mąż - ekspiacja egoizmu - czy to normalne?

[Gość: emily]

Jak czytam te wszystkie posty, wydaje mi się, że tylko ja tu mam taki
problem - wszyscy ojcowie są "najwspanialsi", kochają, czytają, angażują się
w sprawy dziecka. A ja (( Cóż. Decyzję o dziecku podjęliśmy po 6 latach
małżeństwa WSPÓLNIE - podkreślam, ze nie było żadnych nacisków z mojej
strony, żadnych sugestii czy takich tam.... Wręcz przeciwnie - do tej pory
zawsze graliśmy w jednej drużynie, dzielnie stawiając opór rodzinie
(nieśmiertelne : "A kiedy bobas") i dając upust własnym zachciankom. W
którymś momencie stwierdziliśmy, że fajnie by było z kimś się tym naszym
fajnym życiem podzielić i ... urodził się Młody. Mąż był przy porodzie i
ogólnie całą ciążę był "fajny", choć nie mieliśmy w zwyczaju czytać ani gadać
do rosnącego mi i opsypującego się rozstępami brzuszka .... Kanał zaczął się
od chwili powrotu ze szpitala. Niby wszystko jest ok, niby zachowuje się
POPRAWNIE (podkreślam POPRAWNIE) ale kilka razy juz pytał "i po co nam to
było?" Zważywszy że mamy fajny model dziecka, zero kolek, prawie nie płacze,
ale ciągle się śmieje ... pytannie to mnie cholernie boli. Dziecko szaleje na
jego punkcie, bo rano siłą rzeczy - (ja wstaję w nocy więc mam 2 godziny
rano "dospania" do 7.00) - mąż siedzi z nim i pozwala mu się kopać wydając
śmieszne dźwięki (nos wsadzony w MTV pzy tym lub siatkówkę) ... ech Smutno
mi z tego powodu. Dodam, że wcale nie "odsunęłam" go - jak to opisują
klasyczne podręczniki - raczej on odsunął mnie. od wszystkiego - wspólnych
wyjść, chociaż mamy z kim zostawić dziecko (nie chce mu się, bo rano trzeba
będzie wstać), seksu (szkoda nocy) ... za to o swoje walczy jak lew (nie
ograniczam mu jego wyjść - w tygodniu chodzi na siłownię, w weekendy po dwa
razy dziennie - rano i wieczorem na ulubione sporty - więc niemal odpadają
(nawet w weekendy, bo za późno wraca) wspólne spacery. Dzisiaj, po raz drugi
od urodzin syna poprosiłam go żeby został w domu (czyli od 5 miesięcy) i
zrezygnował z piłki (przychodzą przyjaciele), został, ale jest złośliwy, nie
odzywa się, odzywa się wyłącznie chamsko (pod nosem) i ironicznie ...
Tymczasem moją jedyną rozrywką jest wyjazd po lżejszy rozpinany sweterek dla
dziecka do "Smyka" .... (( Oczywiście sama ... Teraz okazuje się że planuje
sobie 2tygodniowy wypad w góry z kolegami. Oczywiście MOGĘ się nie zgodzić,
ale wiem, co będzie się działo, jeśli powiem NIE ((( (zero urlopu wogóle
zapewne, pod pozorem nawału pracu, totalna uraza)Sama nie wiem co o tym
myśleć i szczerze mówiąc, jestem załamana ..... Czy to początek końca?

[Gość: Anna]

Jesli maz chce pojechac w gory na 2 tygodnie tylko z kolegami to moze zapytaj
sie go czy i ty mozesz pojechac tylko z kolezankami na 2 tygodnie a jego
zostawic z dzieckiem w domu? Co innego krotkie spotkanie co innego wczasy.
Mysle, ze on czuje sie troche zmeczony( ty napewno tez) .Zreszta to nic
dziwnego . Male dziecko to ogromne zmiany w stylu zycia, no i wielki
obowiazek. Mysle ze te najtrudniejsze chwile juz za wami im dalej w las tym
bedzie lzej. Niedlugo dzieciak przespi wam cala noc, wiec i wy sie w koncu
wyspicie. Cieszcie sie tym ze macie zdrowe i pogodne dziecko. Wyobrazcie sobie
gdyby byly powazne klopoty zdrowotne.Musisz porozmawiac z mezem spokojnie na
temat rozwiazania waszych spraw zwiazanych z odpoczynkiem, ale rowniez i z
poczuciem wzajemnej bliskosci, bo troche wyglada na to ze maz szuka
przyjemnosci i relaksu tylko poza waszym zwiazkiem, a to dobrze nigdy nie
jest. Co ci radze? Nie denerwuj sie niczym tylko usiadz i spokojnie ustal z
mezem grafik "wyjsc". Zrobcie to na przyklad w kalendarzu. Zaznaczcie wolne
wieczory i kto ma z nich korzystac ( a moze wspolne wyjscie skoro jestescie w
tak komfortowej sytuacji ze ktos wam dziecka przypilnuje). Jesli maz nie chce
wyjsc z toba to polowe wolnego czasu zuzytkuj wylacznie dla siebie( nie
odstepuj go mezowi). A on niech w tym czasie posiedzi sam w domu z dzieckiem.
Zareczam ci ze zapragnie raczej wychodzic razem z toba. Pozdrawiam i glowa do
gory dzieci rosna strasznie szybko.

[mary_ann]

NIe jestem do konca pewna, czy powinnam to pisać, ale dla mnie to b. smutny
przykład egoizmu i kompletnej niedojrzałości. Nie, nie piszę, że "końca",
ale... dla mnie to niepokojace. Oczywiście ma rację moja poprzedniczka pisząc,
że (przynajmniej teoretycznie) dalej będzie łatwiej, bo dziecko większe, noce
przespane itd. Ale czy nie chcemy móc oprzeć się na najblizszej osobie własnie
wtedy, kiedy jest ciężko? Co to za pociecha, że jak będzie latwo, to będzie
dobry, a jak trudno, to sytuacja go przerasta? To przecież m. in. on będzie
uczył to dziecko zyć, to jego stosunek do Ciebie dziecko przejmie jako
naturalny wzorzec układu kobieta-mężczyzna...Eh, faceci w krótkich
majteczkach, nie przepadam za nimi. Trzymaj się, oby "przejrzał na oczy".

[Gość: agatka_s]

Nie chcę się czepiać, ale czy jesteś pewna że poprawnie użyłaś wyrazu
obcego ???

ekspiacja pokuta, okupienie winy; zadośćuczynienie.
Etym. - łac. expiatio 'jw.' od expiare 'odpokutować; oczyścić; przebłagać
(ofiarami)' od pius, zob. pijar.

agatko-biję sie w piersi (obfite):ESKALACJA

[Gość: emily]

masz rację i słusznie mi to wytknęłaś - chodziło mi rzecz jasna o ESKALACJĘ,
ale i pora i emocje spowodowały jakąś chwilową zaćmę umysłu. Niemniej problem
wciaż narasta (( Pozdrawiam

nieprzyjemna sugestia

[Gość: Beata]

Emily, wspolczuje sytuacji i faceta.
I to co napisze pewnie cie nie pocieszy,
ale jestes pewna, ze on nie ma kogos na boku? Bo mielismy dobrych znajomych,
ktorzy juz nie sa razem. Okazalo sie, ze od jej osmego miesiaca ciazy on mial
nowa babke. Poniewaz ostatnim bydleciem nie byl, zostal z nia i cudnie
opiekowal sie coreczka do jej +/- roku zycia, po czym zona nie wytrzymala
sytuacji i poprosila o rozwod. Bo miedzy nim a nia od dawna juz nie bylo
dobrze. Od pierwszych utrudnien sielanki malzenskiej w koncu ciazy.
Moze namow go na terapie rodzinna? Bo on ma jakis spory problem z waszym
zwiazkiem (albo nie rozwiazane problemy emocjonalne z dziecinstwa, ktore teraz,
z pojawieniem sie potomka, dochodza do glosu), mozliwe, ze zreszta wypierany
przez niego samego.
Trzymaj sie.

[Gość: Bartek]

Hmmmm, same kobiety roztrząsaja sprawe )) To ja swoje meskie trzy grosze.
Oczywiście sytuacja opisywana przez ciebie nie jest nowa. Widzieliśmy coś
takiego u naszych znajomych. Potem ze zdziwieniem zauwazylismy u siebie kiedy
przyszedł do nas maluch. Ze zdziwieniem bo tez przedtem zero klopotów, wspolna
decyzja, a potem zaczeły sie swary i kłótnie. I pytanie: po co nam to było. I
cóż. jak zawsze. ja uwazałem że to ja jestem poszkodowany (bo pracuje trzy razy
wiecej zeby pieniedzy nastarczyc, bo siedze z maluchem kiedy nie pracuje, lece
z nim na spacery zeby odciazyc choc na godzine dwie zone, zostaje na pol dnia
czy caly dzien jak ona ma cos do zalatwienia. Zona oczywiscie uwazala ze jest
odwrotnie. kazde z nas mialo poczucie oszukania. Ze na mojej glowie jest moze
nie 100 proc. ale powiedzmy 90 proc wszystkiego. To prowadzilo do coraz
ostrzejszych klotni (jasne bo skoro uwazalem ze robie wszystko i nagle
spotykalem sie z zarzutem ze nie robie nic...). To samo bylo z drugiej strony.
Zwykle chodzilo o glupoty. O to ze ktores wreszcie chcialo sie wyspac, a to
drugie bylo padniete i zamiast pozwolic, zrzucalo malucha na glowe.
Tak bylo tez w przypadku znajomych. Wedlug nas czasem bardziej zawodzil facet,
czasem kobieta (oczywiscie wedlug mnie bardziej zawodzily kobiety wedlug zony
faceci )
No coz, nie ma dobrej recepty. Ale jesli moge ci radzic, nie sluchaj
opinii "faceci tacy juz są". Bo to przewaznie nieprawdziwe (czy zgodzilabys sie
z opinią że kobiety to juz takie są, jak pojawi sie dziecko to maja w dupie
faceta? (takie opinie chodza wsrod facetow i tez sa oczywiscie niesprawiedliwe.
Wiem jedno. Ze kiedy znajomi opowiadali nam swoje przezycia w takich sytuacjach
jakie opisujesz, to kiedy opowiadala kobieta to wygladalo to jak u ciebie
(kobieta sie stara a mezczyzna ledwo palcem skinie). Facet jawil sie jako
straszny potwor i bezduszny leń. Kiedy zaś tą samą sytuację przedstawial facet
to kobieta wypadała na jakąs straszną histeryczną mimozę nie nadającą sie do
zycia, a facet na jedynego normalnego który robi wszystko..
Wiesz, ja wierzę że pewna mala czesc facetow to nieczułe świnie, a pewna mała
częśc kobiet to idiotki i histeryczki. Ale tak wcale nie musi być u was.
My pogadaliśmy i wyjasniliśmy sobie masę rzeczy. trwało to ładnych parę
miesięcy. A do tego czasu było nam bardzo cięzko.
Spróbuj pogadać. Przygotuj sie na to że to bedzie cholernie trudne. Ze obrzuci
sie masą niesprawiedliwych oskarżen ze sie nie sprawdzasz jako zona. Ale
pamietaj że on czuje tak samo - że ty go obrzucasz masą niesprawiedliwych
oskarzeń a on nosem się podpiera i nie wyrabia. To może byc masa urazow i u
niego i u ciebie (o sprzątanie, seks, filmy, sport etc)
Naprawdę warto, bo dziecko zmienia w życiu wszystko i wprowadza piekło. trzeba
się nauczyc jak je zmienić w niebo (na początek w czyściec powiedzmy
powodzenia

Bartku - dziękuję

[Gość: emily]

Bartku, bardzo dziękuję za konkretną i rzeczową odpowiedź - o taką mi w sumie
chodziło (nie o przyklaśnięcie teorii "mężczyźni to świnie"). Mi na moim
małżeństwie i mężu bardzo zależy, problem nie w tym, by przylepić etykietki,
ale żeby wejść na chwilę w jego punkt widzenia (i vice versa) i ewentualnie
skonfrontować nasze wzajemne odczucia oraz - skorygować to, co każde z nas
widzi inaczej a myśli że niby wie ... co czuje ta druga osoba. (wiem że to dość
zagmatwane ale ciężko to wyrazić słowami). Mój problem polega nie na tym, że
nie jestem w stanie przyjąć i spróbować zaakceptować racji drugiej strony,
nawet jeśli będą one dość bolesne - problem w tym, jak zachęcić męża do tej
rozmowy, jak sprawić, by zechciał on to z siebie "wyrzucić" a nie dusić, co
powoduje narastanie napięcia (to poniekąd cecha charakterystyczna jego rodziny,
oni różne sprawy "duszą w sobie latami" i te animozje latają w powietrzu w
postaci ironicznych odzywek dziwnych obrażań się i napiętej atmosfery przy
stole przy okazji każdego rodzinnego spotkania). Ja chętnie pogadam, ale jak
otworzyć faceta????

[niedzwiedziczka]

Niedawno był tu taki wątek "dzicko przyczyna kryzysu w
małżeństwie" Spróbuj go poszukać, bo było tam prę
ciekawych wypowiedzi.Życzę powodzenia w sprawach rodzinnych!

[maxiu_m]

Ponad rok temu urodzily mi sie blizniaki. Przez caly pierwszy rok nie mielismy
z żoną nikogo do pomocy. Życie stanelo na glowie.
Od czasu narodzin każdy nasz dzien wygląda tak samo. Oboje caly dzien spedzamy
w domu przy dzieciach, z tym wyjątkiem, że ja 6 godz. w czasie dnia przebywam w
pracy.
Zona półtora roku karmi piersią (mimo że wszyscy huczeli, że przy bliźniakach 3
miesiące to góra..) - od półtora roku nie spała dłużej niż 4 godz. bez
przerywania snu. Jesteśmy przemęczeni.
Nie pomiętam kiedy byliśmy w kinie, kiedy piłem piwo, kiedy byłem na imprezie,
w siłowni, z kolegami w górach. takich rzeczy już nie ma.
Ale nikt z nas się nie żali, nikt nie ma pretensji. Wiemy że jak dzieci
podrosną wszystko wróci do normy, będziemy razem korzystać pełna gębą z życia.

Nie chce z nas robić bohaterów. To po prostu nasz obowiązek.
Jak rodzą się dzieci - życie się zmienia. Ale rok-dwa i wszystko z powrotem
wraca na stare tory.
Jesli ktoś w takim okresie ucieka od rodziny, chodzi na siłownie,
uprawia "ulubione sporty" - ma zdecydowanie poważny problem ze sobą.
Życie nie jest pasmem wypadów w góry, piwka, siłowni - czyli przyjemnostek.

Zycze Emily ale jej dziecko kiedyś wybaczyło swojemu tatusiowi.

[Gość: Tomek]

maxiu_m napisał:

> Ponad rok temu urodzily mi sie blizniaki. Przez caly pierwszy rok nie mielismy
> z żoną nikogo do pomocy. Życie stanelo na glowie.
> Od czasu narodzin każdy nasz dzien wygląda tak samo. Oboje caly dzien spedzamy
> w domu przy dzieciach, z tym wyjątkiem, że ja 6 godz. w czasie dnia przebywam w
>
> pracy.
> Zona półtora roku karmi piersią (mimo że wszyscy huczeli, że przy bliźniakach 3
>
> miesiące to góra..) - od półtora roku nie spała dłużej niż 4 godz. bez
> przerywania snu. Jesteśmy przemęczeni.
> Nie pomiętam kiedy byliśmy w kinie, kiedy piłem piwo, kiedy byłem na imprezie,
> w siłowni, z kolegami w górach. takich rzeczy już nie ma.
> Ale nikt z nas się nie żali, nikt nie ma pretensji. Wiemy że jak dzieci
> podrosną wszystko wróci do normy, będziemy razem korzystać pełna gębą z życia.
>
> Nie chce z nas robić bohaterów. To po prostu nasz obowiązek.
> Jak rodzą się dzieci - życie się zmienia. Ale rok-dwa i wszystko z powrotem
> wraca na stare tory.
> Jesli ktoś w takim okresie ucieka od rodziny, chodzi na siłownie,
> uprawia "ulubione sporty" - ma zdecydowanie poważny problem ze sobą.
> Życie nie jest pasmem wypadów w góry, piwka, siłowni - czyli przyjemnostek.
>
> Zycze Emily ale jej dziecko kiedyś wybaczyło swojemu tatusiowi.


Mam 3,5 letniego syna. Od prawie czterech lat byliśmy z żoną w kinie 1-2 razy. Na "piwku" z kolegami byłem chyba ze trzy razy - w tym 2 spotkania "służbowe".
NIE chcę chodzić na piwko, jeździć w góry. siłownię mam w domu (np. podrzucanie dziecka), ulubione sporty uprawiam razem z synem. Ja CHCĘ wychowywać MOJEGO syna.

Od 1,5 miesiąca mam wspaniałą córę i również CHCĘ wychowywać MOJĄ córkę.

IMHO rola ojca w wychowaniu dziecka zwiększa się wraz z wiekiem dziecka, bo:
1. GÓRY z dzieckiem - całkiem niedługo
2. uprawianie sportu razem z dzieckiem ~ za kilkanaście lat
3. siłownia za kilkanaście lat
4. piwko z dzieckiem >= 18 lat
Szkoda marnować czas.

A'propos. Kiedy urodził się mały nie spałem tylko pierwszej nocy (po przyjściu żony z dzieckiem ze szpitala) - nerwy czy co?
Kiedy urodziła się córka wyniosłem się do drugiego pokoju, żeby żona miała łatwiejszy dostęp do dziecka (była po cesarce), a ja mogłem spać spokojnie.

Co ja mam jeszcze napisać? I tak już czuję się jak ekshibicjonista. Acha. Nie mieliśmy i nie mamy nikogo do pomocy, oprócz doraźnej - choć szczerej - pomocy ze strony rodziny w nagłych przypadkach, do których wyjście do kina się nie zalicza.

Pozdrawiam,
Tomek

[Gość: Ona]

Jak to dobrze ,że istnieją jeszcze mężczyźni...prawdziwi mężowie i ojcowie..a
nie matoły ,które myślą tylko o swojej wygodzie i zachciankach )
Podnosi mnie to na duchu))

[mary_ann]

Gość portalu: Ona napisał(a):

> Jak to dobrze ,że istnieją jeszcze mężczyźni...prawdziwi mężowie i
ojcowie..a
> nie matoły ,które myślą tylko o swojej wygodzie i zachciankach )
> Podnosi mnie to na duchu))

Też mnie podniosło. Wyrazy szacunku dla dojrzałości i pozdrowienia dla Maxiu_m
i Tomka. Umieja w zyciu oddzielić ziarno od plew.

otwieranie faceta

[Gość: Bartek]

Oj Emily, to współczuję. Bo wszystko można w facecie znieśc, tylko nie to, ze
jest jak orzech zamknięty. Bo jesli dobrze rozumiem, nie chodzi o to, że teraz
jest zamkniety i jak sie dobrze postuka to sie otworzy, ale ze w ogóle jest
zamkniety. I jesli tak jest to trudno mi radzić, bo tacy faceci nawet dla mnie -
faceta są nieprzeniknieni i własciwie nie wiem jak z nimi gadac. A wiem że
jest takich sporo i mozna z tym życ do chwili kiedy nie pojawia się jakieś
wyzwanie, zmiana życia - jak przy dziecku. Moje rozmowy tez się zeslizgują z
nich, zamiast gadac o waznych sprawach gadamy o pierdolach bo z nimi nie sposób
inaczej. W filmach to oni wyglądaja dobrze, w zyciu gorzej )
Ale może jednak ten twój od niedawna zamknięty?

Do Bartka babskie 3 grosze

[Gość: Beata]

No, to ja wspolczuje, bo po pojawieniu sie naszego synka, moj maz ani sie nie
poczul odrzucony (zaniepokojona obiegowymi teoriami kilkukrotnie go po kilku
miesiacach o to zapytalam), ani nie probowal sie odcinac od obowiazkow. Przez
pierwsze tygodnie troche sie bal cos przy dziecku robic, ale raczej z poczucia
niekompetencji i obawy przed zrobieniem malenstwu krzywdy. Szybko jednak sie
przekonal, ze radzi sobie swietnie. Potem kapal, przewijal i tulil, kiedy mial
na to czas, a obecnie chodzi z naszym poltorarocznym brzdacem na basen i
weekendowe spacery, czyta mu ksiazeczki i jest najbardziej uwielbianym tata na
swiecie. Kiedy to robi? Oczywiscie w weekendy, bo duzo pracuje w tygodniu. Ale
i co rano i co wieczor ma jeszcze chwile dla lgnacego do niego synka.
Zycie sie nie zmienilo w pieklo, nie stanelo na glowie. Wymaga tylko lepszej i
bardziej swiadomej organizacji z naszej strony. Ze czasu mniej? No, mniej, to
bylo wliczone w chec mienia dzieci. I jestesmy szczesliwi! Dowod? Jestem w
siodmym miesiacu z coreczka. Juz sie nie mozemy doczekac, zeby ja zobaczyc.
Choc czasu bedzie prawdopodobnie jeszcze mniej, a znajomi wroza: "oj, teraz, to
zobaczycie".
Pewnie, ze ja spedzam 3/4 czasu z maluchem (bez poczucia jakiejkolwiek straty,
wiec i brak wymowek do meza), i ze troche popycham meza do wlaczania sie w
zabawy synka. Ale to: i dla mnie zrozumiale wytchnienie po calym tygodniu "sam
na sam", i rekompensata dla malego za codzienny brak taty, i szansa dla obu
panow na budowanie tej genialnej wiezi, ktora im zostanie jako baza na cale
przyszle zycie.

[antonina_74]

Wiesz, Emily, chyba mielismy cos podobnego... zaraz po urodzeniu Kuby czulam
sie bardzo odstawiona na boczny tor, bo moj maz (tak mi sie wydawalo) robil
wszystko zeby od nas uciec... dluzej w pracy, pilka, silownia, proby choru,
czyli wszystko to co robil przedtem tylko przedtem ja tego praktycznie nie
zauwazalam, bo sama mialam mnostwo zajec. Dopiero po kilku miesiacach wpadlismy
na pomysl zeby porozmawiac i wtedy ustalilismy naprzyklad taka rzecz: sobotni
ranek byl dla MNIE. wychodzilam sobie na zakupy, albo do fryzjera, a maz
zostawal z malym. Za to niedzielny ranek spedzal na pilce z kolegami. teraz
jest najwspanialszym Tatusiem, chociaz nadal duzo pracuje, rano sam zajmuje sie
malym i odwozi go do przedszkola, wychodzi na spacery.
Wydaje mi sie, ze po prostu po urodzeniu dziecka sila rzeczy kobiecie swiat sie
zmienia diametralnie (przerwa w pracy, siedzenie w domu, brak czasu na ulubione
zajecia), a mezczyzna w tym czasie kontynuuje poprzednie zycie, i czasem nie
zdaje sobie sprawy jak bardzo zona potrzebuje jego wsparcia - no bo jakos sobie
radzi, prawda?
Wakacje z kolegami... moj maz regularnie wyjezdza z kolegami, ale dopiero od
niedawna, tak sie sklada ze nie przepadam za tym gronem i wole zostac z
dzieckiem w domu - ale to trzeba wspolnie obgadac.
Zycze Wam powodzenia w rozwiazaniu tej sytuacji - kiedy dziecko troszke
podrosnie na pewno bedzie Wam latwiej!

[Gość: malina]

Spójrzcie na to i z innej strony.Co myśli facet? Dziecko, odpowiadam za nie ,
żona zajmie się nim Ja muszę zapewnić im byt zadbać by nic im nie
brakowało ,Czy dam radę? To chyba duża odpowiedzialność i stres.Może to jast
powodem problemu? a może i nasza po porodzie potrzeba większego uczucia i
zainteresowania tej drugiej strony.

wszystko to prawda ale nie dodałam że. ....

[Gość: emily]

... właśnie teraz mój mąż odkrył zapał do czynnego i intensywnego uprawiania
sportów ekstremalnych. Ja nie mam nic przeciwko (czytaj: zdaję sobie sprawę, ze
człowiek siedzący cały rok w pracy a po powrocie - ja i dziecko) "samotnemu"
wyjazdowi na kilka dni w męskim gronie, ale trochę się we mnie gotuje, że
akurat teraz, kiedy jest się odpowiedzialnym za małą 6 miesieczną istotę,
wybiera się sporty, w których najłatwiej skręcić kark (wspinaczka skałkowa -
Dolomity Włoskie, w grupie sami single z serii desperado, czyli kto zaliczy
najtrudniejsze przejście). Ja wiem, że zginąć można przechodząc na pasach dla
pieszych, lub w drodze samochodem do pracy; wiem, ze sprzęt jest mega-dobry
aerodynamiczny i kosmiczny wogóle ... ale czy to takie trudne zrozumieć, że ja
się po prostu boję? Głownie o Niego, ale - choć w mniejszym stopniu o to, co by
było gdyby .... bo kto wie, co (i czy wogóle) mnie czeka po powrocie do pracy
(jeśli wogóle jest jakiś powrót dla kogoś z małym dzieckiem)? Czuję się podle,
bo z jednej strony nie chciałabym nikomu odbierać prawa do wolności (wszak
zycie jest jedno!!!!) i nie chciałabym być "klasyczną babą" która "ucięła"
facetowi skrzydła, pozbawiła go wszystkich marzeń i hobby, ale z drugiej
strony ... Bardzo Wam wszystkim dziękuję za wsparcie i porady. Serdecznie
pozdrawiam Emily

[maxiu_m]

„Wakacje z kolegami... moj maz regularnie wyjezdza z kolegami, ale dopiero od
niedawna...”

„Co myśli facet? Dziecko, odpowiadam za nie , żona zajmie się nim Ja muszę
zapewnić im byt, zadbać by nic im nie brakowało ,Czy dam radę? To chyba duża
odpowiedzialność i stres”

„... właśnie teraz mój mąż odkrył zapał do czynnego i intensywnego uprawiania
sportów ekstremalnych. Ja nie mam nic przeciwko (czytaj: zdaję sobie sprawę, ze
człowiek siedzący cały rok w pracy a po powrocie - ja i dziecko) "samotnemu"
wyjazdowi na kilka dni w męskim gronie”

Dziewczyny, litości, co za idiotyzmy wygadujecie.
Wydaje mi się, ze po prostu probujecie usprawiedliwic wlasną głupotę gdy
wybierałyście tych swoich „praaawdziwych mężczyzn”.
Pewnie byli najprzystojniejsi w grupie, prawdziwe supermeny. Tylko
zapomniałyście troche lepiej im się przyjrzeć. No i nagle gdy wasz związek
przerodził się związek dojrzały – okazało się że te wasze SUPERMENY grają
codziennie w piłkę, potrzebują wyjazdów z kolesiami, są całymi dniami zajęci. W
mojej pracy też spotykam takich wspaniałych facetów, którzy po urodzeniu dzieci
nagle stali się prawdziwymi pracoholikami i muszą siedzieć po godzinach
(najlepiej przy piwku) aby „zapewnić byt rodzinie”, a jak idą po pracy do baru
to żonom opowiadają że to ważne służbowe spotkanie było.

I niech nikt mi nie mówi, ze jak facet na wakacje wyjeżdża z kolegami (a żona
gosposiuje w domu) to jest to normalne. I nie mówcie, ze nie chciałybyście całą
rodziną pojechać na wakacje.

A jak tak bardzo podobają wam się te wypady w męskim gronie waszych menów, to
mogę wam przytoczyć jak w takim gronie gada się o dziewczynach, żonach... Ale
chyba nie chcecie tego usłyszeć.

[Gość: antonina_74]

> I niech nikt mi nie mówi, ze jak facet na wakacje wyjeżdża z kolegami (a żona
> gosposiuje w domu) to jest to normalne. I nie mówcie, ze nie chciałybyście
całą
>
> rodziną pojechać na wakacje.

Bez przesady. jedno i drugie jest mozliwe. Dlaczego mam sie domagac prawa do
wychodzenia na kawe z kolezankami a jednoczesnie nie pozwalac mezowi wyrwac sie
na pare dni w gory??? Tym bardziej jesli sama nie znosze lazenia po gorach?
A wakacje wspolne tez mamy, bez obawy
kazdy w malzenstwie potrzebuje przestrzeni dla siebie. To nienormalne, spedzac
kazda chwile razem. Tylko trzeba to tak zalatwic zeby nie ranic drugiej osoby.
A przy okazji, zastanawiales sie kiedys o czym my, zony, rozmawiamy w babskim
gronie?
Pozdrawiam,
Antonina

>
> A jak tak bardzo podobają wam się te wypady w męskim gronie waszych menów, to
> mogę wam przytoczyć jak w takim gronie gada się o dziewczynach, żonach... Ale
> chyba nie chcecie tego usłyszeć.

[miss_mag]

Gość portalu: emily napisał(a):

> ... właśnie teraz mój mąż odkrył zapał do czynnego i intensywnego uprawiania
> sportów ekstremalnych.
>... i nie chciałabym być "klasyczną babą" która "ucięła"
> facetowi skrzydła, pozbawiła go wszystkich marzeń i hobby, ale z drugiej
> strony ... Bardzo Wam wszystkim dziękuję za wsparcie i porady. Serdecznie
> pozdrawiam Emily
Kaz mu wykupic wysokie ubezpieczenie na zycie oraz na wypadek ciezkiego
uszkodzenia ciala przez wyjazdem na "ekstremalne" wakacje. Jesli tego nie
zrobi, schowaj mu paszport. Musisz mu sie postawic, bo to rowniez jest jego
dziecko, nie tylko dzis i jutro, ale za dziesiec i dwadziescia lat. Co za
bzdury z tym podcinaniem skrzydel.

[Gość: Bartek]

Bize drogi, no każda taka dyskusja musi w pewnym momencie zboczyć nieodwołalnie
w ocenianie. Czyli tak: Emily ma problem, inni jej doradzaja 9ja tez). Ale ktos
nie wytrzymuje sie doczepia. Albo do Emily ze dziwna jakaś że w ogóle w głowie
jej powstała mysl że podcina facetowi skrzydla, do mnie ze przyznaje sie ze to
ze pojawilo sie dziecko też było kiedyś dla mnie problemem.
Kochane i kochani. Dajcie spokój. Jeśli same/sami nie mieliscie problemow to
strasznie fajnie, ale nie dziwcie sie ze inni maja. To raz. A dwa, że znam cała
mase par ktore nie mają problemów. tzn. jedno z nich tak mysli.
1. Ona rodzi dzieci po kolei (4) i zajmuje sie tylko nimi. Mówi tylko o
dzieciach, odciela przyjaciol bez dzieci. Od lat nie byla nigdzie - bo dzieci.
Mowi ze są wspaniala rodziną i chciałaby jeszcze dwójke maluchów. On nic nie
mówi, najwyżej kiwa głową. na boku ma romans z dziewczyną z pracy. Według mnie -
odejdzie.
2. Ona ma dziecko (1). Mowie ona bo to ona wszystko robi przy dziecku - wstaje
kilka razy w nocy (choc dziecko ma juz 1.5 roku) upiera sie ze dziecko nie
zasnie bez 2 godzinnego bujania, poswieca dziecku caly czas. Meza wysyla
wszedie: do znajomych, na urlopy etc zebuy sie nie meczyl. Nie sypiaja ze soba
bo ona spi z dzieckiem a kiedy nie spi nie ma glowy do tego. Maz jest
nieszczesliwy - ale ona o tym nie wie. ma dosyc - mowi to kumplom, choc bardzo
kocha dziecko.
Nie, nie mowie ze tak wyglada zawsze. Mowie ze bardzo czesto ten brak
konfliktow oznacza ze to drugie sie poddalo. Ma dosyc i siedzi cicho. A calosc
malzenstwa sie zaraz rozleci.
Znam z najblizszego otoczenia kilkanascie par z dziecmi. nie bylo ani jednej w
ktorej by nie dochodzilo do konfliktow kiedy pojawialo sie dziecko. Tylko ze w
kilku wypadkach oni o tym ze soba rozmawiali, w pozostalych na zewnatrz
wszystko bylo cacy, a w srodku sie gotowalo. W dwoch przypadkach doszlo do
rozstania (w jednym z nich kobieta jakies miesiac przed opowiadala ze u nich
jest super, i mysla o nastepnym).
I tyle.
Wiec prosze - drodzy krytycy. Jak mozecie cos radzic to radzcie, a jak chcecie
tylko sobie wyrazic zdumienie ze pojawienie sie dziecka to nie tylko radosc ale
rowniez ciezka praca i konflikty, ustalanie nowych rol w rodzinie a czesto i
awantury - to dziwcie sie prywatnie

[Gość: Monika]

Bartek ma racje. Mozna sie dziwic i dziwic, ale faktem jest, ze takie problemy
naprawde istnieja. Gdy urodzila sie moja corka( a bylo to w miesiac po
przeprowadzce do Kanady), ani ja ani moj maz nie mielismy jeszcze pracy i moj
maz byl dopiero na etapie jej poszukiwania. Od momentu gdy dziecko sie
pojawilo, moj maz godzinami wysiadywal u sasiadow. W moim przypadku bylo
jeszcze gorzej niz w niektorych tu podanych, bo nie mialam od niego zadnej
pomocy, jedyna rzecz, jaka robil- bylo wyjscie do sklepu w celu zakupu pieluch
lub jedzenia. Ja od rana do wieczora biegalam po domu w pizamie, czasem z
nieumytymi przez kilka dni wlosami, bo po prostu nie wiedzialam, co mam robic.
Kapiele, karmienia, wstawanie w nocy, przewijanie, sprzatanie domu i gotowanie-
wszystko bylo na mojej glowie. Moj maz- doslownie, nie robil nic, tylko od rana
wysiadywal u sasiada, wracal na obiadek a potem do innego sasiada. W koncu
zdenerwowala mnie ta sytuacja, bo ja- wtedy 24-letnia, marzylam by sie jeszcze
doksztalcac, a w takiej sytuacji jakze mialabym znalezc czas jeszcze na nauke.
Zmusilam wiec meza pewnego ranka do pozostania w domu i wspolnego rozwiazania
problemu. Nie naprawilo sie od razu, ale powoli wszystko sie zmienilo. Teraz
znowu jestesmy szczesliwa para. Wiem od mamy, ze i moi rodzice przechodzili
wielki kryzys malzenski po narodzinach mojej siostry. Ale po prostu trzeba o
tym zaczac rozmawiac i wspolnie z malzonkiem starac sie rozwiazac sytuacje.

[Gość: Iza]

Dla mnie to wszystko takie obce o czym mowicie. Teraz docenilam dopiero
wlasnego meza. Do 3 miesiaca wstawal ze mna w nocy i pomagal przy karmieniu i
przewijaniu. Nie powiem, ze jestem niedolega ale bylam tak przejeta
narodzinami malenstwa ze nie bylam w stanie samodzielnie sie nim zajmowac bo
sie balam skrzywdzic. Moj maz uczyl mnie karmic dziecko, nauczyl odciagac
pokarm, gdyz mam elekryczny odciagacz i nie umialam z tym poradzic. Bardzo mi
pomaga o kazdej porze, gdy tylko nie pracuje. Moj synek ma 10 miesiecy i
probuje przestac go karmic piersia. Wszakze w nocy malenstwo chce jesc, wiec
to tata go karmi butelka. A ile razy lulal go do snu...nawet nie jestem w
stanie policzyc. Nie wyobrazam sobie zycia bez meza.

Pozdrawiam i zycze poprawy...
maz musi Tobie pomagac.

[Gość: h]

Gość portalu: Monika napisał(a):

> Od momentu gdy dziecko sie
> pojawilo, moj maz godzinami wysiadywal u sasiadow. W moim przypadku bylo
> jeszcze gorzej niz w niektorych tu podanych, bo nie mialam od niego zadnej
> pomocy, jedyna rzecz, jaka robil- bylo wyjscie do sklepu w celu zakupupieluch
> lub jedzenia.
> Kapiele, karmienia, wstawanie w nocy, przewijanie, sprzatanie domu i
> gotowanie-wszystko bylo na mojej glowie. Moj maz- doslownie, nie robil nic,
> tylko od rana wysiadywal u sasiada, wracal na obiadek a potem do innego
sasiada.


Sory, ale czytając coś takiego trudno powstrzymać się od komentarza.
Po jaka cholerę zadajecie się z takimi okazami? Przecież to nie jest tak (jak
niektóre dziewczyny tu piszą), że przed ślubem był wspaniały, opiekuńczy, i
takie tam..., a nagle teraz się zmienił.
Człowiek nie zmienia się totalnie!
Przed ślubem musiał być podobny (piwko, imprezki, zero obowiązków), tylko wy
nie chciałyście tego zauważyć. No ale najważniejsze, że wysoki, przystojny...
brak mi słów.

Bartku i inni dziękuję :) h-nie masz racji

[Gość: emily]

Bartku, przede wszystkim Tobie, bo jak nikt inny pochyliłeś się tu nad moim
problemem i odważyłeś się napisać o iluzji, w jakiej funkcjonuje tysiące
polskich małżeństw (a przynajmniej ich żeńskie połowy). Innym wyjaśniam, że mój
mąż nie jest typem wysokiego atrakcyjnego mięśniaka w srebrnym cabrio,
poznanego przed 15 minutami macho ... Znamy się (????) i przyjaźnimy(śmy) od
liceum - on odrabiał za mnie matmę, a ja pomagałam mu w historii. Razem
przeszliśmy przez "biedne" i "chude" lata studenckie, dzieląc się skąpą kasą
(ach czar tych bidnych obiadków z makaronu keczupu i starawej kiełbaski albo
pasztetu podlaskiego non stop przez tydzień ))), razem zbieralismy na
mieszkanie a wcześniej tułaliśmy po wynajętych lokalach i staraliśmy się żeby
chociaż duperelami sprawić, że mieszkania owe były przytulne i takie "nasze".
Jeździliśmy w Bieszczady i Tatry, razem odkrywaliśmy Francję, wzajemnie
motywowaliśmy się i wspieraiśmy w znalezieniu pracy i chwilach, gdy jej nie
było ... I WŁAŚNIE DLATEGO TO JEST DLA MNIE TAK BOLESNE I TAK ZASKAKUJĄCE i
dlatego tu przyszłam z nadzieją na to, że ktoś pomoże mi zrozumieć. Gdybym
wyszła za mąż za faceta z siłowni, tudzież nadzianego yuppies to siedziałabym
cicho, bo na tylem inteligentna, by sobie na moje wątpliwości odpowiedzieć ... :
( Nie czuję się też ( i tu dziękuję BARTKU) głupia czy naiwna, pisząc o "prawie
do wolności" "czy podciananiu skrzydeł" - nikt nikogo nie dostaje na własność -
i nikt nie ma prawa ingerować w czyjeś życiowe wybory ... Szczęście mają te
osoby, którym pokrywają się cele i dążenia, a co zrobić, jeśli diametralnie po
10 latach zaczęły się one rozjeżdżać? Raz jeszcze WSZYSTKICH POZDRAWIAM

[miss_mag]

Ten ostatni post wiele wyjasnil. Wyglada to tak, jakby Wasz Mlody przyszedl
na swiat w momencie, kiedy Twoj maz zaczyna wchodzic w kryzys wieku sredniego
(silownia, ryzykowne sporty, niechec do domu). On probuje zatrzymac swoja
mlodosc wszelkimi silami, a Ty i dziecko mu przypominacie o nieodwracalnym
procesie starzenia. Wydaje mi sie, ze potrzebujecie terapii malzenskiej, przy
czym Twoj maz wiecej niz Ty.