13 latek i katastrofa w gabinecie zabiegowym.

[lechasia]

Mój 13 letni syn od kilku tygodni źle się czuje, jest badzo słaby i
oczywiście nic nie chce jeść ( ma 152 i waży 38 kg).Oboje z mężem robimy
wszystko aby ustalić co się z nim dzieje ale jest jeden problem. Syn nie da
sobie zrobić badania krwi. Nasza ostatnia wizyta w gabinecie zabiegowym
zakończyła cyrkiem. Syn zaczął krzyczeć,płakać i uciekać.Przedstawienie na
całą przychodnie. Pielęgniarka i my czyli rodzice byliśmy bezsilni.Dawniej
też pojawiały się problemy ,ale po namowach badanie udało się zrobić, a
teraz...Po całym zajściu w przychodni długo rozmawialiśmy z synem,
tłumaczyliśmy mu i oczywiście prośby,prośby. Nasza pediatra też się
zaangażowała w całą sprawę.Rozmawiała z naszym synem 2 razy, ale i to nie
przyniosło żadnych efektów.Czas leci,badania nie zrobione i dalej jesteśmy w
punkcie wyjścia. Jestem załamana sobą i tym,że nie potrafie sobie poradzić z
13 latkiem. Nie chcę niczego robić na siłę ( trzymanie np w 3 osoby), ale to
chyba jedyne wyjście. Co zrobić?

[to_ja_a]

Pogadałabym z psychologiem, to co piszesz brzmi bardzo poważnie (jestem mamą
13-latka i nie wyobrażam sobie takiej sytuacji). Wydaje mi się, że problemy z
jedzeniem i w przychodni mogą mieć jedno źródło - coś na tle nerwowym.

[aka10]

Nie wyobrazam sobie 13-latka zachowujacego sie w ten sposob.
Moze pojsc z nim do przychodni,ale nie byc przy samym zabiegu?
Kolezanka tak robila ze swoimi dziecmi przy wizytach u dentysty.Twierdzila,ze
dzieciom sie udziela jej strach i negatywny stosunek do zabiegow na fotelu.
Czy sadzisz,ze syn bedzie rowniez krzyczal i uciekal,gdy Ciebie przy tym
pobieraniu krwi nie bedzie?Moze warto sprobowac,skoro tlumaczenia nie
pomagaja,czas leci,a dziecku trzeba zrobic te badania?

[aleksandrynka]

estem mamą
> 13-latka i nie wyobrażam sobie takiej sytuacji

e tam, mój brat jak miał mniej więcej 13 lat tuż przed rentgenem zwiał z
przychodni z płaczem )) Miał mieć prześwietlony palec co oczywiście nie boli
nic a nic, a i tak przeraził sie i mama musiała lecieć za nim na parking. A
miesiąc temu (15,5 roku) popłakał się przed pobraniem krwi do badania. Jak o
tym usłyszałam to nieźle się uśmiałam, nie powiem. Wielki koń, wysportowany,
zaczynają się imprezki, dziewczyny, próg dorosłości i łzy jak grochy przy
cieniutkiej igiełce. Cóż, i tacy wrażliwcy chodzą po ziemi

[agatka_s]

a czym on tlumaczy ze nie chce dac sobie zrobic tych badan ? Przeciez chyba
nie strachem przed igla ? 13-latek to juz duzy facet-w niektorych krajach tacy
chlopcy walczyli na wojnie, zreszta w Powstaniu Warszawskim tez...

Moze go cos strasznie boli ? I tak z bolu reaguje ?

[verdana]

Nie, faceci tak mają. Mój syn panicznie boi się pobierania krwi, mąż także. Z
tym, ze oczywiscie takich cyrkow nie robią.
Ale kiedys mój 14-latek tak marudził i narzekał, że zostawilam go w polowie
drogi do gabinetu, kazalam iść samemu i przynieść kwitek. Jeszcze mi tego nie
darował. On się naprawde bał.
A zastrzyków się nie bał nigdy.

[ska_mina]

Ja mam teraz 15 lat i tez sie panicznie boje igiel(nawet patrzenia).Moi rodzice
jakiś czas temu pogadali ze znajomym lekarzem i od tego czasu zawsze na
pobrania i szczepienia naklejam takie plasterki.To się nazywa chyba EMLA są to
takie dziwne plasterki i maść znieczulająca miejscowo, naprawdę polecam, jeśli
twojemu synowi przeszkadza sam ból przy ukłuciu.

[agatka_s]

No Ok, ja tez nie lubie jak mi cos pobieraja i w ogole, a jeszcze bardziej nie
lubie dentystow (tu chyba gdyby nie konwenase pewnie bylabym gotowa zrobic
awanture i nawet pokopac dentyste) ale jednak od pewnego wieku (mojego) umiem
sie powstrzymywac i trzymac swoje strachy i nerwy na wodzy. Mysle ze 13-lat to
juz jest ten wiek gdy wstyd przed zrobieniem takiego cyrku powinien wziac gore
nad strachem.

Mysle ze to albo jakies problemy psychiczne albo fizyczne (bol).

Tak czy owak poszlabym do lekarza i opowiedziala o tej reakcji bo nie jest ona
raczej typowa dla dziecka w tym wieku, chlopiec chyba cierpi i trzeba sie
dowiedziec co jest tego przyczyna.

[verdana]

Ból malo prawdopodobny, wtedy mozna znieczulic kremem emla i po krzyku.
Myslę, ze tu problem jest powazny. Na ogół 13 latek powinien byc na tyle
dojrzały, by zrozumieć, ze mus to mus. I że pewnych rzeczy nie robi się
publicznie.
Dlatego poszlabym do psychologa. Mam klaustrofobię. Myślę, ze tomografii
komputerowej , takiej "w rurze" nie dalabym sobie - stara baba - zrobić nawet w
wypadku zagrożenia życia. Więc jesli to podobny strach - rozumiem.

[agatka_s]

ale ja mowie o jakims innym bolu. Moze go cos boli np glowa albo brzuch od
jakiegos czasu a wstydzi sie o tym powiedziec i tak hiper nadwrazliwie reaguje
na jakies takie zabiegi.

[pani100]

Mam taki sam problem, tylko z 13-latką. Kto nie przeżył, nie zrozumie. Z tym sie
trzeba pogodzić; owszem rozmawiać i tyle. Czasami udaje sie trafic na lepszy
nastrój dziecka i jakos jest, czasami - niestety - siłą, a reszte odpuszczamy.
Kilka lat nie było juz ani szczepień, ani pobierania krwi...

[kowaliska]

Moja ma prawie 14 i też swoje przeżyłam. Co dziwne, ja nigdy nie bałam się
żadnych zabiegów typu pobieranie krwi, zastrzyki, u dentysty był strach ale bez
cyrków, dlatego nie można powiedzieć, że moje zdenerwowanie się udziela. Odkąd
pamietam, z córką zawsze były problemy. Płakała u lekarza przy zwykłym badaniu,
badanie krwi tylko z palca (ostatnio i tak mało nie zemdlała). Dentysta do
niedawna to był prawdziwy horror. Z jednym zębem odwiedziła 5 gabinetów i
trwało to 6 miesięcy, zanim nareszcie udało się dokończyć. Wyglądało to tak, że
dentysta wyciągał opatrunek (wcześniej pół godziny namawiania i negocjacji,
opanowywania początków histerii) zaczynał wiercić (o znieczuleniu nie chciała
słyszeć) i znów zakładał opatrunek bo nie widział możliwości wspołpracy.
Oczywiście byłam odsyłana do wszystkich diabłów. Tylko ja wiem ile najadłam sie
wstydu i straciłam zdrowia. Teraz jest już dużo lepiej. Myślę, że córka
dorasta, jest rozsądniejsza, ja też nauczyłam się, że trzeba zachować zupełny
spokój (to najtrudniejsze) i nie odpuszczać. Dziecko musi wiedzieć, że pewne
rzeczy go nie ominą i im szybciej się zdecyduje tym lepiej. I ja NIGDY nie
pozwoliłam jej czegokolwiek robić na siłę.
Będzie dobrze! Pozdrawiam

[samson.miodek]

Mam troszeczke wiecej niz 13 lat i boje sie igiel i pobierania krwi.Do tego
stopnia, ze j ak pielegniarka podchodzi sprawdzic w ktora sie zyle wkluc jest
ok, jak podejdzie z igla zyly znikaja.

[teraz_asia]

Mojego ośmiolatka też trzymały trzy osoby- bez skutku. Zwiał Wałkowałam
temat przez kilka tygodni, trenowałam pod pretekstem zabawy z młodszą
siostrą "proces pobierania" przy pomocy hiperostrego ołówka, zrobiłam
demostrację skuteczności Emli: jedna ręka znieczulona, druga nie, no i kłuliśmy
igłą. Podeszłam też naukowo, bo syn jest pasjonatem wszelkiej wiedzy: krwinki,
hemoglobina itp (rany, przypomniałam sobie cały pakiet licealnej biologii).
Lekarce na tyle udzieliły się moje starania, że przepisała mu Hydroxyzynę, a
pielęgniarki pamiętając scenkę, traktowały go jak pacjenta, hmm, specjalnej
troski. Po tygodniu zażywania Hydroxyzyny plus podwójna dawka przed,
uzbrojony w Emlę na obu rękach, syn..przeżył zabieg -blady, ale w miarę
nieruchomy. Ja też, a ręce mi się trzęsły To nie jest nic aż tak dziwnego,
być może twój syn ma jakiś wcześniejszy uraz, albo ukłucie wyzwala aż taką
reakcję, albo widok krwi. Co z tego , że ma trzynaście lat, niektórzy dorośli
tez mdleją przy zastrzykach. Może po zastosowaniu podobnej terapii uda ci się
go przekonać. Powodzenia.
A dla kontrastu- wczoraj moja córka, lat 4, miała pobieraną krew. Weszła,
siadła, wyciągnęła łapkę, po minucie w ciszy przykleiła sobie naklejkę "dzielny
pacjent" i wyszła....

[cynta]

Dziewczyny! jakies 10% populacji ma genetycznie zakodowany wstret do igly, wiec
ogolnie nie dziwiota. Moja miala jakies 14 lat jak takie cyrki wyprawiala, ani
grozba ani prosba, moja. W koncu zostawilam i pielegniarka amerykanska
cierpliwie jej tlumaczyla przez 45 minut i w koncu poszlo!!! a dziecko chce byc
lekarzem!! teraz jest lepiej, widze ze rozum zwycieza nad odruchem, chyba
przelamanie raz pomaga na przyszlosc...

[babka71]

Dla kontrastu : mój syn 7,5 l. to samo siada, patrzy jak mu igłe wbijają
brrrrrrrrrr
i wychodzi, naklejka,cukierek do widzenia i cześc pieśni...
A mama cała w nerwach , zamyka oczy, telepie się jak galareta, przed
pobieraniem godzina pogadanki n/t...he he

[teraz_asia]

Cukierki u was dają????? Chyba się przepiszę do twojej przychodniA naklejki
dla dzielnych mam? Bo ja lubię takie z pieskiem, a u nas nie chcą dawać

[evee1]

A moze przekupstwem by sie udalo namowic. Pal szesc, ze to niepedagogiczne.

[reszka2]

Jesli badania sa potrzebne szybko, i nie ma czasu na tłumaczenie, to może
spróbujecie pobrać mu krew mikrometodą, z palca? Sa laboratoria, gdzie z krwi z
palca daje się zrobić absolutnie wszystkie badania, więc pewnie wasz panel też
się dałoby.

[thaures]

Mój 13-letni syn też panicznie boi się dentysty, igły itd. Nie robi mi nigdy
scen w gabinecie- tz nie robi od paru lat-ale przeżywa już to parę dni
wcześniej. Próbowałam chyba wszystkiego-zabawy w lekarza i robienie zastrzyków
misiowi ( aż zgnił), sobie wzajemnie ( siniaki przez miesiące), kupowanie
prezentów przed i po. Wcześniej smarowałam go emlą-ale i tak nie pomagało-sama
świadomość,że ciało dotknie igła go paraliżowała. Pamiętam jak pobierano mu
krew, a po wyjściu i przejściu 200 metrów zaczął mi odpływać. Zawsze mówiłam,
po co idziemy-ostatnio powiedziałam jednak, widząc jego zdenerwowanie,że chyba
byłoby lepiej jakby nie wiedział. Wczoraj przyszedł ze szkoły i powiedział,że
dziewczyny z klasy będą dzisiaj szczepione. 13 lat-więc stwierdziłam,że na
różyczkę. Syn był bardzo wczoraj zadowolony,że nie jest dziewczyną. Dzisiaj
przyleciał ze szkoły i powiedział,że chłopcy będą szczepieni za 2 tygodnie.
Zdecydowanie lepiej " idą" szczepienia w szkole-on chyba się wstydzi
rówieśników. W przychodni zawsze chciał żebym z nim wchodziła. Zawsze byłam i
zawsze powtarzałam,żeby nie patrzył w stronę wszystkich " instrumentów".
Jeżeli chodzi o badania, szczepienia to mówiłam zawsze wcześniej, kiedy idziemy
( ale jak napisałam nie wiem czy to dobrze) i od tej daty nie było odwołania.
Któraś mama napisała,że nie pozwoliłaby nic zrobić na siłę- ja na pewno bym
pozwoliła- tym bardziej jeżeli chodziłoby o zdrowie mojego dziecka. Syn o tym
wiedział.
Pomogło też szczepienie na grypę- najpierw był młodszy syn ( nigdy się nie bał)
i powiedział,że nie boli-potem starszy sam stwierdził,że nic nie czuł. Teraz
zawsze sam sobie mówi,że może będzie podobnie.

[lechasia]

Dzięki dziewczyny za odzew.Właśnie namawiamy syna na pobranie krwi z palca. Nie
wiem czy coś z tego wyjdzie, ale widzę jakieś światełko w tunelu.
Pozdrowionka

[dorotakatarzyna]

Moja dziewięciolatka dzisiaj uciekła sprzed gabinetu - miała mieć szczepienie
A mój jedenastolatek... Krew miał mieć pobieraną z palca. Pielęgniarka goniła go
dookoła biurka, w końcu powaliłyśmy go we dwie na ziemię i tak ukłuła paluszek
Kiedy rozbił głowę i miał mieć zastrzyk przeciwtężcowy, wyszłam z gabinetu, a
chirurg przycisnął go do ściany i tak zrobił zastrzyk. Do zdejmowania paznokcia
przy zanokcicy dostał znieczulenie ogólne, bo nawet nie pozwolił obejrzeć palca...
Zęby ma zdrowe, nigdy jeszcze nie plombowane. Za to sześć trzeba wyrwać, bo
wyrosły nowe a stare nie wypadły. Jak ja mam to zrobić? Moje przemowy i
przekupstwo nie pomagają, a jakoś sobie nie wyobrażam, że czterdziestokilowego
faceta zaciągnę na siłę do gabinetu i utrzymam na fotelu

[mysz56]

moja córka też się bała wszelkich zabiegów,białych fartuchów ,dentystów-a ja
ulegałam bo się bałam jej reakcji aż miała taką dziurę w zębach że lekarka
powiedziała iż czasem z opornymi dziećmi trzeba pod narkozą ,nastraszyła
bakteriami krążącymi po organizmie itd.zmobilizowałam wszystkie moje siły była
wizyta oswajająca,wielogodzinne tłumaczenia że trzeba,wizja nagrody,siedziała u
mnie na kolanach i udało się ,polubiła nawet lekarza i chodzi jak na skrzydłach

[kai_30]

Hy.

Mój ośmiolatek ma to samo. Ostatnio razem z młodszym o dwa lata bratem mieli
mieć robiony komplet badań do sanatorium - sześciolatek bez problemu dał sobie
pobrać krew i nawet nie pisnął (chociaż po poprzednim pobieraniu zemdlał ), a
starszy zrobił cyrk. Krew miał pobieraną w zasadzie po raz pierwszy świadomie -
poprzednich nie pamięta. Pocieszyło mnie tylko to, że w gabinecie na kozetce
"odpoczywał" facet, który miał pobieraną krew wcześniej i też nie wytrzymał
napięcia

Widać mężczyźni tak mają. A krem emla rzeczywiście polecam, łącznie z próbami
przeprowadzonymi przed, na ręce posmarowanej i nieposmarowanej.

[regata7]

no, nie wiem... mój obecnie 11-latek wchodzi do gabinetu, siada, wyciąga rękę i
gotowe. Śmieje się z dzieci, które panikują. Sam twierdzi, że nie będzie z
siebie robił idioty... Wiem, że się trochę boi, że nie lubi takich zabiegów,
ale zdaje sobie sprawę, że musi poddać się tym zabiegom, i to przynajmniej trzy
razy w roku.

Był czas, kiedy histeryzował. Jak miał 2,5 roku poszliśmy z nim do dentysty, do
pewnej zachwalanej i renomowanej kliniki... - wolę nie wspominać, co się tam
działo, ale ząb nie został wyleczony, za to zalakowano inne (mimo próchnicy!) i
skasowano mnie na 200 zł! Dziecku zrobiono to wszystko na siłę, z użyciem jakiś
rozwieraczy, mówiąc mi, że to normalne i "tak się robi", co spowodowało u niego
fobię wobec wszelkich medycznych zabiegów.
Po tym wydarzeniu długo nie mogłam doprowadzić synka do stanu, w którym
pozwoliłby sobie cokolwiek zrobić.
Ale udało się - dzięki naszej konsekwencji (trzeba to zrobić, i koniec, nie ma
dyskusji) i cierpliwości dentystki, która "oswoiła" go z fotelem i narzędziami,
zęby ma zadbane.
A po dwukrotnym już szyciu brody oraz po pobycie w szpitalu po nagłym, dość
poważnym zachorowaniu zobaczył, że pobieranie krwi czy zastrzyk to "pikuś" w
porównaniu z tym, co widział, i nie ma się czym przejmować.
Po za tym u nas w sprawach zdrowia nie ma dyskusji - idziemy i koniec
(oczywiście, tłumaczymy dziecku co to za badanie i po co, a jeśli sami nie
wiemy, to wymagamy od lekarza, żeby nam wszystkim wytłumaczył).


Może wytłumacz synowi, że jeśli nie pozwoli na sprawdzenie, co mu jest, to w
końcu wyląduje w szpitalu (bo np. zemdleje) i tam nikt nie będzie go pytał, czy
ma ochotę na zastrzyk...
I przeszłabym się do psychologa, bo u 13-latka taka fobia to coś bardzo
dziwnego, i jeszcze ta waga 38 kg... może Twój syn chce coś ukryć albo boi się
czegoś (wcale nie badania, tylko tego, co badanie może wykryć?)

Może będę niepoprawna politycznie, ale gdybym bała się, że zdrowiu/życiu mojego
dziecka coś grozi, to zrobiłabym te badania na siłę - może gdyby Twój syn
wiedział, że też jesteś do tego zdolna (mój wie , to sam zdecydowałby się na
te badania?

[abel0ne]

jeśli cię to trochę pocieszy, to ja parę tygodni temu byłam z córką, czterolatką
na pobieraniu krwi. Dziecko siedziało u mnie na kolanach, nieco długo to
wszystko trwało, bo był mierzony też czas krwawienia i czas krzepnięcia. Dziecko
nie pisnęło, za to ja musiałam się położyć na kozetce, bo mnie wzięło na
mdlenie... Córka patrzyła na mnie i nagle... zaczęła mieć odruchy wymiotne, ale
czym miała zwymiotować, jak była na czczo?
Jak byłam dzieckiem, regularnie mdlałam przy pobieraniu krwi.
A synowi zróbcie kał na pasożyty, może się coś wyjaśni.

[mgla_jedwabna]

pewnie to, co tu napiszę, będzie już nieaktualne, ale może jednak... Nie wchodż z dzieckiem do gabinetu zabiegowego, chyba, że samo mówi, że chce, żebyś z nim była. Możliwe, że przy tobie pozwala sobie na więcej niż przyobcych ludziach li i jedynie, i przy nich będzie mu łatwiej się opanować. Sama do dzisiaj znoszę kiepsko pobieranie krwi, ale największe histerie odstawiałam właśnie w wieku twojego syna i to jak mama siedziała koło mnie, i starała się mnie uspokoić. Z efektem odwrotnym.

Druga sprawa to tłumaczenia typu "to nic strasznego" "to wcale nie boli" itp. Dla twojego syna to naprawdę jest coś strasznego. Więc może wytłumacz mu w ten deseń: wiem, że to jest okropne, ale jak będziesz dzielny i opanowany to się szybko skończy. Zaciśnij zęby i wytrzymaj, nawet jak się boisz. Zaraz się skończy. Może niech to tata mu wytłumaczy? Taka męska rozmowa a nie mamusine gruchanie ("moje biedne dzieciątko, to straszne, wiem!").Nie można też wpaść w drugą skrajność ("bądź mężczyzną! twardzielem!").

aha i taka rozmowa to niech się odbędzie w domu, póki syn jest w miarę spokojny, przed pójściem na badanie, a nie w gabinecie, jak on już krzyczy i płacze. Na siłe chyba ciężko krew pobierać (igłę wbijać).

A swoją drogą to zabrałabym dziecko do psychologa. Nie w kwestii pobierania krwi, tylko dlatego, że "od kilku tygodni źle się czuje, jest badzo słaby i
>oczywiście nic nie chce jeść". Czyżby jakaś nerwica?

[anisr]

Mam znajomego, który mimo,ze chory na cięzką chorobę ma fobie przed
igłami-udokumentowana!!!i przed badaniami dostaje "głupiego jasia"Może to jest
jakies wyjście?Jeśli jest tak cięzko jak mówisz..

[maadzik3]

A moze jest to fobia - paniczny lek na widok krwi a nawet na mysl o niej. Zadsza
niz pare innych fobii ale sie zdarza. Porozmawiaj z synem pod tym katem i jesli
to to poszukaj dobrego psychologa. W fobiach jest jeden plus - stosunkowo latwo
sie je leczy))

[renka14]

moze to i glupi pomysl, ale jakbys tak zaaranzowala zeby poszedl z kumplem
jakims, chyba by sie zmobilizowal
tak mi do glowy przyszlo

[uszynska]

Ja mam prawie 20 lat i tez panicznie boje się połączenia "igła+żyła" jesli
chodzi o zastrzyk w ramie czy w pupe przezyje bez problemu. Ale żyły
nigdy...mam na tym tle jakas fobie, gdy ktos mowi o zabiegach, operacjach, krwi
i innych takich często wlasnie odczuwam "ból w żyłach" tych w okolicy zgięcia
ramienia, gdzie standardowo pobiera się krew...i uwazam, ze to na tlen nerwowym
mam. Może wlasnie to trapi Twojego syna...warto ustalic.
Sama kiedys urządzalam takie cyrki, ale to do 6. roku życia. Pozniej już
przezywalam to po swojemu, czyli odwlekanie badania na kolejne dni, tygodnie i
wielki strach

Do dzis jestem tak zestresowana, ze w gabinecie spędzam ok 40 minut do godziny.
Podswiadomie się blokuję i krew nie chce płynąc
Obsługują mnie 3 panie : jedna z igłą, druga trzyma mnie za ręke i opowiada o
swoich perypetiach na maturze lub inne historyjki majace rozladowac atmosfere,
trzecie kontroluje czy im tam nie zemdleje

Z tego sie chyba nie wyrasta...

Dodam jeszcze, ze warto w gabienecie zapytac czy do konkretnych badan konieczna
jest krew z żyły, czy moze zostac pobrana z palca - o wiele lagodniejsza metoda.
Z tego co wiem hormony są żyły, a te popularne kontrolne badania mozna
spokojnie z paluszka