Pony Express - ciekawostka

[madohora]

Dzisiaj nas to może śmieszyć albo wydawać się niemożliwe a jednak...kiedyś nie było Pendolino

[madohora]

***

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dziś tramwaj na kołach
Autobus na szynach
A Pony Express
to inna dziedzina

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Małe ponny
Zwinne konie

[madohora]

[madohora]

Nic dziwnego w tym że konie
Ale żeby zaraz ponny*

[madohora]

[madohora]

Pierwsze konie pociągnęły wagony
A co było, potem po nim

[madohora]

Expres Pony
Ciągniony przez kilka koni

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zamykam oczy i ściskam dłonie
I marzą mi się takie "pociągowe konie"

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pony Express – szybka poczta konna działająca na obszarze Wielkich Równin i Gór Skalistych, na odcinku od St. Joseph w Missouri do Sacramento w Kalifornii, w okresie od kwietnia 1860 do października 1861 roku. Była to najbardziej bezpośrednia i najprostsza droga łączności z Zachodem przed wprowadzeniem łączności telegraficznej. Miała ogromne znaczenie, bowiem ściśle wiązała Kalifornię z Unią tuż przed wybuchem wojny secesyjnej. Pony Express utworzono przy firmie transportowej Central Overland California and Pikes Peak Express Company (COC&PPEC). Firma została założona w roku 1850 przez Williama H. Russella, Alexandra Majorsa i Williama B. Waddella, którzy w kilka lat później wpadli na pomysł wykorzystania poczty konnej. Pomysł zasadzał się na tym, by lekkie przesyłki (listy) konni posłańcy dostarczali drogą wiodącą przez prerie, góry i pustynie Zachodu. W ciągu 18 miesięcy swego istnienia Pony Express skrócił drogę poczty znad Atlantyku do wybrzeża Pacyfiku z wielu miesięcy do około dziesięciu dni.

[madohora]

[madohora]

FIRMY PIKE'S PEAK EXPRESS 41

nieodparcie wskazuje na centralną trasę jako linię wielkiej Pacific Rail Road. .

Jeden z najlepszych opisów powstania Pony Express znajduje się w Memoirs of Alexander Majors, firmy Russell, Majors & Waddell:

Zimą 1859 roku pan WH Russell z naszej firmy podczas pobytu w Waszyngtonie spotkał senatora Gwina z Kalifornii i zapoznał się z nim. Senatorowi bardzo zależało na ustanowieniu linii komunikacyjnej między Kalifornią a Stanami na wschód od Gór Skalistych, która byłaby bardziej bezpośrednia niż ta znana jako trasa Butterfielda, biegnąca wówczas z San Francisco przez Los Angeles w Kalifornii; stąd przez rzekę Kolorado iw górę doliny Gila; stąd przez El Paso i przez Teksas, przekraczając rzekę Arkansas w Fort Gibson, a stamtąd do St. Louis w stanie Missouri.

Ta trasa, zdaniem senatora, była zdecydowanie za długa; że wymagania Kalifornii wymagały bardziej bezpośredniej trasy, która zapewniłaby szybsze przejście niż na tak okrężnej trasie, jak linia Butterfielda.

Wiedząc, że Russell, Majors & Waddell codziennie kursują między rzeką Missouri a Salt Lake City i że są również mocno zaangażowani w transport sklepów rządowych na tej samej linii, zapytał pana Russella, czy jego firma nie mogłaby zostać nakłoniony do uruchomienia ekspresu kucykowego, przejechania jego linii scenicznej do Salt Lake City, a stamtąd do Sacramento; jego celem było przetestowanie wykonalności przekroczenia Sierra Nevadas, a także Gór Skalistych, z codzienną linią komunikacyjną.

Po różnych konsultacjach między tymi dżentelmenami, od czasu do czasu senator nalegał na wielką konieczność takiego eksperymentu, pan Russell zgodził się przejąć przedsięwzięcie, pod warunkiem, że uda mu się skłonić swoich wspólników, pana Waddella i mnie, do przyłączenia się do niego .

Z tym zrozumieniem opuścił Waszyngton i udał się na zachód do Fort Leavenworth w stanie Kansas, aby się z nami skonsultować. Po tym, jak wyjaśnił cel przedsięwzięcia i dobrze go rozważyliśmy, obaj zdecydowaliśmy, że nie można go zmusić do pokrycia kosztów. Decyzja ta mocno osłabiła zapał pana Russella, który usilnie nalegał, abyśmy stali przy nim, ponieważ przed wyjazdem z Waszyngtonu zobowiązał się do senatora Gwina, zapewniając go, że może skłonić swoich partnerów do przyłączenia się do niego, i że on mógł polegać na realizacji projektu i mówiąc, że powrót do Waszyngtonu byłby bardzo upokarzający dla jego dumy i zmuszony do stwierdzenia, że ​​​​plan upadł z powodu braku zaufania jego partnerów.

Wezwał nas do ponownego rozważenia, podkreślając znaczenie, jakie przywiązuje się do takiego przedsięwzięcia, i odnosząc się do faktów przedstawionych przez senatora Gwina, a mianowicie, że wszystkie jego próby otwarcia bezpośredniej arterii między stanem Kalifornia a stanami wschodnimi okazały się nieudane z tego powodu, że kiedy pojawiła się kwestia ustanowienia stałej trasy centralnej, jego koledzy, czy też koledzy senatorowie, podnieśli kwestię nieprzejezdności

[madohora]

WIELKIE EKSPRESOWE PRZEDSIĘBIORSTWO
Z LEAVENWORTH DO SACRAMENTO W DZIESIĘĆ DNI!
Oczyść tor i pozwól kucykowi przejść
FIRMY PIKE'S PEAK EXPRESS
To, co wydawało się niemożliwe, miało się spełnić; „wyższe zalety Leavenworth… są należycie doceniane; na dowód tego jesteśmy wdzięczni przedsięwzięciu Wm. H. Russella”.

Aby zapewnić bardziej solidną podstawę prawną niż ta, którą posiadał Leavenworth & Pike's Peak Express, organizatorzy Pony Express złożyli wniosek o statut przez ustawodawcę terytorium Kansas, który został przyjęty przez ten organ i zatwierdzony przez Gov. S. Medary 13 II 1860. W dziale dotyczącym spółek ekspresowych Rozdział CXLIII prawa prywatnego na tę sesję stanowił nowy statut, na podstawie którego miały działać towarzystwa sceniczne i Pony Express:

USTAWA o włączeniu Central Overland California i Pike's peak Express Company.
Czy to uchwalone przez gubernatora i zgromadzenie ustawodawcze terytorium Kansas:

[madohora]

Pierwszy kurier Pony Express wyruszy z rzeki Missouri we WTOREK, 3 kwietnia, o godzinie 17:00, a następnie będzie kursował regularnie co tydzień, przewożąc wyłącznie listy.
Punkt wyjścia na rzece Missouri będzie połączony telegraficznie ze Wschodem i zostanie ogłoszony we właściwym czasie.
Depesze telegraficzne ze wszystkich części Stanów Zjednoczonych i Kanady, w związku z punktem wyjścia, będą odbierane do godziny 17:00 w dniu wyjazdu i przesyłane drutem telegraficznym Placerville i St. Joseph do San Francisco i punkty pośrednie, łączącym Expressem, w ciągu ośmiu dni. List-poczta zostanie doręczona w San Francisco w ciągu dziesięciu dni od odjazdu Ekspresu.
Ekspres przejeżdża przez Forts Kearney, Laramie i Bridger, Great Salt-Lake City, Camp Floyd, Carson City, kopalnie srebra Washoe, Placerville i Sacramento.
Listy do Oregonu, Terytorium Waszyngtonu, Kolumbii Brytyjskiej, meksykańskich portów Pacyfiku, posiadłości rosyjskich, Wysp Sandwich, Chin, Japonii i Indii będą wysyłane pocztą w San Francisco.
Specjalni Posłańcy, nosiciele listów, aby połączyć się z Ekspresem 3 kwietnia, będą odbierać komunikaty dla Kuriera tego dnia pod numerem 481 10th St., Washington City, do 14:45, w PIĄTEK, 30 marca, oraz w Nowym Jorku w biurze JB Simpsona, pokój nr 8 Continental Bank Building, Nassau St., do godz. 6:50 dnia 31 marca.
Pełne dane można uzyskać po złożeniu wniosku w powyższych miejscach i u Agentów Spółki.
WM. H. RUSSELL, prezydentLeavenworth City, Kansas, marzec 1860 r.
Biuro w Nowym Jorku —
JB SIMPSON, wiceprezes.
SAMUEL & ALLEN, agenci, St. Louis.
HJ SPAULDING, agent, Chicago.

[madohora]

Istnieją kontrowersje co do tego, kim byli pierwsi jeźdźcy. Współczesna relacja w St. Joseph Daily Westprzyznaje uznanie Richardsonowi. Wraz z przerwaniem linii Richardson zniknął. W latach trzydziestych XX wieku w Missouri pojawił się WB Richardson, który twierdził, że był zawodnikiem Pony Express, Billym Richardsonem. Zrzekł się pierwszego przejazdu i przyznał uznanie Johnny'emu Frye'owi, pisanemu również jako „Fry” i „Frey”. WB Richardson miałby jednak zaledwie około 10 lat w czasach Pony Express. Jak widać na powyższym zdjęciu, Richardson nie wygląda na 10 czy 11 lat. Relacje prasowe z tamtego czasu wskazują również, że JW Richardson był w pełni dorosłym człowiekiem, który wcześniej był marynarzem. Relacja WB Richardsona z lat 30. również nie pasuje do gazety ani innego opisu początkowej jazdy. WB Richardson opisuje sakiewkę jako rzuconą jeźdźcowi. Inne relacje wskazują, że Wm. H. Russell, prezes linii, osobiście poprawił sakiewkę na koniu, co jest o wiele bardziej prawdopodobnym scenariuszem w świetle specjalnego pociągu i huczącej armaty, która towarzyszyła odprawie. Najwyraźniej Frye pierwotnie miał być pierwszym jeźdźcem, ale z nieznanego powodu Richardson został zastąpiony na krótko przed wysłaniem poczty. Frye zaciągnął się do sił Unii i został zabity przez nieregularnych konfederatów w 1863 roku. Pewne zamieszanie co do pierwszego jeźdźca z St. Joseh polegało na tym, że najwyraźniej odbyła się ceremonialna przejażdżka trzech przecznic od stajni Pikes Peak Express przy 9th & Penn do Patee House Hotel przy 12th i Penn. o wiele bardziej prawdopodobny scenariusz w świetle specjalnego pociągu i huczącej armaty, które towarzyszyły pożegnaniu. Najwyraźniej Frye pierwotnie miał być pierwszym jeźdźcem, ale z nieznanego powodu Richardson został zastąpiony na krótko przed wysłaniem poczty. Frye zaciągnął się do sił Unii i został zabity przez nieregularnych konfederatów w 1863 roku. Pewne zamieszanie co do pierwszego jeźdźca z St. Joseh polegało na tym, że najwyraźniej odbyła się ceremonialna przejażdżka trzech przecznic od stajni Pikes Peak Express przy 9th & Penn do Patee House Hotel przy 12th i Penn. o wiele bardziej prawdopodobny scenariusz w świetle specjalnego pociągu i huczącej armaty, które towarzyszyły pożegnaniu. Najwyraźniej Frye pierwotnie miał być pierwszym jeźdźcem, ale z nieznanego powodu Richardson został zastąpiony na krótko przed wysłaniem poczty. Frye zaciągnął się do sił Unii i został zabity przez nieregularnych konfederatów w 1863 roku. Pewne zamieszanie co do pierwszego jeźdźca z St. Joseh polegało na tym, że najwyraźniej odbyła się ceremonialna przejażdżka trzech przecznic od stajni Pikes Peak Express przy 9th & Penn do Patee House Hotel przy 12th i Penn.

[madohora]

William Lightfoot Visscher w swojej książce A Thrilling and Truthful History of the Pony Express z 1908 r. Cytuje list z 1907 r. Od jeźdźca Pony Express, JH Keetleya, w którym wymienia Alexa Carlyle'a, siostrzeńca superintendenta firmy, Bena Ficklina, jako pierwszego jeźdźca z St. Joseph. Keetley podaje jednak datę wyjazdu na 16 kwietnia. Carlyle wypadł ze służby w Kompanii po około dwóch miesiącach i zmarł na suchoty około sześć miesięcy później.

[madohora]

Express okazał się finansową porażką, tracąc, według Visschera, 200 000 dolarów (w dolarach z 1861 r., Równowartość od 6 000 000,00 do 8 000 000,00 dolarów dzisiaj). Rzeczywiście, chociaż był to cud epoki, jego stawki, początkowo 5 dolarów za list o wadze pół uncji, oznaczały, że usługa była na ogół używana tylko przez banki, organizacje informacyjne i do wysyłania przesyłek rządowych. Jednym z ważniejszych użytkowników serwisu byli Brytyjczycy do komunikacji z Indiami. Kanał Sueski został otwarty dopiero w 1869 roku. W ten sposób wiadomości przesyłano przez Pacyfik statkiem do San Francisco, Pony Express do St. Joseph, następnie telegrafem do Nowego Jorku i wreszcie statkiem do Anglii.

[madohora]

Chociaż Pony Express działał tylko przez 18 miesięcy w latach 1860 i 1861, zawładnął wyobraźnią pokoleń ludzi na całym świecie. Stacja Hollenberg, zbudowana w 1858 roku przez Gerata J. i Sophię Hollenberg, służyła zarówno jako przystanek dla Pony Express, jak i stacja przesiadkowa dla podróżnych przejeżdżających przez Kansas na szlakach California i Oregon Trails.

[madohora]

Kilka stron internetowych twierdzi, że stacja Hollenberg jest nawiedzona. Zgłaszają dziwne dźwięki i zimne miejsca na stacji, a następnie posuwają się do stwierdzenia, że ​​duchy jeźdźców Pony Express można usłyszeć i zobaczyć przejeżdżających starą trasą. Większość z tych stron internetowych nie jest zbyt przekonująca - nie jest nawet jasne, czy ich twórcy odwiedzili stację Hollenberg. Jedna strona wyświetla nawet zdjęcie budynku niezwiązanego ze Stacją.

[madohora]

3 kwietnia 1860 r. mieszkańcy St. Joseph zgromadzili się, aby być świadkami wydarzenia tak ekscytującego w tamtych czasach, jak nasze podróże kosmiczne dla tego pokolenia.

Trudno sobie wyobrazić, przy dzisiejszej natychmiastowej ogólnoświatowej łączności przez satelity i komputery, problemy, z jakimi musieli się borykać osadnicy naszego narodu tuż przed wojną secesyjną.

Św. Józef miał szczęście, wraz z przybyciem linii kolejowej Hannibal & St. Joseph 14 lutego 1859 r. miasto to znajdowało się na zachodnim krańcu cywilizacji.

Osadnicy udający się stąd na zachód stanęli w obliczu 2000-milowej podróży pociągiem wagonowym, która często wymagała trzech miesięcy trudności. Ci, którzy już dotarli do Kalifornii i jej obietnicy złota, zostali odcięci od reszty świata.

W czasach, gdy nie było telefonów, radia ani telegrafu, listy z Nowego Jorku do San Francisco płynęły statkiem parowym po Ameryce Południowej w ciągu 30 dni. Dostawa poczty lądowej przez Butterfield Express zajęła 23 dni.

Większość wiedziała, że ​​to kwestia czasu, zanim telegraf i kolej obejmą cały kraj, ale gdy wojna domowa wisiała na horyzoncie, coś było potrzebne teraz.

William H. Russell, William Bradford Waddell i Alexander Majors byli już w branży transportowej z 4000 ludzi, 3500 wagonami i 40 000 wołów w 1858 roku. Mieli kontrakty rządowe na dostarczanie zaopatrzenia wojskowego na Zachodzie, a Russell wyobraził sobie podobny kontrakt na szybką pocztę dostawa.

Ich propozycją była szybka usługa pocztowa między St. Joseph a Sacramento w Kalifornii przez Pony Express z listami dostarczanymi w niespotykanym czasie 10 dni. To nie było dokładnie z dnia na dzień, ale być może zawyżone jak na tamte czasy, 5 dolarów za pół uncji. Ich celem było złapanie rządowego kontraktu na dostarczanie poczty, do czego nie doszło.

Russell, Majors i Waddell dosłownie złożyli Pony Express w ciągu dwóch miesięcy zimą 1860 roku. Było to ogromne przedsięwzięcie, polegające na złożeniu 156 stacji, 120 jeźdźców, 400 koni i setek pracowników, a wszystko to w styczniu i lutym 1860 roku. - bez korzystania z radia, telefonu, telegrafu, a nawet poczty.

[madohora]

Co więcej, powiadam wam, że dzicz, która leży między nami, zakwitnie jak róża, powstaną miasta, w których obecnie panują Indianie i Bawoły. Góry zostaną wydrążone, strumienie zostaną przerzucone, a żelazny potwór, który stał się ludzkością niewolnik będzie kursował między naszymi granicami a tymi odległymi brzegami.

„Kiedy Indianin znika, biały człowiek zajmuje jego miejsce. Działalność komercyjna zastąpi tipi i ognisko. Powstaną szkoły i uczelnie, a wyrafinowana cywilizacja obejmie cały kontynent.

„Spośród wszystkich tych rzeczy, California Overland Express jest prekursorem. Ledwie chmura pyłu, która otacza galopującego kucyka, opadnie, zanim na horyzoncie pojawi się kłęby pary.

„Mieszkańcy St. Joseph, życzę wam trzech okrzyków dla Pony Express - trzy okrzyki na cześć pierwszego lądowego przejazdu Poczty Stanów Zjednoczonych.

Cóż, był to ekscytujący początek, ale raczej nie sukces finansowy. Właściciele wiedzieli, że to tylko kwestia czasu, zanim telegraf zastąpi Pony Wyrazić.

Pony Express kursował co tydzień w każdym kierunku, ze średnim czasem 10 dni. Wygłoszenie przemówienia inauguracyjnego Lincolna ustanowiło nowy rekord wynoszący nieco mniej niż osiem dni. Poczta miała średnio prawie 250 mil dziennie.

W ciągu dziewiętnastu miesięcy istnienia Pony Express tylko jeden jeździec został zabity przez wrogich Indian i tylko jedna torba poczty zaginęła. Jeźdźcy przejechali konno 650 000 mil.

Choć ekscytujący, Pony Express nigdy nie odniósł finansowego sukcesu. Nigdy nie był częścią US Postal, chociaż galopujący jeździec Pony Express był oficjalnym symbolem na ramieniu każdego listonosza, aż do wynalezienia Mr. Zip.

Najważniejszą rzeczą, jaką osiągnął Pony Express, była pomoc w utrzymaniu Kalifornii – i jej złota – dla Unii na początku wojny secesyjnej.

Russell, Majors i Waddell stracili 500 000 $ na Pony Express. Ostatecznie Ben Holladay stał się właścicielem tego, co pozostało z Pony Express. Połączył go ze swoimi Central Overland Stage Lines.

William Russell, były prezydent, zmarł w 1872 roku, spłukał się i unikał. William Waddell nigdy nie wrócił do biznesu. Syn zginął w wojnie secesyjnej, jego majątek został sprzedany za podatki, a on także zmarł jako spłukany w 1872 roku.

Alexander Majors powrócił do transportu towarowego iw 1867 przeniósł się do Salt Lake City. Brał udział w budowie Union Pacific Railroad i zmarł w 1900 roku.

A bogaty Ben Holladay zmarł jako biedak wkrótce po panice w 1873 roku

. Jako przedsięwzięcie biznesowe Pony Express okazał się porażką. Trwało to tylko 19 miesięcy. Ale sto i ćwierć wieku później nadal fascynuje świat jako przykład starej, dobrej amerykańskiej determinacji i know-how.

Dziś Pony Express wraz z Jesse Jamesem, który odszedł z tej ziemi 3 kwietnia 1882 roku, utrzymują św. Józefa na mapie świata.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Znacie znawców kolei parowej o serii 310 są podzielone. Według jednych to najpiękniejsze parowozy w Europie. Inni twierdzą że parowozy 310 były zbędną konstrukcją. W każdym razie była to mocniejsza wersja lokomotywy na parę nasyconą 210, których 11 sztuk zbudowano w 1908 roku. Twórcą obu serii był Karl Golsdorf, główny inżynier oraz konstruktor lokomotyw i silników kkStB. Przed parowozami serii 310 postawiono dwa podstawowe wymogi aby lokomotywa o długości 21,4 m była napędzana małowartościowym węglem a nacisk na jedną oś nie mógł przekraczać 14.5 tony. Dzięki zastosowaniu odpowiedniego rusztu parowóz uzyskał moc 1800 KM. Pozwoliło to na prowadzenie pociągu o masie 400 ton ze stałą prędkością 100 km/h po płaskim torze. Lokomotywa ta szybko stała się symbolem austriackich kolei ekspresowych. Spółka kkStB zamówiła 90 parowozów serii 310.

[madohora]

Kres tego luksusu na szynach przyniósł wybuch II wojny światowej w 1939 roku, Jego legendą próbowano ponownie wskrzesić w 1945 roku jednak tej idei nie sprzyjał ówczesny podział Europy. Po 1950 roku Orient Ekspres stał się jednym z wielu dalekobieżnych pociągów.

[madohora]

[madohora]

*

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Założono Expres pony
Tak wykorzystano konie
Telegramy, czasem listy
W 18 miesięcy było po wszystkim

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Została zorganizowana już w czasach starożytnych, w VI wieku p.n.e. w Persji, rozwinięta (stałe linie pocztowe) w cesarstwie rzymskim