo z siebie trzeba dziecku dać.
> To właśnie miałam na myśli.
>


No OK, ale tyle samo mozna dac od siebie jak dziecko chodzi do szkoly
publicznej jak i niedopublicznej. Chodzenie do jakiejs szkoly nie ogranicza
przeciez nauki przez podroze, ksiazki kontakt z rodzicami, dziadkami. Nikt
przy zdrowych zmyslach nie zaklada ze szkola wszystko zalatwi-szkola pomaga.

W naszym przypadku szkola spoleczna oznacza duzo wiecej czasu wolnego mojego
(glownie mojego !!!) i syna-bo po pierwsze odpadly zajecia dodatkowe, a po
drugie mam wrazenie ze szkola sama w sobie jest mniej absorbujaca (przynajmniej
dla mnie !!!).
> 3.Przyznajesz, że w twoim przypadku zadecydowała "logistyka", czyli po prostu
> fakt,że jest wygodnie i "sympatycznie".

Jest sympatycznie, bo jak rodzice maja jakis pomysl, to Dyrekcja jest
nastawiona zyczliwie i stara sie wyjsc rodzicom naprzeciw (nie zawsze sie
udaje, ale chociaz probuja). W szkole publicznej bylo zawsze na odwrot-
zaczynano od razu "to sie nie da zrobic"-potem sie nawet udawalo, ale ile
wpierw czlowieka przeczolgali (pamietam jak to bylo jak zalatwialismy dodatkowy
PLATNY basen dla dzieci-jakas trauma to byla).

> Czasem ten argument (logistyka) jest decydujący, np. w przypadku rodzica
> samotnego, czasem w szkole musi być "sympatycznie", bo dziecko jest
nadwrażliwe

To nie chodzi o klasyczna sympatie-mnie chodzi o to podejscie-to tak jak z z
tym basenem-u nas w szkole spolecznej na basen mozna chodzic lub nie, ile razy
w tygodniu dziecko chce, czasem wiecej czasem mniej-tak jak komu wygodne (mimo
ze na basen dzieci sa wozone autobusami, a basen jest wynajmowany), w szkole
publicznej mimo ze basen byl w budynku szkoly- zalatwienie basenu dla dzieci
(chcielismy za niego placic) graniczylo z jakims cudem. A wystarczylo aby
jedna pani dyrektor (szkoly) pogadala z druga pania dyrektor (basenu)....ale to
nie miescilo sie w przepisach, bo co powiedzieliby inni rodzice tez tak by
chcieli, a co by powiedzialo kuratorium, a moze w gazecie opisza i jeszcze
tysiac innych powodow "na nie"- udalo sie po jakis strasznych bojach. I po co
tak ? Naprawde to samo mozna bylo osiagnac bez pokazywania nam rodzicom, gdzie
jest nasze miejsce (co by sobie nie mysleli ze tu rzadza !!!)

> .
> Ale nie każdy jest w takiej sytuacji,że musi te aspekty brać pod uwagę.
>
> Po prostu trzeba rozważyć wszystkie za i przeciw.

Tak ja biore wszystkie aspekty za i przeciw pod uwage ale nie w opozycji
Publiczna_niepubliczna tylko dobra-nie bardzo (przy czym dobra oznacza taka w
ktorej mojemu synowi i mnie !!!! (bo ja tez jakos kurcze w tej szkole
funkcjonuje) bedzie sie podobac. Na mojej liscie gimnazjow, jest mniej wiecej
tyle samo szkol publicznych i niepublicznych, i akurat to jaka jest to szkola
(publiczna czy nie) ma kompletnie drugorzedne znaczenie-biore pod uwage i taka
i taka, a co bedzie zobaczymy.

[rycerzowa]

> Wsrod moich znajomych szkoly niepubliczne sa uwazane za lepsze (pod kazdym
> wzgledem), i oczekuje sie ze rodzic do takiej szkoly dziecko bedzie chcial
> poslac.

A wśród moich znajomych prywatna szkoła albo studia to prawdziwy obciach, jak
mówią nasze dzieci. A chodzi o ludzi, którym bynajmniej nie brakuje do
pierwszego, chociaż żadni z nich krezusi.
Czyli są różne rodzaje snobizmów, jak już wspomniałam.
Ale rodzic przed wyborem powinien sobie z tego zdawać sprawę i zadecydować,
jaki rodzaj snobizmu mu odpowiada.

(Wśród znajomych i rodziny mamy trzy przypadki posyłania dziecka do prywatnej
szkoły, i każdy z nich dotyczy dziecka z poważnymi problemami, jak np. padaczka
albo nieradzenie sobie z nauką).

> Tak ja biore wszystkie aspekty za i przeciw pod uwage ale nie w opozycji
> Publiczna_niepubliczna tylko dobra-nie bardzo (przy czym dobra oznacza taka w
> ktorej mojemu synowi i mnie !!!! (bo ja tez jakos kurcze w tej szkole
> funkcjonuje) bedzie sie podobac.

Która szkoła jest "dobra" - oto jest pytanie!
I jakie jest kryterium oceny? Czy tylko miła, grzeczna atmosfera?

Doświadczenie uczy, że najbardziej rozwijająca i cenna jest różnorodność. W
biologii genetyczna różnorodność zapobiega wynaturzeniom, w ekonomii tolerancja
różnorodności sprzyja postępowi gospodarczemu.
Dlatego szkoła "dla jednego rodzaju dzieci" - choćby wybierano wg bardzo
pozytywnych cech, np. kryterium misia - może zwrócić się przeciwko dziecku,
ograniczyć jego rozwój na takim czy innym polu.
Ta różnorodność ważna jest dla dziecka w wieku młodszym, gdyż gołym okiem widać,
że nastolatki dobierają już sobie towarzystwo według samodzielnie wybranego
kryterium, na zasadzie swój do swego.

[agatka_s]

Gdyby szkoly spoleczne i prywatne gromadzily niejako z definicji dzieci z
problemami o ktorych piszsz (padaczka, nieradzenie sobie z nauka) to nie
deklasowalyby w obiektywnych sprawdzianach zewnetrznych jakim jest np
sprawdzian szostoklasisty szkol publicznych (a robia to regularnie odkad te
sprawdziany sa). Jak chcesz moge ci podeslac statystyke naszej szkoly
spolecznej na tle dzielnicy, na tle Warszawy i na tle kraju-roznice sa poprostu
porazajace (na plus szkoly spolecznej oczywiscie).

Absolutnie fakty sa odwrotne-szkoly prywatne i spoleczne statystycznie gromadza
dzieci zdolniejsze, z lepszych (bardziej zadbanych, stawiajacych na edukacje
dzieci)srodowisk (tu 100% zgody z verdana, ze pewna elitarnosc wystepuje)-stad
tez potem z takimi dziecmi osiagac lepsze wyniki (co fakt, to fakt). Napewno
nie na odwrot, jak ty to usilujesz to przedstawic. Przepraszam, ale nie moge
sie zgodzic z twoja teza.

[el_la]

Szczerze mówiąc, ja też mam podobne doświadczenia.
Dzieci moich znajomych, które uczęszczają do podstawówek publicznych, to były
dzieci z problemami, a więc: aspołeczne, z nadpobudliwością ruchową, z
problemami z nauką, ze wszystkimi mozliwymi dys-. I rodzice dzieci
zapracowanych, którzy nie mają czasu na indywidualne zajęcie się dzieckiem (np.
jeżdzenie z nim na basen).I wszyscy ci rodzice sobie bardzo chwalą, bo
generalnie dzieci maja dobrą opiekę. Namiast w przypadku dobrze funkcjonujących
dzieci prywatna podstawówka jest naprawdę niekonieczna. Po pierwsze w tym wieku
ważne są nieformalne kontakty społeczne, a o te dużo łatwiej, jeśli kolega z
klasy mieszka na tym samym osiedlu czy w tym samym domu.
Jeżeli zaś chodzi o wyniki testów szóstoklasistów (nawiasem mówiąc nastawionego
na sztance i rzemiosło) to obowiązuje tu prawo średniej. Wystarczy jeden uczeń z
bardzo niskim wynikiem, żeby znacznie obniżyć średnią.
Dla mnie ciekawsze jest śledzenie ilości uczniów z różnych typów szkół,
osiągających dobre wyniki w olimpiadach czy konkursach np. dzielnicowych. Tu
statystycznie dużo lepiej wypadają dzieci ze szkół publicznych.
Reasaumując uważam, że jeżeli rodzic ma jakiekolwiek obawy związane ze
sprawnością społeczną lub intelektualną dziecka - lepszym wyborem jest szkoła
prywatna. W przeciwnym wypadku naprawdę poważnie rozważałabym szkołę państwową.

[agatka_s]

A sledzilas prezentacje wynikow statystycznych na stronie Scholaris ?

Tam obok sredniej jest prezentowany rozklad calej populacji, jesli obejrzysz
wyniki szkol spolecznych, to widac wyraznie ze znaczna czesc populacji takiej
szkoly miesci sie w gornej stawce i zroznicowanie (to sie chyba nazywa odchyl

scholaris.pl/cke.jsp?id=171922_sp
scholaris.pl/cke.jsp?id=318444_sp
enie standardowe) jest male. A inaczej to wyglada w szkolach publicznych gdzie
rozklad jest w miare rowny we wszystkich kategoriach, w tym dosyc duzo
(procentowo) w kategoriach niskich i bardzo niskich.

Prezentuje w tym watku wyniki 2 szkol-mojego syna- spolecznej i publicznej,
ktora ja kiedys konczylam (wybralam 2 ktore znam).

To jakbys miala wybierac patrzac na te dwa rozklady wynikow, to ktora z nich
wyglada na przyjmujaca dzieci z problemami w nauce ?

Aha w 14 osobowej klasie mojego syna, nikt nie ma zadnych problemow (tzn jest
jeden chlopiec troche zachowujacy sie jak ADHD-owiec, moze jest, nie wiem bo to
w sumie nie moja sprawa, dzieciak jest mily i sympatyczny i nikomu nic zlego
nie robi), a srednia calej klasy na zeszly semestr byla 4,5, a zadne dziecko
nie mialo sredniej nizszej niz 4. Wiec z calym szacunkiem ale nigdy sie nie
zgodze ze szkola spoleczna to przechowalnia dla dzieci z problemami w nauce,
czy dla zaniedbanych przez rodzicow. To naprawde jakas pokretna teza...

Natomiast nie znaczy ze na przyklad podoba mi sie to ze moj syn ma kolegow
mieszkajacych po kilkadziesiat kilometrow od siebie (mamy dzieci dojezdzajace z
pod warszawskich miejscowosci i one sa naprawde 20-30 km od nas)-to jest
autentyczny minus, tak samo jak pewien luz w sprawach finansowych-co fakt to
fakt-ale prosze nie wmawiac czegos co naprawde nie ma miejsca.

[paula_paulina_10]

Napiszę po raz drugi - publiczne czy niepubliczne, a może dobre i złe??????? To
jaka jest szkoła w niewielkim stopniu zalezy od tego czy włsścicielem jest pan
Kowalski, spółka, stowarzyszenie, fundacja czy gmina. Do bardzo dobrych szkół
publicznych ( choćby, powtarzam do znudzenia Twarda, liceum im. Nowak-
Jeziorańskiego, Czacki, Batory) rzadko trafiają dzieci z problemami.
Do bardzo dobrych szkół niepublicznych ( ta, o której pisze Agatka, Dwójka na
Nowowiejskiej) także raczej nie dostają się dzieci problemowe.
Natmiast potrafię z zawiązanymi oczami pokazać bardzo zła prywatna podstawówkę+
gimnazjum w Śródmieściu, w których to szkołach, a właściwie zespole szkół, aż
roi się od problemów i patologii, mimo, że zapisuje się tam dzieci w wieku
żłobkowym.
I nie każda dobra szkoła każdemu odpowiada. Mój syn nie nadaje się na
Raszyńską, nie startował tam, nie odpowiada nam ani jej misja, ani filozofia, -
dosłownie nic. Co nie!!!!!!! oznacza, że jest to szkoła zła. Jest dobra, ale
nie dla niego.
Mamy z watku Raszyńska nie akceptują Twardej. To bardzo zła szkoła dla ich
dzieci, chociaz są jej zwolennicy.
I tu i tam są zdolne dzieci, bezproblemowe, dobrzy uczniowie, olimpijczycy, bez
zahamowań, mający certyfikaty językowe, działający społecznie itd.itp.
Generalnie jestem przeciwniczką prywatnych studiów wyższych . Wydaje mi sie, że
trafiają tam "spadochroniarze", ale może tak się zdarzyć, że uczy się tam ktoś,
kto z takich czy innych powodów nie podjął nauki na studiach państwowych, jest
pracowity, błyskotliwy i zdolny. I na głowę bije lenia z problemami z
najbardziej renomowanego UJ.
I jeszcze o snobizmie. Wydaje mi się, że mocno naduzywamy to słowo. Nie każdy
uczeń szkoły niepublicznej jest snobem/dzieckiem snobów. Nie każdy rodzic ze
szkoły niepublicznej kupuje sobie świety spokój i brak problemów. Czasem, gdy
rodzice pracują bardzo długo szkoła zapewniająca duzo zajęć pozalekcyjnych
wydaje się być całkiem niezłym rozwiązaniem.
Proszę, nie dzielmy szkół pod względem właściciela, ale pod tym co oferuje, czy
dzieci ją lubią i czy ma w sobie cos extra.

[kasiapfk]

to ja tez odpowiem:
1 -NIGDY, słwo daję, wręcz przeciwnie, młoda ciotka mego męża-dyrektor
publicznej podstawówki: niemal nakazała od publicznych trzymać się z dalek
2. - tu się zgadzam, nam wiele zawdzięcza! ale ma też fantastycznego
wychowawcę, któy objaśnia to, na co nam nie wystarcza zapału, czasu, wiedzy,
zdolnosci pedagogicznych
3. logistyka to ostatnia rzecz... skzoła daleko.

[mim288]

Nie, osobiście nigy nie spotkałam sie z pytaniem "takie zdolne
dziecko posyłasz do szkoły niepublicznej, dlaczego?" Wśród moich
znajomych wszyscy myślą o szkołach niepublicznych (oczywiście
dobrych) jako podstawowej i oczywistej alternatywie: lepiej
(skuteczniej) uczą i jest lepsza atmosfera. Nie ma też
kradzieży, "wiązanek" słownych itd. W dobrych szkołach
niepublicznych nie ma raczej dzieci nowobogackich, dzieci rodzicó z
niewyżytymi ambicjami, tłumu dzieci ekspatów itd. Mam dziecko w
dobrym niepublicznym przedszkolu i polecam - jest miło, z
pracownikami i innymi rodzicami mam dobry kontakt i
pewną "wspólnotę wartości", nie muszę oduczać przekleństw,
tłumaczyć że podchmielony tatuś to nie norma obczajowa ect. I nie
tęsknię specjalnie za takimi klimatami dla moich dzieci. Ja miałam
taką szkołę (innych niż publiczne wówczas nie było) i chociaż nie
demonizowałabym zagrożeń, to też nie zgadzam się z tym, że było to
jako szczególnie wzbogacające doświadczenie życiowe.

[protozoa]

Przedszkole, podstawówka, gimnazjum - niepubliczne, o ile jest dobre
i sprawdzone, bo z tym może być róznie.
Liceum i studia zdecydowanie państwowe.

[rycerzowa]

Niezależnie od tego, czy opinia o szkołach prywatnych, którą przytaczam, jest w
100% słuszna czy nie, taka opinia istnieje, i rodzice najmłodszych dzieci
powinni o tym wiedzieć.

Co do wyników testów, to Agatko doskonale wiesz, że twoje i moje dziecko
osiągnęłoby dobre wyniki niezależnie od szkoły. Na poziomie szkoły podstawowej
poziom dziecka określony jest przez poziom rodziców - i to nie jest mój wymysł.

Zastanawiające jest jedno - skoro do szkół niepublicznych uczęszczają ponoć
dzieci elity, czyli w jakimś sensie bardziej zadbane, zdolniejsze, w dodatku
obdarzone pozytywnymi cechami charakteru, czego wyrazem ma być np. czułość w
stosunku do pluszowego misia - i zapewnia się tym dzieciom tak dobre warunki
nauki i rozwoju - to dlaczego nie zaowocuje to erupcją sukcesów w konkursach i
na olimpiadach, dlaczego w tych cieplarniach tak mało rozkwita talentów?

Albo talenty zostały w innych szkołach, albo potrzebują innej gleby.
Tertium non datur.

[agatka_s]

Jest kupe wspanialych i zdolnych dzieci w szkolach publicznych !!!

Nasza szkola publiczna np byla super i dzieciaki byly super (fakt ze akurat
jakos tak sie klasa dobrala bo klasa obok juz taka super nie byla).

Ja nie chce tu prezentowac znowu jakiejs tezy na odwrot !!! Tylko nie zgodze
sie na przyczepanie nieprawdziwej latki szkole prywatnej, jako przechowalni dla
dzieci z problemami, bo to naprawde nie jest prawda (choc oczywiscie moze sie
zdarzyc ze takie dziecko do takiej szkoly zostanie poslane).


A rodzice posylajacy dziecko do szkoly powinni sprawdzic jaka to jest szkola a
nie przejmowac sie ze jedna pani drugiej pani opowida ze to szkol prywatnej to
sami ..... (niech kazdy wpisze co slyszal) chodza. Guzik chodza rozni-slowo
harcerza.

A co do olimpiad ? Nie wiem. U mojego syna ich poprostu nie ma. Sa rozne
konkursy np Kangur, np jakies miedzynarodowe konkursy matematyczne, bardzo duzo
plastycznych, byl jakis konkurs polonistyczny (tylko dla szkol spolecznych STO)
jest Zimowa Olimpiada sportowa szkol niepublicznych (dzieci sa teraz w Bialce),
sa zawody plywackie, ale olimpiad przedmiotowych nie ma. Moze one sa z
zalozenia tylko dla szkol publicznych ? Nie wiem

[paula_paulina_10]

Bardzo nieprawdziwą i krzywdzącą jest prezentowana przez Ciebie opinia, że do
szkół niepublicznych chodzą dzieci elity. Jakiej elity? Finansowej?
Intelektualnej?
Natomiast najczęściej są to dzieci zadbane. A w każdym razie procentowo jest
tam mniej dzieci zaniedbanych niż w pierwszej z brzegu rejonowej szkole. Jesli
zaś zdarzaja się zaniedbania to dotyczą one raczej tego, że rodzice nie mają
czasu.
Nieprawdziwa jest teza, że we wszystkich szkołach niepublicznych są dzieci
zdolniejsze. Bzdura. dzieci zdolniejsze są tam, gdzie dostają się w wyniku
rekrutacji/egzaminu. I daj Boże, zeby był to egzamin uczciwy.
Pozytywne cechy charakteru, podobnie jak niepozytywne mogą mieć dzieci z
jednego i drugiego rodzaju szkół. Mozna spotkać zblazowane dziecko bardzo
zamoznych rodziców i wpadającego we wściekłość chuligana, który ma wszystkim za
złe, że u niego w domu na stole króluje flaszka wódki. I jedno i drugie jest
patologią.
Test pluszowego misia jest dla mnie niezrozumiały i głupi. Ale nie jestem
fachowcem.
Zapewnienie dobrych lub bardzo dobrych warunkow nauki może byc w każdej szkole,
pod warunkiem, że zgromadzą się tam fajne dzieci i fajni nauczyciele.
Konkursy, olimpiady, zawody - tu też nie ma prostej zalezności. Twarda nie
jest szkoła prywatną a laureatów ma bardzo wielu. I Raszyńska, niepubliczna dla
odmiany, także może sie poszczycić cała plejadą gwiazd.
I mogę wskazać Ci mnóstwo i publicznych i niepublicznych szkół, w którcy nie
znajdziesz ani jednego olimpijczyka.

[kasiapfk]

myśle,ze w każdej skzole są zdolne i mniej zdolne dzieci. Dla mnie mimo, że
ważny, poziom nauczania nie jest jedynym priorytetem. Atmosfera i współpraca
jest równie ważna. =A o to w skozłach niepublicznych, tak jak w malutkich
publicznych -po prostu łatwiej.

[reszka2]

Rycerzowa, jestes jedyną znaną mi osobą, która usiłuje udowodnić, na bazie
przekonań własnych i znajomych, że do szkół niepaństwowych idą dzieci z
problemami, ba, nawet dzieci specjalnej troski. Podobnie wyssanej z palca
opinii nie było na forum od dawna, a różne głupościny już tu czytałam. Naprawde
nie przyszło ci nigdy na myśl, że istnieją realne powody, że dziecko idzie do
takiej szkoły? Naprawdę uważasz, że rejonowe podstawówki zaspokajaja wszystkie
potrzeby dziecka i oczekiwania rodziców? Ups, pardon, zależy jakie to
oczekiwania, więc może rzeczywiście. Naprawdę nie możesz sobie wyobrazić, że to
pod względem programowym to normalne szkoły (tylko z szerszym najczęściem
wachlarzem dodatkowych rzeczy), tylko poziom zainteresowania uczniem, kontaktu
z rodzicami, pracy na rzecz środowiska jest większy niż w państwowych. Jak
czytam twoje posty, to mam nieodparte wrażenie, że ci, którzy zdecydowali sie
na posłanie dziecka do szkoły z czesnym, zrobili największy błąd w swoim życiu,
decydując sie na hodowlę snoba, umysłowo upośledzonego, programowo pozbawionego
możliwości brylowania w olimpiadach, na które tak chętnie sie powołujesz. W
przeciwieństwie do większości rejonowych podstawówek, które są ostoją
normalności, kuźnią talentów ogólnych i personalnych, i ogólnie az kipią
wspaniałościami.
Jaki masz w tym interes?
Powtórzę, że ja sobie zdaję sprawę, że sa szkoły lepsze i gorsze, i obecność lu
brak opłat nie ma tu nic do rzeczy. Ty programowo zaliczasz szkoły niepubliczne
do gorszych (bo mają mniej olimpijczyków. Może dlatego, że jest ich - tych
szkół - procentowo mniej? Nie wiem). Wiem, która podstawówka rejonowa jest
dobra. Jest daleko ode mnie, więc nie będe dowozic mojego synka na drugi brzeg
Wisły. Plus dodatkowo na basen (bo bardzo chce pływać), na aikido (bo chce
kontynuować) oraz na taniec towarzyski (bo ma smykałkę i lubi). Będzie to miał
na miejscu, przy minimum niepotzrebnego wysiłku z mojej strony.

[rycerzowa]

No to już wiem, skąd się wziął twój nick.

Jeśli uważniej przeczytasz moje posty, to zauważysz jeszcze, że posądzam szkoły
niepubliczne o dręczenie niewinnych dzieci, okrutny wyzysk ojców i molestowanie
co przystojniejszych matek.
I zaprzeczysz, oczywiście...

do fajnej ntxt

[wieczna-gosia]