Wielkanoc

[madohora]

Wielkanoc, Pascha, Niedziela wielkanocna, Zmartwychwstanie Pańskie — najstarsze i najważniejsze święto chrześcijańskie upamiętniające zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, obchodzone przez Kościoły chrześcijańskie wyznające Nicejskie Credo (325 r.).

[madohora]

Zwycięstwo Chrystusa rozumiane jest jako duchowo urzeczywistniające się w każdym pokoleniu:
Tak, Chrystus zmartwychwstały powoduje, że i my powstajemy z martwych, gdyż On nosi w sobie pełne człowieczeństwo, On, Niepodzielny, czyste istnienie w komunii. "Wczoraj byłem ukrzyżowany z Chrystusem", głoszą jutrznie paschalne, "dziś z Nim jestem wyniesiony do chwały. Wczoraj byłem umarły z Nim, dziś łączę się z Jego Zmartwychwstaniem; wczoraj z Nim byłem pogrzebany, dziś wraz z Nim budzę się ze snu śmierci". Śmierć biologiczna i wszystkie śmierci cząstkowe, które ją poprzedzają i tragicznie wytyczają nasze losy, od tej pory stają się już tylko przejściami, "paschami" w dosłownym znaczeniu tego słowa, przejściami, poprzez które zmartwychwstanie ogarnia nas na miarę naszej wiary, ponieważ śmierć duchowa, która je otacza, i którą one symbolizują, zostaje od tej pory unicestwiona

[madohora]

***
-
MADOHORA FORUM NIKISZOWIEC

[madohora]

Ale się teraz nabrałam!!! Zobaczyłam tytuł "Wielkanocne inspiracje" - jak udekorować dom na Wielkanoc. Kliknęłam. I co? Przekierowało mnie do sklepu ze sprzętem AGD (tostery, grille, ekspresy do kawy, urządzenie do lodów (tego ostatniego szukam)). A może to teraz taka moda. Na stół wjeżdża grill - na nim biała kiełbasa, ekspres to już się rozumie samo przez się. No a jako deser -lody.

[madohora]

• Życzenia od kurczaczka na Wielkanoc - śmieszne

ŻYCZENIA WIELKANOCNE

[madohora]

• Przedszkolaki Wielkanoc

PRZEDSZKOLAKI MÓWIĄ O WIELKANOCY

[madohora]

WIELKANOC. CO POWINNO ZNALEŹĆ SIĘ NA STOLE - Nasze Miasto - 23.02.2021

[madohora]

OBOSTRZENIA W KOŚCIOŁACH NA WIELKANOC - Nasze Miasto - 25.03.2021

[madohora]

JAJKO FASZEROWANE TUŃCZYKIEM

Jajo kurze 5 szt
Tuńczyk w oleju puszka- moze być mniejsza
Por kawałek
Musztarda łycha
Sól
Pieprz
Ogórek kawałek plus dekoracje

Jaja ugotowałam, osiem minut od zagotowania się. Ostudzone obrałam, przepołowiłam i wyjęłam.
Do żółtek dodałam niezbyt dobrze odsączonego tuńczyka- olej można wykorzystać do sałatki lub smażenia.
Dodałam drobno posiekany por, musztardę , sól i pieprz. Całość wyrobiłam widelcem.
Farsz nałożyłam do jaj, idealnie do niego pasuje plaster ogórka, reszta to tylko dekoracja

[madohora]

WIELKANOC. NIE BĘDZIE ŚWIĘCEŃ POKARMÓW - Wyborcza - 27.03.2021

[madohora]

BEZ ŚWIĘCENIA POKARMÓW W WIELKĄ SOBOTĘ - Dziennik Zachodni - 29.03.2021

[madohora]

ZACZYNA SIĘ WIELKI TYDZIEŃ - Radio Katowice - 29.03.2021

[madohora]

Główną postacią wielkanocnego ko-szyczka jest baranek. Najczęściej cukro-wy, choć wprawne gospodynie potrafią wyrzeźbić go z masła. To symbol Chry-stusa Zmartwychwstałego. Utożsamiane z łagodnością i ofiarą zwierzątko jeszcze przed nastaniem chrześcijaństwa pojawi-ło się w tradycji żydowskiej podczas świę-ta Paschy. Obchodzi się je na pamiątkę wyprowadzenia i ocalenia narodu wybrane-go z niewoli egipskiej, kiedy to Bóg nakazał każdej rodzinie złożyć ofiarę z najlepszego baranka.Kolorowym jajkom towarzyszą małe kurczaczki. I podobnie jak one są sym-bolem odradzającego się życia. Dawniej mawiano, że Chrystus wstał z grobu „jak kurczę z jaja”.Zajączek jest bardzo czujny, sądzo-no nawet, że śpi z otwartymi oczami, więc jako pierwszy mógł zobaczyć Zmartwych-wstałego. Tyle legenda. W rzeczywisto-ści pojawił się w XIII wieku w Niemczech jako znak Eoster – bogini wiosny i płodno-ści. To od jej imienia wywodzi się angiel-skie okreś lenie Wielkiejnocy(Easter). Milutki szaraczek z czasem zadomowił się w koszyczku wielkanocnym. Ma też do spełnienia inne zadania – chowa cze-koladowe jajka w ogrodzie, których później szukają dzieci, a także przynosi prezenty. A kotki na wierzbowych gałązkach... No cóż, nie miauczą jak prawdziwe, ale są równie przyjemne w dotyku. Oblepione baziami witki są nieodłącznym elementem Wielkiejnocy, zastępują te palmowe rzu-cane pod nogi Chrystusowi podczas uro-czystego wjazdu do Jerozolimy przed jego męką

[madohora]

CZELADŹ. WIELKANOCNE DEKORACJE NA RYNKU - Dziennik Zachodni - 31.03.2021

[madohora]

BĘDZIE POŚWIĄTECZNA ZBIÓRKA ŻYWNOŚCI - Nasze Miasto - 31.03.2021

[madohora]

WIELKANOC - Onet - 31.03.2021

[madohora]

MEMY NA WIELKANOC - Nasze Miasto - 31.03.2021

[madohora]

WIELKI PIĄTEK U LUTERAN - RadioEm - 02.04.2021

[madohora]

WIELKI PIĄTEK - Radio Katowice - 02.04.2021

[madohora]

GRÓB PAŃSKI U DOMINIKANÓW W KATOWICACH - Wyborcza - 02.04.2021

[madohora]

Rokrocznie transmitowana Droga Krzyżowa pod przewodnictwem Ojca Świętego to doniosłe wydarzenie w Kościele Katolickim.

[madohora]

WIELKANOCNE ORĘDZIE PAPIEŻA - Interia - 04.04.2021

[madohora]

ŚLĄSKIE MIASTA WYSTROIŁY SIĘ NA WIELKANOC - Dziennik Zachodni - 04.04.2021

[madohora]

Zaprosił kum kuma we wtorek w zapusty, a ten sie go pyta: »zabity wieprz tłusty?« ♦•Mój kumie kochany! wieprza uchowałem, ale go we środę w jarmaku sprzedałem, pieniądze już dałem za siano we dworze — cóż będziemy jedli, kumecku nieboże ? Zaginęły czasy, w ki ej dobrze bywało, jak sie śtuke jadło i wódkę pijało; jak wieprza uchował, zabił na zapusty, wtedy się nazywał cały zapust tłusty. Tak, kumie kochany, dziśmy się docz’kali, nie będziemy wódki w zapusty pijali. Nasi pradziadowie to nie tak robili, bo mieli wolnice, to gorzałkę pili, jak przyszły zapusty, to wieprza zabili, gorzałkę garncami do domów nosili«. »Mój kumecku drogi, ja wiem, że tak było, nie mieli t u r b a c y i, to sie dobrze piło, nie kupował siana i długu nie miewał, jadł śtukę, pił wódkę i w karcymie śpiewał; a wieprza nie karmił, bo sie w lesie pasły, przygnał z lasu, zabił, jak zapusty nasły. Zapraszał kum kuma a sąsiad sąsiada, dzisiaj co zrobimy, ki ej nam wszystkim biada ?« . »Ale już przepadły stare dawne czasy. . . Żono ! dziś zapusty, ugotuj choć kasy! Synu ty po wódkę ! bo krowę zabiłem. Co kumie? powiedzcie! nie dobrze zrobiłem ?« ... Kumów i sąsiadów na zapusty sprasza i litrę po litrze wódkę z karczmy noszą. Jeden kum pijany zaczyna basować: — Starych ojców prawa nie trzeba kasować! Nasi pradziadowie to nie tak robili, w domu śtuke jedli, a w karcymie pilI n — 6 — my śtuki nie jemy, to przynajmniej krowę, to pójdźmy do karczmy zalać lepiej głowę! « Tak kaszy najedli i kości pogryźli, potem wszyscy zw r olna do karczmy poleźli. I tak z całej wioski do karczmy się z e ś 1 i; co się tam nie dzieje, nikt tego nie skreśli. Kumoszka z kumoszką, kum z kumem się wita, pije wódkę na b ó r g, na biedę nie pyta . . . Jak wódki napili, w głowie się im chwieje, kuma do kumoszki już się ładnie śmieje, i tak se gadają: »Dawniej nie tak było, w zapusty śpiew T ali, jak się wódkę piło ; to wa kumo prawa ojców nie kasujwa, dzisiaj są zapusty, to śpiewać próbuj wa!« I tak obie stoją , ledwo się kiwają i taką śpiewankę śpiewać zaczynają: — Niezapusty przesły, dziewki za moz nie sły, juz mogły sie wydać, bedo kloce dźwigać *). — Da moja kumusiu kiepskie dziś zapusty, bo posed na jarmak siwy wieprzek tłusty. — Da moja kumusiu, coście dziś zrobieli, coście mie na zapust do sie nie prosieli! — Jak was beło prosić, kiej śtuki nie beło?. .. — Na te sucho krowę, co sie jo zabieło! — W karcmie so zapusty, tu se pośpiewawa, jesce po kwaterce gorzałki se dawa! — Napijw T a sie kumo, w karcmie so zapusty, nie beło cem w domu omaścić kapusty, mój chłop wieprzka sprzedał, zabiel chudo krowę i s tego zmartwienia zalywa dziś głowę. — Żydzie harendarzu nie turbuj sie wiele, co dzisiaj przepije, zapłacę w niedziele! akie to zapusty u nas odprawiają , piją wódkę na bórg i w karczmie śpiewają. Jak się już kumowie gorzałki napiją, od słowa do słowa, aż się i pobiją. Zyd widzi, że każdy dobrze jest pijany, powypycha za drzwi : »Idźcie już gałgany! niezapust skończony, pieniędzy nie macie, tak macie dość borgu ; nie wiem, wkiej oddacie«

[madohora]

DZISIAJ ZBIÓRKA JEDZENIA W KATOWICACH - Wyborcza - 06.04.2021

[madohora]

POŚWIĄTECZNA ZBIÓRKA ŻYWNOŚCI - Radio Piekary - 06.04.2021

[madohora]

POŚWIĄTECZNA ZBIÓRKA ŻYWNOŚCI - RadioEm - 06.04.2021

[madohora]

Poniedziałek Wielkanocny

[madohora]

JAJKA FASZEROWANE PIECZARKAMI

świeże jajka - 6 sztuk,
majonez - łyżka stołowa,
masło klarowane - 1 łyżka stołowa,
dodatki na dekorację,
świeże pieczarki - 6 sztuk,
cebula - 1 sztuka średniej wielkości,
sól i pieprz
tarty ser


Na dobry początek należy ugotować jajka na twardo, ostudzić i przekroić na połowę.
Następnie delikatnie usuwamy żółtka, chodzi o to, aby nie naruszyć białek.
Pieczarki ścieramy na tarce o grubych oczkach.
Cebulę należy obrać i drobno posiekać.
Na rozgrzane masło klarowane wrzucamy cebulkę, którą smażymy przez około 2 minuty do momentu, aż się zeszkli. Następnie smażymy pieczarki do odparowania wody. Na koniec dodajemy starty ser.
Powstałą zasmażkę studzimy i mieszamy z majonezem oraz żółtkiem na gładką masę.
Doprawiamy też pieprzem i solą.
Powstały nadzieniem nadziewamy białka i dekorujemy jajka szczypiorkiem.

[madohora]

JAJKA FASZEROWANE CHRZANEM I ŚMIETANĄ

5 jajek,
pieprz,
1 słoiczek chrzanu (200 gramów),
śmietana,
musztarda,
1 korzeń chrzanu świeży,
majonez,
sól

Jajka gotujemy, studzimy, obieramy ze skorupki, dzielimy na połowę i wyjmujemy ostrożnie żółtka. Świeży chrzan ścieramy na tarce o drobnych oczkach i łączymy ze śmietaną, żółtkiem i chrzanem ze słoika (opcjonalnie można dodać musztardę). Tak przygotowany farsz doprawiamy do smaku pieprzem i solą. Napełniamy farszem białka.

[madohora]

PRZYGOTOWANIE DO WIELKANOCY - Radio Katowice - 31.03.2022

[madohora]

JARMARK WIELKANOCNY NA RYNKU W KATOWICACH - Radio Katowice - 03.04.2022

[madohora]

CIASTO METROWIEC

3 szklanki mąki
8 jajek
16 łyżek wody
16 łyżek oleju
2 szklanki cukru
3 łyżeczki proszku do pieczenia
3 łyżki kakao

Masa:

3 szklanki mleka
8 łyżek cukru
półtorej kostki margaryny

8 czubatych łyżek mąki

TU ZNAJDZIE SIĘ REKLAMA

Polewa:

pół kostki margaryny
4 łyżki cukru
1 łyżka wody
2 łyżki kakao

Pierwszym etapem jest wyrobienie ciasta. W tym celu wodę zagotowujemy z cukrem i studzimy. Następnie stopniowo dodajemy mąkę, żółtka jaj, olej, proszek do pieczenia, a na końcu — ubitą pianę z białek.
Przygotowane ciasto dzielimy na dwie części. Do jednej z nich dodajemy kakao. Oba warianty pieczemy równocześnie w osobnych wąskich blaszkach w piekarniku nastawionym na 180 stopni przez 35-40 minut.
Aby przygotować masę, gotujemy dwie szklanki mleka z cukrem. Pozostałą szklankę mleka rozrabiamy z 8 łyżkami mąki i wlewamy do gotującego się mleka. Całość zagotowujemy, a następnie studzimy gotową masę budyniową.
Margarynę rozcieramy. Dodajemy do niej po łyżce wystudzonego budyniu i miksujemy na puszystą masę.
Upieczone kawałki ciasta kroimy w poprzeczne kromki i smarujemy je naprzemiennie, raz białą, a raz ciemną masą.
Składniki na polewę wkładamy do rondelka, zagotowujemy i studzimy. Gdy nieco ostygnie, polewamy nią gotowy wypiek.

[madohora]

MAZUREK

mąka – 250 g;
cukier puder – 50 g (1/3 szklanki);
1 łyżeczka proszku do pieczenia;
zimne masło –150 g;
3 żółtka z jaj.

Składniki potrzebne do masy kajmakowej:

słodzone mleko skondensowanego z puszki – 400 g;
zawartość 2 łyżek płynnego miodu;
zawartość 4 łyżek masła;
zawartość 2 łyżek likieru kawowego (opcjonalnie);

Składniki potrzebne do polewy czekoladowej

gorzka czekolada lub deserowa (czyli lekko gorzka 50%) – 200 g;
masło – 100 g;
2 łyżki likieru kawowego (opcjonalnie);
zawartość 1 szklanka orzechów włoskich, lekko zrumienionych na suchej patelni.

Piekarnik nagrzewamy do 180°C. Formę o wymiarach 26 × 33 cm smarujemy masłem i wykładamy papierem do pieczenia.
Zagniatamy ciasto kruche: na stolnicę wsypujemy mąkę, dodajemy cukier puder i proszek do pieczenia. Następnie dodajemy zimne masło pokrojone w kosteczkę i siekamy składniki na drobną kruszonkę. Wlewamy żółtka i miksujemy składniki do uzyskania jednolitego ciasta. Formujemy z niego gładką kulę, w razie potrzeby podsypujemy mąką.
Ciasto kroimy nożem na plasterki i rozkładamy je na spodzie blaszki. Ugniatamy palcami na równy placek, następnie dziurkujemy widelcem. Wstawiamy do piekarnika i pieczemy na złoty kolor przez ok. 20 minut.

Etapy przygotowania masy kajmakowej

Do rondelka z grubym dnem wlewamy mleko skondensowane, dodajemy miód i masło.
Gotujemy przez około 8 - 10 minut na bardzo małym ogniu, mieszając drewnianą łyżką. Masa musi zgęstnieć i zmienić kolor na jasny brąz. Po ostudzeniu musi dodatkowo zastygnąć.

Etapy przygotowania polewy czekoladowej

Do rondelka wkładamy pokrojone na kawałki masło i czekoladę połamaną na kosteczki, roztapiamy na małym ogniu, nie przestając mieszać. Miksujemy z likierem kawowym i odstawiamy do ostudzenia.
Na upieczonym spodzie mazurka rozsmarowujemy masę kajmakową. Gdy zastygnie (około 30 - 60 minut) polewamy całość polewą czekoladową i rozkładamy orzechy do dekoracji.

[madohora]

ŚNIADANIE WIELKANOCNE DLA SAMOTNYCH - Nasze Miasto - 06.04.2022

[madohora]

WIELKANOC 2022- Gazeta - 10.04.2022

[madohora]

DROGA KRZYŻOWA Z UKRAIŃCAMI - Gość - 10.04.2022

[madohora]

WIELKANOCNE PACZKI DOTRĄ DO POTRZEBUJĄCYCH - www.katowice24.info - 10.04.2022

[madohora]

WIELKANOCNA LICYTACJA NA RZECZ HOSPICJUM CORDIS - Radio Katowice - 10.04.2022

[madohora]

METROPOLIATLNE ŚNIADANIE DLA SAMOTNYCH - Radio RMF - 10.04.2022

[madohora]

Ekologiczne pisanki – naturalne sposoby barwienia jaj - w kurkumie, w łupinach cebuli, na zielono

[madohora]

Jajko: dlaczego jest doskonałym lekiem?

Lekarze twierdzili, że jajko przyczynia się do rozwoju wieńcówki, grozi zawałem. Teraz awansowało do podstawy piramidy żywieniowej. Polscy uczeni rozłożyli je na czynniki pierwsze i orzekli: jajo jest doskonałym lekiem!

[madohora]

BABKA MARMURKOWA

Mąka pszenna (2 szklanki)
Jajka (5 sztuk w temperaturze pokojowej )
Proszek do pieczenia (2 łyżeczki)
Kakao (2 łyżki)
Masło (250 g)
Cukier (pół szklanki)
Mleko (2-3 łyżki)
Szczypta soli


Na samym początku przygotuj foremkę do pieczenia babki. Wysmaruj odrobiną masła i posyp bułką tartą.
Masło w temperaturze pokojowej zacznij ucierać z cukrem. Gdy już powstanie gładka masa dodawaj cały czas miksując jajka.
W jednej misce przygotuj składniki suche (mąkę wymieszaj z proszkiem do pieczenia oraz solą).
Następnie do masy zacznij dodawać mąkę z mlekiem (raz mleko raz mąkę). Miksuj cały czas, na sam koniec delikatnie całość wymieszaj.
Teraz część ciasta przełóż do przygotowanej foremki.
Do pozostałej masy (około 1/3) wsyp kakao i wymieszaj. Przelej tak przygotowane ciasto do foremki i przykryj jasną część. Weź widelec i zrób zygzaki na cieście.
Wstaw do nagrzanego wcześniej piekarnika na 180 stopni i piecz przez 50-60 minut (do suchego patyczka).

[madohora]

METROPOLITALNE ŚNIADANIE WIELKANOCNE - Fakt - 11.04.2022

[madohora]

WIELKANOC NA ŚLĄSKU - Nasze Miasto - 11.04.2022

[madohora]

PIEKARY ŚLĄSKIE. MISTERIUM MĘKI PAŃSKIEJ - Gość - 11.04.2022

[madohora]

NIEDZIELA PALMOWA W PIEKARACH ŚLĄSKICH

[madohora]

MAZUREK BEZ PIECZENIA

4 wafle
600 g musu brzoskwiniowego
150 g masła roślinnego
150 g kremu nutella
2 łyżki kakao
150 g masła
1/2 szklanki cukru
2 łyżki kakao
3 łyżki wody
4 łyżeczki żelatyny fix
70 ml wody
100 g glukozy
ok 400 g cukru pudru

Masło roślinne utrzeć i dodawać stopniowo krem nutella oraz kakao.
Wafel ułożyć w blaszce/ w foremce i posmarować połową musu brzoskwiniowego. Przykryć waflem i wyłożyć cały krem czekoladowy. Kolejny wafel i mus brzoskwiniowy. Przykryć wafelkiem i polać przestudzoną polewą czekoladową. Wstawić do lodówki.
Polewa czekoladowa:
W rondelku rozpuścić masło z cukrem, z woda i kakao. Podgrzewać, mieszać aż powstanie lśniąca masą.
Masa cukrowa:
Żelatynę rozpuścić w ciepłej wodzie. Dodać glukozę i wymieszać. Dodawać stopniowo cukier puder i wyrabiać jak ciasto. Włożyć do woreczka foliowego , żeby masa nie obsychała. Odcinać po kawałku. Wałkować i wycinać np. kwiatki, listki przy pomocy foremek.
Szczyptę barwnika zalać niewielka ilością wody. Przy pomocy pędzelka malować kwiatki, listki. Obsuszyć.
Udekorować placek.
Żeby zrobić żonkile wystarczy foremka gwiazdka. Ramiona gwiazdki trzeba ponagniatać np. ołówkiem. Środek kwiatka, to ,, czapeczka,, na ołówku.

[madohora]

JAJKA ZAPIEKANE ZE SZPINAKIEM

4 jajka
35 dag pieczarek
20 dag liści szpinaku
4 łyżki śmietany kremówki
1 mała cebula
2 ząbki czosnku
3 łyżki masła
sól, pieprz, słodka papryka
świeża bazylia do dekoracji

Piekarnik rozgrzać do 180°C. Cebulę i pieczarki oczyścić, pokroić w kostkę. Rozpuścić masło na patelni, wrzucić cebulę, zeszklić. Dodać pieczarki, doprawić solą i pieprzem, smażyć, aż pieczarki odrobinę się przyrumienią, przykryć, dusić przez 10 minut.
2. Szpinak opłukać, odsączyć, dodać do pieczarek (duże liście pokroić na mniejsze kawałki). Czosnek obrać, przecisnąć przez praskę, dołożyć do potrawy. Wlać śmietanę. Dusić krótką chwilę, aż szpinak lekko zmięknie. Doprawić solą i pieprzem.

[madohora]

Palenie Judasza, wieszanie Judasza, judaszki – występujący w wielu krajach ludowy zwyczaj związany z chrześcijańskim świętem Wielkanocy.

[madohora]

Obyczaj ten, zanotowany w źródłach po raz pierwszy w XVIII wieku, nawiązuje do historii zmartwychwstania Chrystusa, przypominając o zdradzie Judasza. Swoje korzenie ma w pogańskim obrzędzie topienia Marzanny, który – zwalczany przez duchowieństwo – został gdzieniegdzie schrystianizowany

[madohora]

Dziady śmigustne (lub śmiguśne, zwane także śmiguśniokam lub słomiakami) – zwyczaj ludowy związany ze Świętem Wielkanocy. Występuje na terenie południowej Małopolski, związany jest ze wsią Dobra koło Limanowej, a także z Wiśniową koło Dobczyc. Każdego roku kawalerowie, przywdziewają własnoręcznie tworzone słomiane stroje i organizują świąteczny pochód, Echo pierwotnej formy zwyczaju, obecne jest do dzisiaj. Promocję i pielęgnację tradycji wspiera Gminny Ośrodek Kultury w Dobrej, Towarzystwo Miłośników Regionu Dobrzańskiego i Gminny Ośrodek Kultury i Sportu w Wiśniowej.

[madohora]

W nocy z Niedzieli na Poniedziałek Wielkanocny we wsi pojawiły się owinięte w słomę maszkary (zwane dziadami śmigustnymi) i obchodziły domostwa. Ubrane były w kożuchy, odwrócone włosiem do góry. Nogi bądź całe ciało, pokryte miały słomą. Twarz zakrywała im maska z baraniego kożucha bądź też materiału z doczepioną brodą, której towarzyszyły wąsy z konopi. Na głowy zakładały wysokie czapy ze słomianymi warkoczami, w które wplatano kolorowe wstążki. W rękach trzymały długie drewniane kije oraz kosze do których zbierały jajka. Postacie te nie mówiły, lecz turkały (wydawały z siebie pomruki, pohukiwania), dodatkowo rytmicznie tupiąc. Elementem ich pochodu było polewanie domowników wodą bądź porywanie kobiet z gospodarstwa i wciąganie ich do rzeki.

[madohora]

Z tradycją tą prawdopodobnie związana jest legenda, przekazywana przez mieszkańców z ust do ust. Opowiada o tym, jak przed wiekami do wioski przybyli jeńcy z niewoli tatarskiej. Tatarzy okaleczyli znaczną część, zdzierając z nich ubrania oraz obcinając języki. Miało to na celu uniemożliwienie im zdania relacji z wydarzeń podczas niewoli. Tak sponiewieranych pozostawiono samym sobie. Chroniąc się przed zimnem, przywdziali ubrania ze słomy, którą znaleźli na pobliskich polach. Mieszkańcy przyjęli ich oraz zaopiekowali się nimi, a na pamiątkę tego wydarzenia wieś nazywa się Dobra

[madohora]

Z obyczajem związany jest także inny symboliczny mit, który podaje, że przebierańcy są żydowskimi wysłannikami, którzy nie uwierzyli w zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa i za karę stracili głos. Nie zawsze były to jednak nieme postacie. W okolicach Mielca funkcjonowały dziady śmigustne zwane mówiącymi, które polewając gospodarzy wodą ze swoich sikawek (wielkich drewnianych szpryc) życzyły im dobrego urodzaju

[madohora]

Wygląd dziadów miał szczególne znaczenie symboliczne. Maska odnosiła się do pozaludzkiej przynależności. W zwierzęcej sierści jak i słomie ukrywa się symbolika płodności. Przyodziani w ten sposób ludzie nabierają cech roślinnych jak i zwierzęcych. "Dziady" były powszechnym określeniem na wędrownych żebraków. Wierzono, że posiadają zdolność łączenia świata żywych i umarłych. Dlatego postacie przemieszczające się między domostwami, można utożsamiać ze zmarłymi. Hałas jako znak życia, oznaczał ich przyjmowanie. Obdarowywanie miało zagwarantować urodzajność i płodność roślin w nadchodzącym okresie wegetacji. Używanie słomy związane było z wiarą, iż jest ona miejscem przebywania zmarłych dusz. Dlatego postać owinięta nią od stóp do głowy jednoznacznie kojarzyła się ze światem zmarłych

[madohora]

Jak wyraził się Dante Lattes, nadzieja celebrowana w trakcie Pesach dotyczy rzeczywistości, w której „ci, którzy kiedyś byli nieprzyjaciółmi i tyranami spotkają się już nie na polu bitwy, lecz na drogach pokoju. A Egipt, Asyria, Izrael – prześladowcy i prześladowani, zwycięzcy i zwyciężeni, zdobywcy i niewolnicy – utworzą nową ludzkość błogosławioną przez Boga”

[madohora]

[madohora]

Wielkanoc, Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego, Pascha,
główne i najstarsze święto chrześcijańskie, doroczna uroczystość upamiętniająca zmartwychwstanie Chrystusa;
sam dzień tego święta nazywa się Wielką Niedzielą, ale jest ono kontynuowane w dni następne (oktawa Wielkanocy); okres wielkanocny (tempus paschale) roku liturgicznego trwa do Zesłania Ducha Świętego. Ze względu na to, że zmartwychwstanie nastąpiło zaraz po żydowskim święcie Pesach (Pascha), nazwa Pascha jest też przenoszona na Wielkanoc; ponieważ starożytna rachuba liczyła dobę od zachodu słońca, wieczorna msza w Wielką Sobotę jest także uważana za wielkanocną, a jej swoista liturgia upamiętnia zmartwychwstanie; msza ta była w starożytności całonocna (jest to praktykowane w prawosławiu; na Zachodzie ze względów bezpieczeństwa od X w. odprawiano ją wcześniej w dzień); do mszy nocnej nawiązuje też poprzedzona procesją rezurekcja. Uroczystości kościelne Wielkanocy łączą się z domowymi (śniadanie wielkanocne z życzeniami i dzieleniem się jajkiem; pokarmy są uprzednio święcone w Wielką Sobotę), a także ze zwyczajami ludowymi (malowanie pisanek, dyngus — które można interpretować jako pozostałości wiosennego święta życia). Data obchodzenia Wielkanocy była w starożytności przedmiotem sporu; z początku świętowano ją w dzień Paschy (wg kalendarza żydowskiego, 14. dnia miesiąca nisan), później w Rzymie (już w II w.) Wielkanoc przypadała na niedzielę, gdyż zmartwychwstanie nastąpiło w ten dzień tygodnia. W IV w. ustalono, że Wielkanoc przypada w 1. niedzielę po 1. wiosennej pełni księżyca, w związku z czym jej data jest zmienna (od 21 III do 25 IV) i tak samo daty świąt od niej zależnych (Wniebowstąpienie, Zesłanie Ducha Świętego, Boże Ciało); inne różnice obliczeniowe trwały do VII w.; obecna odmienność daty Wielkanocy w prawosławiu wynika ze stosowania w nim kalendarza juliańskiego.

[madohora]

Pesach [hebr.],
gr. Pascha,
święto w judaizmie;
należało do tzw. świąt pielgrzymich (wraz z Szawuot i Sukot), związanych w czasach Drugiej Świątyni (od VI w. p.n.e.) z pielgrzymką do Świątyni Jerozolimskiej; od VII w. p.n.e. obchodzone na pamiątkę wyjścia Izraelitów pod wodzą Mojżesza z egipskiej niewoli; nazwa Pesach (hebrajskie pesach ‘przejście, ominięcie’) nawiązuje do biblijnej opowieści o zagładzie pierworodnych dzieci egipskich, podczas gdy śmierć ominęła domy żydowskie, których odrzwia były posmarowane krwią baranka; zaczyna się 15 nisan (przełom marca i kwietnia) i trwa w Izraelu 7, a w diasporze 8 dni. Połączono w nim dawny pasterski zwyczaj składania ofiary z pierworodnego baranka lub koźlęcia ze świętem rolniczym, zw. Świętem Przaśników (hebrajski chag ha-macot), czyli niekwaszonego chleba — pierwotnie wiosennym świętem odradzającej się przyrody oraz początku zbiorów jęczmienia i ofiarowania pierwszego chleba (przaśnego placka, macy); od czasu zburzenia Drugiej Świątyni (I w. n.e.) zaprzestano krwawych ofiar. W czasie trwania Pesach (pierwszy i ostatni dzień są pełnymi świętami, w diasporze pierwsze i ostatnie 2 dni, pozostałe — półświętami) wolno spożywać tylko niekwaszony chleb; wszelkie pokarmy zakwaszone są zakazane (hebrajski chamec ‘kwas’) i należy je przed Pesach usunąć z domu; Pesach rozpoczyna się uroczystym wspólnym posiłkiem całej rodziny, przebiegającym wg ściśle określonego porządku (hebrajski seder), w czasie którego jest czytana i śpiewana hagada paschalna (spisana w językach hebrajskich i aramejskim) oraz są odmawiane modlitwy, śpiewane psalmy i hymny; radosny nastrój tej uroczystości wyraża oczekiwanie na nieuchronne nadejście Królestwa Bożego na ziemi.

[madohora]

Triduum Paschalne, łac. Triduum Sacrum,
w liturgii chrześcijańskiej 3 dni (Wielki Piątek, Wielka Sobota i Wielka Niedziela) poświęcone przeżywaniu tajemnic męki, śmierci i zmartwychwstania Jezusa.

[madohora]

Palmowa Niedziela, dawniej Niedziela Kwietna,
w chrześcijaństwie ostatnia niedziela przed Wielkanocą rozpoczynająca Wielki Tydzień;
procesja z palmami upamiętnia uroczysty wjazd Jezusa Chrystusa do Jerozolimy; w IV w. przyjął się w Jerozolimie zwyczaj wjazdu patriarchy w orszaku procesyjnym z Góry Oliwnej do kościoła Getsemani; V–VI w. procesja z palmami stała się powszechną praktyką na Zachodzie, lecz dopiero w XI w. wprowadzono do liturgii poświęcanie palm; w Polsce palmy zastąpiono gałązkami wierzbowymi z baziami; po ich poświęceniu były zatykane za krzyże i obrazy, by strzegły domostw od nieszczęść i zapewniały błogosławieństwo; popiołem ze spalonych gałązek kapłan w następnym roku posypywał głowy wiernych w Popielec.

[madohora]

W staropolskiej kuchni miejsce dzisiejszych bab i mazurków zajmowały kołacze, placki, żmudzkie pierogi, jajeczniki czy obertuchy. Pieczone na Wielkanoc ciasta przedstawiały różnego rodzaju krajobrazy, postacie, sceny rodzajowe, a nawet zabawne historyjki. Chociaż współcześnie nie wypieka się już takich ciast, to można nawiązać do tej tradycji dekorując świąteczne mazurki.

[madohora]

Święconka (w niektórych regionach Polski – święcone; niem. österliche Fleischweihe; Fleischweihe zu Ostern; Speisensegnung; łac. benedictio agni et carnium in die Sanctae Paschae) – nazwa pokarmów (głównie mięsa, jaj, chrzanu, chleba itd.) święconych w Wielką Sobotę w Kościołach katolickich Polski oraz w innych europejskich krajach.

[madohora]

Święconka (w niektórych regionach Polski – święcone; niem. österliche Fleischweihe; Fleischweihe zu Ostern; Speisensegnung]; łac. benedictio agni et carnium in die Sanctae Paschae) – nazwa pokarmów (głównie mięsa, jaj, chrzanu, chleba itd.) święconych w Wielką Sobotę w Kościołach katolickich Polski oraz w innych europejskich krajach.

[madohora]

Oprócz Polski tradycja praktykowana jest także w innych krajach: graniczących ze Słowenią austriackich regionach Styrii, Karyntii, południowego Tyrolu oraz Bawarii[6]. Święcone oznacza również uroczyste śniadanie wielkanocne. Zwyczaj ten ma wczesnośredniowieczną tradycję, korzeniami sięgającą prawdopodobnie czasów pogańskich. Błogosławieństwo żywności zgodnie z tradycją sięga VII wieku, z chlebem i jajkami odnotowane od XII wieku. Obrzęd ten znany był w rycie mediolańskim, rzymskim i starohiszpańskim. O przyjęciu w Polsce tego obrzędu potwierdziły źródła z przełomu XIII i XIV wieku. Euchologię Święconki ujednoliciła reforma potrydencka w Rituale Romanum z 1614, w Polsce od roku 1631 według rytuału piotrkowskiego. Obrzęd ten był atakowany przez reformację

[madohora]

Obecnie w wielu miejscowościach święcenie potraw odbywa się nie wewnątrz, a przed kościołem, gdzie na wystawionych stołach na czas obrzędu wierni pozostawiają koszyki. Błogosławieństwo potraw w tradycyjnej formie przetrwało do dnia dzisiejszego w południowej Austrii, na terytorium Słowenii w regionach zamieszkałych przez Koczewarów oraz południowych Niemczech

[madohora]

Jajko – produkt spożywczy będący podstawą wielu potraw, który jest bogatym źródłem substancji odżywczych. W Polsce najczęściej spożywa się jaja kurze, a także kacze, gęsie, przepiórcze i indycze. Jaja drobiowe towarzyszą człowiekowi od początku jego istnienia. Jaja rybie (ikra) w postaci kawioru uważane są za wyrafinowany przysmak.

[madohora]

Przeciętne jajo kurze waży ok. 50 g, w tym skorupka i błony 5 g. Gęstość względna zależy od jego wieku i waha się w przedziale 1000–1096 g/dm³. Białko rozpuszcza się w wodzie, natomiast żółtko w rozcieńczonych solach. Temperatura zamarzania jaja waha się w granicach od −0,7 do +0,8 °C. Przybliżona temperatura zamarzania żółtka wynosi −0,6 °C, a białka −0,45 °C. W podwyższonych temperaturach jajko ścina się; żółtko w temperaturze 65–70 °C, a białko w 60–70 °C

[madohora]

Według danych USDA National Nutrient Database, jajo kurze składa się średnio w 74,8% z wody, 12,6% z białka, 10,0% z tłuszczu (z czego 3,8% to tłuszcze jednonienasycone, 3,1% tłuszcze nasycone, 1,4% wielonienasycone, a ok. 0,42% to cholesterol), w 1,1% z węglowodanów (prawie wyłącznie cukrów prostych). 100 gramów jajek ma 147 kcal.
Jaja zawierają też dużo witamin A, D oraz niektórych witamin z grupy B.

[madohora]

Wierni Kościołów wyrastających z nurtu Reformacji spotykają się na uroczystych nabożeństwach, aby cieszyć się z pamiątki zmartwychwstania Jezusa, aby wspólnie wielbić Boga, czytać i rozważać jego słowo zapisane w Piśmie Świętym. Dzień ten jest dniem radości i śpiewu, w zależności od Kościoła różnie celebrowany, jednak wszędzie mający radosny i podniosły charakter.

[madohora]

WIELKANOC DLA SAMOTNYCH - www.wp.pl - 25.03.2021

[madohora]

DRUGA WIELKANOC Z KORONAWIRUSEM - www.wp.pl - 01.04.2021

[madohora]

TAK ŚLĄSKIE MIASTA WYSTROIŁY SIĘ NA WIELKANOC - Nasze Miasto - 05.04.2021

[madohora]

WYSTAWCY Z WĘGIER I TURCJI ZAWITAJĄ NA KATOWICKI RYNEK - Dziennik Zachodni - 01.04.2022

[madohora]

MAZUREK BEZ PIECZENIA

200 g herbatników pełnoziarnistych
100 g roztopionego masła
150 g gorzkiej czekolady
200 ml śmietany 30%
2 łyżki kakao
Wiórki czekoladowe, migdały do dekoracji

Ciasteczka wrzuć do pojemnika blendera z dodatkiem kakao i blenduj na gładką masę.
Do ciasteczkowego proszku dodaj roztopione masło i zagnieć masę na spód.
Niedużą foremkę posmaruj masłem, rozprowadź na niej równomiernie masę, a następnie przynajmniej na 20–30 minut wstaw do lodówki.
Teraz czas na czekoladową masę.
Do rondelka wrzuć czekoladę, dodaj śmietanę i 1 łyżkę masła, całość doprowadź do wrzenia i mieszaj do połączenia się składników.
Przestudzony krem wylej na spód i wstaw ciasto z powrotem do lodówki na 1–2 godziny.
Finał prac nad mazurkiem to zdobienie - tu możecie puścić wodze fantazji i stworzyć na jego wierzchu artystyczne dzieło.

[madohora]

ŚNIADANIE WIELKANOCNE DLA SAMOTNYCH - Dziennik Zachodni - 06.04.2022

[madohora]

W ielkan oc czyli uro czy sto ść z m a r
t w y c h w s t a n i a C h r y s t u s a , je s t
to największe św ięto w kościele, gdyż
Zm artwychwstanie C h ry stu sa je s t do
wodem Jego b óstw a, a zarazem za d at
kiem zm artw ychw stania w szystkich
ludzi po końcu św iata. P oniew aż nie
było jed n o stajności w obchodzeniu te
go święta w św iecie chrześcijańskim ,
przeto sobór nicejsk i z r. 325. n ak a
zał Wielkanoc obchodzić zaw sze w pierw
szą niedzielę po 14. N izan t. j. popełni księżyca, przypadającej po w io-
sennem porów naniu dnia z nocą. W s k u
tek tego W ielkonoc nie może p rzy p aść
wcześniej niż dnia 21. m arca, ani p ó
źniej niż dnia 25. kw ietnia. W dzień
W ielkanocny chrześcijanie w niek tó ry ch
k rajach zw ykli sobie udzielać p o d a
runków , w P olsce zastąpiono je go-
ścinnem przyjęciem na św ięcone. B a
ranek w ielkanocny z chorągiew ką je s t
w yobrażeniem C hry stu sa Z m artw y ch
w stałego, ja jk a w ielkanocne są pozo
stałością obyczajow ą odw ieczną.

[madohora]

Poprzedzający ją tydzień, stanowiący okres wspominania najważniejszych dla wiary chrześcijańskiej wydarzeń, nazywany jest Wielkim Tygodniem. Ostatnie trzy doby tego tygodnia: Wielki Czwartek (wieczór), Wielki Piątek, Wielka Sobota i Niedziela Zmartwychwstania znane są jako Triduum Paschalne (Triduum Paschale). W chrześcijaństwie wprawdzie każda niedziela jest pamiątką zmartwychwstania Chrystusa, ale Niedziela Zmartwychwstania jest z nich najbardziej uroczysta. Podczas soboru nicejskiego w 325 roku ustalono, że będzie się ją obchodzić w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni Księżyca. Ta skomplikowana zasada jest w istocie przełożeniem na solarny w swej naturze kalendarz juliański konkretnej daty 14 nisan z religijnego kalendarza hebrajskiego, który jest kalendarzem lunarno-solarnym. Data 14 nisan wyznacza w kalendarzu hebrajskim początek święta Paschy, wokół którego działy się wydarzenia zbawcze. Wielkanoc jest więc świętem ruchomym: może wypaść najwcześniej 22 marca, zaś najpóźniej 25 kwietnia. Z datą Wielkanocy powiązany jest termin większości ruchomych świąt ogólnochrześcijańskich i katolickich, m.in.: Środa Popielcowa, wielki post, Triduum Paschalne, Wniebowstąpienie Pańskie, Zesłanie Ducha Świętego, Boże Ciało i inne. Po wprowadzeniu kalendarza gregoriańskiego znów pojawiły się odmienności: w prawosławiu Wielkanoc obchodzi się bowiem zgodnie z kalendarzem juliańskim. Ostatnio niektóre środowiska chrześcijańskie postulują ustanowienie Wielkanocy, jako święta niezależnego od faz księżyca. Między innymi proponuje się obchodzenie Wielkanocy zawsze w drugą niedzielę kwietnia, czyli pomiędzy 8. a 14. Inna opcja to propozycja utrzymywania siedmiu niedziel pomiędzy Świętem Trzech Króli a Środą Popielcową. Daje ona również termin pomiędzy 8 a 14 kwietnia z wyjątkiem roku przestępnego, w którym Wielkanoc przypadłaby na 7 kwietnia. własny sposób ustalania daty Wielkanocy stosowano we wczesnym średniowieczu w Kościele iroszkockim i Kościele starobrytyjskim. Wielka Niedziela jest pierwszym dniem wielkanocnego okresu świątecznego zwanego oktawą wielkanocną. Okres wielkanocny rozpoczyna się wigilią wielkanocną. Czas wielkanocnej radości trwa w liturgii 50 dni i kończy się niedzielą Zesłania Ducha Świętego. W 40. dniu (czwartek) obchodzona jest uroczystość Wniebowstąpienia Pana Jezusa.

[madohora]

W kościołach zachodnich Wielkanoc przypada w pierwszą niedzielę po pierwszej kościelnej pełni Księżyca (tzw. Paschalna pełnia Księżyca) przypadającej po 21 marca, oznacza to, że Wielkanoc wypada pomiędzy 22 marca a 25 kwietnia (włącznie). Daty kościelnej pełni Księżyca zostały wyznaczone i stabelaryzowane w czasie Soboru Nicejskiego w 325 roku n.e. Kościelna pełnia Księżyca różni od astronomicznej.

[madohora]

[madohora]

Według kalendarza gregoriańskiego w bieżącym roku Wielkanoc wypada 8 kwietnia 2012.
Według kalendarza juliańskiego w bieżącym roku Wielkanoc wypada 2 kwietnia 2012 (data juliańska; dla uzyskania daty gregoriańskiej należy dodać 13 dni).
Powyższe daty otrzymano metodą Meeusa/Jonesa/Butchera.

[madohora]

Z obchodami świąt wielkanocnych związanych jest wiele zwyczajów ludowych (z których część wywodzi się ze starosłowiańskiego święta Jarego): śniadanie wielkanocne, pisanki, święcone, śmigus-dyngus, dziady śmigustne, Rękawka, Emaus, walatka, z kurkiem po dyngusie, Siuda Baba, wieszanie Judasza, pogrzeb żuru i śledzia, pucheroki, palma wielkanocna, Jezusek Palmowy.

[madohora]

[madohora]

Ostern (lateinisch pascha, von hebräisch pessach) ist im Christentum die jährliche Gedächtnisfeier der Auferstehung Jesu Christi, der nach dem Neuen Testament als Sohn Gottes den Tod überwunden hat. Da die Heilsereignisse nach Auskunft der Bibel in eine Pessachwoche fielen, bestimmt der Termin dieses beweglichen jüdischen Hauptfestes auch das Osterdatum: Ostern fällt immer auf den Sonntag nach dem ersten Frühjahrsvollmond, im Gregorianischen Kalender also frühestens auf den 22. März und spätestens auf den 25. April. In der Alten Kirche wurde Ostern als Einheit von Leidensgedächtnis und Auferstehungsfeier in der Osternacht begangen („Vollpascha“. Ab dem 4. Jahrhundert wurde das höchste Fest im Kirchenjahr als Drei-Tage-Feier (Triduum paschale) historisierend entfaltet. Die Gottesdienste erstrecken sich seitdem in den meisten Liturgien von der Feier des Letzten Abendmahls am Gründonnerstagabend – dem Vorabend des Karfreitags – über den Karsamstag, den Tag der Grabesruhe des Herrn, bis zum Anbruch der neuen Woche am Ostersonntag. Mit diesem beginnt die österliche Freudenzeit („Osterzeit“, die fünfzig Tage bis einschließlich Pfingsten dauert. Im Mittelalter entwickelte sich aus dem ursprünglichen Triduum ein separates Ostertriduum, das die ersten drei Tage der Osteroktav von der restlichen Feierwoche abhob. Später wurde dieser arbeitsfreie Zeitraum verkürzt, bis nur noch der Ostermontag als gesetzlicher Feiertag erhalten blieb. Der im Deutschen gebräuchliche Name Ostern ist altgermanischen Ursprungs und hängt wohl mit der Himmelsrichtung „Osten“ zusammen: Der Ort der aufgehenden Sonne gilt im Christentum als Symbol des auferstandenen und wiederkehrenden Jesus Christus. Viele Osterbräuche sind außerchristlicher („heidnischer“ Herkunft.

[madohora]

Viele Sprachen bezeichnen das Osterfest mit einer Wortableitung vom aramäischen pas-cha, angelehnt an das hebräische Wort Pessach, unter anderem:
Albanisch: pashkët
Dänisch: påske
Esperanto: Pasko
Finnisch: pääsiäinen
Französisch: Pâques
Griechisch: πάσχα
Isländisch: páskar
Italienisch: Pasqua
Niederländisch: pasen
Norwegisch: påske
Portugiesisch: Páscoa
Rumänisch: paşti
Russisch: Пасха
Schwedisch: påsk
Spanisch: Pascua
Türkisch: Paskalya.
Diese Sprachtradition weist auf die wesentliche Beziehung von Tod und Auferstehung Jesu zum Auszug der Israeliten aus der Sklaverei hin und betont die bleibende Verwurzelung des Christentums im Judentum.
Die meisten slawischen Sprachen nennen das Osterfest „Große Nacht (Große Nächte)“, auf Polnisch Wielkanoc, Tschechisch Velikonoce und Slowenisch Velikanoč. Die Balten nennen es den „Großen Tag“ (Große Tage): auf Lettisch Lieldienas, Litauisch Velykos, Bulgarisch Великден, Ukrainisch Великдень. Das ungarische húsvét bedeutet wörtlich „Fleisch zu sich nehmen“, das kroatische, bosnische und serbische uskrs / vaskrs bedeutet „Auferstehung“.

[madohora]

Das deutsche Wort Ostern und das englische Easter haben die gleiche sprachliche Wurzel, deren Etymologie verschieden erklärt wird. Das Herkunftswörterbuch von Duden leitet das Wort vom altgermanischen Austrō > Ausro für „Morgenröte“ ab, das eventuell ein germanisches Frühlingsfest bezeichnete und sich im Altenglischen zu Ēostre, Ēastre, im Althochdeutschen zu ōst(a)ra, Plural ōstarun fortbildete. Der Wortstamm ist mit altgriechisch ēōs (Göttin der Morgenröte) und lateinisch aurora „Morgenröte“ verwandt, die ihrerseits weitere Sprachen beeinflusst haben. Die zugrunde liegende indogermanische Wurzel ist das Substantiv *h₂au̯s-os „Morgenröte“, abgeleitet von der indogermanischen Verbalwurzel *h₂u̯es- „morgens) hell werden“. Ēostra ist erstmals 738 bei Beda Venerabilis (de temporum ratione 15) belegt. Auf ihn geht die Vermutung zurück, das Wort habe eine angelsächsische Lichtgöttin bezeichnet, nach der der Monat April auf angelsächsisch Ēosturmanoth benannt war. Das Deutsche Wörterbuch der Brüder Grimm zitiert ihn mit dem Vorbehalt, er könne diese Göttin – als deren späteren Namen sie Ostara vermuten – erfunden haben.[3] Wahrscheinlicher ist, dass Beda Volkstraditionen aufgriff, die im Rahmen frühjährlicher Vegetationsriten, sowie mit den Matronen- und Disenkulten beziehungsweise der altsächsischen Idisi in Verbindung standen, und darüber hinaus im damaligen paganen germanischen Raum üblich waren und teilweise heute noch tradiert werden. Die Einführung beziehungsweise Kultivierung des Begriffs Ostern in Deutschland hängt eng mit der Strukturierung der fränkisch-deutschen Kirchenprovinzen zusammen. Diese waren unterschiedlich sprachlich und klerikal geprägt. Im Erzbistum Köln, der kölnischen Kirchenprovinz, die fränkisch geprägt war, herrschte der Begriff pāsche vor und wurde vor allem in den heute erhaltenen Dokumenten so auch geschrieben. Bonifatius hatte als Bischofssitz Mainz, und aus der angelsächsischen Tradition wurde dort in den Dokumenten ôstarun in angelsächsischer Anlehnung als typisches Missionswort verwendet. Wegen der Entdeckung des leeren Grabes Jesu „früh am Morgen, als eben die Sonne aufging“ (Mk 16,2 EU) ist die Morgenröte im Christentum Symbol der Auferstehung. Die Canones Hippolyti (um 350) gaben daher für die Osternacht die Weisung: Nemo igitur illa nocte dormiat usque ad auroram („Niemand soll in dieser Nacht schlafen, sondern wach bleiben bis zur Morgenröte“. Dies knüpfte auch an die biblische Exodustradition der Israeliten in der Nacht des „Vorübergehens“ (hebräisch Pessach, englisch passover): „Eine Nacht des Wachens war es für den Herrn, als er sie aus Ägypten herausführte. Als eine Nacht des Wachens zur Ehre des Herrn gilt sie den Israeliten in allen Generationen.“ (Ex 12,42 EU). Honorius Augustodunensis (12. Jh.) leitete Ostern von Osten (vgl. englisch easter und east) ab, der Himmelsrichtung des Sonnenaufgangs. Viele neue Christen ließen sich damals „bei Sonnenaufgang“ am Ostermorgen – althochdeutsch zu den ostarun – taufen. Der Namenforscher Jürgen Udolph erklärt mit Bezugnahme auf Ostern als Tauftermin das Wort aus der nordgermanischen Wortfamilie ausa („gießen“ und austr („begießen“. So wurde ein vorchristlicher Wasserritus als vatni ausa („mit Wasser begießen“ bezeichnet; dann hätte die österliche Taufe die Begriffsbildung veranlasst. Eine andere Deutung geht von der lateinischen Bezeichnung hebdomada in albis („Weiße Woche“ für die Osteroktav aus. Da alba im französischen die Bedeutung „weiß“ verliert und die spezielle Bedeutung „Morgenlicht“ bzw. „Morgenröte“ annimmt, kann dies durch das entsprechende germanische Wort wiedergegeben worden sein.

[madohora]

Die vielfältige neutestamentliche Osterüberlieferung wird im Kern auf die Jerusalemer Urgemeinde zurückgeführt. Aus ihr stammt der emphatische Jubelruf, der bis heute viele Ostergottesdienste weltweit eröffnet (Lk 24,34 EU):
„Der Herr ist wahrhaftig auferstanden … (und dem Simon erschienen)!“
Nach Auskunft aller Evangelien ist Jesu Auferweckung exklusive Tat Gottes und wurde von keinem Menschen beobachtet. Erst ihre Folgen werden für seine ersten Nachfolger als wahrnehmbar beschrieben: Frauen aus seiner Heimat, die sein Sterben und seine Grablegung mitangesehen hatten, entdecken, dass sein Grab leer ist. Dabei teilen Engel ihnen die Botschaft von der Auferweckung mit und senden sie zu Petrus und den übrigen verbliebenen Jüngern.
Laut der ältesten überlieferten Version im Markusevangelium (Mk 16,1–11 EU) kündigt der Engel ein Wiedersehen mit Jesus in Galiläa an. Die Frauen erzählen jedoch niemandem von dieser Begegnung, da sie sich fürchten. Damit endet das Evangelium wohl ursprünglich; die weiteren Abschnitte (Mk 16,14ff. EU) kamen als Zusammenfassung anderer Überlieferungen erst später hinzu.
Auch in Matthäus 28,1–10 EU schickt der Engel die Jünger nach Galiläa. Lukas und Johannes siedeln die übrigen Ereignisse in Jerusalem und Umgebung an, wo Jesu eigenes Reden und Handeln seine verzweifelten Jünger zum Glauben an sein neues, unzerstörbares Leben führt (Lk 24,31 ff. EU; Joh 20,16–18 EU). Jesu Begegnung mit den versammelten Erstberufenen am Abend des Ostertages ist der Durchbruch: Jesus bringt seine Jünger zum Glauben an ihn, stellt die zerbrochene Gemeinschaft mit ihm wieder her (Joh 20,19–23 EU) und beauftragt sie zur weltweiten Mission (Mk 16,14 ff. EU; Mt 28,16–20 EU; Lk 24,36–50 EU).
Die Jerusalemer Urchristen hielten die Namen der ersten Osterzeugen als besonders bedeutsam für ihren Glauben fest (1 Kor 15,3–8 EU). Paulus von Tarsus, der sich als letzter in diese Reihe stellte, erzählt, dass er dem Auferstandenen als Christenverfolger persönlich begegnet sei, der ihn zum Völkerapostel beauftragt habe. Er, Paulus, habe die Jerusalemer Urchristen erst Jahre danach kennengelernt (Gal 1,15–20 EU).

[madohora]

Nach dem wohl frühesten christlichen Glaubensbekenntnis wurde Jesus am „dritten Tag gemäß der Schrift“ von den Toten erweckt (1 Kor 15,3–4 EU). Die Angabe bezieht sich auf die Entdeckung des leeren Grabes am „ersten Tag der Woche“ (Mk 16,2 EU; Mt 28,1 EU; Lk 24,1 EU; Joh 20,1 EU) und auf die Jesuserscheinung vor einigen seiner Jünger am Abend desselben Tages (Lk 24,21 EU). Dieser Auferstehungstag folgte nach den Evangelien auf den Schabbat nach Jesu Kreuzigung, die nachmittags an einem Rüsttag zum Schabbat stattfand. Die christliche Chronologie zählt somit den Ostertag als „dritten Tag“ beginnend mit dem Kreuzigungstag als erstem Tag.
Zudem bringt diese geprägte Formel Jesu Auferstehung mit vorgegebener Tradition in Verbindung. So ist der „dritte Tag“ im Tanach häufig der Zeitpunkt besonderer Ereigniszuspitzung (Gen 22,4 EU), Tag einer Rettung aus Todesnot (Jona 2,1 EU) und ultimativen Wende zum Heil durch Gottes Eingreifen in die Geschichte (Jos 3,2 EU): Mit Bezug auf die Auferstehung besonders deutlich in Hos 6,2 EU. Dies reflektieren auch Jesu Leidens- und Auferstehungsankündigungen, die in den synoptischen Evangelien seine Passionsgeschichte einleiten und gliedern. Das Markusevangelium bevorzugt dabei den Ausdruck „nach drei Tagen“ (μετὰ τρεῖς ἡμέρας: Mk 8,31; 9,31; 10,34), der jedoch eine Binnenfrist, keine Ablauffrist angibt, wie die Aussage „innerhalb von drei Tagen“ (Mk 14,58; 15,29) bestätigt. Im Matthäusevangelium dominiert die Ordinalzahl mit bestimmtem Artikel (Mt 16,21; 17,23; 20,19). Diese findet sich auch im Lukasevangelium (Lk 9,22; 18,33; 24,7; nicht in Lk 9,43bff).

Während diese Ankündigungen häufig als nachträgliche Redaktion von Urchristen gelten, enthalten auch einige mögliche echte Leidens- und Todesankündigungen Jesu eine Dreitagesangabe: so das Rätselwort vom „Zeichen des Jona“ (Mt 12,40 EU), dessen Angabe „nach drei Tagen und drei Nächten“ dem Osterdatum jedoch widerspricht, und das Wort vom Tempelabriss und -neubau „in drei Tagen“, das die Urchristen auf Jesu Tod und Auferstehung bezogen (Joh 2,19ff EU)

[madohora]

Jesu Kreuzigung fand nach den Synoptikern am Hauptfesttag des Pessach, dem 15. Nisan, statt. Nach dem Johannesevangelium dagegen starb er am 14. Nisan zur selben Zeit, als die Pessachlämmer im Jerusalemer Tempel geschlachtet wurden.
Jesu Tod wird somit im Urchristentum in die Leidensgeschichte, andererseits die Befreiungshoffnung Israels eingezeichnet. Seine Auferstehung ist die ultimative Bekräftigung dieser Hoffnung und ihre Ausweitung auf alle Völker.
Die christliche Eucharistie ist aus dem jüdischen Sederabend entstanden und hat inhaltliche Elemente daraus übernommen. Dazu gehört das Symbol des Osterlammes, das an die bis 70 n. Chr. am Tempel geschlachteten Pessachopfer erinnert.

[madohora]

Ostern gehört zu den beweglichen Festen, deren Kalenderdatum jedes Jahr variiert. Der Ostersonntag hängt vom Frühlingsvollmond ab, wobei der Frühlingsanfang festgelegt ist auf den 21. März und anders berechnet wird als im jüdischen Kalender.
Nachdem auf dem Ersten Konzil von Nicäa im Jahre 325 eine erste allgemeinverbindliche Regelung beschlossen worden war, kam es durch die Einführung des Gregorianischen Kalenders erneut zu einem unterschiedlichen Osterdatum. Die Ostkirchen (mit Ausnahme der Finnisch-Orthodoxen Kirche und der Ostsyrischen Kirche) nahmen den Gregorianischen Kalender zur Berechnung der beweglichen Feste nicht an, so dass der Ostertermin der westlichen Christenheit von dem der orthodoxen und altorientalischen Kirchen um bis zu fünf Wochen voneinander abweichen kann.
Alle übrigen beweglichen christlichen Feste werden vom Ostersonntag aus berechnet.

[madohora]

Der österliche Festkreis beginnt in den westlichen Kirchen seit dem Jahr 1091 mit dem Aschermittwoch, dem eine 40-tägige Fastenzeit folgt. Diese erinnert an die 40 Jahre der Israeliten in der Wüste sowie an die 40 Tage, die Jesus in der Wüste fastete und betete. Die Fastenzeit, auch österliche Bußzeit genannt, endet mit dem 40. Tag am Karsamstag. Das östliche Christentum rechnet die Sonntage zur Fastenzeit mit hinzu, zählt aber andererseits die Woche vor dem Ostersonntag nicht mit zu den 40 Fastentagen, sondern als eigene Zeitperiode.
Diese letzte Woche vor Ostersonntag, die Karwoche, beginnt mit dem Palmsonntag, an dem die Christen den Einzug Jesu in Jerusalem feiern. In der Karwoche ist es in einigen Gemeinden üblich einen Frühjahrsputz durchzuführen, damit die Kirche zum höchsten Fest der Christen in einem neuen Glanz erstrahlt. [8] Am Gründonnerstag feiert das Christentum das letzte Abendmahl Jesu mit seinen Jüngern.
Am folgenden Karfreitag wird des Todes Jesu am Kreuz gedacht, am Karsamstag ist Grabesruhe, und am dritten Tag, dem Ostersonntag, wird schließlich die Auferweckung Jesu von den Toten gefeiert.

[madohora]

Ostern war in den ersten christlichen Jahrhunderten der einzige ordentliche Tauftermin. Seit karolingischer Zeit erfüllten die Osterspiele für die zumeist ungebildeten Gläubigen eine bedeutende katechetische Rolle, da die liturgische Auferstehungsfeier in der Westkirche zur Klerikerliturgie verkümmerte, die bereits am Karsamstagmorgen vorgefeiert wurde.
Die Ostkirchen haben demgegenüber bis heute an der Feier als Nachtwache vom Abend bis zum Morgen festgehalten, während in den meisten Kirchen des Abendlandes bis zur Wiederherstellung der Osternachtliturgie die „Messe am Tag“ (Hochamt) den Höhepunkt des Osterfestes bildete.
Da die österliche Freudenzeit nach dem Zeugnis des Neuen Testaments am frühen Morgen des ersten Tages der Woche mit der Entdeckung des leeren Grabes Jesu begann, endet die Osternachtliturgie zum Sonnenaufgang mit der Feier der Eucharistie.[9] Die Morgenröte, das Erscheinen des Lichts nach finsterer Nacht, ist in vielen Kirchenliedern, literarischen Werken und künstlerischen Darstellungen wiederkehrendes Symbol für die Auferstehung Christi und die kommende Auferstehung aller Menschen.
So heißt es in dem Ambrosius von Mailand zugeschriebenen und aus dem 4. oder 5. Jahrhundert stammenden Hymnus Aurora lucis rutilat, der zu den Laudes des Ostersonntags gesungen wird:
„Der Morgen rötet sich und glüht, der ganze Himmel tönt von Lob, in Jubel jauchzt die Erde auf, und klagend stöhnt die Unterwelt.
Der starke, königliche Held zerbrach des Todes schweren Bann. Sein Fuß zertrat der Hölle Macht: Aus harter Fron sind wir befreit.
Er, den der Stein verschlossen hielt, und den man noch im Grab bewacht, er steigt als Sieger aus dem Grab, fährt auf in strahlendem Triumph.
Schon werden alle Klagen stumm, in Freude wandelt sich der Schmerz, denn auferstanden ist der Herr; ein lichter Engel tut es kund.
Dem Herrn sei Preis und Herrlichkeit, der aus dem Grabe auferstand, dem Vater und dem Geist zugleich, durch alle Zeit und Ewigkeit. Amen.“

[madohora]

Viele vor- und außerchristliche Religionen verehren die Sonne als Licht- und Lebensspenderin wie einen Gott und feiern deshalb Frühlingsfeste wie das iranische Nouruz. Deren Termin ist oft an das Äquinoktium am 20. oder 21. März angelehnt.
Auch einige heutige Osterbräuche werden auf germanische und keltische Sonnenkulte zurückgeführt: etwa die Osterfeuer und das Osterrad.
Neuheiden feiern Ostern als Ostara-Fest nach einer angeblich altgermanischen Göttin Ostara, als deren Symbole sie Osterei und Osterhase angeben. Diese Fruchtbarkeitssymbole sind als Osterbräuche im deutschen Sprachraum jedoch erst seit dem 17. Jahrhundert belegt. Ein Hase als Ostersymbol ist in christlichen Quellen aus Südosteuropa seit der Spätantike belegt; seine Herkunft aus einem germanischen Frühlingskult ist unbelegt.

[madohora]

In deutschsprachigen Ländern und den Niederlanden suchen die Kinder bunt bemalte versteckte Eier und Süßigkeiten, die von einem „Osterhasen“ versteckt wurden. Es gibt auch den Brauch, Zweige in Vasen oder auf Bäumen im Garten mit bunt bemalten Ostereiern zu schmücken. Als Ostergebäck gibt es einen Kuchen in Hasen- oder Lammform. Bräuche zum Osterei sind das Ostereiertitschen, Ostereierschieben und Eierschibbeln.
In katholischen Gemeinden werden die Kirchenglocken zwischen Karfreitag und der Osternacht nicht geläutet. In einigen Gemeinden, vorwiegend im süddeutschen Raum, aber auch in Luxemburg, ziehen stattdessen Kinder und Jugendliche mit speziellen Ratschen oder Klappern durch das Dorf, um zu den Gottesdiensten und zum Angelusgebet zu rufen.
In Frankreich, Österreich aber auch in überwiegend katholischen Regionen Deutschlands erzählt man den Kindern, dass die Glocken am Karfreitag nach Rom fliegen und am Ostersonntag zurückkommen, um zu erklären, wieso sie nicht läuten. Die Glocken würden auf dem Rückweg aus Rom Süßigkeiten für die Kinder verstecken. Die Suche nach den versteckten Süßigkeiten findet in Frankreich, im Gegensatz zu den deutschsprachigen Ländern, erst am Ostermontag statt.
In einigen Gegenden ist auch die Speisensegnung am Gründonnerstag oder am Karsamstag gebräuchlich, wobei traditionelle Osterspeisen (Osterschinken, Würste, Zunge, Meerrettich, Eier) gesegnet werden. Bei den Kindern ist das „Eierpecken“ sehr beliebt: Jeder Teilnehmer erhält ein Ei und stößt es mit jenem von einem anderen Teilnehmer zusammen. Derjenige, dessen Ei bis zum Schluss ganz bleibt, hat gewonnen.

In Polen werden am Karsamstag Speisen für das Frühstück am Ostersonntag gesegnet (siehe Święconka). Am Ostermontag besprengt man sich gegenseitig mit Wasser (siehe Śmigus-dyngus).

In Griechenland, Russland, Serbien und Schweden werden hartgekochte Eier rot bemalt als Symbol für das neue Leben, das durch das Opfer Christi erworben wurde. In Russland ist es außerdem üblich, neben Ostereiern traditionelle Osterspeisen (Kulitsch, Pascha) am Karsamstag weihen zu lassen.

In Griechenland wird nach der Auferstehungsliturgie die Majiritsa, eine Suppe aus den Innereien des Lamms gegessen, das dann im Laufe des Ostersonntags am Spieß gegrillt wird. Während der Ostertage begrüßt man sich – wie auch in allen anderen orthodoxen Ländern – mit dem Ostergruß: Χριστός ἀνέστη! („Christus ist auferstanden!“ Der so Gegrüßte antwortet: Ἀληθῶς ἀνέστη! („Er ist wahrhaftig auferstanden!“.

In Tschechien, der Slowakei, Ungarn und Rumänien wird am Ostermontag ein Brauch ausgeübt, bei dem die Männer Frauen mit Wasser, in Ungarn mit Parfüm, besprengen und mit einer Art handgemachten Rute – pomlázka (Tschechien) – korbáč (Slowakei) – die mit bunten Bändern geschmückt ist, „symbolisch“ (d. h. ohne weh zu tun) schlagen. Der Überlieferung nach soll dies die Gesundheit und Schönheit der betroffenen Frauen im kommenden Jahr erhalten. Frauen, die dabei übersehen werden, können sich unter Umständen beleidigt fühlen. Im Gegenzug schenkt die Frau dem Mann ein bunt bemaltes Ei oder auch einen geringen Geldbetrag. In manchen Gegenden kann sich die Frau dann am Nachmittag oder am darauf folgenden Tag revanchieren, indem sie Männer mit einem Eimer kalten Wassers übergießt.

Die Ukraine, Tschechien, die Slowakei und Polen sowie die sorbischsprachigen Gebiete in Deutschland (Brandenburg, Sachsen) sind wohl die Länder mit der kunstvollsten Eierbemal-Tradition. Auf den Pisanki (pl.) bzw. Писанки (ukr.) und velikonoční kraslice (cz.) (Bemalungen auf den Eiern) werden mit flüssigem Wachs Ornamente aufgetragen, die Eier in einer Farbstofflösung gekocht und in einem mit Gras oder ähnlichem Material ausgelegten Korb verschenkt.

In Italien gibt es die „Torta di Pasquetta“: eine Art Gugelhupf mit gekochten Eiern, Spinat und der sogenannten „Ostertaube“. Am Karfreitag findet in vielen Orten eine Prozession statt, bei der das Kreuz schweigend durch die Straßen getragen wird. Die Auferstehung wird traditionell am zweiten Feiertag mit der Familie und Freunden mit Picknick gefeiert.

In Finnland schlagen Freunde und Bekannte einander leicht mit einer Birkenrute, um an die Palmzweige, mit denen Jesus in Jerusalem empfangen wurde, zu erinnern. Am Ostersonntag ziehen Kinder mit Trommeln und Tröten durch die Straßen zur Beendigung der Trauerzeit. In Finnland ist Ostern auch das Fest der Kerzen.

In Mexiko feiert man für etwa zwei Wochen eine Art Volksfest mit Musik und Tanz. Die Straßen sind mit Girlanden geschmückt. Am Karfreitag ist es ruhig, und es finden Prozessionen statt.

In Schweden gehen Frauen nachts heimlich und schweigend an eine Quelle, um das Osterwasser zu holen. Schaffen sie es, dabei nicht gesehen zu werden und mit dem Wasser ihren Liebsten zu benetzen, dann erobern sie damit seine Liebe. Ostern wird mit Feuerwerk und Lärm gefeiert. Die „Osterhexen“ werden symbolisch am Osterfeuer verjagt. Am Gründonnerstag verkleiden sich die schwedischen Kinder als „Osterweiber“ (Påskkärring). Sie laufen mit langen Röcken und Kopftüchern durch die Straßen und betteln an den Türen um Süßigkeiten, als „Bezahlung“ überreichen sie selbstgemalte Osterbilder.

In England lässt man die bunten Eier an abschüssigen Straßen etc. hinunterrollen, bis die Schale ganz kaputt ist.

In den USA gibt es die traditionelle „Easter Parade“ auf der 5th Avenue in New York City. Man verkleidet sich und fährt mit bunt geschmückten Wagen durch die Straßen. Am Weißen Haus in Washington findet das Eierrollen („The White House Easter Eggs Roll“ statt, wobei jeder Teilnehmer ein vom Präsidenten und seiner Gattin signiertes Holzei erhält.

Auf den Philippinen pflegt man auch den Brauch mit Hasen und bunten Ostereiern. Wenn die Osterglocken läuten, fassen die Eltern die kleinen Kinder beim Kopf und heben sie hoch. Sie glauben, dass die Kinder so größer werden.

In Australien schöpfen verlobte Paare Ostern fließendes Wasser aus einem Bach und bewahren es bis zu ihrem Hochzeitstag auf. Bevor sie zur Kirche gehen, besprengen sie sich gegenseitig damit. Dies soll Glück bringen.

In Kroatien wird eine Art Kasseler Rippenspeer in der Kirche gesegnet und anschließend mit Meerrettich und hart gekochten Eiern als Osteressen serviert.

Weitere Bräuche verschiedenster Herkunft sind:

Osterbrunnen
Osterfuchs
Ostergießen
Osterkerze
Osterkreuz
Osterlachen
Osterpostkarte
Osterreiten
Osterschießen
Osterwasser
Schmackostern
Zwänzgerle.

[madohora]

Der Ostermorgen hat traditionell auch viele Künstler angeregt, zum Beispiel:
Claude Lorrain (1600–1682): Ostermorgen (Gemälde, 1681)
Friedrich Rückert (1788–1866): Am Ostermorgen (Gedicht)
Emanuel Geibel (1815–1884): Ostermorgen (Gedicht)
Johann Wolfgang von Goethe (1749–1832): Osterspaziergang (Gedicht)
Johan Peter Emilius Hartmann (1805–1900): Ostermorgen (Orgelsonate)
Ina Böll: Ostermorgen (Gedichte, 1982)

[madohora]

[madohora]

Easter (Old English: Ēostre) is a Christian feast and holiday celebrating the resurrection of Jesus Christ on the third day after his crucifixion at Calvary as described in the New Testament. Easter is preceded by Lent, a forty-day period of fasting, prayer, and penance. The last week of Lent is called Holy Week, and it contains Maundy Thursday, commemorating Maundy and the Last Supper, as well as Good Friday, commemorating the crucifixion and death of Jesus.[4] Easter is followed by a fifty-day period called Eastertide or the Easter Season, ending with Pentecost Sunday. The festival is referred to in English by a variety of different names including Easter Day, Easter Sunday,[5] Resurrection Day and Resurrection Sunday.

[madohora]

Easter is a moveable feast, meaning it is not fixed in relation to the civil calendar. The First Council of Nicaea (325) established the date of Easter as the first Sunday after the full moon (the Paschal Full Moon) following the northern hemisphere's vernal equinox. Ecclesiastically, the equinox is reckoned to be on March 21 (even though the equinox occurs, astronomically speaking, on March 20 in most years), and the "Full Moon" is not necessarily the astronomically correct date. The date of Easter therefore varies between March 22 and April 25. Eastern Christianity bases its calculations on the Julian calendar whose March 21 corresponds, during the 21st century, to April 3 in the Gregorian calendar, in which the celebration of Easter therefore varies between April 4 and May 8.
Easter is linked to the Jewish Passover by much of its symbolism, as well as by its position in the calendar. In many languages, the words for "Easter" and "Passover" are etymologically related or homonymous. Easter customs vary across the Christian world, but decorating Easter eggs is a common motif. In the Western world, customs such as egg hunting and the Easter Bunny extend from the church, and are often secular.

[madohora]

The modern English term Easter developed from the Old English word Ēastre or Ēostre (IPA: [ˈæːɑstre, ˈeːostre]), which itself developed prior to 899. The name refers to Eostur-monath (Old English "Ēostre month"), a month of the Germanic calendar attested by Bede, who writes that the month is named after the goddess Ēostre of Anglo-Saxon paganism.[8] Bede notes that Ēostur-monath was the equivalent to the month of April, yet that feasts held in her honor during Ēostur-monath had gone out of use by the time of his writing and had been replaced with the Christian custom of the "Paschal season". The feast was also historically referred to in English as "Pash" or "Pace", from the Latin pascha (see below). Using comparative linguistic evidence from continental Germanic sources, the 19th century scholar Jacob Grimm proposed the existence of a cognate form of Ēostre among the pre-Christian beliefs of the continental Germanic peoples, whose name he reconstructed as *Ostara. Since Grimm's time, linguists have identified the goddess as a Germanic form of the reconstructed Proto-Indo-European goddess of the dawn, *Hausos and theories connecting Ēostre with records of Germanic Easter customs (including hares and eggs) have been proposed. Modern German features the cognate term Ostern, but otherwise, Germanic languages generally use the non-native term pascha for the event.

[madohora]

The Greek word Πάσχα and hence the Latin form Pascha is derived from Hebrew Pesach (פֶּסַח meaning the festival of Passover. In Greek the word Ἀνάστασις Anástasis (upstanding, up-rising, resurrection) is used also as an alternative. Christians speaking Arabic or other Semitic languages generally use names cognate to Pesaḥ. For instance, the second word of the Arabic name of the festival عيد الفصح ʿĪd al-Fiṣḥ, [ʕiːd ælfisˤħ] has the root F-Ṣ-Ḥ, which given the sound laws applicable to Arabic is cognate to Hebrew P-S-Ḥ, with "Ḥ" realized as /x/ in Modern Hebrew and /ħ/ in Arabic. Arabic also uses the term عيد القيامة ʿĪd al-Qiyāmah, [ʕiːd ælqiyæːmæh], meaning "festival of the resurrection", but this term is less common. In Maltese the word is L-Għid, where "Għ" stands for the common Semitic consonant Ayin, and is directly derived from Arabic ʿĪd, which in both cases means "festival". In Ge'ez and the modern Ethiosemitic languages of Ethiopia and Eritrea, two forms exist: ("Fasika", fāsīkā from Greek Pascha, and ("Tensae", tinśā'ē, the latter from the Semitic root N-Ś-', meaning "to rise" (cf. Arabic nasha'a—ś merged with "sh" in Arabic and most non-South Semitic languages). Isenheim Altarpiece: The Resurrection by Matthias Grünewald, completed 1515 In all Romance languages, the name of the Easter festival is derived from the Latin Pascha. In Spanish, Easter is Pascua, in Italian and Catalan Pasqua, in Portuguese Páscoa and in Romanian Paşti. In French, the name of Easter Pâques also derives from the Latin word but the s following the a has been lost and the two letters have been transformed into a â with a circumflex accent by elision. Additionally in Romanian, the only Romance language of an Eastern church, the word Înviere (resurrection, cf. Greek Ἀνάστασις, [anástasis]) is also used. In all modern Celtic languages the term for Easter is derived from Latin. In Brythonic languages this has yielded Welsh Pasg, Cornish and Breton Pask. In Goidelic languages the word was borrowed before these languages had re-developed the /p/ sound and as a result the initial /p/ was replaced with /k/. This yielded Irish Cáisc, Gaelic Càisg and Manx Caisht. These terms are normally used with the definite article in Goidelic languages, causing lenition in all cases: An Cháisc, A' Chàisg and Y Chaisht. In Dutch, Easter is known as Pasen and in the Scandinavian languages Easter is known as påske (Danish and Norwegian), påsk (Swedish), páskar (Icelandic) and páskir (Faeroese). The name is derived directly from Hebrew Pesach. The letter å is pronounced /oː/, derived from an older aa, and an alternate spelling is paaske or paask.