Nie chce wcale jeść!

[number-two]

Witajcie. Mam ogromny problem z moim 6-letnim synkiem. Zawsze był niejadkiem
ale teraz to już powala mnie z nóg. Rano , przed wyjściem do szkoły nie chce
nic zjeść, śniadanie ze szkoły przynosi nietknięte. W domu też nie można
doprosić się, żeby coś zjadł. A kiedy wołam na posiłek jest wielki płacz. Pół
kromki chleba je godzinę czasu i to z ponaglaniem, bo tak byłoby jeszcze
dłużej. A jak już coś zje to i tak to zwymiotuje. Ma 123 cm wzrostu i waży 18
kg. Kości pokryte skórą. W ciągu miesiąca schudł 1,5 kg. Ręce już mi opadają.
Co mam z nim zrobić?

[iguana1972]

Iśc do lekarza. Wszelkie podstawowe badania nie zaszkodzą.

Zaganianie do jedzenia zwykle nic nie daje co najwyżej efekt w postaci wymiotów - widziałam na własne oczy u znajomej jak jeszcze dziecka nie miałam, zapamiętałam do końca życia.

Jest też sprawa zakupów w szkole - jak dziecko ma drobne to sobie zwykle zakupi jakieś smieci i potem już nie ma miejsca na zwykły posiłek.

[dobrakobieta3]

Na razie nic, nic i jeszcze raz nic.

Nie nękać, nie przypominać, nie wpychać. Zgłodnieje - sam poprosi.
Ale nie dawać także drobnych na kupowanie śmieciowego jedzenia w
szkole. W formie zabawy w czasie weekendu dokładnie wysondować - od
samego dziecka - co lubi jeść. Nie zmuszać do jedzenia niechcianych
rzeczy na siłę "bo zdrowe".
Pół kromki chleba w godzinę???!!! Kobieto - nie zje w pięć minut? Po
odliczeniu czasu zabrać posiłek i powiedzieć, że za 3 godziny jest
następny, wiec zapraszasz. Koniec.

[new_machine]

Zbadaj czy nie ma pasozytow, lambrii itp, zrob tez morfologie i poziom zelaza. A
co lekarz na to? Bylas z nim w ogole u lekarza?

[majmajka]

No...Znam to Moja corka kiedy poszla do zerowki robila to samo. Jakos z czasem sie rozkrecila. Teraz zaczela sie szkola i znow to przezywam. Badania OK, a ona chyba tak na stres reaguje. I tez wczesniej byla niejadkiem. Na wszelki wypadek idz do lekarza, badania nie zaszkodza. Moze ma anemie, a to jest najczestszy powod braku apetytu.

[number-two]

Miesiąc temu miał robione badania krwi. Nie ma anemii ani cukrzycy. W szkole na
100% nic nie kupuje, bo z klasy nie wychodzą a pieniedzy przy sobie nie ma.
Jeśli chodzi o jedzenie w domu to teraz przygotowuje mu posiłki, które lubi, na
które niby ma chęć a jednak i tak ich nie zjada. Miałam już sugestie, żeby nie
dać mu nic jeść, aż sam się upomni. Zaczęłam w sobotę rano. Cały dzień nie był
głodny. W niedzielę około południa sama mu kazałam zjeść, bo zrobiło mi się go
szkoda. Boję się , że ma jadłowstręt psychiczny.

[annakate]

No to do psychologa.
Naprawde nie ma nic, co lubi? a jak sie zachowuje, jak cała rodzina siada do
posiłku? może po prostu daj mu talerz, niech usiądzie ze wszystkimi i nie
zwracajcie na niego uwagi - w końcu może sie skusi?

[martin_si]

Cześć. Wiem, że to gazeta dla dziewczyn, ale może przyda się to co napiszę. Dla
mnie to wzmożona reakcja na stres. Nic nie piszesz o tym jak dziecko sypia, jak
pracuje w szkole w opinii nauczycieli, co robi w domu po zajęciach, jakie zabawy
wybiera itd. Problem nie może się przejawiać jedynie w niechęci do jedzenia. To
moim zdaniem jest już na samym końcu całego łańcucha innych kłopotów lub
niepowodzeń. Kłopoty z jedzeniem mogą mieć podłoże zarówno nerwowe, co słusznie
sugerowała jedna z Koleżanek, jak też bardziej nazwijmy to fizykalne. Brak
umiejętności żucia, nadwrażliwość w okolicach jamy ustnej, zła reakcja na zapach
jedzenia.... aspektów może być bardzo wiele. Ja również sugeruję dobrego
psychologa dziecięcego, tylko myślę, że zanim się tam udasz postaraj się
spojrzeć globalnie na funkcjonowanie Twojego dziecka w domu i szkole, w tygodniu
i w dni wolne od nauki. Psycholog będzie bazował na informacjach, których Ty mu
dostarczysz, miej ich więc jak najwięcej i nie upiększaj niczego. Zapytaj
psychologa co myśli o terapii Integracji Sensorycznej, może to pomoże.

Powodzenia.

[imsad]

Witam,
ja też przechodzilam przez to samo.
W zasadzie corka nigdy nie lubila jeść.Po wędrowkach po roznych
lekarzach (w zasadzie od 2 roku zycia) słyszałam tylko ,ze z tego
wyrosnie.Badania krwi - podstawowe byly OK. A innych nie zlecali.Im
starsza tym mniej jadła. Po prostu mowila ze nie jest glodna. W domu
wiecznie byl cyrk przy stole dla odwrocenia uwagi. Dwa lata temu
niestety wylądowała w szpitalu pod kroplowką-a miala wtedy 6 lat.
Wtedy zrobili dopiero porządne badanie krwi - nie to podstawowe lecz
jakies bardziej dogłębne - nie pamiętam nazwy - w kazdym razie
probki wyslali do analizy atmowej do Warszawy. Wtedy dopiero wyszły
sensowne wyniki i można bylo coś ustalic. Dodatkowo polecam badanie
na pasożyty - lamblie. corka też je miała. przeszła kurację i jest
ok.Tzn nadal jest niejadkiem lecz rozumie ze jesc musi. I je.

[number-two]

Przeczytałam z uwagą,to co piszesz. Rozmawiałam już z nzuczycielką w szkole.
Jest bardzo lubiany, towarzyski, jedyne ale to nadmierna energia. Kłopotów ze
spaniem nie ma, zasypia sam, śpi dobrze całą noc. Jego ulubione zajęcia w domu
to rysowanie, zabawa z klockami. Posiłki jemy wspolnie, nigdy nie je sam. Nie
wiem do czego mogę się doczepić. We wtorek idę z nim na bilans 6-latka i będę
rozmawiała z lekarzem co tu dalej robić.
Wczoraj przez cały dzień zjadł kilka winogron i pół kubeczka jogurtu. Dzisiejszy
dzień to pół bułki z szynką i banan. Już nie mam sił!!!

[rycerzowa]

Jeśli synek jest zdrowy, nie łapie każdej infekcji, ma wyniki krwi w porządku -
to może jednak ma wystarczającą ilość pożywienia?
Przecież gdyby żył powietrzem, to w powietrzu nie ma żelaza.
A on tego żelaza ma dość, anemii wszak nie ma.
Notuj przez kilka dni dokładnie absolutnie wszystko, co chłopiec je.

Niektórzy tak mają,że wystarczy im bardzo mało.
Przez lata śniadania i kolacje moich dzieci (3 sztuki)wyglądały tak,
że JEDNĄ kromkę chleba dzieliłam na pół. Jedna połówka dla najmłodszej córeczki,
po ćwiartce dla starszej córki i najstarszego syna. Wystarczyło.

Jeść mało to jedno, a jeść z niechęcią, to drugie.
Nie wierzę,że "dziecko samo się nie zagłodzi", gdyż istnieje coś takiego jak
anoreksja. Ale - najczęściej jest to wina otoczenia dziecka.
Jeśli z jedzenia robi się problem, przymus, obowiązek, to nie należy się dziwić,
że dziecko rzyga na sam widok talerza.

Mój najstarszy syn był typowym niejadkiem, pewnie podobnym do twojego: jemu po
prostu żal było czasu na jedzenie.
A ja, wzorowa młoda mama, postępowałam wg książki: jest pora posiłku, należy
odłożyć wszystko, siąść i zjeść, a jak nie chcesz, to nie, czekaj głodny do
następnego posiłku.
Nie chciał, i wcale nie był głodny, miał ciekawsze zajęcia, niż jedzenie.
Chłopak był chudy, stale chorował, miał złe wyniki.

Trzeba było przerwać błędne koło, uczynić jedzenie czymś miłym, czymś na co się
czeka. Ja to zrobiłam przez przysłowiowe bajki, tzn. opowiadanie przy jedzeniu
niesamowitych, wymyślanych ad hoc historii. Odcinek kończył się hasłem ciąg
dalszy nastąpi, więc dzieci cieszyły się na kolejny posiłek. I o to chodziło.
Powstało skojarzenie: jedzenie to jest coś miłego.
Poza tym oczywiście żadnego gadania,że mam niejadka, żadnego użalania się.
Wiesz, rzecz nienazwana nie istnieje.

Dzieci wyrosły zdrowe, a po "bajkach przy jedzeniu" pozostał miły zwyczaj, że
przy stole opowiadamy sobie różności. Ogromnie lubimy
wspólne posiłki.
A jak któreś jadło samo, to miało prawo czytać przy jedzeniu.

Może to było niepedagogiczne, nie wiem.