Odpust

[madohora]

Jednak w wielu miejscach wezwanie do Tauba nie jest skierowane do niewierzących, ale wyraźnie do wierzących. Tak jest napisane w Sura 24:31 „I wróćcie do Boga ( wa-tūbū ilā Llāh ) wszyscy, którzy wierzycie! Być może wtedy wszystko pójdzie dobrze!” W surze 66:8 Bóg wzywa wierzących, aby „szczerze pokutowali” ( tauba naṣūḥ ), a w zamian obiecuje im wejście do raju. W odniesieniu do wierzących termin tauba opisuje przede wszystkim odwrócenie się człowieka od grzechu. Grzechem, od którego należy się odwrócić, może być oszczerstwo (Sura 24:4-5; 66:3-4), wzajemne obelgi ( Sura 49:11 ) lub naruszenieZakaz odsetek ( Sura 2 :278f). Tauba jest szczególnie ważna w wieku dojrzałym. Kiedy człowiek ma czterdzieści lat, powinien powiedzieć Bogu: „Oto zwracam się do ciebie w pokucie ( tubtu ilaika ) i jestem jednym z tych, którzy się poddali” ( Sura 46:15 ). Jednak człowiek jest stale zobowiązany do wykonywania tauby, ponieważ Bóg kocha tauwābūn (por. Sura 2:222). Powiązany imiesłów czynny tāʾibūn („ci, którzy zawracają”) również pojawia się na liście cech charakteryzujących idealnego muzułmanina (sura 9:112).

[madohora]

W kilku fragmentach Koranu jest wyrażone, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy zwróceniem się Boga do człowieka a zwróceniem się człowieka do Boga. Tak więc jest wyraźnie powiedziane w Sura 5:39: „Kto się zawróci ( tāba ) i poprawi się po swoim złym uczynku , Bóg łaskawie zwróci się do niego ponownie ( innā Llāha yatūbu ʿalaihi ).” I odwrotnie, w innych fragmentach wyrażono, że boski Tauba mogą się spodziewać jedynie ci, którzy sami nawrócą się do Boga (zob. Sura 4:17; 6:54; 16:119). Również w historii Izraelitów i złotego cielcapojawia się figura myśli o współzależności boskiej i ludzkiej Tauba. Zatem tam prośba skierowana jest najpierw do Izraelitów, aby mogli powrócić do swego stwórcy ( tūbū ilā bāriʾikum ), następnie mówi się, że Bóg zwrócił się do nich ponownie ( fa-tāba ʿalaykum ), ponieważ kocha ( at-tauwāb ) i miłosierny ( ar-raḥīm ) sei (Sura 2:54). I odwrotnie, tym, którzy opóźniają pokutę aż do śmierci, odmawia się boskiej Tauba (Sura 4:18).

[madohora]

Sura 6:158 mówi: „W dniu, w którym pojawią się znaki Boże, jego wiara nie przyniesie korzyści nikomu, kto wcześniej nie uwierzył i nie zyskał dobra przez swoją wiarę”. Z tym słowem w Koranie powiązana jest idea „bramy pokuty” (bāb at-tauba) , która ma się zamknąć na końcu czasów . At-Tabarī w swoim komentarzu do Koranu odnoszącym się do Sury 6:158 przytacza różne wersje hadisów, według których ta brama pokuty znajduje się na zachodzie, ma szerokość 60 dni podróży i nie zamknie się, dopóki słońce nie wzejdzie na zachodzie . Słońce powinno przejść przez bramę i natychmiast ją zamknąć.

[madohora]

Jednym z sufich, którzy najbardziej systematycznie omawiali Taubah, był Abu Talib al-Makki (zm. 996). W swojej pracy Pokarm dla serca ( Qūt al-qulūb ) opisał go jako pierwszą z dziewięciu „Stacji Pewności” ( maqāmāt al-yaqīn ). Stacje następujące po Tauba to według niego cierpliwość ( ṣabr ), wdzięczność ( šukr ), nadzieja ( raǧāʾ ), strach ( ḫauf ), wyrzeczenie ( zuhd ), zaufanie Bogu ( tawakkul ), zadowolenie ( riḍā ) i miłość ( maḥabba ) . Al-Makkī wymienia dziesięć warunków wstępnych, które muszą spełnić Tauba: (1) okazujący skruchę nie wolno powtarzać grzechu, (2) musi starać się unikać powtórzeń, (3) odwrócić się od grzechu do Boga, (4) odczuwać wyrzuty sumienia (nadam ) , (5) ślubować szczere posłuszeństwo ( al-istiqāma ilā ṭ-ṭāʿa ) do końca życia, (6) bać się kary, (7) pokładać nadzieję w łasce Bożej, (8 ) wyznać swój grzech, (9) wyznać że Bóg przeznaczył dla niego grzech bez uszczerbku dla Bożej sprawiedliwości i (10) odprawiając pokutę ( kaffāra ) za jego przewinienia

[madohora]

Począwszy od XI wieku wielu uczonych Hanbali również zajmowało się Taubah, na przykład ʿAbdallāh al-Ansārī w swoim mistycznym dziele Manāzil as-sāʾirīn . Uczony Hanbali , Ibn Qudāma al-Maqdisī (zm. 1223), skomponował Kitāb al-Tauwābīn, w którym zebrał narracje o znanych tauwābūn. [25] Uczony Hanbali Ibn Qaiyim al-Jawzīya (zm. 1350), który napisał obszerny komentarz do dzieła al-Ansārīgo Manāzil as-sāʾirīn , odrzucił paradoksalną ideę „odwrócenia się od zawrócenia” ( tauba min w -tauba) _

[madohora]

Odpust ( łac. odpust ), również przestarzała łaska rzymska , jest terminem z teologii rzymskokatolickiej i opisuje akt łaski regulowany przez Kościół , poprzez który zgodnie z nauczaniem Kościoła wydawane są doczesne kary za grzechy (ale nie same grzechy są odpuszczone) ). Istnieją odpusty cząstkowe lub zupełne, które wierni mogą uzyskać na warunkach określonych przez Kościół. Odpust można także udzielić zmarłemu.

[madohora]

Aby uzyskać odpust zupełny lub częściowy, katolik musi być odpowiednio przygotowany do przyjęcia sakramentów i zwykle wykonywać określoną pracę pobożną (np. pielgrzymkę , nawiedzenie kościoła lub cmentarza lub specjalną modlitwę , powiedz w zamyśle Ojca Świętego) ). Wierzący może także zyskać odpusty za dusze w czyśćcu cierpiące .

[madohora]

„Odpusty są darowaniem kary doczesnej przed Bogiem za grzechy, za które winę już odkupiono; odpowiednio usposobiony wierzący osiąga go pod pewnymi określonymi warunkami dzięki pomocy Kościoła, który w służbie zbawienia administruje i administruje w sposób autorytatywny skarbem zadośćuczynień Chrystusa i świętych.

[madohora]

Kary doczesne za grzechy były pierwotnie karami tymczasowymi Kościoła (pokutami, najczęściej obejmującymi czasową ekskomunikę) nakładanymi na skruszonego grzesznika w momencie odpuszczenia grzechów. Później rozumiano go jako czas, jaki dusza spędza w czyśćcu po śmierci , zanim będzie mogła ujrzeć Boga w niebie .

[madohora]

Praktyka odpustów nabiera jeszcze większego znaczenia dla trwałej więzi pomiędzy żywymi a zmarłymi we wspólnocie kościelnej, ponieważ zgodnie z nauką katolicką możliwe jest uzyskanie odpustu także za osobę zmarłą, która wówczas korzysta z ulgi uzyskanej powinna zmierzać do Bożej wizji. Nie przewiduje się natomiast udzielenia odpustu innej żyjącej osobie, innej niż ta, która spełnia warunki.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W XIV w. wprowadzono naukę o niezmierzonym skarbcu łask, czyli o kościele, z którego Kościół czerpie przy udzielaniu odpustów, a którego administracją zarządza papież, któremu jako następcy św. Piotra zostaje przekazana władza klucze . System odpustowy osiągnął swój szczyt w XV wieku. Od tego czasu można nabyć odpusty także za zmarłych, co uznawane jest za akt dobroczynności . Wraz z reformacją system odpustów w dotychczasowej formie nagle upadł.

[madohora]

Opracowania Hugona z Saint-Cher podjął papież Klemens VI. w swojej bulli jubileuszowej Unigenitus Dei Filius z 27 stycznia 1343 r., w celu podniesienia nauki o skarbcu łaski Kościoła (thesaurus ecclesiae) do oficjalnego nauczania Kościoła rzymskokatolickiego. Dzięki idei thesaurus ecclesiae duchowe zasługi zostały zmaterializowane i określone ilościowo. W związku z tym istnieje możliwość korzystania z tych duchowych zasług Chrystusa i świętych w sposób ziemski i legalny. Kościół zarządza tym niewyczerpanym skarbcem łaski dzięki niemu ludzie grzeszni mogą mieć udział w tej świętości, której im brakuje z powodu swojej grzeszności

[madohora]

Grzegorz IX uczynił go swoim wysłannikiem do Konstantynopola w 1233 roku . Wybrany na kardynała prezbitera Santa Sabina przez papieża Innocentego IV w 1244 roku , rok później uczestniczył w Pierwszym Soborze w Lyonie . Po śmierci Fryderyka II został ambasadorem Świętego Cesarstwa Rzymskiego .

[madohora]

Szczególnie powszechnym nadużyciem w okresie renesansu był handel tzw. odpustami jałmużnowymi, za które trzeba było wpłacić określoną sumę pieniędzy, aby uzyskać odpust . Kuria na przestrzeni lat systematycznie rozwijała system odpustów i organizowała akcje o charakterze agitacyjnym w obszarze wiary rzymskokatolickiej, w całej Europie, na rzecz odpustów jubileuszowych, krucjat tureckich, budynków sakralnych itp. Raimundus Peraudi , który miał sprawował urząd kardynała od 1493 r., opracował na to koncepcję. Aż do swojej śmierci w 1504 roku realizował przemyślaną koncepcję w jednolity, ujednolicony sposób i wdrażał ją w codziennej praktyce poprzez masową produkcję przy użyciu drukowanych listów odpustowych

[madohora]

Choć sobór w Bazylei (1431–1449) podjął próbę zwalczania papieskiej wyższości w systemie odpustów, początkowo system ten pozostał nietknięty. Papieże epoki renesansu , których współcześni również w dużej mierze określali jako skorumpowanych , zwłaszcza papież Leon X , który z powodu ekstrawaganckiego stylu życia był stale zadłużony , doprowadzili sprzedaż odpustów do skrajności. Listy odpustowe były przedmiotem obrotu w całej Europie jak papiery wartościowe . Prawdopodobnie najsłynniejszym kaznodzieją odpustów w Niemczech był dominikanin Johann Tetzel, działający na ziemi magdeburskiej . W latach 1514 i 1516 udzielił odpustu rzekomo za wojny tureckiefinansowanie i wspieranie budowy kościoła św. Piotra w Rzymie. W rzeczywistości tylko połowa pieniędzy trafiła do Rzymu, druga połowa do odpowiedniego kaznodziei odpustowego i do arcybiskupa Brandenburgii Albrechta , który przeznaczył je na spłatę swoich długów wobec Fuggerów . [14] Ten tzw. „odpust św. Piotra” został ostatecznie zakazany przez elektora Saksonii , chcąc zapobiec masowemu odpływowi pieniędzy do Rzymu.

[madohora]

Sobór Trydencki (1545–1563) w swoim dekrecie o odpustach potwierdził władzę Kościoła w zakresie udzielania odpustów. Jednak od lipca 1562 r. nie wolno było już z nimi handlować. Biskupi musieliby zebrać wszelkie nadużycia i poinformować o tym papieża . 8 lutego 1567 roku papież Pius V zniósł także w konstytucji Etsi Dominici wszelkie odpusty jałmużnowe , a 2 stycznia 1570 roku w konstytucji Quam plenum zarządził ekskomunikę tych, którzy chcieli handlować odpustami . Wciąż w Kodeksie Iuris Canoniciz 1917 roku była sprzedaż odpustów według kan. 2327 ukarany ekskomuniką.

[madohora]

Rejestrem norm i udzielonych odpustów jest Enchiridion Indulgentiarum . Normae et concessiones ( Podręcznik odpustów ), ostatni przedruk w 1999 r. Dla nauki i praktyki odpustów decydujące znaczenie mają między innymi następujące przepisy:

[madohora]

Odpust zupełny można uzyskać z określonych okazji: Roku Świętego , Kompostelańskiego Roku Świętego , Światowych Dni Młodzieży lub innych nadzwyczajnych okazji, jak np. 150. rocznica objawień maryjnych w Lourdes w 2008 roku.

[madohora]

Kościół katolicki od dawna przyznaje odpust zupełny każdemu wierzącemu, który nawiedzi jedną z czterech bazylik patriarchalnych Rzymu i ze czcią odmówi Modlitwę Pańską oraz Wierzę. Z wyjątkiem świąt religijnych i patrona tego kościoła, odpust można uzyskać raz w roku w inny, wybrany przez wierzącego dzień.

[madohora]

Przywilej odpustu polega na wyróżnieniu miejsca uprzywilejowanego i zaproszeniu wiernych do jego nawiedzenia, najlepiej w święto patronalne . Miało to także istotne konsekwencje finansowe, zwłaszcza w czasach wcześniejszych, oraz umożliwiało rozbudowę i dekorację omawianego kościoła. Wiele festiwali i jarmarków ludowych ma charakter odpustowy

[madohora]

Listu odpustowego , który zaświadcza, że ​​dany wierzący spełnił warunki uzyskania odpustu, nie należy mylić z przywilejem odpustu.

[madohora]

Tablice odpustowe lub obrazy odpustowe są obrazami budującymi („świętymi obrazami”), których pobożne rozważenie w związku z określonymi modlitwami – i wcześniejszą spowiedzią sakramentalną – wiązało się z uzyskaniem odpustu . Epitafium poświęcone dziekanowi Kirchhainowi w katedrze we Fritzlar , zmarłemu w 1463 roku, pokazuje , że epitafium mogło pełnić także funkcję tablicy odpustowej . Z zdobywaniem odpustów łączono także stoły do ​​całowania , takie jak stół do całowania Eberbacha .

[madohora]

Msza odpustowa w Kopciowicach
Po dwuletniej przerwie spowodowanej pandemią koronawirusa, 3 maja odprawiona została przy
kapliczce w Kopciowicach Msza Święta odpustowa. Miejsce to jest szczególnie szanowane przez
mieszkańców Kopciowic, którzy dbają o estetykę i wystrój kapliczki, a na uroczystość odpustową
przyozdabiają ją kwiatami i wieńcem z mirtu. Wewnątrz kapliczki znajduje się obraz Matki Bożej
Częstochowskiej, który mieszkańcy czcząjako KrólowąPolski. Na tegorocznym odpuście zgromadzili
się licznie parafianie z Kopciowic, przybyli też mieszkańcy z innych części Chełm