"Rzeź na Kresach" - dodatek do "Rzeczpospolitej"

[krouk]

Dodatek do dzisiejszego numeru "Rzeczpospolitej".

Dużo tekstów i zdjęć - "mocna" w swej wymowie rzecz:

rp.pl/temat/160815.html?page=1

[krouk]

„Rzeź na Kresach”

„Rzeczpospolita” oraz Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa
upamiętniły 65. rocznicę zbrodni popełnionych na Polakach na Wołyniu
i w Małopolsce Wschodniej wspólną publikacją, dołączoną dziś do
naszej gazety. W niej m.in.:

Andrzej Przewoźnik „Tragiczne ślady historii”
Ewa Siemaszko „Od walk do ludobójstwa” i „Zbrodnie przy ołtarzu”
Maciej Dancewicz „Zagłada Puźnik”
Relacje ocalałych
Miejsca pochówku ofiar zbrodni

„Nie należy winić Ukraińców jako narodu za tę zbrodnię. Wielu z
nich, narażając życie, pomagało polskim sąsiadom. Inni mordowali.
Nie można jednak wraz z ofiarami zbrodni pochować prawdy w zbiorowej
mogile. To nie da nic ani nam, ani Ukraińcom. Na tym nie zbuduje się
rzeczywistej przyjaźni, tak obu stronom potrzebnej”.

Maciej Rosalak

rp.pl/artykul/161085.html

Nacjonaliści winni „ludobójstwa straszliwego"

[liberum_veto]

Cenna inicjatywa. W przeciwieństwie do polskojęzycznej Gazety
Wyborczej (ani słowa o rzezi wołyńskiej w wydaniu z 11 lipca!!!)
Rzeczpospolita stanęła na wysokości zadania. I całe szczęście, że
tzw. michnikowszczyzna straciła "monopol" na prezentowanie takich
wydarzeń z historii Polski, bo robi to zwykle w wypaczony sposób,
obrażliwy i szkodliwy dla narodu polskiego. Z wkładki Rzepy polecam
szczególnie artykuł Ewy Siemaszko "Od walk do ludobójstwa":
rp.pl/artykul/161001.html
Nacjonaliści ukraińscy winni „ludobójstwa straszliwego”
Organizacja mordów, ich przebieg, zasięg terytorialny i rozmiary,
propagowana przy tym ideologia nawołująca do wyniszczenia Polaków
jako grupy narodowościowej – niezbicie świadczą, że była to
zamierzona i zorganizowana akcja fizycznej eksterminacji ludności
polskiej – w świetle konwencji w sprawie zapobiegania i karania
zbrodni ludobójstwa z 1948 r. kwalifikowana jako ludobójstwo.
Podsumowując ludobójstwo wołyńsko-galicyjskie dokonane przez OUN-
UPA, konieczne jest wypunktowanie dwu jego najważniejszych
atrybutów: pierwszy – powszechność okrucieństwa, którym sprawcy
ludobójstwa na Wołyniu i w Małopolsce z OUN-UPA poddawali swe
polskie ofiary niezależnie od wieku i płci, a więc nawet dzieci, co
uprawnia do specjalnego określenia tej zbrodni jako genocidium
atrox, czyli ludobójstwo straszliwe, dzikie, okrutne (termin
niedawno wprowadzony w nauce polskiej przez prof. R. Szawłowskiego);
drugi – usuwanie cywilizacji, do której należały ofiary i którą
wcześniej wprowadzały tam przez kilka wieków.
Omówione wyżej ludobójstwo ukraińskie uderzająco przypomina ogólnie
znane ludobójstwo tureckie na Ormianach w czasie I wojny światowej.
Analogia dotyczy również zaprzeczania przez współczesną Turcję, tak
samo jak czyni to strona ukraińska, faktowi zaistnienia genocidium
atrox – tam na Ormianach, tutaj na Polakach.
Istotny w tej sprawie jest ponadto fakt, że jakkolwiek OUN i UPA
miały w programie walkę o niezależne państwo ukraińskie, miało to
być państwo jednolite narodowościowo. Z faszystowskiej ideologii
tych organizacji wynikały też ludobójcze metody walki nie do
przyjęcia w cywilizowanym świecie, w wyniku czego, gdyby OUN i UPA
doprowadziły u schyłku II wojny światowej do niepodległości Ukrainy,
byłoby to państwo terroru i zbrodni.
(Ewa Siemaszko)

Przewoźnik: Tragiczne ślady historii

[liberum_veto]

wkładkę Rzeczpospolitej wydano we współpracy z Radą Ochrony Pamięci
Walk i Męczeństwa, którą kieruje Andrzej Przewoźnik
rp.pl/artykul/161003.html
Niewątpliwie największymi zbiorami dysponuje dziś Stowarzyszenie
Upamiętnienia Ofiar Ukraińskich Nacjonalistów z siedzibą we
Wrocławiu. Jako organizacja społeczna cieszyło się ono większym
zaufaniem niż instytucje państwa. To Śląsk obok Pomorza był terenem,
na którym rozpoczęli nowe życie wyrzuceni z ojcowizny „repatrianci”
ze Wschodu. Wrocławskie stowarzyszenie od 1992 r. zaczęło wydawać
kwartalnik „Na rubieży” publikujący relacje świadków rzezi na
Wołyniu i Podolu, a także podjęło próbę ich systematyzacji i
opracowania. Rezultatem tych działań są m.in. opublikowane w
ostatnich latach trzy obszerne pozycje książkowe poświęcone ofiarom
zbrodni dokonanych przez ukraińskich nacjonalistów na Polakach w
dawnych województwach wschodnich II RP: tarnopolskim, lwowskim i
stanisławowskim. Przyczyniły się one do upowszechnienia wiedzy o tym
mało znanym rozdziale ludobójstwa. Społeczeństwo polskie – przy
maksymalnie ograniczonej prezentacji tego rozdziału dramatycznej
historii Polski w polskich mediach – z trudem obecnie przyjmuje do
świadomości, że oprócz tragedii Wołynia była także tragedia Podola i
Lwowskiego.
Jeśli chodzi o Wołyń, ogromny materiał zebrali i opublikowali (w
2000 r.) w dwutomowym dziele „Ludobójstwo dokonane przez
nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia w 1939 –
1945” Władysław i Ewa Siemaszko.
(Andrzej Przewoźnik)

Konaj Lachu!

[liberum_veto]

Relacja Bronisławy Murawskiej-Żygadło
(...) Była niedziela, czerwiec 1943 r. w dzień Zielonych Świąt za
dnia grupa uzbrojonych Ukraińców z UPA otoczyła ze wszystkich stron
naszą małą kolonię.
Byliśmy wtedy wszyscy w domu: ojciec Antoni, bracia Marian – lat 16,
Adam – lat 9, siostra Basia – lat 2 i ja – 15-letnia dziewczyna.
Mama Antonina w tym czasie poszła do mieszkającego obok brata mego
ojca Aleksandra Murawskiego.
Mordercy spod znaku UPA spotkali ojca na podwórzu, wprowadzili go do
kuchni i kazali mu położyć się na podłodze. Pamiętam wybladłą twarz
ojca. Szepnął cicho do nas: „kładziemy się, dzieci, oni teraz będą
rabować”. W tej sekundzie usłyszałam wystrzał karabinowy. Trzymałam
w ręku siostrzyczkę Basię. Poderwałam się nagle i wyskoczyłam przez
okno. Basia wypadła mi z rąk. Padły za mną strzały. Biegłam jak
szalona w kierunku pola. Wpadłam w gęstwinę wysokiego łanu żyta, to
mnie ocaliło.
Za mną skoczył do okna brat Marian. Trafiły go jednak dwie kule
morderców: jedna w plecy obok łopatki, druga roztrzaskała mu dolną
lewą żuchwę. Upadł do tyłu z powrotem do wnętrza mieszkania i zawisł
na biegunowej kołysce stojącej pod oknem. Marian zapamiętał tylko
dwa słowa ukraińskiego mordercy, który w tym momencie podszedł do
kołyski i chwyciwszy go za włosy zwisającej w dół głowy,
warknął „konaj, Lachu”.
rp.pl/artykul/160981.html

Lucyna Kulińska: Koszmar dzieci

[liberum_veto]

Ofiarami i świadkami ludobójczej akcji, która dotknęła ludność
polską Wołynia i Małopolski Wschodniej były również dzieci. Z
zachowanych tysięcy relacji wyłania się straszliwy obraz.
Prezentowane tutaj stanowią tylko wierzchołek góry lodowej, która
skrywa niewyobrażalne, nieznane dramaty. Dzieci były nie tylko
ofiarami – bywały też bohaterami – jak niespełna 15-letnia
Michalinka, która w czasie napadu na dom rodzinny kierowała obroną i
ratowała przerażonych rodziców, krewnych i rodzeństwo. Dotąd
zbierała wrzucane do środka granaty i wyrzucała na zewnątrz, aż
jeden z nich eksplodował odrywając jej ramię i kalecząc twarz.
Dzieci przeżywały potworny wstrząs, patrząc na okrutną śmierć
rodziców i rodzeństwa. Potem, częstokroć ranne, ruszały na tułaczkę.
Niektóre cudem uratowane kilkuletnie maluchy docierały do większych
miejscowości. Dzieci były często trwale okaleczone i zeszpecone,
traciły mowę na skutek urazu psychicznego, dostawały trwałego
rozstroju nerwowego; zostawały więc na całe życie kalekami
fizycznymi i psychicznymi. Wiele dzieci umierało przedwcześnie, po
2 – 3 latach, na skutek szoku, choroby sierocej, gwałtownego spadku
odporności organizmu, na gruźlicę – pomimo wysiłków ich nowych
opiekunów.
Sieroty umieszczano najczęściej w ochronkach i sierocińcach,
najpierw na terenach wschodnich, a potem w Polsce centralnej (np. w
Pieskowej Skale pod Krakowem). Część trafiła do rodzin, niekiedy
także ukraińskich. Ich dzieje bywały różne. Czasem wykorzystywano je
i poniżano. Najlepszy był los tych, które przygarnęła dalsza, ale
własna rodzina.
Po wojnie osierocone dzieci nie doczekały się należytej opieki ze
strony państwa. Zmagając się ze swą tragiczną przeszłością, często i
kalectwem, zdane były często na siebie. Z reguły nie uzyskiwały
odpowiedniego wykształcenia, musiały zmagać się z niedostatkiem i
niską pozycją społeczną. Nikt nie pomyślał o pomocy, rentach ani
innych formach zadośćuczynienia. Zbyt łatwo zapomniano o nich i o
ich cierpieniu. Przynajmniej w tej jednej rocznicowej chwili
zapłaczmy nad niezawinionym nieszczęściem dzieci Kresów, chociaż raz
przeżyjmy wraz z nimi żałobę.
rp.pl/artykul/160983.html

Do dziś słyszę ich jęki

[liberum_veto]

W mojej rodzinie było nas siedem osób: rodzice, siostra i czterech
braci. Mieszkaliśmy na osiedlu Grabowce we wsi Piłatkowce. Tego
tragicznego zimowego wieczoru niebo było pełne gwiazd, a ziemię
pokrywała gruba warstwa śniegu.
Relacja Michała Wojszczyna
rp.pl/artykul/160815,160975_Do_dzis_slysze_ich_jeki.html
Tymczasem obok, w moim mieszkaniu, rozgrywał się dramat mojej
rodziny. Słyszałem rozpaczliwe głosy i jęki torturowanego ojca,
którego oprawcy wyprowadzili potem na podwórze i tam zamordowali. Po
ich odejściu, nad ranem odnalazłem na podwórzu zwłoki mego ojca.
Leżał w pobliżu pnia służącego do rąbania drewna i miał poderżnięte
gardło. Swoją matkę znalazłem w mieszkaniu. Miała ślady kilku
uderzeń młotkiem lub czymś podobnym w głowę, a na gardle ranę kłutą
bagnetem na wylot. Siostra Helena otrzymała głęboki cios siekierą w
głowę, tak że morderca pozostawił w niej siekierę. Najmłodszy z
braci Edzio – lat 2, leżał cały we krwi z roztrzaskaną główką i
wbitym nożem w piersi. Obok leżał, również cały we krwi, 16-letni
brat Bronek. To jego głos, błagający o litość, słyszałem najdłużej.
Kiedy go oglądałem, sprawiał wrażenie bryły zmasakrowanego mięsa,
nogi i ręce miał połamane. To nad nim mordercy znęcali się najdłużej.
Do dziś, gdy wspomnę sobie ten tragiczny zimowy wieczór, wydaje mi
się, że słyszę jęki matki, ojca i brata Bronka. Wtedy robi mi się na
przemian gorąco i zimno.
Wówczas, ukryty w szczelinach budynku, pragnąłem za wszelką cenę
przeżyć. Siedziałem tam jak sparaliżowany, bezsilny świadek wobec
okrutnej śmierci moich najbliższych. Widziałem, jak bandyci wynosili
różne przedmioty i ładowali na podstawione sanie. Z obory wywlekli
trzy duże świnie, które zastrzelili na podwórzu i wrzucili na sanie.
Następnie wyprowadzili konie i bydło z obory i skoro zaczęło świtać,
podpalili budynki, opuszczając naszą zagrodę. Mój brat Franek
ocalał, ukryty w lesie. (...)

Zamordowali mojego Jasia

[liberum_veto]

(...) W marcu 1943 roku żyło nas sześcioro: Jula, Zosia, ja
(Helena), Julian, Marysia i Jasio, z tym że Jula była na robotach
przymusowych w Niemczech.
Relacja Heleny Bieleckiej
rp.pl/artykul/160815,160978_Zamordowali_mojego_Jasia.html
Leżał śliczny w białej koszulce, tylko dziwnie główkę miał odrzuconą
w bok. Nachyliłam się i zobaczyłam przerąbaną szyję, głowa wisiała
na skórze. Tylko krzyknęłam: „Mój Jasio nie żyje” i położyłam rękę
na jego udzie. Jeszcze poczułam żywe, pulsujące ciało. Chwyciłam się
za głowę i wypadłam z pokoju, szukając Zosi. Uczepiłam się jej,
nieprzytomna na widok pokotem leżących trupów. Marysia Żukowska
córeczkę miała pod sobą. Obie zarąbane, cały pokój we krwi.
Czternastoletni Julek leżał obok bez części czaszki, z rozlanym
mózgiem. Zosia odwracała ciała, sprawdzając, czy ktoś jeszcze żyje.
Żyła staruszka Sewrukowa z przerąbaną szczęką. Przeniosłyśmy ją do
sypialni mamy. Zosia i Jasia położyła przy trupach. A ja
nieprzytomna, wciąż uczepiona Zosi, szeptałam „Uciekajmy”. Wtedy
mama mówi: „Chowajcie się, jadą jakieś wozy drogą”. Ja wsunęłam się
pod łóżko mamy, pod którym była krew Marysi. Zosia schowała się w
szafie w dużym pokoju. Weszli. Bałam się oddychać. Noga bandyty była
tuż przy mojej twarzy. Chwilę postał i wyszedł. Po chwili mama
mówi: „Helka, idź, gaś”. Cicho szepczę: „Może jeszcze są”. W tym
momencie wpada Zosia i mówi cicho:
„Cały dach w płomieniach, musimy mamę i staruszkę wyprowadzić
(wynieść) z domu w zboże, za stodołę”. Zosia się uwija, wynosi, co
może, i ściele posłanie w życie. Ja, trzęsąc się, tylko
szepczę: „Uciekajmy”. Wyprowadzamy mamę z domu płonącego. Zosia
mówi: „Prowadź, ja skoczę, jeszcze coś wyniosę z domu”. Już dniało.
Spojrzałam na mamę i zobaczyłam odrąbane ramię i wiszące ciało.
Blada wyszeptała: „Idź, coś jeszcze uratuj, ja sama pójdę”. Kiedy
wróciłam, mama leżała w tym samym miejscu, gdzie ją zostawiłam.
Zosia wypadła z domu z garnkiem zsiadłego mleka i łyżką. Dowlokłyśmy
mamę do żyta za stodołą i już było widno, kiedy przez łąki
uciekałyśmy do Kostopola, gdzie była babcia i cała reszta rodziny.
W nocy był przymrozek. My bose, w kretonowych koszulinach,
przerażone do nieprzytomności. Na trawie był szron i nogi tak mi
zmarzły, że z bólu pomyślałam: „Czemu mnie nie zabili”. Wtedy
zobaczyłyśmy, że ktoś nas goni. Z lasu wypadli bandyci i do rzeki
nas dogonili. Zosia wciągnęła mnie do wody i za rękę przeciągnęła
mnie na drugi brzeg. Jej woda sięgała do ramion, a mnie oczy
zalewała, przeraźliwie zimna. Obejrzałyśmy się, bandytów nie było.
Oni tylko nocami mordowali, a w dzień udawali przyjaciół i niby żal.
Wracając z wyprawy, palili te domostwa, gdzie były trupy. Spieszyli
się, gdyż już świtało. Kiedy nasz dom palili, nawet nie zauważyli,
że dzieci nie było, tylko mama i staruszka leżały w sypialni. To nas
uratowało. Na wpół żywe z przerażenia, drżące z zimna, bose, w
kretonowych koszulinach, oszronionymi łąkami, omijając wsie
ukraińskie, o godzinie szóstej rano dotarłyśmy do Kostopola.

Zagłada Puźnik - 12/13 lutego 1945

[liberum_veto]

Ukryta pod białą płachtą 16-letnia Józefa Szafrańska widziała, jak
do głębokiego rowu, w którym schroniło się kilkadziesiąt kobiet z
dziećmi, wchodzą uzbrojeni bandyci: „Jeden z nich
krzyknął: »strelaj«. Drugi odpowiedział po ukraińsku: »Koły ne maju
pul«. Ten pierwszy wrzasnął : »to rubaj«. I zaczęło się. Widziałam,
jak postacie ubrane w białe okrycia zeszły do rowu. Nastąpił
straszliwy krzyk, prośby o darowanie życia. Napastnicy nie znali
litości, rąbali siekierami i kłuli bagnetami. Jeden z nich stał na
brzegu rowu i gdy ktoś próbował uciekać, to do niego strzelał”.
W „rowie Borkowskich”, miejscu największej rzezi, Józefa Szafrańska
wraz matką wśród okaleczonych zwłok odnalazły swych bliskich: „Nasz
ojciec został zastrzelony, siostra Maria miała siekierą rozrąbaną
głowę, siostrze Władysławie odrąbano jedną nogę, przebito nożem obie
ręce i klatkę piersiową, jeszcze żyła, prosiła o wodę. Nad ranem
jednak zmarła z upływu krwi. Pod jej plecami leżał syn cioci
Dominik, ocalał i żyje do dziś. Ciocia Anna Jasińska z pięcioletnią
córeczką Marią i trzyletnim synkiem Bronisławem zostali zakłuci
bagnetami. Z dziewięciu osób z naszego domu pozostało nas tylko
troje. (… Widziałam Magdalenę Koliszczak ciężko ranną w głowę,
konała, ale pytała z nadzieją, czy jej dziecko żyje? Niestety, jej
syn Jaś nie żył”.
rp.pl/artykul/160815,160979_Zaglada_Puznik.html
Tej nocy upowcy zamordowali ponad 100 osób. Według danych sowieckich
napastnicy pod dowództwem Petro Chamczuka „Bystrego” spalili we wsi
172 domy mieszkalne i w bestialski sposób zamordowali 82 osoby
cywilne. Liczba ta nie obejmuje osób, których ciał nie odnaleziono.
Nazwę wsi wymazano z atlasów. Można ją jeszcze czasem napotkać w
antykwariacie, na samym skraju starej mapy, jak w wierszu Zbigniewa
Herberta…

6 sierpnia 1944 rocznica mordu w Baligrodzie

[sadova]

www.naszdziennik.pl/index.php?typ=ip&dat=20080328&id=ip13.txt

[mat120]

Zbrodnia w Baligrodzie to nie jakieś tam porachunki czy odwet za
coś, tylko fragment tej samej akcji, którą barbarzyńcy z UPA
przeprowadzili w 1943 r. na Wołyniu i w rok później kontynuowali w
Młp. Wsch. Tylko sile polskiego podziemia; "Wołyniakom", Bisom" i
innym bohaterom można zawdzięczac, że depolonizacyjne mordy nie
przybrały w granicach dzisiejszej Polski takich rozmiarów jak za
Bugiem, choc były równie okrutne.

Zbrodnie przed ołtarzem

[liberum_veto]

Zbrodnie przed ołtarzem
Ewa Siemaszko
11 lipca 1943 r. (niedziela) jest dniem wyjątkowym nie tylko z
powodu objęcia ludobójstwem dużego obszaru, ale także dlatego, że
szał nienawiści do tego stopnia zniszczył umysły i dusze, że OUN-UPA
dokonały napadów na Polaków zgromadzonych na mszach św. w kilku
kościołach.
rp.pl/artykul/160815,160977_Zbrodnie_przed_oltarzem.html
Dobrze zaplanowane napady na kościoły wypełnione wiernymi
zgromadzonymi na nabożeństwach, jak wynika z ich przebiegu
przeprowadzane według dyrektyw wydanych na wyższych szczeblach
organizacyjnych OUN-UPA, wynikały z dążenia do usprawnienia
ludobójczej akcji, do szybszego i z mniejszym wysiłkiem wymordowania
jak największej liczby Polaków.

[mat120]

11 lipca 1943r. banderowskie ścierwa wybrały nieprzypadkowo na dzień
mordowania Lachów. Zgromadzeni w kościołach, niczego nie
spodziewjący się wierni, mieli nikłe szanse na przeżycie i stanowili
idealny cel dla "bogobojnych" ukraińskich barbarzyńców.

Historia potomków Kaina niczego nie nauczyła. Pół biedy jak chodzi
o "wiejskiego głupka", gorzej gdy w grę wchodzi jego prezydent
apelujący do ofiar:
"Dlatego apeluję do Polaków, aby potraktowali z wyrozumiałością
także i zasługi Romana Szuchewycza."

Ależ tak hospodyn Juszczenko, mordujcie nas dalej, my zrozumiemy
wasze zsługi

Męczennik Wołynia

[liberum_veto]

Męczennik Wołynia
Konrad Puzyński 10-07-2008
Jesienią 1943 roku, w jednym z miasteczek spowitego dymem płonących
polskich wsi Wołynia, bohaterstwo przyjęło postać skromnego i
oddanego pracy duszpasterskiej zakonnika z Hiszpanii, o. Jana
Borrella z zakonu pijarów
rp.pl/artykul/160815,160972_Meczennik_Wolynia_.html
Po wkroczeniu wojsk niemieckich pierwszy zginął o. Aleksander Zając,
który za pomoc ukrywającym się w Lubieszowie Żydom został 5 sierpnia
1942 roku rozstrzelany. Od tej chwili o. Borrell, wówczas ponad 75-
letni, był w Lubieszowie jedynym kapłanem. W okresie wielkanocnym
1943 roku o. Borrell poprosił ks. Józefa Szostaka z Małych Hołób o
pomoc w przeprowadzeniu rekolekcji. 5 kwietnia 1943 roku trzej
policjanci ukraińscy zamordowali ks. Szostaka oraz towarzyszącego mu
br. Piotra Mojsiejonka.
W roku 1943 płonęły polskie wsie. Zwożone na cmentarz lubieszowski
ciała pomordowanych w okrutny sposób Polaków chowano we wspólnych
mogiłach. Nękana czystkami etnicznymi polska społeczność
potrzebująca, bardziej niż kiedykolwiek, opieki duchowej zwróciła
się w stronę wiekowego, katalońskiego kapłana. O. Borrell pomimo
śmiertelnego niebezpieczeństwa oraz zaawansowanego wieku pozostał w
swej parafii. 24 października 1943 roku po raz kolejny wyruszył na
mogiły, aby pożegnać ofiary ukraińskich zbrodni. Wokół miejsca
pochówku rozlokowano ładunki wybuchowe. Ojciec Jan wszedł na minę,
której eksplozja zraniła obie nogi. Po czterech dniach cierpienia
zmarł.
Na jego pogrzeb przyjechał ksiądz z odległej wsi Czerwiszcze,
leżącej w sąsiedniej diecezji pińskiej. O. Janowi w ostatniej drodze
towarzyszyło jedynie dziesięć osób, gdyż, jak podają świadkowie,
obawiano się ataku ukraińskiego na kondukt pogrzebowy. Wracający z
ceremonii do Czerwiszcz ksiądz oraz pijar brat Dominik zostali
napadnięci przez ukraińskich nacjonalistów i w okrutny sposób
zamordowani. Zamordowano również wiozącego ich furmana. Parafia
opustoszała.
W połowie października 1943 roku stacjonujący w miasteczku sowiecki
oddział partyzancki Stanisława Szelesta musiał wycofać się pod
naporem kilkunastotysięcznych sił niemieckich i oddziałów
ukraińskich nacjonalistów. Dokonali oni 9 listopada 1943 roku napadu
na Lubieszów i pobliską Rejmontówkę, mordując 300 mieszkańców tych
miejscowości. W Lubieszowie spędzono 200 osób do domu bliźniaka,
który następnie obłożono słomą i podpalono. Do wyskakujących przez
okna strzelano. Zamknięci w ogniowej pułapce ludzie spłonęli żywcem.
Warto dodać, iż ci nieliczni Polacy, którzy ocaleli z rzezi, życie
zawdzięczali mieszkającym w Lubieszowie Ukraińcom, którzy ukryli ich
przed mordercami.

Eskalacja mordu

[liberum_veto]

Fragment sprawozdania sytuacyjnego z ziem wschodnich za luty 1944
Departamentu Informacji i Prasy Delegatury Rządu na Kraj
rp.pl/artykul/160815,160971_Eskalacja_mordu.html
Od połowy grudnia 1943 r. przez cały styczeń i luty ilość morderstw
na Polakach dokonywanych rękami ukraińskimi w Małopolsce Wschodniej
wzrosła w olbrzymi sposób. Takiego nasilenia morderstw, jakie jest
obecnie, nie było jeszcze w Małopolsce Wschodniej w ciągu całej
wojny. Nasilenie zbrodniczej akcji do ostatnich dni nie tylko nie
maleje, ale nieustannie wzrasta.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że nie ulega już żadnej
wątpliwości, że akcja mordowania Polaków prowadzona jest w sposób
zorganizowany i planowy.
Akcja ukraińska przeciwko Polakom idzie w 4 kierunkach:
1. Celem pierwszym jest wymordowanie wybitniejszych Polaków, bez
względu na to, do jakiej warstwy należą – czy do inteligencji, czy
do robotników, mieszczan, czy chłopów. Chodzi wyraźnie o
zlikwidowanie ludzi bardziej wpływowych, zdolnych do oddziaływania
na otoczenie i organizowanie samoobrony.
2. Celem drugim jest wymordowanie księży polskich, których uważa się
za naturalnych przywódców polskości. Ilość naszych ofiar na tych
posterunkach wzrasta w zastraszający sposób.
3. Celem trzecim jest zlikwidowanie polskiej służby leśnej, tj.
inżynierów leśników, gajowych itp. Jest to planowe oczyszczanie
lasów, aby umożliwić swobodę ruchu organizującym się tam bandom
ukraińskim.
W tych trzech kierunkach świadomie i planowo prowadzona była akcja,
począwszy od lata 1943 r., i nie ustała do tej chwili. Ofiary nasze
są bardzo poważne ilościowo, bo pociągnęły za sobą około 1000 osób,
ale bez porównania bardziej dotkliwe jakościowo, ponieważ tracimy
najwartościowsze jednostki, jednostki, które z natury rzeczy
stanowią szkielet każdej naszej organizacji.
4. O ile aż do połowy grudnia 1943 r. na terenie Małopolski
Wschodniej mieliśmy do czynienia niemal wyłącznie z tymi pierwszymi
trzema kierunkami ukraińskiej akcji eksterminacyjnej, o tyle od
połowy grudnia przystąpili Ukraińcy do urzeczywistnienia celu
czwartego – tępienia biologicznego całej ludności polskiej, bez
względu na to, czy jest aktywna, czy bierna, z jednego tylko tytułu –
że są Polakami. W Małopolsce Wschodniej, przynajmniej na niektórych
jej połaciach, rozpoczęła się akcja, w niczym nieodbiegająca od
wzorów wołyńskich. (…
(Archiwum Akt Nowych, sygn. 202/III-121, k. 104)

"Rzeź na Kresach" - dodatek do Rzeczpospolitej

[liberum_veto]

Warto przypomnieć. Wszystkie artykuły z rocznicowego dodatku Rzepy
dostępne są na stronie internetowej w dziale "Rzeź na Kresach"
http://www.rp.pl/temat/160815.html?page=2