"mamo ja nie chcę żyć"

[lukrecja34]

tak mi wczoraj powiedział mój 11-letni syn..a dlaczego pytam.a on mi na to,że
tak bardzo nie chce mu się uczyć,że aż nie chce żyć..ręce mi opadły.i co teraz
zrobić? zawsze się dobrze uczył (choć mógł lepiej ale nie stawialiśmy mu nigdy
przesadnych wymagań)-teraz dopadł go klasyczny kryzys 4
klasy.tłumaczymy,rozmawiamy-kulą w płot.
macie jakieś rady co z tym fantem zrobić?
dodam jeszcze,że ten tekst o niechęci do życia nie był powiedziany jakoś
śmiertelnie poważnie no ale jednak..

[smerfeta7]

Porozmawiaj z dobrym psychologiem. Nie zawsze dzieci powiedzą
wszystko swoim rodzicom.
Ja bym tak zrobiła.
Dobry psycholog, potrafi pomóc dziecku i poradzić rodzicowi, co
dalej robić.

[majerasek]

(choć mogł lepiej...)
Troszke mnie zastanawia to stwierdzenie u ciebie
Może nie mógł.
Myśle,ze wspolnie powinniście udac sie do psychologa.Może przyczyna jest w grupie rówieśniczej a moze poprostu za duzo wymagacie od syna.Wydjae mi sie ze jako matka powinnas wychwycić kontekst tego a może z lenistwa poprostu tak mówił.Powinnas mu wytłumaczyc w miare możliwosci znaczenie slow jakie wypowiedział.

[kurczak1]

Kurczę, ja bym go jednak poobserwowała i może wysłała do psychologa -
psychiatry. Moze chodzi o coś innego - np. relacje z rówieśnikami
czy z nauczycielami

[allija]

a on nie robi nic innego poza nauką? czegoś dla czego chciałoby mu
się żyć?
nie znam ucznia /przynajmniej starszego/, któremu nauka sprawiałaby
dzika przyjemność. Za to znam uczniów /swoje własne dzieci/, którym
duzą przyjemność sprawiają zajęcia pozaszkolne np. kopanie piłki z
kolegami /lub inne sporty/, gry na komputerze, także wspólne z
kolegami i szereg innych zajęć, teraz w zime to moga byc sanki,
łyżwy, narty, po szkole, na powietrzu, z rówieśnikami.

[lolinka2]

wiesz, jak moje wówczas ledwie 6-letnie dziecko powiedziało, że nie
chce żyć, to tego samego wieczora byliśmy na Litewskiej po próbie
samobójczej... mnie się z początku wydawało, że to tak "mało poważne"
było, no i ten wiek...

zdecydowanie psycholog & psychiatra - żebyś sobie potem w brodę nie
pluła to raz, i dwa - żeby stwierdzić, czy to gadanie dla gadania
(dla zwrócenia na siebie uwagi, wymuszenia czegoś itp.) czy na serio.

Taki mądry artykuł w newsweeku był rok temu, jakoś zaraz po próbie
mojej córy, o samobójstwach wśród dzieci... spróbuj go wygooglać,
poczytaj, przemyśl.

[kea100]

Lolinka,przepraszam,ze dopytuję,ale czy ja dobrze zrozumiałam?6
letnie dziecko ma za sobą probę samobójczą???Nie mogę sobie tego
wyobrazić,sama ma 6 letniego syna,i wydaje mi sie,ze to jest jeszcze
tak male dziecko,że takie myśli nie mają prawa powstać w
łepetynie,nie wspominając już o próbie targnięcia się na życie.....

[lolinka2]

dobrze zrozumiałaś

Niestety, ale to się zdarza

[sir.vimes]

A ludzie niestety zakładają, ze tak małe dziecko nie ma prawdziwych problemów i
, przede wszystkim , nie mówi poważnie.

mam nadzieję, że Lolinka z dzieckiem poradziły sobie z przyczynami tego
problemu. I że wszystko jest już OK.

[lolinka2]

jest duuuuużo lepiej

i duży w tym udział nowej szkoły z b. oddaną i życzliwą kadrą (wtedy
w sumie poszło o panią z zerówki i straszną atmosferę tamże plus parę
innych). Talka odzyskała wiarę w siebie

[sir.vimes]

cieszę się, trzymajcie się ciepło.

Może opisz ten kłopot z zerówką ku przestrodze dla innych rodziców? Tak łatwo
lekceważy się dziecięce tragedie...

[lolinka2]

tak jak pisałam powyżej: przyczyny były złożone (trochę z
dziedziczenia, trochę z zaburzeń spektrum ODD itp.), dopiero po
jakimś czasie okazało się że czarę goryczy (kto wiedział, że tak
małą) przepełniła niemądra wychowawczyni faworyzująca swoich
ulubieńców (w tym własną córkę, która była w tej klasie), Natalię
(bezapelacyjnie najinteligentniejszą w tej klasie, z dzikim pędem do
wiedzy) spychała na bok, brak zajęć dodatkowych, możliwości rozwoju,
marazm... i pewnego dnia młoda stwierdziła, że "dorośli są do dupy,
bo zamiast pomóc, to szkodzą", a mając akurat znaaaaaaaacznie
zwiększony napęd poszła za ciosem i postanowiła tę egzystencję
zakończyć zjadając zdecydowanie niezalecone jej tabletki (porwała się
na opakowanie a 30 szt, mąż był szybszy - wyrwał część z ręki, część
z gardła dosłownie, połknęła finalnie ok 2, max 3).

W tej chwili zapatrywania na świat i życie ma zgoła odmienne. Chodzi
do innej szkoły, ma świetnych nauczycieli, dookoła życzliwi ludzie,
dbający o nią pod każdym (intelektualnym, emocjonalnym, społecznym)
względem, problemy zachowań opozycyjno-buntowniczych też znacznie
zmalały... wystarczyła niewielka-wielka zmiana.

I dlatego wiem, że jeśli dziecko coś takiego mówi, to nawet dla
spokoju własnego sumienia NALEŻY się sprawie przyjrzeć, skonsultować
z kimś mądrzejszym, samo rodzicielskie "gadanko" jakkolwiek by nie
było częste i niezależnie jak dobrym kontaktem naznaczone, może nie
wystarczyć (z Nutelką przegadywałyśmy i przegadujemy wiele godzin...
i co z tego?).

[smerfeta7]

lolinka2 ogromnie ci współczuję, a szczególnie twojemu dziecku.
To co opisałaś, to tak jak byś opisała wychowawczynię mojej córki.
Aż mi dreszcze przeszły, powaznie.
Moja córka opowiada, codziennie co robi pani w klasie, szczegolnie o
chłopcu, na którego krzyczy, rzuca nim na krzesło, straszy i dała
przyzwolenie dzieciom, które w sposób okrutny go wyzywają,
zaczepiają i prowokuja do awantury. Jak córka stanęła na srodku
klasy i glosno powiedziala, przestancie dokuczać ....... to dzieci
się spojrzały i dalej z niego smiały, uzywając slów okropnych, że aż
nie chce sie pisac. Pani tylko powiedziala dzieci prosze o ciszę,
dajac tym przyzwolenie na wszelkie wyzwiska.
Ten chłopczyk, mowi tak o sobie " ja jestem zawsze zły, niedobry i
niegrzeczny, ja już nigdy nie będe dobry"
Jest mi ogromnie żal tego chłopca, moja córka bardzo przezywa to co
sie dzieje na lekcji czyli krzyk, szarpanie, straszenie itd...
Czasami nawet mowi, że wolała by sie nigdy nie obudzić, aby nie iść
na lekcje do pani i słuchać tego wszystkiego co się dzieje.

[dorotakatarzyna]

Gdyby tak każde powiedzenie że się nie chce żyć kończyło się próba samobójczą,
to ja bym już ze sto razy nie żyła. Ale żyję i jestem zdrowa psychicznie. Myślę,
że jeśli dziecko ogólnie jest "normalne" i ma z matką dobry kontakt, to nie ma
co panikować i latać po psychiatrach.
Nigdy nie słyszałam o kryzysie czwartej klasy... moje dzieci są w 5 i 6 klasie.
Ale gdybym miała się tylko uczyć, i nie mieć z życia żadnej przyjemności, to też
by mi się nie chciało żyć... popieram jedną z poprzedniczek - więcej radości,
przyjemności z zycia! Basen, łyżwy, szachy, może harcerstwo - dziecko musi mieć
przyjaciół, kochających rodziców, którzy wysłuchają... Nawet tego, że ma dość
życia. I zapewnią o swojej miłości, o tym, że dla nich jest najważniejsze na
świecie i bez niego ich życie nie ma sensu.

[goonia]

No ale problem w tym, ze nie mozna zakladac, ze kazdy tylko tak"gada" Ja bym nie
czekala, az cos sie stanie. skoro dziecko mowi ze nie chce zyc, to to nie jest
normalne. Dla nas czesto prblemy dzieci wydaja sie infantylne i nie wazne. Ale
dla nich to czesto wielkie tragedie i nie nalezy tego lekcewazyc.
napisalam gdzies malo elegancko, ze dziewuchy sa wstretne, bo akurat
przechodzilysmy trudny okres w przedszkolu. Bo nikt mi nie wmowi, ze 4 letnie
dziecko powinno wracac do domu zalamane, albo rano przebierac w ubraniach. Bo
jak nie ma sandalkow na obcasach! pomalowanych na czerwono panokci! i krotkiej
rozowej spodniczki, to nie jest ladna dziewczynka. Fryzura tez pozostwia wiele
do zyczenia. Wystarczyla 1 dziewczynka o rok starsza w grupie przedszkolnej i
taki zamet. Szkola bardzo dobra, nauczyciele, opieka tez. Ale jeden taki
potworek a'la Barbie namieszal. Wplyw na psychike inne dzieci a takze
nauczyciele maja ogromny i nie nalezy tego lekcewazyc.
Moze syn jest poprostu zmeczony i znudzony, jak my wszyscy pewnie. Moze warto
gdzies wyjechac na kilka dni. Zmiana otoczenia moze mu dobrze zrobic. Nawet
jesli opusci szkole. Swiat sie nie skonczy z tego powodu.

[maksimum]

wg mnie,to w duzej mierze dziedziczne,ale w Polsce ludzie (nauczyciele)potrafia
byc upierdliwi,pamietam dobrze.
Pracowitych sie mniej czepiaja,ale jak zobacza kogos zdolnego i pewnego
siebie,to juz maja cel do zniszczenia.

[smerfeta7]

maksimum napisał:
> Pracowitych sie mniej czepiaja,ale jak zobacza kogos zdolnego i
pewnego
> siebie,to juz maja cel do zniszczenia.

Tak wlasnie jest w Polsce.
Napewno gorzej obecnie, niż kiedyś.
Dziecko zdolne, ma przechlapane u nauczyciela, a dziecko, które ma
indywidualny tok i program nauczania, jest systematycznie rownane do
dolu, bo za dużo pracy ma wtedy nauczyciel.
I to jest bardzo przykre.
Może dlatego osoby bardzo zdolne, wyjeżdzaja za granicę, tam maja
mozliwości wykazania się i osiągniecia sukcesu w nauce i pracy
zawodowej.
Dziecko z takim programem w polskiej szkole państwowej nie ma szans
u nauczyciela.
Może dlatego szkoly prywatne osiągaja najlepsze wyniki w rankingach,
bo rodzice zabieraja swoje dzieci z panstwowych szkół do prywatnych.
Tam maja szanse na normalną edukację.
maksimum, jak bys obecnie widział polską szkołę państwową, i jej
poziom nauczania przez niektórych nauczycieli, szczególnie w klasach
od 1-3 to dopiero byś pisał.
Jesteś szczęsliwcem, że twoje dzieci nie muszą sie tutaj ksztalcic.
Jest także wielu wybitnych nauczycieli, których znam, ale oni giną w
w tlumie.

[maksimum]

> maksimum, jak bys obecnie widział polską szkołę państwową, i jej
> poziom nauczania przez niektórych nauczycieli, szczególnie w >klasach od 1-3
to dopiero byś pisał.

Ja pamietam,jak sie do mnie przypiepszali.

> Jesteś szczęsliwcem, że twoje dzieci nie muszą sie tutaj ksztalcic.
> Jest także wielu wybitnych nauczycieli, których znam, ale oni giną w tlumie.
-------
Tu nie ma rejonizacji,wiec jak ci sie nie podoba szkola regionalna,mozesz
dowozic gdzies dalej,mowie oczywiscie o podstawowce,bo do wszystkich lepszych
gimnazjow juz trzeba zdawac egzaminy i do tej szkoly gdzie corka jest nawet taka
bardzo pracowita Mlodsza Kowalska sie nie dostala.
Chcialem sie nawet przeprowadzac z NYC na Floryde,ale tam sa bardzo slabe
szkoly.Czym wieksze miasto,tym wieksza selekcja i konkurencja.
Burmistrz M.Bloomberg postawil szkolnictwo NYC na bardzo wysokim poziomie i to
wszystko w 7 lat.

[azile.oli]

Nawiasem mówiąc, w polskich podstawówkach też nie ma rejonizacji,
choć rodzice posyłają zazwyczaj tam, gdzie najbliżej. Moje dzieci
nie chodziły do szkoły w rejonie, żadnych problemów z tym nie ma.
Mimo wszystko dawniej w szkołach było o wiele gorzej, teraz, jeśli
dziecko jest w porządku rodzic może iść do szkoły i sprawę
pozytywnie załatwić, Mój mąż ''usadził''kilku nauczycieli , miał
rację, dzieciom wyszło to na dobre, żaden z nauczycieli się na
dziecku nie odgrywał, wręcz przeciwnie. Za moich czasów taki uczeń
miałby wśród nauczycieli przechlapane.
Co do dzieci bardziej uzdolnionych...W młodszych klasach sama
pracowałam nad rozwijaniem zainteresowań, nie było opcji, że
dziecko, które ''przeskoczyło klasę'' dostaje słabsze oceny, bo pani
się uwzięła. Jak takie dobre , to p[o prostu musi wyraźnie wybijać
się nad inne dzieci, a nie rywalizować z nimi.

[smerfeta7]

Może się wybijać, a i tak dostaje słabsze oceny.
To zależy tylko od nauczyciela.
azile.oli ty pracowałaś z dziecmi, ale innym się nie chce pracować z
nimi i robić dodatkową prace.
Nauczyciele są różni.

[julka1800]

Lukrecjo, mam syna w czwartej klasie podstawowki, rowno rok temu
dostalam w pracy SMSa od syna takiej samej tresci.
Wiem na pewno, ze cos z Twoim dzieckiem sie dzieje zlego. Pytanie
tylko czy to szkola, rowiesnicy z podworka czy moze sytuacja w domu.
Jesli sie nie domyslasz sugeruje specjaliste (i od razu odradzam
psychologa szkolnego - problem moze lezec wlasnie w szkole).
Ja wiedzialam ze "nasz" problem lezy w szkole. Zupelnie nietrafiona
pani wychowawczyni, ktora mocno windowala w gore kilkoro dzieci z
klasy, reszte ciagnela w dol. Nie musze dodawac, ze dzieci, ktore
mialy fory pochodzily z zamoznych rodzin... Moj syn uczy sie dobrze.
Nie moge czepiac sie tez wychowawczyni, jesli chodzi o sprawy
merytoryczne (duzo wymagala w szkole i duzo zadawala do domu), ale
pod wzglegem spolecznym - masakra. Bardzo zaluje, ze po pierwszej
klasie, gdy juz poznalam ja blizej nie przenioslam syna do innej
szkoly. Bardzo.
I w trzeciej klasie ten SMS.. koniec klasy trzeciej przywitalismy z
ulga.
I problemy znikly. Syn ma "normalna" wychowawczynie teraz choc
szkola ta sama.

[smerfeta7]

Czy mozesz napisać, jak tam twoj syn.

[lukrecja34]

witam ponownie.przede wszystkim dziękuję za odpowiedzi,porady i sugestie.
sprawa wygląda tak-mój syn jest cudownym dzieckiem.od zawsze jest
uparty,pyskaty,nadwrażliwy i nadpobudliwy.jakoś dawaliśmy sobie radę-niestety
wchodzi w okropny wiek,wydaje mu się,że jest dorosły i wszystko mu wolno,pyskuje
jeszcze gorzej,bywa chamski,arogancki,agresywny (wobec przedmiotów)-ale..tylko
czasami.na codzień to fajny,sympatyczny,rozmowny chłopak.do końca 3 klasy uczył
się dobrze choć wg opinii nauczycieli mógłby dużo lepiej.inteligencja w
granicach wysokiej (był badany).bez żadnego wysiłku mógłby mieć same szóstki-ale
my ich nie wymagamy.zadowalają nas stopnie powyżej czwórki (z nią włącznie)i
umiejętność logicznego i samodzielnego myślenia.
w czwartej klasie doszły nowe przedmioty,nowi,bardziej wymagający nauczyciele i
zaczęły się kłopoty-kłamstwa,nieodrabianie lekcji i przede wszystkim totalna
niechęć do nauki.i to nie,że mu się teraz nie chce-on wogóle nie widzi sensu i
potrzeby nauki.zdarzyło mu się symulować choroby,żeby nie pójść do szkoły,cieszy
się jak jest chory i musi siedzieć w domu.nie wagaruje.przyciśnięty do
muru-nadrabia zaległości śpiewająco.
jest bardzo przez nas kochany i wie o tym,wie,że kochamy go zawsze i bez względu
na to co robi i kim jest.ale przyznam się,że coraz trudniej mi się zdobyć na
ciepłe myśli o nim.
półtora roku temu urodziła mu się siostra,którą bardzo kocha.wybierał dla niej
imię,wózek,łóżeczko,nie był odtrącony,zawsze i wszędzie z nami.
nie jest zaniedbany pod żadnym względem (a może to tylko mi się tak wydaje..)
ma różnych kolegów,niektórzy to niezłe ziółka a on jest bardzo poddatny na ich
wpływy.nauka dla nich to frajerstwo i wstyd (ale koledzy uczą się nieźle)
czy to naprawdę już dojrzewanie?

[ardzuna]

Mój syn też jest w czwartej klasie i... tak, wiem, że teraz dzieci
się więcej uczą, ale na litość boską, normalne dziecko w tym wieku
nie jest pasjonatem odrabiania lekcji i uczenia się. Czy wam w 4
klasie była w głowie tylko nauka? Lepiej rozsądnie wyluzować z
presją na naukę, niż obudzić się w sytuacji, w której dziecku żyć
się odechciewa, bo nauka jest ważniejsza niż ono samo.

Z tego, co piszesz, odnoszę wrażenie że jestescie silnie nastawieni
na spełnianie wymagań szkoły przez dziecko. Znacznie bardziej na
spełnianie wymagań, niż na prawdziwy olej w głowie i swobodny
rozwój.

> ma różnych kolegów,niektórzy to niezłe ziółka a on jest bardzo
poddatny na ich
> wpływy.nauka dla nich to frajerstwo i wstyd (ale koledzy uczą się
nieźle)

Za moich czasów też była, ale tolerowane były dobre stopnie u kogoś,
kto demonstrował, ze nie zakuwa.

> jest bardzo przez nas kochany i wie o tym,wie,że kochamy go zawsze
i bez względ
> u
> na to co robi i kim jest.ale przyznam się,że coraz trudniej mi się
zdobyć na
> ciepłe myśli o nim.

Ale dlaczego, co wzbudza twoją niechęć?

[verdana]

W kontekscie tego co napisalaś, wszelkie niepowodzenia szkolne i
niechęć do nauki przekładaja się na jednak pewną niechęć - Twoją do
dziecka. Kochasz swoje dziecko, ale jednak akceptujesz tylko syna
jako dobrego ucznia. Trochę tak, jak gdybys oceniała swoje
małżenstwo przez pryzmat tego, ile Twoj mąż pracuje i czy awansuje.
Jak nie wiedzie mu się w pracy, to już nie jest i dobrym mężem.
Oprocz wypadków bardzo szczególnych ( i czasów nastolatkowych)
jestem pewna, ze zadne dziecko nie będzie chcialo umierać, jesli w
domu jest wszystko w porzadku. Najgorszy nauczyciel nie pozbawi
dziecka chęci do życia, jesli jego rodzice naprawde go wspierają i
wie, ze niezaleznie od wszystkiego moze na nich liczyć.

[julka1800]

Dwie wazne rzeczy: syn w czwartej klasie (nowe przedmioty w szkole,
trudny wiek itp) oraz drugie dziecko w rodzinie i poswiecanie mu
czasu.
To moim zdaniemz rzeczy, ktore mogly miec wpłayw na zaistniala
sytuacje.
Duzo rozwagi wymaga wyczucie ile pierwsze dziecko, w koncu juz nie
takie male, potzrebuje czasu, gdy w rodzinie pojawia sie male,
wymagajace drugie dziecko.

Inna kwestia to koledzy, do ktorych lgnie syn. Zadaliscie sobie
pytanie dlaczego on lgnie i szuka takich zanajomych? To tez wazne.

I tak na koniec, wydaje mi sie ze tu potrzeba duzo milości, MADREJ
milosci. Duzo wymagac, byc stanowczym i konsekwentnym, i duzo
rozmawiac.

do Smerfety:w sprawie kolegi Twojej córki

[agniesia331]

Jak możesz opisywać takie rzeczy i nie reagować, przecież wystarczą
twoje 2 anonimowe tel do dyrekcji szkoły z podaniem nawiska
nauczycielki, wystarczy postraszyć anonimowo policją, Wydziałem
Oswiaty i z panią zrobia porządek. przecież to jest KARALNE!!!
jeśli chcesz, to napisz do mnie z danymi na priva, a ja powiadomię
dyrekcję twojej szkoły!!!
Na co ty czekasz? jak mozesz słuchać o krzywdzie innego dziecka i
nie reagowac? a gdyby to chodziło o twoje dziecko?


cyt. twoją wyp.:
Moja córka opowiada, codziennie co robi pani w klasie, szczegolnie o
chłopcu, na którego krzyczy, rzuca nim na krzesło, straszy i dała
przyzwolenie dzieciom, które w sposób okrutny go wyzywają,
zaczepiają i prowokuja do awantury. Jak córka stanęła na srodku
klasy i glosno powiedziala, przestancie dokuczać ....... to dzieci
się spojrzały i dalej z niego smiały, uzywając slów okropnych, że aż
nie chce sie pisac. Pani tylko powiedziala dzieci prosze o ciszę,
dajac tym przyzwolenie na wszelkie wyzwiska.

[smerfeta7]

Dyrekcja, psycholog, pedagog wiedzą, jak pisałam wczesniej.
Stąd nasza decyzja, że jutro składamy pismo do Wydziału Oświaty,
opisując wszystko, nie tylko krzyk, ale wszystko.
Pani wych. te wyzwiska skomentowala tak, dzieci są zmeczone tym
chlopcem i dlatego tak reagują i nie dziwi im sie. To jest odpowiedz
nauczyciela, ktory nie widzi w tym nic złego, dając jednoczesnie
przyzwolenie im na robienie co chcą z tym chłopcem.
Reagowalam jak pisalam wczesniej, tyle, że skutki są zerowe.
Mi także jest ogromnie żal tego chlopca, bez względu na to, czy
rodzice jego dali na to przyzwolenie nauczycielce, czy nie, a moze
wogole nie wiedzą o tym.
Ja nie mam mozliwości widzenia rodzicow.

[kasiulek70]

Z tymi szkolnymi pedagogami tez trzeba uwazać.Sama na swojej drodze
spodkałam dwóch jeden w szkole podstawowej i ta Pani była naprawdę
dobrym pedagogiem. Niestety po sptkaniu z pedagogiem z gimnazjum do
którego obecnie uczęszcza mój syn stwierdziłam że straciłam 2,5h z
życia.Choć poszłam tam z własnej woli chcąc pomóc w rozwiązaniu
problemów klasowych (tak mi się wydawało)to wyszłam czując się jak
upierdliwy rodzic który dokłada Pani pracy papierkowej a ona tego
tak nie lubi.