ignorancja i cynizm Grzegorza M.

powtarza propagandowe opinie banderowców

[liberum_veto]

W podrozdziale „Walki Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i
Ukraińskiej Powstańczej Armii z sowiecką partyzantką” Motyka
powtarza propagandowe opinie banderowców, że najważniejszym atutem
UPA było poparcie udzielane przez ludność Ukrainy zachodniej,
niechętnie patrzącej na możliwość powrotu komunistycznych rządów, co
jest nieprawdą. Ludność ukraińska Wołynia i Halicji faktycznie nie
życzyła sobie rządów sowieckich, ale z tego nie wypływa wniosek, że
ona popierała OUN-UPA, co jasno wynika z opinii T. Bulby-Borowca, o
czym będzie mowa dalej. W sposób niejednoznaczny ("ponoć") Motyka
pisze o likwidacji tzw. "wschodniaków" przez Służbę Bezpeky OUN,
chociaż z dokumentów archiwalnych wynika jednoznacznie, że ta
likwidacja była nakazana przez przywództwo OUN Bandery i była
masowa, totalna.
W ten sam sposób, na 700 stronach, przedstawiona jest przez Motykę
działalność OUN-UPA w Halicji, w Chełmszczyźnie, w Łemkowszczyźnie.
Motyka patrzy na wydarzenia sprzed 60 lat oczyma dzisiejszych,
bardzo wątpliwych i moralnie nagannych, potrzeb politycznych. Nie
bierze pod uwagę prawa państwa (chociażby było ono w staus quo ante
bellum), na terenie którego miały miejsce wydarzenia. Dla niego, jak
i dla propagandy banderowskiej, OUN-UPA na tzw. "Zacurzoniu"
walczyła "przeciwko komunistom", on tę walką usprawiedliwia, potępia
przesiedlenie ludności ukraińskiej, prowadzonej na podstawie umowy o
wymianie, nie usprawiedliwia tzw. "Operacji Wisła", wyszukuje
teoretycznych możliwości innego zwalczenia OUN-UPA, nie bierze pod
uwagę oceny banderowskiego świadka wydarzeń, działacza OUN-UPA,
zgodnie z którą OUN-UPA nie zostałaby unieszkodliwiona bez tej
operacji, nie porównuje kroków Państwa Polskiego z praktyką państw,
uchodzących z wzór demokracji (Stany Zjednoczone, Kanada).
(dr hab. Wiktor Poliszczuk)

[mat120]

liberum_veto napisał:
Dla niego, jak i dla propagandy banderowskiej, OUN-UPA na
tzw. "Zacurzoniu" walczyła "przeciwko komunistom", on tę walką
usprawiedliwia, potępia przesiedlenie ludności ukraińskiej,
prowadzonej na podstawie umowy o wymianie, nie usprawiedliwia
tzw. "Operacji Wisła", wyszukuje teoretycznych możliwości innego
zwalczenia OUN-UPA, nie bierze pod uwagę oceny banderowskiego
świadka wydarzeń, działacza OUN-UPA, zgodnie z którą OUN-UPA nie
zostałaby unieszkodliwiona bez tej operacji, nie porównuje kroków
Państwa Polskiego z praktyką państw, uchodzących z wzór demokracji
(Stany Zjednoczone, Kanada).

Niestety, Poliszczuk krytykując tu Motykę ma całkowitą rację.
UPA nie przybyła do Polski by walczyc z komunistami ale po to aby
usunąc z Zakerzonia polską ludnośc i objąc w posiadanie te obszary.
Dowodów aż nadto. Także na tym forum. Rację ma także Szankiwśkij, że
przesiedlenia ludności spowodowały klęskę banderowców.
Słuszny jest również zarzut braku odniesienia przesiedleń AW do
przesiedlenia np. przez demokratyczną Amerykę ponad 100 tys.
Japończyków amerykańskich z Zachodniego Wybrzeża, potencjalnych wg.
Amerykanów sprzymierzeńców japońskich agresorów.

Błędy potknięcia, nieprawidłowości, tendencyjności

[liberum_veto]

Błędy i potknięcia
Recenzowana książka zawiera szereg rażących błędów z zakresu języka
ukraińskiego, co świadczy o jego nieznajomości u Motyki, a więc o
niemożności samodzielnego przez niego prowadzenia badań, w
szczególności badań dokumentów archiwalnych. Przykładowo tylko
wskazać należy na te błędy – na pierwszym miejscu forma błędna, na
drugim poprawna: wielokrotnie Prowidu, zamiast (w dopełniaczu)
Prowodu; Dumin zamiast Dumyn; Obiednannia, zamiast Objednannia;
Pracja zamiast Pracia; derżawotworennie, zamiast derżawotworennia;
ruchi oporu, zamiast ruchy oporu; Kłymyw (Łehenda), zamiast Kłymiw;
Czuprinka zamiast Czuprynka; Orlian zamiast Orłan; zahiny zamiast
zahony; Sokiłem zamiast Sokołom; Jawira zamiast Jawora; Palijew
zamiast Palijiw, Kljaczkiwśkyj (wielokrotnie), zamiast Klaczkiwśkyj.
Te i podobne błędy nie są istotne dla meritum książki, ale świadczą
jednoznacznie, że Motyka nie zna języka ukraińskiego, że "nie
słyszy" on tego języka, że z powołaną w przypisach literaturą w
języku ukraińskim samodzielnie nie mógł się on zapoznać, a to w
przedmiotowej sprawie ma znaczenie zasadnicze.
Odrębnie trzeba wskazać na, wynikający z nieznajomości geografii,
błąd w pisowni nazwy "Mariumpol", zamiast "Mariupol". Błędem
merytorycznym, tym razem z zakresu niedostatecznego poznania faktów,
jest informacja o tym, że działacz melnykowski Ołeh Olżycz został
zamordowany przez Niemców w Babim Jarze, w innym miejscu Motyka mówi
o Olżyczu Kandybie, że został on zamordowany w Sachsenhausen. Jest
to jedna osoba. Z tego wynika, że Motyka nie zgłębił w sposób
dostateczny losu tego działacza OUN Melnyka. W innym miejscu
o "Liście otwartym" T. Bulby-Borwoca do przywództwa OUN Bandery
Motyka pisze jako o "odezwie", co oznacza, że sam z tym dokumentem
archiwalnym nie zapoznał się, nie widział go. Szczegółowa recenzja
książki Motyki wymagałaby opracowania na kilkaset stron, tyle w niej
nieprawidłowości, tendencyjności.
(dr hab. Wiktor Poliszczuk)

brak wyraźnego sprecyzowania sprawców mordów

[liberum_veto]

Bez dochodzenia do prawdy
Nie ulega wątpliwości, że na Wołyniu 1943 roku i w Halicji 1944 roku
miały miejsce mordy masowe na ludności polskiej, co wynika także z
recenzowanej książki, że ich sprawcami były formacje utworzone z
elementu ukraińskiego, zorganizowane przez OUN Bandery. Każde
wydarzenie noszące znamiona zbrodni, nawet u ludzi bez
wykształcenia, wśród sąsiadów, powoduje retoryczne pytanie: Kto to
zrobił? Dlaczego? W razie odpowiedzi – „Malinowski", następuje
kolejne pytanie: który Malinowski – Władek czy Heniek?
Tym bardziej ustalenie konkretnego sprawcy, a także przyczyn,
motywów zbrodni, należy do zadań najważniejszych, priorytetowych w
pracy naukowej. Recenzowana książka nie czyni zadość tym wymogom. W
szczególności w recenzowanej książce brak jest wyraźnego
sprecyzowania sprawców mordów, których Motyka najczęściej
nazywa "Ukraińcami", mimo że nazwa "Ukraińcy" obejmuje wszystkich,
poczuwających się do narodowości ukraińskiej, ludzi, niezależnie od
ich przekonań politycznych, wyznania, itp., żywych i umarłych.
Żywych Ukraińców w latach 1943-1944 było około 30 milionów, zaś
sprawcy zbrodni na ludności polskiej, z własnej woli i przymuszeni,
stanowili niecały 1% żywych Ukraińców. Byli wśród nich gnębieni
przez reżim stalinowski, ale byli też przekonani komuniści, Ukraińcy
byli w partyzantce sowieckiej, byli wśród nich też ludzie
niezaangażowani politycznie. Chociaż mordującymi byli Ukraińcy, tak
jak Malinowskim był ojciec i każdy z jego pięciu synów, to sprawcą
zbrodni byli określeni Ukraińcy, których trzeba nazywać zgodnie z
ich nazwą, w tym wypadku "banderowcy", a nie nazwą
ogólną "Ukraińcy". Błąd Motyki, który sprawców zbrodni
nazywa "Ukraińcami", należy do błędów nienaukowej terminologii,
spowodowany jest nieznajomością logiki, albo względami politycznymi.
Wskazać przy tym należy na fakt, że Motyka nie uwypuklił momentu
nader istotnego opisywanej przez niego formacji: masowego mordowania
przez banderowców Ukraińców.

nieznajomość zasad ideologicznych OUN

[liberum_veto]

Z recenzowanej książki wynika, że na Wołyniu, w Halicji i na
tzw. "Zacurzoniu" (terenach w obrębie powojennego Państwa Polskiego)
żyli Polacy i Ukraińcy, którzy wzajemnie wyrzynali się, walcząc o
przyszły kształt terytorialny tych państw. Rzeczywistość była
zupełnie inna. O tym, że ukraiński ruch nacjonalistyczny był ruchem
ideologiczno-politycznym, nie może być sporu. O ignorancji Motyki w
zakresie poruszanych przez niego problemów świadczy brak u niego
wiadomości z zakresu zasad ideologicznych i założeń programowych
integralnego nacjonalizmu ukraińskiego, bez których wszelkie
rozważania na temat zbrodni formacji tego nacjonalizmu są niepełne,
niedostateczne. Motyka tylko powierzchownie wspomina o tych
problemach. Tą wadą (nieznajomość zasad ideologicznych i założeń
programowych OUN) dotknięci są historycy i politolodzy, którzy
wyszli spod opieki prof. Tomasza Strzembosza, między nimi właśnie G.
Motyka, a obok niego Tomasz Stryjek, Paweł Machcewicz, którzy nie
tylko nie doceniają znaczenia problemów ideologicznych i
programowych OUN, ale nie rozumieją pojęcia "ideologia", co wynika z
prac wymienionych autorów, a także z ich (również prof. T.
Strzembosza) postaw i wypowiedzi w trakcie spotkania niżej
podpisanego, w Instytucie Nauk Politycznych PAN w 1977 roku.
Gdyby Motykę nauczono, że badania nad działalnością ruchu
ideologiczno-politycznego należy zaczynać od poznawania jego zasad
ideologicznych i założeń programowych, i gdyby Motyka miał zdolność
zrozumienia w szczególności ideologii OUN, to doszedłby do wniosku,
że OUN przyjęła uchwałą przez I Kongres OUN w 1929 r. na uzbrojenie
ideologiczne OUN doktrynę Dmytra Doncowa – dowód z pierwoźródła:
Stepan Łenkawśkyj, uczestnik tego Kongresu, członek jego komisji
ideologicznej. Według tej doktryny nacja stanowi gatunek w
przyrodzie (species) i jako taka prowadzi permanentne wojny o byt i
przestrzeń z innymi nacjami, a więc i z Polską, że w toku walk z
innymi nacjami nacja ukraińska ma kierować się nienawiścią,
bezwzględnością, fanatyzmem, amoralnością, nie licząc się z ofiarami.
(dr hab. Wiktor Poliszczuk)

Tomasz Stryjek

[pisz_pan_na_berdyczow]

Absolutnie sie nie zgadzam w ocenie Tomasza Stryjka. Dla mnie jest
to jak na razie jedyny naukowiec (nie tylko w Polsce), który
rzetelnie scharakteryzował ukraińskie doktryny polityczne -
nacjonalistyczne ale i nie tylko nacjonalistyczne.

[preminger]

pisz_pan_na_berdyczow napisał:

> rzetelnie scharakteryzował ukraińskie doktryny polityczne -

fragment internet. recenzji ksiązki Stryjka:
"Wprowadza czytelnika w polityczny, ideologiczny i intelektualny kontekst "walki
o historię" w kraju, krórego historyczne położenie "między Wschodem a Zachodem"
skłania do łączenia różnych systemów wartości i różnych ocen przeszłych wydarzeń."

Nic dodać, zamienił Stryjek siekierkę na ... Motykę

Tomasz Stryjek - Lista hańby

[liberum_veto]

Nie znam twórczości p. Stryjka, ale ponieważ figuruje on na
liście "polskich intelektualistów" protestujących przeciwko budowie
pomnika ofiar ludobójstwa ukraińskiego popełnionego na Kresach
Wschodnich, to jego rzetelność naukowa nie wzbudza mojego zaufania
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=48782&w=79770223&a=79770592

przemilczanie dowodów zbrodniczości OUN

[liberum_veto]

Struktura wewnętrzna nacji ukraińskiej zbudowana jest na zasadzie:
na czele nacji – wódz, mający do swej dyspozycji "mniejszość
inicjatywną" (OUN, odpowiednik "czarnych koszul" we włoskim
faszyzmie i "brunatnych koszul" w hitlerowskim nazizmie), reszta zaś
narodu ukraińskiego w tej doktrynie, to tłum, czerń, wobec
której "mniejszość inicjatywna" stosuje twórczą przemoc. Celem
strategicznym OUN jest zbudowanie ukraińskiego państwa
nacjonalistycznego na wszystkich, według arbitralnych ocen OUN,
ukraińskich terytoriach etnograficznych, w skład których miałyby
wejść przede wszystkim południowo-wschodnie obszary II RP (jak też
obszary południowo-wschodnie Polski powojennej) oraz części
terytoriów Rosji, Białorusi, Mołdawii, Słowacji, razem 1.200.000 km2.
Właśnie ta ideologia i te programy polityczne były motorem
działalności OUN. Ukraiński ruch nacjonalistyczny w formie
zorganizowanej w OUN nie był ruchem narodowowyzwoleńczym narodu
ukraińskiego, a takim go prezentuje Motyka i w tej konwencji pisze
swoją nienaukową książkę. Powiedziane wyżej stanowi dowód ignorancji
G. Motyki co do podjętego przezeń problemu.
Cynizmem G. Motyki jest przemilczanie niewygodnych dla niego dowodów
zbrodniczości OUN. Przemilcza on dowód bezpośredni z dokumentu
archiwalnego, autorstwa działacza OUN, który potwierdza
przynależność OUN do międzynarodówki faszystowskiej w okresie
międzywojennym (z siedzibą w Stuttgarcie). Cynizmem Motyki jest
korzystanie w zasadzie z ukraińskiej nacjonalistycznej literatury.
Cynizmem Motyki jest zaprzeczanie udziału ukraińskich
nacjonalistycznych formacji w tłumieniu Powstania Warszawskiego,
cynizmem jest, z uporem powtarzane za melnykowską propagandą,
twierdzenie, że w kwietniu-maju 1945 roku powstała w Niemczech
Ukraińska Narodowa Armia (UNA), włączająca dywizję SS-Galizien. Taka
armia nigdy nie powstała, dowódcą tej dywizji do momentu jej
poddania się Brytyjczykom był Fritz Freitag (wzorem pruskich
oficerów, po poddaniu dywizji, popełnił samobójstwo), żołnierze,
podoficerowie i oficerowie tej dywizji otrzymują niemiecką rentę
wojskową za czas służby w dywizji i za czas przebywania w obozie
jenieckim w Rimini. Fakty te są znane badaczom, z nimi Motyka nie
liczy się, ignoruje je, co też jest cynizmem. Cynizmem Motyki jest
zlekceważenie w książce problemu mordów masowych OUN Bandery na
cywilnej ludności ukraińskiej, których ofiarą w latach 1941-1950
padło co najmniej 80 tysięcy bezbronnych ludzi.
(dr hab. Wiktor Poliszczuk)

[bastion44]

Książka Grzegorza Motyki pt."Ukraińska partyzantka 1942-1960" już
samym tytułem uwłaszcza prawdziwym partyzantom{w tym i ukraińskim,bo
tacy byli,chociaż czerwoni},walczącym z faszyzmem
hitlerowskim.G.Motyka nie pisze o tym,że UPA nie była ani
ukraińska,ani powstańcza,ani nie była nawet armią.Nie
była "Ukraińską",ponieważ jej członkowie stanowili 1% całego narodu
ukraińskiego,a ponad to byli jego marginesem.Nie
była "Powstańczą",bo jej członkowie jawnie kolaborowali z
Niemcami.90% jej członków stanowili przymusowo wcieleni,powiązani
wzajemnie mordami.Nie była "Armią",ponieważ ponieważ nie podlegała
emigracyjnemu rządowi Ukraińskiej Republiki Ludowej.Emigracyjne
rządy Polski i URL zgodnie orzekły,że tzw."ruch Bandery",jest
rebelią obywateli polskich narodowości ukraińskiej.Nawet nazwę UPA
ukradli od M.Borowca{T. Bulba}.Nazywanie rizunów UPA partyzantami
jest wielkim nietaktem w stosunku do ich ofiar.Ten pseudo-historyk
na str.557 swojego bubla pisze:"Od 1945r. tereny dzisiejszej Polski
[...},miały dla ukraińskiego podziemia znaczenie drugorzędne".Czyżby
zapomniał,że już w kwietniu 1944r.powstały wilcze sotnie
kurenia "Żeleźniaka"{I.Szpontak},które wprawy w mordach nabrały w
pacyfikacji wiosek:Nowa Grobla,Mołodycz,Łówcza,Rudka,czy
Chotylub.Rozpacza nad tymi,którzy zginęli w
Pawłokomie,Piskorowicach,i Małkowicach.Zapomniał tylko dodać,że
akcja odwetowa przeprowadzona przez "Wołyniaka" w Piskorowicach,była
zapłatą za spalenie i wymordowanie przez UPA wsi Wiązownica.Na
str.581 pisze:"Oddziały UPA odniosły wiele sukcesów w walce z WP
{wymienia miejscowości}.Tylko zapomniał dodać ofiary po stronie
polskiej.W lutym 1946r. sotnia "Tuczy",stoczyła bój w Radawie z
oddziałem WP{około 40 zabitych żołnierzy i oficerów}.W kilku
zasadzkach zorganizowanych przez UPA na drodze Jarosław-Lubaczów
zginęło około 200 żołnierzy WP w latach 1944-47.Dokładnie w
miejscowości Zapałów-Bachory.Na tej samej stronie pisze:"Do lasu
poszły wówczas całe oddziały SKW".Oddziały SKW były oddziałami
samoobrony ukraińskiej,a z sotniami UPA,łączyły się tylko w czasie
większych akcji.Często myli również nazwiska ukraińskich
dowodców.Zaniża też liczbę członków UPA w Polsce.Najbardziej
denerwujące jest stwierdzenie Motyki:"Wiele kontrowersji budzi
antypolska akcja UPA".Boi się nazwać rzecz po imieniu.PRZECIEŻ TO
BYŁO CZYSTE LUDOBÓJSTWO W PEŁNYM SŁOWA TEGO ZNACZENIU!!!.

"motykowanie" historii

[liberum_veto]

Bardzo trafna analiza. Motyka to typowy przykład zaprzaństwa
narodowego, buduje swoją karierę "naukową" według aktualnie
obowiązującej mody, w tym przypadku mody na Ukrainę. Obserwuję
ostatnio pewną korzystną ewolucję jego poglądów, w większym stopniu
uwzględniających polską rację stanu. Może za wcześnie wziął się za
pisanie książki na temat tzw. UPA. Nie był do tego jeszcze
przygotowany i popełnił katastrofalne błędy, poczynając od tytułu
tej publikacji, wskazującej na sympatię do okrutnych zbrodniarzy,
którzy wymordowali setki tysięcy bezbronnych ofiar
www.przeglad-tygodnik.pl/index.php?site=artykul&id=11315
Monika Śladewska odpowiada Grzegorzowi Motyce z IPN na jego oceny
działań UPA
Pana publikacje nie tylko wywołują dyskusje, ale również protesty.
Wielu kresowian po przeczytaniu Pana tekstów pyta, kto to jest
Motyka i czyje interesy reprezentuje w IPN. Listy dotyczące Pana
działalności publicystycznej są zamieszczane w historycznym
czasopiśmie "Na rubieży", zapewne je Pan czyta. Mimo że od dawna
funkcjonuje termin "motykowanie historii", dotąd pozostają bez
odpowiedzi. Na mój tekst zamieszczony w 34. numerze "Przeglądu"
zareagował Pan gwałtownie i w tym miejscu muszę podziękować
Redaktorowi Naczelnemu "Przeglądu" za udostępnienie łamów tygodnika
o zasięgu ogólnokrajowym, problem bowiem dotyczy poważnej zaszłości.
W 36. numerze "Przeglądu" z przykrością przeczytałam, że mijam się z
prawdą, przypisując Panu pogląd za pomocą zmanipulowanego cytatu, iż
prowokacje sowieckiej partyzantki dały "początek napadom na polskie
miejscowości". Otóż mam przed sobą "Zeszyt Historyczny" nr
138/Instytut Literacki, Paryż 2001/ tom 517, s. 205. Grzegorz Motyka
pisze: "W opracowaniu Siemaszków brakuje też szerszego tła [...],
niewiele jest w książce informacji o licznych sowieckich oddziałach
partyzanckich, które próbowały narzucić miejscowej ludności totalną
wojnę partyzancką, są podstawy, aby przypuszczać, iż właśnie
prowokacja sowieckiej partyzantki doprowadziła do dezercji
ukraińskiej policji do UPA, dało to początek napadom na polskie
miejscowości". Są to Pana słowa i z gruntu fałszywe domniemania,
więc kto manipuluje?
W moim artykule "Polityka nie zastąpi pamięci" podkreśliłam, iż sam
fakt wysunięcia takiej tezy wskazuje na braki w edukacji
historycznej. Do tego dodam, że historyk domniemywać nie powinien,
naukowiec musi wiedzieć, że nauka polega na obiektywnym badaniu, a
jeśli jest się pracownikiem IPN, nie może być w niej miejsca na
własne poglądy, chyba że kierownictwo instytutu je podziela.
Dokumenty autorstwa OUN, radzieckie i niemieckie jednoznacznie
wskazują inspiratorów i realizatorów mordów planowych, doktrynalnych
i okrutnych.

[mat120]

liberum_veto napisał:
"Może za wcześnie wziął się za pisanie książki na temat tzw. UPA.
Nie był do tego jeszcze przygotowany i popełnił katastrofalne
błędy,"

Taka ocena Grzegorza Motyki najbardziej trafia mi do przekonania.
Mimo wszelkiej krytyki jaką zebrał i nadal zbiera to nikt nie jest
w stanie zaprzeczyc, że poglądy i spojrzenie Grzegorza Motyki na
polsko-banderowską historię wyraźnie ewolują; od tekstów w stylu
opowiadań starego rzeźnika z UPA do mimo wszystko sensownej
książki "Ukraińska partyzantka....". Oczywiście również nie zgadzam
się z wieloma tam zawartymi sformułowaniami czy tezami, z grubsza
jednak biorąc oddaje istotę problemu. W końcu nie tylko G. Motyce
trudno było uwierzyc w to, co się stało na kresach i do jakiego
potwornego barbarzyństwa zdolna była częśc ukraińskiej mniejszości
narodowej na swoich sąsiadach - Polakach, Żydach, Czechach,
Ormianach itd.
Wydaje się, że hasłem wczesnej twórczości G. Motyki było hasło:
jak przedstawiac wspólną historię by pogodzic pamięc polską
i ukraińską /tak się kiedyś publicznie wypowiadał na łamach GW/.
To nie była postawa godna poważnego historyka i tym zraził do siebie
nie tylko mnie. Chyba jednak taki sposób uprawiania historii p.
Grzegorz już porzucił.

[liberum_veto]

Błędem Motyki było, że jako dość początkujący jeszcze naukowiec
porwał się na pisanie książki o tzw. UPA. A winno to być dzieło
życia doświadczonego historyka, o ugruntowanej pozycji w środowisku
naukowym i odpowiednim warsztacie naukowym. To zbyt poważny temat na
swawolne igraszki młodego doktoranta. Taką książkę Motyka powinien
napisać dopiero jako profesor. Porwał się jednak za młodu, "z motyką
na słońce". Z tego, co obserwuję, tupetu mu rzeczywiście nie brak...
Ale podstawowym zarzutem wobec Motyki jest to, że pomimo tak dobrej
znajomości faktów historycznych, nie kwalifikuje on rzezi wołyńskiej
w kategorii ludobójstwa. A jako pracownik IPN w Lublinie przyczynił
się chyba do tego, że śledztwo IPN w sprawie zbrodni OUN-UPA
popełnionych na Kresach Wschodnich utknęło w martwym punkcie.
Generalnie więc Motyka ma duże zasługi w wybielaniu tzw. UPA,
fałszowaniu i zakłamywaniu tragedii narodu polskiego na Wołyniu. I
mam wrażenie, że robi to głównie dla kariery...
www.przeglad-tygodnik.pl/index.php?site=artykul&id=11315
Pisze Pan dalej, że ucieczka policji ukraińskiej nie miała nic
wspólnego z planami likwidacji polskiej ludności, przygotowanymi
przez OUN-B i UPA. Otóż miała, Panie doktorze. Ta policja
ideologicznie podlegała OUN-B i skutecznie pomagała Niemcom już w
1942 r. w likwidacji nie tylko Obórek czy Jezierców. Na skutek
donosów napadała na gospodarstwa Polaków, których właściciele
należeli do przedwojennych organizacji wojskowych, i tak w dniu 18
marca 1943 r. do gospodarstwa mojej ciotecznej siostry w Chobucie
przyjechali Niemcy z policją ukraińską, polecili kopać dół, jej mąż
mimo zranienia zdołał uciec, natomiast kuzynkę, spodziewającą się
dziecka, ukraińscy policjanci wgonili w druty i pocięli bagnetami. W
dole zostało pięć osób, dwóch mężczyzn zbiegło. Wówczas z rąk
niemieckiej żandarmerii i ukraińskich policjantów w sąsiednich
wsiach zginęło 80 osób. Te fakty są dobrze opisane, tylko Pana
uczciwość intelektualna nie pozwala o nich wspominać. I o tym, że
owa policja uciekła w lasy z bronią i całym ekwipunkiem - miała czym
mordować bezbronnych Polaków.
Napisał Pan: "Nieprawdą jest również, abym nie uważał zbrodni na
Wołyniu za ludobójstwo". Śledzę Pana teksty i dotąd nie
przeczytałam, że OUN-UPA odpowiada za zbrodnie ludobójstwa
popełnione na kresowej ludności polskiej, i nie tylko, także
ukraińskiej, oraz za pomoc Niemcom w likwidacji Żydów.
(Monika Śladewska, To były planowane mordy, Przegląd nr 39/2006)

Bulba o "putiarach" i "siekiernikach"

[liberum_veto]

Wyrzut w postaci Bulby
Cynizmem jest nieuzględnienie lub nierozprawienie się w książce z
twierdzeniami Tarasa Bulby-Borowca co do charakteru i celów działań
OUN-UPA. T. Bulba-Borowiec nie był komunistą, nie był polonofilem,
był on uczestnikiem i świadkiem wydarzeń na Wołyniu 1943 roku. W tym
stanie rzeczy koniecznym jest przytoczenie wyjątków z tych "Listów
otwartych" (nie "odezwy", jak pisze Motyka, co uzasadnia
podejrzenie, że on ich nigdy samodzielnie nie czytał, nie widział
ich tekstów), na które OUN Bandery nigdy nie odpowiedziała, nawet po
wojnie nie ustosunkowała się do nich. Oto co między innymi pod
adresem OUN Bandery pisał T. Bulba-Borowiec:
„Wy wyznajecie faszystowską zasadę bezwzględnej dyktatury waszej
partii (...) Czy prawdziwy rewolucjonista [za jakiego uważał się T.
Bulba-Borowiec - W.P.] może podporządkować się przywództwu partii,
która budowę państwa rozpoczyna od wyrzynania mniejszości narodowych
(...) Czy kiedykolwiek istniała na Ukrainie taka rewolucyjna
organizacja, której by własny naród bał się bardziej od najgorszego
wroga, a jej członków nazywał nie inaczej, jak "putiarami"
i "siekiernikami"? Czy istniała taka organizacja, która mordowałaby
uczciwych i świadomych Ukraińców gorzej od Gestapo czy NKWD? Co
wspólnego z wyzwoleniem Ukrainy mają banderowskie usiłowania już
teraz podporządkować masy ukraińskie swojej partyjnej dyktaturze i
faszystowskiej ideologii, która jest ohydna dla narodu ukraińskiego
i przeciwko której walczy cały świat?”.
Polaków mordowali za to tylko, że byli Polakami, polskich ofiar OUN-
UPA było nie mniej 120 tysięcy. Motyka nie kwalifikuje tych
masowych, planowych, doktrynalnych mordów jako ludobójstwo, chociaż
było to ludobójstwo klasyczne. Motyka usiłuje je usprawiedliwiać,
trzeba więc, aby kierownictwo Instytutu Nauk Politycznych PAN
wytłumaczyło mu, że ludobójstwo nie może być niczym
usprawiedliwione. Instytut Studiów Politycznych PAN skompromitował
się, wydając recenzowaną książkę.
Dr Wiktor Poliszczuk
www.myslpolska.org/?article=131

polskie wsie go nie obchodzą

[liberum_veto]

Docent Motyka popełnił artykuł w GW "Zapomnijcie o Giedroyciu",
który wywołał ostry sprzeciw Światowego Związku Żołnierzy AK
www.wolgal.pl/art40.html
Po kolei ustosunkujemy się do kontrowersyjnych wypowiedzi doktora
Motyki.
-„Polacy nie ograniczali się tylko do samoobron - miały też miejsce
krwawe akcje odwetowe". Można sądzić, iż p. Motyka jest zdania, że
Polacy nie powinni byli stosować wszystkich dostępnych sposobów
ratowania ginących kobiet i dzieci polskich, tylko takie, które będą
w przyszłości przez Grzegorza Motykę akceptowane.
- „Na Wołyniu akcje przeciw ukraińskiej ludności cywilnej prowadziła
przede wszystkim polska policja na służbie niemieckiej". Najpierw
ukraińscy nacjonaliści mordują lub wypędzają z ich siedzib Polaków,
a teraz dr Motyka wyciąga zarzut (w domyśle), że uratowani młodzi
ludzie, już bez rodzin oraz domów i środków utrzymania, dołączają do
policji okupanta występując przeciw sprawcom ich nieszczęścia.
- „Na Lubelszczyźnie oddziały polskiej partyzantki podjęły ofensywę
w marcu 1944 roku, paląc ponad 20 wsi ukraińskich". Oto pierwszy
przykład manipulacji, żeby nie powiedzieć fałszerstwa, autora.
Przemilcza on doskonale mu znany fakt przeprawy 11 sotni UPA w I
kwartale tego roku, na zachodnie brzegi Bugu i Sanu. Sotnie te miały
za sobą rzeź Polaków i, co oczywiste, Polacy musieli je zwalczać.
Ten fakt p. Motyka nazywa ofensywą polską. Autor wie dobrze, ale nie
wspomina o tym, że przez kilka miesięcy na rzece Huczwie stał
stukilometrowy front polsko-ukraiński z kilometrową ziemią niczyją i
wypalonymi wsiami. O ukraińskich wsiach zniszczonych w tej lokalnej
wojnie mówi dobitnie. Polskie wsie go nie obchodzą.
(Andrzej Żupański)

przemilczenia i ignorancja dr Motyki

[liberum_veto]

- „Pomiędzy lutym a kwietniem l945 roku, spalono szereg wsi
ukraińskich w pasie od Lubaczowa po Sanok". Oto drugie przemilczenia
dr Motyki: Ignoruje on doskonałe prace dr Zdzisława Koniecznego,
który przez wiele lat badał tą lokalną wojnę. O licznych polskich
wsiach okrutnie spacyfikowanych na wymienionym przez autora terenie
nie ma żadnej wiadomości w artykule.
- „Wydarzeniem szczególnie bolesnym dla Ukraińców była
przeprowadzona w 1947 roku akcja Wisła". Nie słyszeliśmy nigdy, aby
dr Motyka w podobnym tonie wyraził się o odczuciach Polaków,
dotyczących wymordowania 100 tys. i wypędzenia wielokrotnie więcej
naszych braci. Nie wpływa na p. Motykę znany mu fakt, że wysiedleni
Ukraińcy byli w części sprawcami akcji, a mordowanym Polakom nie
można czegokolwiek zarzucić.
- „W sumie w latach 1943-1947 zginęło 80-100 tys. Polaków oraz 10-20
tysięcy Ukraińców". Dr Motyka już od dłuższego czasu używa liczby
20000 jako ilości cywilnych Ukraińców zamordowanych przez Polaków.
Nigdy jednak nie podał źródła, na którym się w tej sprawie oparł.
Jest oczywiste, że szacunek ten nie może być trafny, choćby z powodu
szczupłości sił polskich, które mogłyby dokonać takiej liczby
zabójstw, mając za głównego przeciwnika, znacznie liczniejsze
oddziały UPA. Autor, mimo uczestnictwa w IX seminarium „Polska-
Ukraina: trudne pytania", na którym wspólnie historycy z obu krajów
dyskutowali ten temat, nigdy się nań nie powołał. Protokolarnie
ustalono wówczas szacunkowo (z braku przeprowadzonych badań tego
tematu przez obie strony), że straty Ukraińców z rąk polskich „szły
w tysiące".
(Andrzej Żupański)
www.wolgal.pl/art40.html

Co było ludobójstwem?

[liberum_veto]

- „Tak ogromna tragedia nie może nie budzić emocji społecznych.
Polscy historycy w zasadzie (podkreślenie nasze) są zgodni, że
ukraińskie czystki miały charakter barbarzyński i nie mogą być
usprawiedliwione". Czytamy ten akapit ze zdumieniem i zastanawiamy
się, który polski historyk nie chciałby ich uznać za barbarzyńskie,
a pragnął usprawiedliwić? Czy dr Motyka wie o kogo może chodzić?
Jaki był cel autora, gdy pisał to zdanie nie wyrażając oburzenia na
człowieka, który jest w stanie usprawiedliwić morderstwo 100 tysięcy
niewinnych ludzi.
- „Jakby jednak nie oceniać działań OUN i UPA, jej członkowie byli
obywatelami II Rzeczpospolitej, którzy wystąpili przeciwko polskim
współobywatelom, a nie najeźdźcami". To bardzo zdumiewające zdanie.
Czyżby p. Motyka uważał, że współobywatelstwo było okolicznością
łagodzącą winę za dokonany masowy mord? W takim razie prawdopodobnie
zagłodzenie milionów Ukraińców przez bolszewików w latach
trzydziestych, według autora nie było ludobójstwem, bo bolszewicy
byli obywatelami tego samego państwa,
- „Zbrodnie UPA nie miały znamion ludobójstwa. Do tego poglądu
skłania się dziś większość polskich historyków". Po raz kolejny nie
wiadomo na jakiej podstawie autor wygłasza to twierdzenie. A może
jest to jego zdanie, które chciałby rozpowszechnić? W tym samym
akapicie jest jeszcze dziwnie kontrastujące twierdzenie: „Nie ulega
bowiem wątpliwości, że w latach 1943-45 mieszkańcy Wołynia i Galicji
Wschodniej ginęli tylko za to, że byli Polakami". Nie możemy
zrozumieć, jak w tak poważnej sprawie można na wypisywanie takich
rzeczy sobie pozwolić. Dla autora Polacy najwidoczniej nie mogą być
ofiarami ludobójstwa!
(Andrzej Żupański)
www.wolgal.pl/art40.html

[preminger]

> Dla autora Polacy najwidoczniej nie mogą być
> ofiarami ludobójstwa!

ta konstrukcja jest trochę na wyrost "nie mogą być", gdyby tak było Polska
byłaby rajem na ziemi. Dla trzymających się wszelkich "konwencji" ludobójstwem
"Wołyń" nie był, ponieważ casus ten zastrzeżony jest obecnie jest dla Żydów
("Polaków z obywatelstwa") oraz plemion Tootsi i Hootu

[liberum_veto]

Nie tylko, za ludobójstwo jest też np. uważana masakra bośniackich
muzułmanów w Srebrenicy w 1995 roku
pl.wikipedia.org/wiki/Masakra_w_Srebrenicy
Historia ludzkości zna wiele przypadków ludobójstwa, m.in.
eksterminacja Indian w USA czy Jaćwingów przez Krzyżaków. Historia
cywilizacji ludzkiej to także historia wyrzynania się różnych plemion
pl.wikipedia.org/wiki/Ludob%C3%B3jstwo
Z ludobójstwem, w jego obecnym rozumieniu prawnym, jest jednak ten
problem, że termin ten do wprowadzono dopiero w 1948 roku, a próbuje
rozciągać się go na wydarzenia wcześniejsze, co stanowi złamanie
kardynalnej rzymskiej zasady, że prawo nie działa wstecz...

[preminger]

liberum_veto napisał:
> Nie tylko, za ludobójstwo jest też

Męczeństwo Słowian Połabskich i gwałt na Jaćwingach, kładą się cieniem na
dyplomacji europejskiej.

[mat120]

liberum_veto napisał:

„Zbrodnie UPA nie miały znamion ludobójstwa. Do tego poglądu
skłania się dziś większość polskich historyków".

Dziwne zdanie, zwłaszcza w kontekście kolejnego: "...Po stronie ukraińskiej
ludobójczy charakter miała zatem cała akcja antypolska,...". Widać, że pan
Grzegorz się mota; zarzuty jakie czyni mu Żupański są jak najbardziej słuszne i
uzasadnione.

[liberum_veto]

Motyka się nie mota, tylko "motykuje" historię. Prowadzi rozsądny
wywód na temat ukraińskich zbrodni ludobójstwa, tylko wnioski
wyciąga z tego fatalne i zupełnie nielogiczne. Co więcej,
potwierdza, że znamiona ludobójstwa spełniają pojedyncze zbrodnie
popełnione przez oddziały polskiego podziemia. Nie spełniają ich
zaś, jego zdaniem, masowe zbrodnie popełnione przez OUN-UPA. Facet
chciał coś napisać na zasadzie "Panu Bogu świeczkę i diabłu ogarek",
a wyszedł po prostu na idiotę.
wyborcza.pl/1,76842,5240814,Zapomnijcie_o_Giedroyciu__Polacy__Ukraincy__IPN.html
A to, że zbrodnie UPA nie nosiły znamion ludobójstwa. Do tego
poglądu skłania się dziś większość polskich historyków. Nie ulega
bowiem wątpliwości, że w latach 1943-45 mieszkańcy Wołynia i Galicji
Wschodniej ginęli tylko za to, że byli Polakami. Problem polega
jednak na tym, że znamiona ludobójstwa mogą też spełniać niektóre
akcje polskiego podziemia. Taką właśnie konkluzją kończą się
ustalenia śledztwa prokuratorów IPN-u na temat zabójstwa
kilkudziesięciu Białorusinów, popełnionego przez oddział podziemia
narodowego w 1946 r. w powiecie Bielsk Podlaski. A była to zbrodnia
podobna do tych, które miały miejsce w niektórych wsiach
ukraińskich - np. w Wierzchowinach, gdzie zgrupowanie Narodowych Sił
Zbrojnych zabiło w czerwcu 1945 r. prawie 200 Ukraińców.

[mat120]

liberum_veto napisał:
Facet chciał coś napisać na zasadzie "Panu Bogu świeczkę i diabłu ogarek", a
wyszedł po prostu na idiotę.

I to jest chyba sedno problemu Motyki. Wspominałem już gdzieś wyżej, że kiedyś
Motyka zastanawiał się na łamach GW, jak przedstawiać wspólną historię by
pogodzić pamięć polską i ukraińską. Miałem nadzieję, że z tego wyrósł. Okazuje
się, że jednak nie. Ciekawe, że w "Ukraińskiej partyzantce...." facet pisze,
"...ludobójstwo dobrze oddaje kwalifikację prawną ówczesnych wydarzeń" po czym
by diabłu ogarek oddać dodaje, że "taki charakter mogły mieć także niektóre
akcje polskiego podziemia".
Jeśli nie da się już pomniejszyć ukraińskiego barbarzyństwa to trzeba podbarwić
nieco akcje polskiego podziemia by maksymalnie , ile się da zbliżyć ich
charakter do banderowskich rzezi.
Takim przykładem jest np. opisana akcja polskiej partyzantki na kuszcz
sachryński w I dekadzie marca 1944r.
Na stronie 396 pisze, że w marcu 1944r. hrubieszowskie
i tomaszowskie oddziały AK podjęły ofensywę paląc ponad 20 ukraińskich wsi. Po
złamaniu oporu ukraińskich samoobron doszło do zabijania cywilów. I tyle. Ani
słowa wyjaśnienia czym ta akcja, nie tylko zresztą na kuszcz sahryński, była
spowodowana. Ani słowa o bandyckiej działalności tych kuszczy, o panicznej
ucieczce polskiej ludności, o wielotysięcznych ewakuacjach przeprowadzonych
przez AK
z zagrożonych terenów. Ani słowa o wydanych zakazach zabijania ludności
cywilnej. Ani słowa, że wsie nie zostały spalone, tylko spłonęły w czasie walki.
Te wszystkie "niedoróbki" rzucają oczywiście złowrogi cień na akowców i
"uprawniają" czytelników generalnie do rzucania na polską partyzantkę
niezasłużonych oskarżeń o czyny podobne do UPA - "też palili wsie i mordowali
cywilów". Przykładów takich relatywizacji jest więcej - diabeł dba
o to by ogarek nie zgasł i próbuje nawet w Sahryniu pomnik ukraińskim esesmanom,
którzy tam również byli, postawić.
Nie zmienia to jednak mojej ogólnej oceny tej książki. Mimo licznych niedoróbek
i mankamentów oraz ~ślizgania się po temacie ogólne wnioski, choć nieraz
zakamuflowane, są w miarę prawidłowe.
To, że autor w innych publikacjach wypowiada się w sprzeczności
z nimi ~świadczy, że jeszcze 100-procentowym historykiem nie jest.

[liberum_veto]

W tej swojej pseudonaukowej analizie Motyka używa także
absurdalnego "argumentu", że zbrodnie OUN-UPA nie były ludobójstwem,
gdyż zostały popełnione przez współobywateli II Rzeczypospolitej, a
nie przez najeźdźców. Wynika z tego, że gdyby ktoś dzisiaj wpadł na
pomysł wymordowania wszystkich Ukraińców w Polsce, to nie byłoby z
tym żadnego problemu, bo to nasi współobywatele III RP. Żadne tam
ludobójstwo, według doktora Motyki. Żenada.
wyborcza.pl/1,76842,5240814,Zapomnijcie_o_Giedroyciu__Polacy__Ukraincy__IPN.html
Tak ogromna tragedia nie może nie budzić emocji społecznych. Polscy
historycy w zasadzie są zgodni, że ukraińskie czystki miały
charakter barbarzyński i nie mogą być usprawiedliwione. Nie oznacza
to jednak, że uczeni nie różnią się głęboko w ocenie wydarzeń.
Zdaniem niektórych historyków popieranych przez tzw. środowiska
narodowo-kresowe działania Ukraińców trzeba zestawić ze zbrodniami
popełnionymi przez nazistowskie Niemcy i Związek Sowiecki. Były
one "trzecim ludobójstwem", które w istocie "znacznie przewyższa
ludobójstwa niemieckie i sowieckie", i może być porównywane jedynie
z Holocaustem.
Trudno moim zdaniem zgodzić się z tak radykalną opinią. Antypolskie
czystki były niewątpliwie jednym z najkrwawszych polskich epizodów
II wojny. Jakby jednak nie oceniać działań OUN i UPA, jej członkowie
byli obywatelami II Rzeczypospolitej, którzy wystąpili przeciwko
polskim współobywatelom, a nie najeźdźcami dokonującymi brutalnej
agresji zewnętrznej.
III Rzesza i ZSRR były podmiotami prawa międzynarodowego, a OUN
tajną organizacją terrorystyczną. Celem niemieckiej i sowieckiej
polityki okupacyjnej było zniewolenie całej Polski, Polaków i
Ukraińców zaś podzielił spór o przyszłą granicę. Wreszcie dla
ukraińskich nacjonalistów Polacy byli znienawidzonymi okupantami,
dla nazistów zaś - stojącymi na niższym szczeblu rasowym podludźmi,
których należało zamienić w naród niewolników. Z kolei dla Sowietów
społeczeństwo polskie jawiło się jako przedmiot gigantycznego
eksperymentu społecznego, w trakcie którego należało zniszczyć
wszystkich "wrogów klasowych". Jeśli już gdzieś szukać analogii, to
należałoby raczej spojrzeć na ówczesne relacje pomiędzy Chorwatami i
Serbami - choćby dlatego, iż chorwaccy ustasze pod wieloma względami
przypominali członków OUN.

[mat120]

liberum_veto napisał:
Wynika z tego, że gdyby ktoś dzisiaj wpadł na pomysł wymordowania
wszystkich Ukraińców w Polsce, to nie byłoby z tym żadnego problemu,
bo to nasi współobywatele III RP. Żadne tam ludobójstwo, według
doktora Motyki.

Dobre. Zbrodnia popełniona przez byłych współobywateli, choćby
spełniały wszelkie znamiona ludobójstwa, nie może być za takie
uznana. A niby dlaczego? Pamiętajmy, że Hłodomor, pomijając
katastrofalną suszę, spowodowany został też przez współobhywateli
byłego ZSSR. Więc dlaczego tu p. dr. nie protestuje przeciw
nazywaniu tej tragedii ludobójstwem?
Śmieszne jest też atakowanie endecji, co i ostatnio L.Kaczyńskiemu
sie udzieliło. Przy wszystkich jej wadach, historia właśnie jej
przyznała rację - ugodowa polityka wobec wojującego nacjonalizmu
ukraińskiego obróciła się przeciw nam wszystkim. Jest to czywista
prawda czy się to panu Motyce podoba czy nie.

[pisz_pan_na_berdyczow]

Ja dalej bronię Motyki jako historyka...tylko niepotrzebnie zajmuje
się on sprawami na których się nie zna! Kwestią kwalifikacji zbrodni
jako ludobójstwo powinni zajmować się prawnicy, ewentualnie
historycy, ale tacy którzy znają sie na historii prawa. Motyka
udowodnił, ze nie ma o tym zielonego pojęcia, można wręcz
powiedzieć, że pisze bzdury!

[liberum_veto]

Artykuł jest zbiorem różnych, często sprzecznych twierdzeń i
czytelnikowi czasem trudno zrozumieć, co autor miał na myśli. Zaraz
po powyższym twierdzeniu, że zamordowani Polacy nie mogą być
ofiarami ludobójstwa, pisze: Problem polega jednak na tym, że
znamiona ludobójstwa mogą też spełniać niektóre akcje polskiego
podziemia (!). Następny akapit jest już w zupełnie innym tonie: „Nie
można postawić znaku równości pomiędzy planową eksterminacją Polaków
na Wołyniu i w Galicji Wschodniej a lokalnymi akcjami odwetowymi. Po
stronie ukraińskiej mieliśmy bowiem do czynienia z odgórnie
kierowaną czystką etniczną natomiast z polskiej strony z
inicjatywami lokalnych komendantów łamiących instrukcje napływające
z góry. Potem jednak, przecząc poprzednim swym twierdzeniom pisze:
Po stronie ukraińskiej ludobójczy charakter miała zatem cała akcja
antypolska, po polskiej — poszczególne akcje (!).
Następny akapit jest znów mieszaniną różnych twierdzeń, lecz zdania
zajmowanego przez autora nie można z niej wyłuskać. Na zakończenie
tego rozdziału p. Motyka zarzuca środowiskom kresowym nieskrywaną
chęć zmuszenia historyków, aby ukazywali przeszłość z „jedynie
słusznej" perspektywy, w ramach której każda wątpliwość czy zwykły
odruch współczucia dla cierpień Ukraińców, są traktowane jako akt
sprzeniewierzenie się interesowi narodowemu. Ciekawi jesteśmy, czy
gdyby przodkowie dr Motyki zginęli zamordowani okrutnie w tamtych
czasach, zachowywałby się inaczej, niż ci krytykowani Kresowiacy.
Nie interesuje bowiem autora fakt, że Ukraińcy jak dotąd ani nie
wyrażają współczucia dla Polaków z powodu wielotysięcznych ofiar,
ani też zbrodni jak dotąd nie potępiają.
(dr Andrzej Żupański)
www.wolgal.pl/art40.html

[dr_rizun]

Tylko gadanina wam została. Zresztą kto tam na was uwagę zwraca.
Hahaha. Nikt

[liberum_veto]

Dużo uwagi poświęcają nam np. różne "rizuny". I o to właśnie chodzi.
To forum ma misję edukacyjną.
PS. Podpisałeś się "Nikt", bardzo słusznie. Doceniam i popieram.
To rzadko spotykany wśród banderowców przypadek samokrytycyzmu

Wywalić "arcydzieła" Grzegorza Motyki

[liberum_veto]

Spierałem się ostatnio z jedną z organizacji kombatanckich, aby na
swojej stronie internetowej nie zamieszczała "arcydzieł" Grzegorza
Motyki, specjalisty od relatywizowania zbrodni Ukraińskiej Armii
Powstańczej. Ten były pracownik IPN ma rzeczywiście dużą wiedzę na
temat owej przestępczej organizacji. Czytałem kilka jego tekstów,
zachwalanych głównie przez "Gazetę Wyborczą", i muszę powiedzieć, że
są one obrzydliwie tendencyjne. Coś w rodzaju Jana Grossa. Po ich
przeczytaniu można bowiem dojść do wniosku, że UPA to była taka
druga Armia Zbawienia, która w czasie wojny chodziła po polskich
wioskach na Kresach, rozdając dzieciom cukierki i pomagając polskim
chłopom w pracach polowych. Jeżeli jednak wymordowała 150 tys. osób
to był to tylko małoznaczący wypadek przy pracy.
Dobrze więc, że IPN rozważa usunięcie ze szkół tzw. tek Grzegorza
Motyki.
(ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, 2008-08-29)
www.isakowicz.pl/index.php?page=news&kid=8&nid=1069

Przykrywanie prawdy kłamstwem [Rzeczpospolita]

[liberum_veto]

W porozumieniu z prezesem IPN prof. Januszem Kurtyką, uznałem, że
pewne tematy badawcze wymagają twórczego rozwinięcia. Szczególnie
te, na które czeka znaczny odłam społeczeństwa, a IPN tym
oczekiwaniom nie sprostał. Stosunki polsko-ukraińskie były w latach
2000-2006 zagospodarowane przez jedną opcję historyczno-ideową,
której znakiem firmowym był dr hab. Grzegorz Motyka (na marginesie,
prof. Friszke oraz G. Motyka, kilkakrotnie już kłamliwie
przedstawiają historię rozstania się tego wybitnego skądinąd badacza
z IPN, pomawiając mnie, iż byłem sprawcą jego wyrzucenia z pracy. Za
pierwszym razem próbowałem polemizować z artykułem Motyki w „Gazecie
Wyborczej”, ta jednak po kilku tygodniach zwodzenia, odmówiła mi
publikacji sprostowania. Napisałem wówczas e-mail do Motyki, mówiąc
mu, że gratuluję wyboru medium, które cenzuruje polemistów, a zatem
gwarantuje mu bezkarność. Niestety, mimo tego, po roku bodaj
powtórzył swoje pomówienia, a prof. Friszke twórczo je rozwinął w
kolejnej swojej filipice anty-IPN-owskiej. Niestety, przy takiej
postawie dialog się kończy). W ciągu tych trzech lat BEP IPN,
podjęliśmy kilka istotnych projektów, które miały spowodować
równowagę w traktowaniu podmiotów polskich (szczególnie
poszkodowanych i poranionych środowisk Wołyniaków) zainteresowanych
tą tematyką. Krótko mówiąc dopuściliśmy do głosu Ewę Siemaszko, nie
stroniliśmy od kontaktów z dr Lucyną Kulińską, a przede wszystkim
współpracowaliśmy z panem Szczepanem Siekierką, itd. Codziennie
przyjmowałem w swoim gabinecie ludzi reprezentujących różne
środowiska, w tym kombatanckie oraz poranionych przez komunistów,
czy też przez współczesnych gwałcicieli polskiej wrażliwości, i
widziałem jak bardzo IPN jest im potrzebny. Rozpoczęliśmy
prowadzenie projektów badawczych, na czele których – o zgrozo – nie
stał tylko i wyłącznie Grzegorz Motyka (oczywiście był koordynatorem
ważnego projektu, ale nie jedynego). Tomasz Bereza podjął się
koordynacji projektu o stratach osobowych polskich i ukraińskich na
Podkarpaciu, z kolei Romuald Niedzielko wspólnie ze mną zorganizował
konferencję naukową w 65 rocznice ludobójstwa na Wołyniu.
Równocześnie jednak, Grzegorz Motyka zajmował się wraz z m.in. dr
Jarosławem Syrnykiem projektami o mniejszościach narodowych, a dr
hab. Igor Hałagida pisał o aparacie bezpieczeństwa wobec UPA oraz o
ks. Bazylim Hrynyku. Nadto, Mariusz Krzysztofiński koordynował pracę
zespołu polsko-ukraińskiego (partnerem jest Uniwersytet Katolicki we
Lwowie) na temat represji wobec Kościoła katolickiego trzech
obrządków metropolii lwowskiej (1939 – 1990). Pion archiwalny z
kolei podjął się wydania – we współpracy z odpowiednikiem IPN w
Kijowie – nowej serii edycji źródeł (przy merytorycznym wsparciu BEP
IPN). Grzegorz Motyka — jak rozumiem – stracił pozycję monopolisty,
więc zechciał sobie odejść. I tyle.
(prof. Jan Żaryn)
www.rp.pl/artykul/297804.html

Walka na insynuacje i pomówienia [Rzeczpospolita]

[liberum_veto]

Roszczenia Ukraińców
Żarty się jednak kończą, gdy przychodzi mi polemizować z tekstem Grzegorza
Motyki. Autor stwierdził w nim m.in., że piszę „zwykłe kłamstwa”, że jestem
zwolennikiem tezy, iż akcja „Wisła” to przykład „usprawiedliwienia przymusowego
wysiedlenia narodową racją stanu”, a w końcu, iż „w 2007 r. dyrektor BEP IPN Jan
Żaryn naciskał na organizatorów konferencji na temat akcji „Wisła”, by
zrezygnowali z poproszenia mnie [Grzegorza Motyki] o wygłoszenie referatu”.
Otóż, równie uprzejmie informuję, że mojemu polemiście pomylił się szyk zdania.
To nie ja naciskałem, a za to wraz z prezesem IPN byliśmy naciskani w rzeczonej
sprawie, czyli konferencji, której współorganizatorem był IPN. Sprawa nie jest
incydentalna, a rzeczywiście bardzo ważna. Także dla przyszłych prezesów i
dyrektorów w IPN.
Otóż, swego czasu przybyła do prezesa IPN delegacja Związku Ukraińców w Polsce,
która w sposób daleki od form przyjętych w cywilizowanych krajach wystąpiła z
roszczeniem, by IPN uznał de facto polskie zbrodnie, jakich się dopuszczaliśmy
przez lata na narodzie ukraińskim. Następnie podyktowano nam obsadę i tytuły
referatów, w tym autorów z IPN, którzy mogą wystąpić podczas konferencji.
Wrażliwość współczesnych Ukraińców jest mi bliska, ale nie na tyle, bym
zapomniał o polskiej. Drogi czytelniku, proszę mieć świadomość, że są takie
instytucje w Polsce i takie tematy historyczne w najnowszych dziejach, które
podlegają testom wytrzymałości i uległości polskich decydentów. Otóż, mam
nadzieję, że żaden podmiot – nawet tak szacowny jak jeden Związek – nie będzie
narzucać Instytutowi Pamięci Narodowej wersji historii burzącej polską
wrażliwość i pamięć o haniebnych czynach naszych sąsiadów bądź współobywateli.
(prof. Jan Żaryn)
www.rp.pl/artykul/9157,304924_Zaryn__Walka_na_insynuacje_i_pomowienia_.html

Walka na insynuacje i pomówienia II

[liberum_veto]

W środku sporu
Testowanie takie w okresie, gdy byłem dyrektorem BEP IPN, nie
ograniczało się – rzecz jasna – do kwestii stosunków polsko-
ukraińskich. Grzegorz Motyka stał się poniekąd ofiarą sporu
fundamentalnego, przy czym, podejmując decyzję o wycofaniu jego
głosu z konferencji, liczyłem na jego lojalność wobec argumentacji,
a nie dyrektora BEP.
Dodatkowym argumentem, poza oczywistym, że nie będziemy przyjmować
dyktatu, był fakt, że Grzegorz Motyka chciał opowiadać o napięciach
wśród historyków polskich badających skomplikowane dzieje tych dwóch
narodów w XX wieku. W moim pojęciu było czymś nagannym, by temat ten
zaprezentował badacz, który tkwi w środku tego napięcia, jest stroną
dyskusji.
Z kolei opowiadanie, że kierownictwo IPN zabroniło Motyce wypowiadać
się na temat wymordowania Ukraińców w Pawłokomie (a wie polemista o
śledztwie prowadzonym w tej kwestii), jest ilustracją megalomanii,
która go opanowała. Niemal każdy liczący się pracownik BEP i OBEP
otrzymywał polecenie służbowe, by z powodów znanych w instytucji
publicznej jedynie prezesowi, wstrzymał się do czasu otrzymania
zgody od swego szefa z publiczną wypowiedzią, która mogłaby być
traktowana w kategoriach oficjalnego stanowiska IPN (jak wiedzą
czytelnicy BEP nie jest jedynym biurem występującym pod logo IPN). I
znów, Grzegorz Motyka o tym wie, lecz insynuuje, że kierownictwo IPN
to sami cenzorzy zamykający usta swoim pracownikom – wolnym badaczom.
Mam nadzieję, że przyjdzie jeszcze czas, by porozmawiać poważnie o
polityce historycznej uprawianej przez IPN; mam nadzieję, że nie
będziemy kontynuowali tego sporu, prowokowani przez polemistów
rzucających insynuacje, pomówienia i wykluczające etykiety.
Na koniec bardzo dziękuję panu Danielowi Passentowi, który
naśmiewając się ze mnie w ostatnim numerze „Polityki”, przypomniał,
by w zapale walki polemicznej na słowa nie tracić miary w opisie
swych osiągnięć. Ma rację!
(prof. Jan Żaryn)
www.rp.pl/artykul/9157,304924_Zaryn__Walka_na_insynuacje_i_pomowienia_.html

[stefka_z_kuzminy]

liberum_veto napisał:

> W środku sporu


"Otóż, swego czasu przybyła do prezesa IPN delegacja Związku
Ukraińców w Polsce, która w sposób daleki od form przyjętych w
cywilizowanych krajach wystąpiła z roszczeniem, by IPN uznał de
facto polskie zbrodnie, jakich się dopuszczaliśmy przez lata na
narodzie ukraińskim. Następnie podyktowano nam obsadę i tytuły
referatów, w tym autorów z IPN, którzy mogą wystąpić podczas
konferencji.

Wrażliwość współczesnych Ukraińców jest mi bliska, ale nie na tyle,
bym zapomniał o polskiej. Drogi czytelniku, proszę mieć świadomość,
że są takie instytucje w Polsce i takie tematy historyczne w
najnowszych dziejach, które podlegają testom wytrzymałości i
uległości polskich decydentów. Otóż, mam nadzieję, że żaden podmiot –
nawet tak szacowny jak jeden Związek – nie będzie narzucać
Instytutowi Pamięci Narodowej wersji historii burzącej polską
wrażliwość i pamięć o haniebnych czynach naszych sąsiadów bądź
współobywateli. "