Moja 15 letnia córka i jej 21 letni chłopak

[izabell72]

Moja córka dzisiaj przedstawiła mi swojego chłopaka. Niby fajnie,
ale sęk w tym że ona ma 15 lat a on 21. Co o tym sądzicie ? Powinnam
zabronić im się spotykać ? Wiem, że chłopak jest rozsądny i krzywdy
jej nie zrobi, ale jakoś martwi mnie taka różnica wieku. Pomocy !!

[srebrnarybka]

Jak zabronisz, jeszcze bardziej będzie chciała się spotykać, a
techniczych możliwości nie masz i tak w wypadku 15latki. Jak
pozwolisz, to po jakimś czasie jej przejdzie, jak zwykle z
pierwszymi miłościami. Poza tym zabraniając staniesz się jej wrogiem
i będzie Ci to pamiętała nawet wtedy, kiedy z chłopakiem się
rozstanie. A jeżeli się nie rozstaną i będą szczęśliwi razem - tym
lepiej. Cóż, w tym właśnie wieku niejaki Jacek Kuroń poznał 15
letnią Gajkę ...
Problem tylko w tym, żeby Twoja córka zbyt wcześnie nie rozpoczęła
życia seksualnego, bo to jednak zbyt wcześnie, a 21letni chłopak z
pewnością tego bardziej potrzebuje. Ale myślę, że jeśli oboje są
rozsądni, to nie będzie problemu.

[mma_ramotswe]

Przyjaciółka mojej córki (III klasa gimnazjum) też ma dużo starszego
chłopaka (20 lat). Znają się z drużyny (razem trenują sport -
treningi, obozy letnie itp). Z mojego punktu widzenia jest trochę
powodów do obaw. Chłopak ten ma np. ochote posiedzieć ze swoimi
dorosłymi kumplami i ich dziewczynami (często też dorosłymi) na
piwie. Potrzeby seksualne tez ma.
Ale przeciez nie zabronisz

[arioso1]

zauwaz ze średnia różnica wieku pomiedzy małżonkami czy partnerami
to 5 lat- bacznie obserwuj, i uwazaj na córkę ale nie zabraniaj-no
chyba że jakić narkoman albo chuligan

[mama_kotula]

arioso1 napisała:

> zauwaz ze średnia różnica wieku pomiedzy małżonkami czy partnerami
> to 5 lat- bacznie obserwuj, i uwazaj na córkę ale nie zabraniaj-no
> chyba że jakić narkoman albo chuligan

Tak, Arioso, tyle, że "5 lat różnicy" w wieku lat 15, to zupełnie inne "5 lat
róznicy" niż w wieku lat 30, prawda?

arioso:)

[mma_ramotswe]

5 lat różnicy jest także między pięciolatkiem a noworodkiem

[saskia123]

A co może łączyć 21letniego chłopaka z 15letnią dziewczyną??!
O czym będą rozmawiać? Jak myślisz, o co tu chodzi. Wiem, że człowiek schlebia
sobie, że córka taka mądra że starszy....itd, ale spójrz prawdzie w oczy.

saskia

[nangaparbat3]

na świecie są najrózniejsze pietnastolatki i najrózniejszi dwudziestolatkowie.
Ty mówisz o najprostszych stereotypach.

[buka14]

Stereotyp powstaje z powszechności występowania zjawiska.
W Krakowie niedawno było tak:
krakow.naszemiasto.pl/wydarzenia/598038.html

Zapomniał wół...

[andaba]

A jak miałyście 15 lat to podobali wam się głupkowaci koledzy z klasy, czy w miarę normalni dwudziestoparolatkowie?

Ostatecznie lepszy dwudziestojednoletni niż piętnastoletni. Do zrobienia dziecka każdy zdolny, ale na utrzymanie go ten 21-letni ma jednak większe szanse.

[loola_kr]

Mnie akurat podobali się najwyżej 2 lata starsi... studenci
stanowczo byli za starzy.

A co do utrzymania rodziny to masz rację...

Miałam koleżankę, która w wieku 16 lat miała 25-letniego chłopaka.
mając 17 była mężatką z dzieckiem.

[angazetka]

> A jak miałyście 15 lat to podobali wam się głupkowaci koledzy z
klasy, czy w miarę normalni dwudziestoparolatkowie?

Miałam wtedy w miarę normalnych kolegów z klasy. I to oni mi się
podobali, w porywach - koledzy dwa lata starsi.

No widać zapomniał.

[sir.vimes]

większości moich znajomych w czasach wczesnolicealnych dwudziestoparoletni
mężczyźni wydawali się zdecydowanie za starzy. Nie tylko do jakiegkolwiek
związku ale i do "podziwiania" .

[sanni_only]

Jak ja mialam 15 lat to 20-latkowie to byli dla mnie staruchy
A jako rada to lepiej chyba nie zabraniac ,niech sie spotykaja a ty
miej na to oko

[alex05012000]

gdyby to moja córką przyprowadziła do domu 21 latka mając sama lat
15 skontaktowałbym się dyskretnie z tym panem w późniejszym terminie
i poprosiła (w formie prośby-żądania nie znoszącego sprzeciwu ...) o
nie kontaktowanie się dalsze z moim dzieckiem... 15latka to powinna
się uczyć, a w formie rozrywki chodzić z paczką znajomych do kina
lub na rower....a nie spotykać się z 21-letnim facetem.
argument różnicy 5-6 lat między małżonkami jest nietrafiony, chyba
jest wieeeeelka różnica między związkiem 15-21 lat a np. 35-40 ...
p.s. to tylko moje zdanie i w dodatku sie z nim całkowicie zgadzam...

[a.nancy]

andaba napisała:

> A jak miałyście 15 lat to podobali wam się głupkowaci koledzy z klasy, czy w mi
> arę normalni dwudziestoparolatkowie?

jak mialam 15 lat, to spotykalam sie z... 21-latkiem. jakos przezylam, w ciaze
nie zaszlam, nie stoczylam sie w patologie. szkole tez skonczylam bez problemow.
BTW, to ja go rzucilam

[mika_007]

a.nancy napisała:

> andaba napisała:
>
> > A jak miałyście 15 lat to podobali wam się głupkowaci koledzy z
klasy, cz
> y w mi
> > arę normalni dwudziestoparolatkowie?
>
> jak mialam 15 lat, to spotykalam sie z... 21-latkiem. jakos
przezylam, w ciaze
> nie zaszlam, nie stoczylam sie w patologie. szkole tez skonczylam
bez problemow
> .
> BTW, to ja go rzucilam

ooo to ja identycznie
teraz po latach się z tego ,śmiejemy
czasem zapomina wół jak cielęciem był
małżeństwa z 10letnią różnicą wieku nie robią takiego wrażenia -
nie?
poza tym nie metryczka świadczy o czymkolwiek a rozum
osobiscie jestem w posiadaniu męża któy wygląda na duuużo młodszego
ode mnie ,a młodszy jest ale tylko o 40 dni

jeśli dziewczyna jest mądra,uświadomiona,ma dobry kontakt z
rodzicami to sobie poradzi
zakazy i tak nic nie dadzą -będzie chciała to i tak swoje zrobi
lepiej mieć ją po 'swojej stronie" i wiedzieć,że w razie problemów
przyjdzie do mamy
a jeśli będzie chciała iść z chłopakiem do łóżka to co za różnica
czy ma on 16 lat czy 21?
może ten starszy lepiej znając życie będzie chociaż bardziej
odpowiedzialny?

[a.nancy]

> a jeśli będzie chciała iść z chłopakiem do łóżka to co za różnica
> czy ma on 16 lat czy 21?
> może ten starszy lepiej znając życie będzie chociaż bardziej
> odpowiedzialny?

tez tak sobie wlasnie pomyslalam, ze 16-latek z duzym prawdopodobienstwem ma
"jedno w glowie" i bedzie dazyl do przeforsowania "pierwszego razu" (chocby ze
wzgledow ambicjonalnych), rozsadny 20-paro-latek zrozumie, ze dziewczyna jest
mlodsza od niego i moze nie byc gotowa. Oczywiscie, zdazaja sie tez NIEROSADNI
20-paro-latkowie, podobnie jak 15-, czy 40-latkowie, tego sie nie wie.
padl gdzies tez argument o "doroslych" imprezach, piciu itp. - sorry, ale
15-latkowie pija bardziej nieodpowiedzialnie, i nierzadko wiecej niz
20-latkowie. ktorzy etap "malpiego rozumu" maja juz za soba, i niekoniecznie
bawi ich upijanie sie dla samego upijania.

Hmmmmm

[zebra12]

I co robiliście na randkach? O czym rozmawialiście?

[saskia123]

Pokazywał jej kolekcje motyli

[mika_007]

zebra12 napisała:

> I co robiliście na randkach? O czym rozmawialiście?

temat zawsze się znajdzie
to tak jak bym zapytała o czym można gadać z mężam po 10 latach

uprzedzając Twoje pytanie -tak poszłam z nim do łóżka - po 3 latach
bycia razem
ba-moja Przyjaciółka w tym samym czasie spotykała się z jego kolegą
(też był po 20ce) a Ona rok młodsza ode mnie
jaki był tego efekt?
najpierw świadkowali razem na moim weselu,później ja bawiłam się na
Ich -są już razem 17 czy 18 lat,dziecięcia dorobili się jakieś 4
lata temu

[green_sofia]

Dziewczyny się tu bardzo mądrze wypowiadają Ja w wieku 14 lat miałam faceta 19
latka więc różnica jest podobna I świetnie ten czas wspominam, on traktował
mnie jak równą sobie bo prawda jest taka że zawsze byłam dojrzalsza od
rówieśników. Dobrze rozumiałam się z jego znajomymi i wspólnie się bawiliśmy.
Zależy też jaka jest twoja córka. Jesli jest dorosła ponad swój wiek to nie dziw
się że szuka kogoś na wyższym poziomie i dojrzalszego.
A wypowiedź jednej z was że skontaktowałaby się z chłopakiem i poprosiła o
niespotykanie się z córką zjezyła mi włosy na głowie. Autorko tego cytatu, wiesz
jaką krzywdę zrobiłabyś dziecku? Dziewczyna byłaby spalona w towarzystwie.
Pośmiewisko. A jej dałabys dowód że ważne rzeczy należy załatwiać za plecami
osoby zainteresowanej.

[sir.vimes]

Bycie "spaloną towarzysko" dziewczynka w środowisku dorosłych miłośników lolitek
nie jest niczym negatywnym. Nawet jeżeli dziecku bedzie się tak chwilowo wydawać.

[triss_merigold6]

Rozwinięta piętnastolatka to nie lolitka.

[sir.vimes]

Triss.

Rozwinięta 15 latka to NIE JEST dorosła kobieta.

[scher]

green_sofia napisała:

> Ja w wieku 14 lat miałam faceta 19-latka więc różnica jest podobna
> I świetnie ten czas wspominam, on traktował mnie jak równą sobie
> bo prawda jest taka że zawsze byłam dojrzalsza od rówieśników.
> Dobrze rozumiałam się z jego znajomymi i wspólnie się bawiliśmy.

I obyło się bez dowodów miłości?

[green_sofia]

Owszem obyło się. Ja powtarzam że byłam dużo dojrzalsza PSYCHICZNIE więc wtedy z
moim chłopakiem dość szybko przeprowadziliśmy na ten temat rozmowę. Usłyszał ode
mnie że nawet o tym nie może pomyśleć. Nie przestraszył się, nie uciekł, nie
nalegał. Mężem moim nie został ale związek wspominam rewelacyjnie. A trwał dość
długo.

Dlatego jeśli ochrona dziecka ma polegać na odcinaniu go od wszystkiego
potencjalnie złego to jest robieniem z dziecka kaleki. Piętnastoletnia
dziewczyna też może być mądra. Dlaczego od razu należy zakładać że nie mają ze
sobą o czym rozmawiać? A może akurat połączyła ich rzadka pasja ( ja nie mówie
konkretnie o córce autorki ale ogólnie)? Czy każdy dwudziestolatek musi być
demonem seksu? Ja też nie jestem głupią mameją i wiem że ma swoje potrzeby
seksualne. Ale nie jest niedzwiedziem do cholery i jeśli jest mądry i kocha to
potrafi je powstrzymać. Czy taki chłopak, starszy, który czeka na swoją
dziewczynę 2 lata powiedzmy nie jest cenniejszy od takiego rówieśnika ( kiey
mają np po 18) i czeka dwa miesiące?

Aby nie generalizować nadmienię też że jeśli widać iż córka wpada z towarzystwo
nie na poziomie i że ogólnie delikwent jest z niższej półki to próby
zniechęcenia są jak najbardziej uzasadnione.

[babcia47]

dwa razy "miałam" chłopaka o 6 lat starszego, w podobnym wieku..z
żadnym nie poszłam do ołtarza..ani do łóżka..trochę zaufania do
własnej córki, bo jeżeli ma "pstro w głowie" to równie dobrze w
łóżku, z niechcianą ciążą, wyląduje mając za partnera
równolatka..może nawet taki doroslejszy partner "bezpieczniejszy",
bo majac swiadomośc konsekwencji nie będzie córki chciał narazić (i
siebie przy okazji)

[babcia47]

PS. fakt, że córka Ci go przedstawiła a on sie na to zgodził dobrze
swiadczy o obojgu, bo czesto bywa tak, że rodzice nie są wogóle
wprowadzani w zycie uczuciowe nastolatki..masz mozliwość poznania
chłopaka, wpływu na to jak spedzają czas i konroli...to oczywiscie
do autorki wątku

[prologica]

babcia47 napisała:

> PS. fakt, że córka Ci go przedstawiła a on sie na to zgodził dobrze
> swiadczy o obojgu, bo czesto bywa tak, że rodzice nie są wogóle
> wprowadzani w zycie uczuciowe nastolatki..masz mozliwość poznania
> chłopaka, wpływu na to jak spedzają czas i konroli...to oczywiscie
> do autorki wątku

popieram i sie pod tym podpisuje. ja w wieku lat 14-stu chodzilam z
19-stolatkiem. gdyby nie mieszkal na tym samym osiedlu rodzicom bym pewnie o tym
nie powiedziala nawet. rodzice wiedzieli i oczywiscie wszystko bylo na jedno
wielkie nie.
nie spalismy ze soba, za to cnote stracilam dwa lata pozniej z rowiesnikiem.
gdyby moja corka przyszla do mnie w takiej sytuacji po pierwsze bylabym dumna z
siebie i z niej ze przyszla wlasnie DO MNIE, a nie chowala sie po katach, bo 'co
matka powie', a po drugie szczerze bym z nia rozmawiala. i tyle.

To nie jest kwestia zaufania do własnego dziecka

[sir.vimes]

tylko do jakiegoś obcego faceta.

.trochę zaufania do
> własnej córki, bo jeżeli ma "pstro w głowie" to równie dobrze w
> łóżku, z niechcianą ciążą, wyląduje mając za partnera

I nie wczesna ciąża jest najgorszą rzeczą jak może się zdarzyć dziewczynce,
której ZNAJOMYH obdarza się zbyt wielkim zaufaniem.

Chociaż - wszem, totez bywa tragiczne - na moim osiedlu było dziewczę które
zaprzestało nauki w szóstej klasie - z powodu ciąży. Oczywiście - z panem
dwudziestoparoletnim. Zaledwie 11 lat różnicy - w wielu małżeństwach tak jest

[babcia47]

> tylko do jakiegoś obcego faceta.
..a jednak..bo naogół rodzice nawet nie wiedzą z kim i w jakim wieku
zadaje sie ich pociecha..tak było u mnie..od piętnastego roku życia
towarzystwo w którym się "obracałam" było wiekowo mieszane samo w
sobie..od rówiesników (troche było równiez młodszych) po starszych o
6 lat i wiecej..i wcale nie było tak hermetycznie podzielone na
roczniki jak Ci się wydaje..z racji miedzyrocznikowych przyjaźni
(moja "psiapsiółka" była z klasy 2 lata starszej, siłą rzeczy
obracałam sie wśród jej znajomych), z racji związków (niektórzy
znajomi mieli partnerów starszych i młodszycha razem sie
spotykalismy), krewni i rodzeństwo kolegów tez bywało z różnych
roczników itd.,więc nie widze tu tak wielkiego niebezpieczeństwa w
tym, że trafi w środowisko sobie obce pod wzgledem zachowania i
spędzania czasu...a może to jej chłopak właśnie zostanie wciagniety
w jej srodowisko? A wracając jeszcze do zaufania..stanowcze zakazy
moga spowodować, że rodzice nic nie bedą wiedzieli..młodzi beda sie
spotykali w tajemnicy..i przez to nie tylko nie będą mieli żadnej
wiedzy ale i kontroli..kiedy chłopak będzie mógł przychodzic do
domu, rodzice będa wiedzieli gdzie sie wybierają, będą mogli poznać
jego charakter, jego "sposób postępowania" z córką łatwiej będą
mogli kontrolować i reagowac..a w razie gdy człowiek
nieodpowiedni..sensownie wytłumaczyc córce dlaczego z nim nie
powinna sie spotykac a nie dlatego, że "nie bo nie" i ze duza
róznica wieku..

Babciu 47

[sir.vimes]

nie było tak hermetycznie podzielone na
> roczniki jak Ci się wydaje

nie , nic mi sie nie "wydaje".

Sama miałam znacznie starszych znajomych.
A także znajomych , których rodzice nie zaakceptowaliby.

Między posiadaniem znajomych, przyjaźniami a umawianiem się z dorosłym
męzżczyzną (gdy jest się nastoletnim DZIECKIEM) jest ogromna różnica.

Oczywiście, zaczyna się od zaufania do dziecka - bez tego wszystkie dzieci
byłyby odprowadzane do szkoły przez przyzwoitkę.
Ale życzliwe obserwowanie związku 14 latki z dwudziestojednoletnim mężczyzną to
już jest wyraz ZAUFANIA DO TEGO FACETA. Nie do dziecka - bo i w czym tu można
dziecku nie ufać? Stawia pierwsze kroki w sferze romansowej, UCZY SIĘ flirtować
itp. "Równość, wolność i partnerstwo" w takim związku to niesłychana rzadkość.

[babcia47]

i o to chodzi by przestał byc "obcy"..łatwiej wtedy wpływać zarówno
na dziecko jak i na niego..i jest okazja sie przyjżec temu związkowi
w odróżnieniu od takiej sytuacji kiedy sie zabroni..a małolata
będzie i tak sie z nim spotykać..tyle, że w tajemnicy np. zarywając
szkołę..przy tym "facet" traktowany jak "swój" i znający lub
dowiadujacy sie o niepokojach rodziców, wiedząc, że obserwują tez
inaczej się będzie zachowywał, tym bardziej, że wiedząc o nim,
znajac go łatwiej go "namierzyc" gdyby jednak zawiódł zaufanie niz
takiego z którym córka sie spotyka a rodzice nic o nim nie
wiedzą..tu juz działa prawo kija i marchewki..w stosunku do
faceta..i jak sądzę zgadzajac się na przedstwawienie rodzicom zdawał
sobie z tego sprawę!

[babcia47]

ps. pierwszego "oficjalnego" chłopaka miałam w wieku 12 lat..co
prawda równolatka(jakies tam sympatie na zasadzie "konskich
zalotów", czy zauroczenia z mojej strony duzo
wcześniej)..pietnastoletnia nastolatka jest może jeszcze zbyt młoda
na rozpoczęcie "dorosłego"życia jednak nazwanie jej dzieckiem to
chyba przesada, szczególnie, że srednia wieku kiedy fizycznie
dziewczynki "staja się kobietami" oscyluje w okolicy 12 lat..nie
sądzę, by nagle w wieku lat 15-tu sie "przebudziła" pod względem
emocjonalnym, by nie posiadała wiedzy na temat seksu i zwiazanych z
nim zagrożeń (czasem dzieci wiedzą na ten temat wiecej od
rodziców)..przekonanie, ze dzieci są aseksualne jest bardzo
niebezpieczne..dla rodziców..nagle gdy dziecko ma 15 lat(dotyczy to
nie tylko dziewczynek) ze zdziwieniem dostrzegaja, że ma jakies tam
potrzeby uczuciowe skierowane do płci przeciwnej..i że czułości z
rodzicami juz im nie wystarczają...

[sir.vimes]

dzieckiem w porównaiu z 21 latką czy latkiem.

Swoja drogą , ciekawa jestem co powiedzieliby rodzice których syn 14 latek
przyprowadziłby panią 21 letnią i przedstawił jako swoją dziewczynę? Też lajcik
i no problem?

Zdaje sie, że po prostu łatwiej jest traktować dorastającą dziewczynkę jak niby
dorosłą.

[green_sofia]

Bo każdy doskonale wie że dziewczynki do pewnego wieku ( a niektórzy mówią że do
końca życia ) rozwijają się szybciej. Naukowcy mówią że mentalnie między 14
letnią dziewczyną i chłopakiem jest ok 2-3 lat różnicy.

[babcia47]

nie mówiąc juz o polskim prawie, gdzie 16-toletnia(do 18-tki, bo
potem bez pytania kogokolwiek) dziewczyna może za zgoda rodziców lub
sądu rodzinnego wyjśc za mąż i być traktowana jak pełnoletnia z
wszelkimi konsekwencjami i niekoniecznie musi byc w ciązy, choc w
takich przypadkach stosuje się najczęściej..natomiast chłopak
dopiero po ukonczeniu 21 lat może taka decyzje podjąć
samodzielnie..do 18-tu lat nawet ojcostwo nie daje mu takich praw a
między 18 a 21 rokiem życia za zgodą rodziców lub sądu...

[sir.vimes]

nieaktualne juz

[srebrnarybka]

Przepraszam, ale to się faktycznie zmieniło, tzn. teraz 18 latek
może już żenić się bez zgody sądu. I słusznie. Zanim to zmienili,
jako tzw. opiekunka roku na swojej uczelni musiałam na żądanie sądu
napisać studentowi lat 20,5 opinię o dojrzałości do zawarcia związku
małżeńskiego, bo sąd sobie zażyczył, żeby mu taki kwit wystawiła
uczelnia i padło na mnie. Chłopaka ledwie znałam, bo wyższa uczelnia
to nie szkoła, a opiekun roku to nie wychowawca, więc miałam spory
kłopot, żeby napisać o nim pozytywną opinię opartą na konkretach.
Ale ponoć moja opinia powaliła sąd na kolana i natychmiast udzielił
mu owej zgody. Małżeństwo jego chyba ma się dotąd dobrze, w każdym
raze mieło się długi czas, ale ja konieczność wypisania tego kwitu
uważam za nonsens. Dobrze, że już więcej nikt nie będzie tego ode
mnie wymagał.

[babcia47]

.aaaa to przepraszam...chyba jednak nie tak dawno?

[srebrnarybka]

Ten przepis zmieniono kilka, może z 10 lat temu. Nie pamiętam
dokładnie, ale wiem, że odetchnęłam z ulgą, że nie będę już więcej
musiała poświadczać dojrzałości moich studentów do małżeństwa. Czy
obniżenie tej granicy wieku dla mężczyzn jest słuszne, można
dyskutować. Ale jeżeli funkcjonowało to w ten sposób, że wystarczył
świstek z uczelni, że student jest kulturalny etc., to była to
fikcja i tylko utrudnienie biurokratyczne. Może większy sens miałoby
powoływanie biegłego psychologa, ale pewnie byłoby to zbyt
skomplikowane.

Pod względem seksualnym?

[sir.vimes]

to ciekawe czemu
_jednocześnie_podkreśla_się_że_u_nastoletnich_chłopców_potrzeby_są_większe.

I rybki i akwarium?

Jeśli chodzi o seks znałam dzieci płci obojga, które miały inicjację około
dwunastego roku życia (dwie koleżanki ZANIM dostały pierwszą miesiączkę...).
Czy to znaczy, ze były dojrzałe, dorosłe? Moim zdaniem - w żadnym razie.
Szczęściem moje koleżanki i koledzy mieli przynajmniej tyle farta,ze te pierwsze
razy przeżyli z ludźmi w podobnym wieku a nie dwudziestoparoletnimi amatorami
białej pestki.

[babcia47]

hmm..ja "chodzenia" nie utozsamiam automatycznie z sypianiem..
zawsze uwazałm, że jezeli mi cos tam do głowy nie przyszło..a
najspokojniejszym dzieckiem nie byłam i prawdę mówiąc rodzice mieli
w pewnym wieku ze mna "krzyż pański" ..to dlaczego mam zakładac
zaraz, że inne nastolatki będą głupsze czy mniej odpowiedzialne ode
mnie??..tym bardziej, że moja powsciagliwośc nie wynikała z jakiś
tam żelaznych zasad..i nie dlatego również, że nie bywałam namawiana
czy naciskana przez moich "Panów" i to w różnym wieku, moim i
ich..potwierdzam też to co pisał ktos wyzej, że częściej te
propozycje czy naciski były ze strony rówiesników lub niewiele
starszych..Inną rzeczą jest ze jeżeli dziewczyna wymysli sobie ze
czas na jej inicjację seksualną..to nie będzie pytać rodziców o
pozwolenie..i tu znajomość chłopaka i jego poczucie
odpowiedzialnosci wobec rodziców, którzy potraktowali go
jako "domownika" może zdziałać cuda..to wiem z relacji moich
koleżanek, których parterzy tak byli traktowani, w tym dwóch, które
w wieku 17 lat miały "chłopaków" o 10 lat starszych..obaj zostali
później małżonkami..niby różnica 2-3 lat ale niepokój rodziców
jeszcze większy, bo dziewczyny juz rozwiniete a "chłopcy"
praktycznie dorośli..potomstwa oba stadła dorobiły sie już w czasie
małżeństwa, po zdaniu matury i skonczeniu studium, do których obie
chodziły

[babcia47]

z racji różnic w rozwoju psychofizycznym miedzy 14 letnia
dziewczynka a chłopcem (w tym wątku co prawda mowa o 15-latce) i w
związku z uregulowaniami prawnymi (patrz wyżej w moim poscie) jest
to jednak duza różnica..pomijając absolutne wyjatki 14-ltni chłopiec
to autentyczny "dzieciak" 14-letnia dziewczynka to juz młoda
kobieta..więc o ile w wieku "rozwojowym" miedzy 14-latką a 20
latkiem (różnica 6 lat jak u autorki wątku) nie ma aż tak wielkiej
róznicy..raczej duza jest w traktowaniu ich przez społeczeństwo..bo
ony niby pełnoletni i moze głosować..ale w mentalności często
różnice sa niewielkie, szczególnie kiedy ten 20/21-latek spokojny i
z nieduzym "doswiadczeniem" w zyciu towarzyskim
i "uczuciowym"..czasem 20/21 latek jest pod tym względem mniej
doświadczony od 15-tolatki..))

[babcia47]

ps. na ile rrózne są poziomy rozwoju i odpowiedzialnosci męskich
potomków odpowiem na własnym przykładzie: o ile jednemu
zatwierdziłam wspólne zamieszkanie z jego Pania w wieku 19 lat(dziś
po 7-miu latach jest mężem i ojcem) i podobnie zrobiła to jego
obecna tesciowa..o tyle gdyby dziewczyna drugiego, dzis 24-latka,
zapytała czy juz dorósł do wspólnego stadła..miałabym
wątpliwosci..własnie ze względu na "dziecinność", brak doswiadczenia
i swego rodzaju dojrzałości..a za ich ojca wyszłam gdy miał 23 lata..

[mama_kotula]

> 14-letnia dziewczynka to juz młoda kobieta..

To jest dziewczynka, która ma ciało kobiety. Li i jedynie. I zaczyna być
kobietą, co nie oznacza, że nią jest.

[babcia47]

toteż piszę "młoda kobieta"..i tu uzależniam od dojrzałosci
psychicznej poszczególnych osobniczek rodzaju zeńskiego..fakt, ze
okres "gniazdowania" bardzo nam sie w ostatnich dziesiecioleciach
wydłużył, ale 16-tolatki jako małżonki i matki w pokoleniu moich
rodziców były codziennością..za moich czasów tez zadnym
ewenementem..na pewno takie koleje losu dla własnych córek nie są
marzeniem zadnego rodzica co nie zmienia faktu, ze zadne z
dzieci "tych" wówczas 16-letnich matek nie ma im nic do
zarzucenia..nie piszę tu, że to pochwalam..raczej dlatego,
że "ubezwłasnowalnianie" potomstwa w obecnych czasach dotyczy juz
nie tylko dzieci (że małe, głupie i bez rodziców zginą niechybnie)
ale i na duzo starsze roczniki..moi rodzice w wieku 14-tu
lat "wyszli z domu i juz nie powrócili..bo w tym wieku konczyło sie
7-letnią podstawówke i do szkół z internatem jechało sie na drugi
koniec Polski.."dziadkowie" nigdy na zadne wywiadówki nie jeździli i
nie było mowy o jakimś tam kontaktowaniu sie ze szkołą czy
nadzorowaniu..nawiasem mówiąc wtedy moja mama poznała 3 lata
starszego ojca..i po 6 latach sie pobrali, kiedy ojciec był w stanie
utrzymac rodzinę

[mama_kotula]

> raczej dlatego, że "ubezwłasnowalnianie" potomstwa w obecnych czasach >
dotyczy juz nie tylko dzieci (że małe, głupie i bez rodziców zginą niechybnie)
ale i na duzo starsze roczniki..moi rodzice w wieku 14-tu lat "wyszli z domu i
juz nie powrócili..

Teraz na szczęście nie jest to konieczne

Ja w wieku 15 lat spotykałam się z panem starszym o lat hmmm... powiedzmy, że
różnica wyraża się liczbą dwucyfrową. Wydawało mi się, że jestem taka
megadorosła i megadojrzała, uwielbiałam przebywać w ichnim - dorosłym -
towarzystwie, miałam wiele do powiedzenia na każdy temat i w ogóle cud miód i
łożeszki, imprezy do późna, wycieczki w góry, spacery po parku, kawiarnie bla
bla bla i inne przyjemności zarezerwowane dla dorosłych. Mama mi ufała w pełni,
puszczała mnie wszędzie i nie ograniczała mi tzw. wolności (znaczy - do 22.00 PP).


Jak teraz sobie przypomnę mnie - piętnastoletnią, to jedno mi na myśl
przychodzi: bosze, jakie ja byłam głupiutkie dziewczę. Nie - dorosła, nie "młoda
kobieta". Głupiutkie trzpiotowate dziewczę, jak większość moich koleżanek. Z
dużym biustem, makijażem i - a jakże - sieczką w główce, pomimo najwyższej
średniej ocen w szkole. Tyle.

[babcia47]

nooo różnica dwucyfrowa u partnera 15-latki to już faktycznie
róznica..szczególnie jeżeli to Ty weszłaś w jego "towarzystwo"..w
moim przypadku ja 15 ony 20/21..żadna różnica w spędzaniu czasu, bo
wcześniej bywaliśmy w tym samym srodowisku, mieliśmy o czym
pogadać..a raczej do czasu, w koncu ja rezygnowałam, bo byli
mało "rozwojowi" i chyba po prostu nudni..podobnie jak niektórzy
równolatkowie czy niewiele starsi..nie nadążali za mną)..i do tego
nie umieli grać w brydża, a wtedy grywałam niemal nałogowo, bywało
całe noce, choć rodzice byli przekonani, że nocuję u kumpeli..)

[babcia47]

ps. Moja Mama gdzieś chyba tak do mojej łosiemnastki była
przekonana, że jestem aseksualna i o moich chłopakach nie
miała "zielonego pojęcia", bo nie ufała mi w duzo mniej istotnych
sprawach..więc nie uznałam za potrzebne ją wprowadzac w moje zycie
uczuciowe..za to do perfekcji opanowałam sztukę "kamuflarzu"
i "zmylenia przeciwnika"

[mama_kotula]

babcia47 napisała:
> ps. Moja Mama gdzieś chyba tak do mojej łosiemnastki była
> przekonana, że jestem aseksualna i o moich chłopakach nie
> miała "zielonego pojęcia", bo nie ufała mi w duzo mniej istotnych
> sprawach..więc nie uznałam za potrzebne ją wprowadzac w moje zycie
> uczuciowe..za to do perfekcji opanowałam sztukę "kamuflarzu"
> i "zmylenia przeciwnika"

Kamuflaż i zmylenie przeciwnika - czyli po prostu ładnie nazwane okłamywanie
matki. To nie jest dorosłe ani dojrzałe, niestety. Podobnie - jak niedorosłe i
niedojrzałe było utrzymywanie mojej mamy w przekonaniu, że pan, z którym się
spotykam, jest nauczycielem ze szkoły języka angielskiego do której chodziłam, i
że nasze spotkania są wyłącznie w celu rozwijania wspólnych zainteresowań
językowych, całą grupą ze szkoły rzecz jasna.

Choć jakby dosłownie rzecz zrozumieć... to z tymi zainteresowaniami językowymi
niewiele się myliła ;-PPPP

[babcia47]

> Kamuflaż i zmylenie przeciwnika - czyli po prostu ładnie nazwane
okłamywanie
> matki. To nie jest dorosłe ani dojrzałe, niestety.
..w sumie tak..a może raczej samoobrona, bo znając moją Mam
zabroniłaby mi wszystkiego i z kazdym, na zasadzie "bo tak"..bo ty
masz sie tylko uczyć, a potem nagle, szybko uczynic mnie teściowa i
babcią, bo juz czas najwyzszy..sorki..wolałabym mieć w niej podporę,
doradcę, kogos kto by mi doradził i pomagał podając sensowne powody
dlaczego np. "nie" czy dlaczego tak a nie inaczej..dlatego swoim
dzieciom tego nie robiłam..wolałam by przegadały "problem" ze mną,
mając moją życzliwą akceptację, niż ukrywały i samodzielnie
eksperymentowały ze swoim zyciem w tak istotnej, i mającej tak wazny
na nie wpływ, dziedzinie

[sir.vimes]

fakt, ze
okres "gniazdowania" bardzo nam sie w ostatnich dziesiecioleciach
wydłużył, ale 16-tolatki jako małżonki i matki w pokoleniu moich
rodziców były codziennością



Mit. Moja babcia była wśród swoich koleżanek drugą panną młoda - w wieku 20 lat.
Koleżanek rodzących poniżej 20 roku życia ja mam iwęcej niz miała babcia, a
jeszcze więcej ma moja młodsza siostra.

Z literatury wynika to samo - dziewczęta , których rodzice uważali 20 za
najniższą granicę wiekową zgody na małżeństwo nie byli rzadkością.

[babcia47]

hmm..mam kilkanaście koleżanek młodszych od swoich mam o 16-17 lat i
ze 3 sąsiadki..kilka ma większą różnicę wieku..i starsze
rodzeństwo..o ciotecznych babkach nie wspomnę.. moja babcia mimo
wczesnego zamążpójscia długo nie mogła się dochowac żywego
potomka..moze i mit, ale chyba zależy gdzie i wjakim
środowisku..moja rodzina wywodzi sie ze wsi, gdzie 18-tolatki były
przed wojną uwazane za stare panny

[sir.vimes]

Wiesz, oczywiście, że były środowiska gdzie wydawano 16 latki za mąż.

I do dziś są.

Znam też dwie dziewczyny, którym rodzina od 18 roku życia sugerowała pośpiech w
znalezieniu małżonka...

Ale - nawet w takiej Ani z Zielonego Wzgórza ("nieco" wcześniej jednak akcja się
dzieje niż lata 30 w których panną na wydaniu była moja babcia) - a chyba tylko
JEDNA bohaterka wydaje się przed dwudziestką. Matka Diany ZABRANIA jej wyjść za
mąż przed 21 rokiem życia - bo uważa że to za wcześnie. I bodajże pani Linde
wspomina, że "za jej czasów" 18 latki były juz mężatkami))

Czytając rózne biografie, pamietniki itp ze zdziwieniem odkryłam jakiś czas
temu, ze te wszystkie 15 letnie panny młode to jednak wcale nie była norma - i
to dawniej niż się pozornie wydaje.

I np. "w naszych czasach" zdaje się normą pierwsze dziecko koło i po 30 - a
sporo widać wszędzie bardzo młodych mamuś.
Założę się, że za 20 lat ludzie będą jednak pamiętać tylko to, że żyli w czasach
gdy dopiero po 30 rodziło się dzieci.

[srebrnarybka]

Dyskusja schodzi na niewłaściwe tory. Przecież nikt nie mowi, że
15latka, która chodzi ze swoim kolegą 21latkiem, za chwilę wyjdzie
za niego zamąż. Zresztą, gdyby chociła z równolatkiem, to też by za
niego nie musiała natychmiast wychodzić. Wręcz przeciwnie, uważam,
że jest naturalne, że 15latka parę razy się "zakocha" i będzie z
kimś chodzić, zanim zakocha się naprawdę. Zbieranie takich
doświadczeń uważam za ważne wychowawczo. I oczywiście 15 latka
chodząca z kolegą, niezależnie od wieku, nie musi od razu uprawiać
seksu, a nawet nie powinna. Na to istotnie jest za wcześnie, ale też
15latka nie jest i nie musi być bezrozumnym zwierzęciem, które
kieruje się wyłącznie hormonami, jak piszą tu niektórzy.

Srebrna

[sir.vimes]

wydaje mi się po prostu, ze "chodzenie ze sobą" wiążę sie z tym z czym w czsach
Ani z Zielonego wzgórza małżeństwo - czyli z seksem.

22 letni mężczyzna to osoba , które może np. spontanicznie wyjechać sobie pod
namiot czy gdziekolwiek, moze tez na to zarobić. 15 latka którą rodzice
puszczaja w taką podróż z dorosłym mężczyzna jest na niego w pełni zdana.

Zakochać się i wzdychać - oczywiście można nawet w 40 latku. Ale tworzyć
"związek" ?

NORMALNY dorosły mężczyzna potrzebuje jednak innego rodzaju związku niż
przechadzanie sie po parku miejskim do 20.00.

Wspólne wyjazdy, wspólne obiady, wspólne cokolwiek - z 15 letnim dzieckiem nie
ma takiej opcji. Oczywiście - piętnastolatka może być świetną partnerką w
konwersacji i w ogóle wspaniałą, dojrzałą nad wiek osobą. Może być tez od 22
letniego faceta mądrzejsza itp itd.

Ale - nie ma takiej opcji by dorosły mężczyzna stworzył z nia dorosły związek. A
22 latek, któremu pasuje tryb życia 15 latków tez nie jest chyba najbardziej
pożądaną osobą na pierwszy romans dorastającej córki.

[mama_kotula]

> NORMALNY dorosły mężczyzna potrzebuje jednak innego rodzaju związku
> niż przechadzanie sie po parku miejskim do 20.00.
> Wspólne wyjazdy, wspólne obiady, wspólne cokolwiek - z 15 letnim
> dzieckiem nie ma takiej opcji.

Nie mówiąc już o tym, że prawdopodobnie będzie chciał z nią zamieszkać - jeśli
traktuje związek poważnie; bycie ze sobą "na odległość" bez wspólnego mieszkania
jest raczej uciążliwe. Powiem więcej, celowe skazywanie się na takie życie pt.
"poczekam na ciebie kochanie aż skończysz 18 lat" być może i pięknie wygląda w
literaturze, ale dla mnie jest masochizmem.
I tak, wiem, że pewne osoby w tym wątku na tyle ufają swoim 15-16-latkom, że
pozwoliłyby im się wyprowadzić do faceta i stworzyć z nim stadło. Ja nie jestem
taka nowoczesna. Być może dlatego, że 15 lat miałam całkiem niedawno i nieco
lepiej pamiętam, jak to było ))

[babcia47]

21 latek musi wcale nie być bardziej samodzielny od 15-tolatki,
szczególnie jeżeli sie jeszcze uczy i mieszka "u mamusi"..owszem
bywaja bardzo "przedsiębierne" egzemplarze..ale tak szczerze mówiąc
męskie osobniki w tym wieku, studiujace się lub uczace w szkołąch
policealnych sa niewiele dojrzalsze od 15-latek..21-latek, który ma
bogate doswiadczenie towarzyskie i w związkach z równolatkami,
owszem jest juz samodzielny i miewa różne pomysły na spedzanie
czasu..i potrafi je zrealizowac..ale taki egzemplarz raczej w
związek z 15-latka by sie nie wdawał..bo raczej ma świadomośc
konsekwencji i tego, że do takiego spedzania czasu jaki on lubi..ona
sie nie nadaje..za to jest spora grupa, takich, którzy cieszą się,
że jakaś dziewczyna wogóle sie nim zainteresowała, dla których sa to
(podobnie jak dla niej) pierwsze doświadczenia męsko-damskie..w
takiej sytuacji jest bardziej bezpieczny niż równolatek lub niewielu
starszy chłopak (tak sadzę)bo jednak rozumku troche ma..no i jakos z
własnego doswiadczenia nie wydaje mi się, żeby do łóżka się chodziło
zaraz na pierwszej czy drugiej randce..byc moze ten związek nie
przetrwa (a raczej na pewno) i skonczy sie wczesniej niż rodzicom
przejdą wątpliwości co do różnicy wieku..

to racja, faktycznie

[sir.vimes]

"i jak sądzę zgadzając się na przedstawienie rodzicom zdawał
sobie z tego sprawę!"

?? i co w tym zlego??

[camel_3d]

przeciez to tylko 6 lat roznicy..

jakby przyprowadzila 40 latka..to moze powinnas sie zastanawiac...

[santiam84]

a ja napisze tak:w wieku 17 lat poznalam faceta 16 lat starszego od siebie
rodzice mi zabraniali sie z nim spotykac ojciec mnie nawet bil byl zonaty teraz
jest po rozwodzie ja teraz jestem z nim 7 lat,mam z nim 2 corki mieszkam dalej
u rodzicow bo tak wyszlo,.,ale dalej krzywo patrza na niego i mam taki nie smak
spotykajac sie z nim w oczach rodzicow pytaja sie o ktorej wroce itp,traktuja
mnie dziecinnie,ale jestem osoba w pelni odpowiedzialna kocham dzieci nad zycie
sa moja nadzieja,miloscia ,zyciem,

[tosina]

ja teraz jestem z nim 7 lat,mam z nim 2 corki mieszkam dalej
> u rodzicow bo tak wyszlo,.,ale dalej krzywo patrza na niego i mam
taki nie smak
> spotykajac sie z nim w oczach rodzicow pytaja sie o ktorej wroce
itp,traktuja
> mnie dziecinnie,ale jestem osoba w pelni odpowiedzialna

Osoba w pelni odpowiedzialna nie mieszka katem u rodzicow z dwojka
dzieci. Dziwisz sie im?Bo ja nie.Przyniesiesz kolejne i co tez do
nich.

[mama_kotula]

camel_3d napisał:

> przeciez to tylko 6 lat roznicy..

Sparafrazuję jedną z osób wyżej - między pierwszakiem a gimnazjalistą też jest 6
lat różnicy
15 lat to idiotyczny wiek, i nawet najbardziej dojrzała 15-latka jest najzwyklej
w świecie dzieckiem w ciele kobiety. Hormony szaleją, rozum zasypia

[tosina]

O i tu sie zgodze z Kotula. 15-latka czuje sie dojrzala i
dorosla.Nie dzieckiem .Jednak pomimo rozwoju fizycznego ma tylko
15lat a co za tym idzie jest dzieckiem.

[behemotka2]

No cóż. Ja jak miałam 14 lat zaczęłam się spotkać z 19-letnim
chłopakiem- czyli 5 lat różnicy. Do łóżka poszłam z nim 2 lata
później- sama tego chciałam. Jesteśmy ze sobą już 11 lat, od 3 lat
jako małżeństwo. Przedstawiłam Tomka moim rodzicom jakoś po 3
miesiącach bycia razem. Moja mama przyznała potem, że trochę z
obawami patrzyła na mój związek, ale na szczęście nie zabroniła mi
tej znajomości. Jak chłopak jest rozsądny i opowiedzialny to nie
warto zabraniać córce tej znajomości- zaczną się spotykać
potajemnie jeszcze albo coś. A do łóżka lepiej żeby poszła z 21-
latkiem, który wie, jak się zabezpieczyć niż z niemyślącym
rówieśnikiem.