Śląski Ogród Zoologiczny

[madohora]

PANDA RUDA URODZIŁA SIĘ W ŚLĄSKIM OGRODZIE ZOOLOGICZNYM - Nasze Miasto - 13.07.2022

[madohora]

OTOCJONY WIELKOUCHE POTRZEBUJĄ NOWEGO DOMU - Radio RMF - 05.09.2022

[madohora]

Gatunek chroniony międzynarodową konwencją CITES oraz odpowiednimi przepisami Unii Europejskiej. Zgodnie z ustawą o ochronie przyrody wymaga rejestracji.

[madohora]

Pyton zielony jest gatunkiem nadrzewnym i większą część dnia spędza w wysokich zacienionych partiach drzew zwinięty na gałęzi z głową ułożoną między splotami swojego ciała (to typowa pozycja w jakiej możemy je obserwować również w terrarium). Na obszarach górskich, gdzie notowane są niższe temperatury można spotkać je wygrzewające się na słońcu. Warto jednak pamiętać, iż nie przepadają one za ostrym oświetleniem i w terrariach wybierają zacienione miejsca. Udokumentowano również, iż w ciągu dnia niektóre osobniki spędzają czas ukryte na ziemi, a nawet polują na ziemi. Nie jest to zatem powód do niepokoju kiedy spotkamy naszego podopiecznego odpoczywającego na dnie terrarium. Pyton zielony jest doskonałym nocnym myśliwym, wykorzystując sensory ciepła na swojej szczęce z łatwością lokalizuje stałocieplną zdobycz.

[madohora]

Pyton nowogwinejski
Długość ciała
około 2 m
Zasięg występowania
Nowa Gwinea, wyspy Indonezji, północna Australia
Biotop
Wilgotne lasy, dorzecza rzek i bagna
Cechy charakterystyczne
Ma ciało w barwach od czarnobrązowej do oliwkowozielonej, a boki i spód ciała jasne.
Tryb życia
Samotnik Aktywny nocą.
Pożywienie / dieta
Gryzonie, ptaki
Rozmnażanie i rozwój
Samica składa 5-9 jaj, inkubacja trwa 40-60 dni.
Waga
0,5 – 1,5 kg
Ciekawostka
Bardzo chętnie przebywa na drzewach.

[madohora]

żółw grecki, Testudo hermanni, pospolity żółw europejski;
dł. do 20 cm; czarno-żółty; na końcu ogona spiczasty kolec i 2 tarczki nadogonowe; południowa Europa; często hodowany w mieszkaniach.

[madohora]

Zasiedla wszelkie morza i oceany w strefie równikowej (strefa tropikalna i subtropikalna). Mimo ogromnego zasięgu występowania jego populacja kurczy się

[madohora]

Podobnie jak u innych żółwiaków, pancerz wielkiego żółwia Cantora jest miękki, elastyczny i pokryty grubą skórą zamiast rogowych płytek. Kończyny są przekształcone w krótkie, łopatowate płetwy. Głowa jest bardzo mała, przypominająca kształtem nieco głowę żaby (ang. 'frog-faced softshell turtle')

[madohora]

Żółw wężoszyi należy do rodziny żółwie wężoszyjne (Chelidae). Głowa jest dosyć mała i spiczasta. Powieki są zrośnięte. Szyja jest bardzo długa (stanowi 60% długości karapaksu), wąska, pokryta małymi guzkami. Strona grzbietowa szyi jest szaro brązowa, a spód jest kremowy. Pancerz jest płaski, owalny. Barwa skóry szara. Karapaks jest ciemnobrązowy bądź czarny. Plastron jest kremowo żółty, z czarnymi brzegami. Ogon jest krótki. Dymorfizm płciowy jest słabo zaznaczony. Samice są nieco większe i posiadają krótszy ogon. Osobniki młode są ciemnoszare bądź czarne i posiadają pomarańczowy pasek na szyi.

[madohora]

Żółwie morskie (Cheloniidae) – rodzina gadów z podrzędu żółwi skrytoszyjnych (Cryptodira) obejmująca 6 gatunków występujących w morzach i oceanach strefy subtropikalnej i tropikalnej kuli ziemskiej.

[madohora]

Żółwie morskie (Cheloniidae) stanowią rodzinę gadów (Reptilia) zaliczaną do podrzędu żółwi skrytoszyjnych (Cryptodira) w obrębie rzędu żółwi (Testudines). Do rodziny zalicza się 6 gatunków zgrupowanych w 5 rodzajach – karetta (Caretta caretta), żółw zielony (Chelonia mydas), żółw szylkretowy (Eretmochelys imbricata), żółw zatokowy (Lepidochelys kempii), żółw oliwkowy (Lepidochelys olivacea) oraz żółw natator (Natator depressa).

[madohora]

Wąską specjalizację pokarmową wykazuje żółw szylkretowy, żywiący się głównie gąbkami. Karetta i żółw oliwkowy są wszystkożerne – oprócz pokarmu pochodzenia zwierzęcego żywią się glonami oraz trawami morskimi. Żółw zielony jest roślinożerny; odżywia się niemal wyłącznie glonami oraz trawami morskimi (np. Thalassia testudinum).

[madohora]

Ptaki nie próżnują również zimą. Sikorki, zięby i kosy właśnie teraz wyjadają ukryte pod korą gąsienice owocówki i innych owadów.

[madohora]

Samice mogą dorastać do 35 cm. Większe samce mierzą z reguły 40-45 cm. Żółw ma długie tylne kończyny dzięki którym może się sprawnie i szybko przemieszczać pod wodą. Dojrzałość płciową osiąga dopiero w wieku 25-30 lat.

[madohora]

Żółw wielki z Seszeli (Dipsochelys hololissa) uznawany jest za gatunek wymarły w naturze, a jego nieliczni przedstawiciele żyją jedynie w ogrodach zoologicznych. Kiki dożył 146 lat, co czyniło go jednym z najstarszych i zarazem największych żółwi żyjących na ziemi. Do Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu żółw trafił już w 1923 roku, w celu ratowania kurczącej się populacji tego chronionego gatunku. Komfortowe warunki życia sprawiły, że osiągnął masę 250 kg, a do jego transportu używano wózka widłowego. Charyzmatyczne i pełne życia zwierzę szybko stało się ulubieńcem Paryża. Jak powiedział zastępca dyrektora ZOO w Paryżu, Michel Saint Jalme: „Kiki maił przed sobą jeszcze wiele lat, niestety jego życie gwałtownie przerwała infekcja”. W placówce pozostały jeszcze cztery młodsze żółwie tego gatunku.

[madohora]

Te długowieczne zwierzęta dojrzałość płciowa osiągają dopiero około 40 roku życia. Gody maja miejsce przeważnie od listopada do kwietnia, kopulacja u tych olbrzymów przeważnie trwa kilka godzin. Zapłodnione samice poszukują dobrze nasłonecznionych, piaszczystych terenów, gdzie kopią jamy. Do ich wnętrza składają kilka jaj (przeważnie 2-10, rzadziej do 16) każde z nich ma około 5 cm średnicy. Młode żółwie o wadze około 70 gram każdy lęgną się około trzy miesiące później.

[madohora]

Podobnie jak inne żółwie morskie, żółw oliwkowy jest zdolny do odbywania długich wędrówek. W przypadku tego gatunku trasy migracji nie są jednak do końca poznane. Wiadomo jednak, że żółw oliwkowy jest mniej skory do dalekich wędrówek niż niektóre inne żółwie - zasadniczo nie wędruje pomiędzy oceanami (np. z Oceanu Indyjskiego na Pacyfik). Chociaż żółwie oliwkowe mogą część życia spędzać na otwartym morzu, w strefie pelagicznej, przyjmuje się, że jest to gatunek związany przede wszystkim z wodami przybrzeżnymi.

[madohora]

Żółw promienisty występuje tylko w południowej części Madagaskaru, zarówno na terenach przybrzeżnych, jak i na płaskowyżach w głębi lądu. Zasięg zmniejszył się drastycznie w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat.

[madohora]

Dorosłe żółwie karetta dorastają do 100, rzadko 120 centymetrów długości karapaksu (pancerza na grzbiecie), przy wadze 100-150 kilogramów. W porównaniu z innymi żółwiami morskimi karetta ma stosunkowo dużą głowę. Tak jak u innych żółwi morskich, kończyny sa przekształcone w płetwy. Kolor ciała karetty to zazwyczaj piaskowożółty lub brązowy, natomiast wierzch pancerza jest brązowy

[madohora]

Żółw śródziemnomorski (Testudo graeca)
Nazywany/a też: żółw mauretański, żółw iberyjski

[madohora]

Żółwie śródziemnomorskie dojrzewają płciowo w wieku 7-8 lat (samce) lub 9-10 lat (samice). W sezonie godowym (wiosna lub jesień) żółwie śródziemnomorskie są bardzo aktywne i mogą wędrować na duże (jak na żółwia) odległości. Kopulacja może trwać nawet godzinę, samiec wydaje wtedy specyficzne dźwięki (poza tym żółwie są nieme). Samica składa w trakcie roku od 1 do 4 złóż jaj - każde zawiera od 1 do 7 jaj (najczęściej 3 lub 4). Po 2-4 miesiącach wykluwają się z nich małe żółwiki (długość ciała 3 - 3,5 centymetra).

[madohora]

Żółw czerwonolicy jest podgatunkiem żółwia ozdobnego pochodzącego z Ameryki Północnej i należy do najpopularniejszych gatunków w domowych hodowlach. Wobec braku statystyk dotyczących ilości tych żółwi, które trafiły do Polski, trudno ustalić dokładną liczbę osobników, żyjących obecnie w naszym kraju. Jednak w związku z pojawiającymi się coraz częściej obserwacjami tego gatunku, możemy przyjąć, że są już ich tysiące. Można je zaobserwować, kiedy wygrzewają się na słońcu. Pojawiają się nawet w stosunkowo odległych od dużych miast miejscach, takich jak Poleski Park Narodowy.

[madohora]

Samica żółwia plamistego składa jedno jajo co kilka miesięcy, w sumie nie więcej niż trzy razy w roku. Małe żółwiki wykluwają się po ok. 100 dniach i mierzą tylko 3 centymetry długości.

[madohora]

Żółw skórzasty to gatunek otwartego morza, może nurkować na głębokość do 1 kilometra, głębiej niż jakiekolwiek inne żółwie morskie. Żeruje na otwartym oceanie. Poza okresem rozrodu żółwie wędrują tam, gdzie znajdą dużo pożywienia, czyli przede wszystkim meduz. Z tego powodu mogą w lecie pojawiać się w wodach bardzo zimnych, u wybrzeży Kanady czy Norwegii. Chociaż są zmiennocieplne, to dzięki podskórnej warstwie tłuszczu i specjalnym przystosowaniom anatomicznym zachowują znacznie wyższą temperaturę wnętrza ciała niż otaczająca je woda.

[madohora]

Najbardziej popularnym w hodowli był (do dzisiaj jest utrzymywany) żółw czerwonolicy, który posiada czerwoną plamkę tuż za okiem. Należy do podgatunku Trachemys scripta elegans. Inny również znany z terrariów domorosłych hodowców to żółw żółtolicy Trachemys scripta troosti z żółtą plamką oraz żółw ozdobny podgatunku nominatywnego Trachemys scripta scripta bez żadnej plamki. Naturalnym miejscem występowania wyżej wymienionych są Stany Zjednoczone, a dokładniej Stany południowo-wschodnie, skąd zostały pozyskane pierwsze osobniki do hodowli. Należy do grupy żółwi skrytoszyjnych, co znaczy mniej więcej tyle, że przed schowaniem głowy, którą żółw może sobie wsuwać i wysuwać jak chce, w płaszczyźnie pionowej układa ją na kształt litery „S”. Rozprawmy się teraz ze skorupą, bo wszyscy wiedzą, że żółw ją posiada, ale pewnie nie każdy wie, jak ona jest ciekawie opisana. Zatem pancerz, czyli część grzbietowa to karapaks zbudowany z tarczek. Pojedynczej tarczki karkowej, tarczek brzeżnych okalających karapaks, tarczek żebrowych oddzielających tarczki brzeżne od ułożonych po środku tarczek kręgowych. Nad ogonem z kolei są tarczki nadogonowe. Brzuch chroni druga część skorupy, czyli plastron. Z zewnątrz pokrywają go tarczki rogowe, po dwie szyjne, ramieniowe, piersiowe, brzuszne, udowe oraz odbytowe. Zarówno karapaks jak i plastron oprócz zewnętrznej warstwy rogowej mają również część wewnętrzną zbudowaną z tkanki kostnej. Ta cała misternie złożona konstrukcja służy przede wszystkim ochronie zwierzęcia, zarówno przed uszkodzeniami fizycznymi, jak również po to, by zwierzak mógł się zamaskować.

[madohora]

Żółw wonny (Sternotherus odoratus) jest mieszkańcem Ameryki Północnej od południowych krańców Ontario i Quebecu w Kanadzie przez Maine w USA aż po Florydę. Należy do rodziny Kinosternidae nazywanej po polsku także żółwiami mułowymi, ze względu na środowisko a także ich tryb życia. Żółw wonny bywa nazywany także żółwiem piżmowym, ale według systematyków, taka nazwa jest bardziej stosowna do niemal identycznego Sternotherus minor. Aczkolwiek jedyną różnicą jaka występuje pomiędzy tymi dwoma zwierzętami jest ich wielkość, co można wyczytać już z nazwy naukowej. Trwają bowiem dyskusje nad tym, czy oba żółwie to na pewno zupełnie inne gatunki, czy jeden to podgatunek drugiego, albo na odwrót. Zostawmy jednak te spory systematykom i miejmy nadzieję, że dojdą do jakiegoś sensownego konsensusu. Zasadnym jednak wydaje się używanie nazw naukowych, by określić konkretny gatunek, dzięki czemu unikniemy niepotrzebnych pomyłek.

[madohora]

amatorzy jaj – lisy, kuny, kruki, wówczas straty mogą sięgać nawet 100 zniesienia. Później wcale nie jest bardziej „różowo”. Zanim żółwie dotrą do akwenu, gdzie żyje także ich matka, a może ojciec, muszą pokonać bardzo długą odległość. To wiąże się z narażeniem na atak ze strony drapieżników gustujących w takich „potrawach”. Śmiertelność w tym okresie życia gadów wynosi kilkadziesiąt procent. Młode wykluwają się z reguły we wrześniu, a to początek jesieni, dlatego ich wrogowie są jeszcze bardziej niebezpieczni, bo gromadzą zapasy przed zimowym ubóstwem. Młody żółw to zastrzyk białkowo-węglowodanowy, więc czemu by z takiej okazji nie skorzystać?

[madohora]

ODSZEDŁ OSTATNI PAWIAN W ŚLĄSKIM OGRODZIE ZOOLOGICZNYM - Wyborcza - 24.09.2022

[madohora]

Śląski Ogród zoologiczny zajmuje 48 ha powierzchni na której żyje ponad 220 gatunków zwierząt a wśród nich rzadkie okazy - orangutany, szympansy, słonie afrykańskie i indyjskie, niedźwiedzie, foki, żyrafy, krokodyle, hipopotamy. Ogród odwiedza przeszło 650 tysięcy osób rocznie.

[madohora]

Pawilon słoni
Pawilon słoni z wybiegiem zaprojektowali w 1961 r. M. Paneth oraz kon-
struktorzy Jerzy Fuchs, Bohdan Boczkaj i F. Guder z Biura Projektów
Budownictwa Komunalnego w Katowicach. Został ukończony w 1965 r.89
W pawilonie dostępnym dla publiczności znajdowały się wewnętrzne wybiegi
dla pięciu słoni, basen oraz hol mogący pomieścić 300 osób90 . Arenę od
holu dzieliła fosa.
Budynek był stosunkowo niską, rozłożystą rotundą wykonaną w konstruk-
cji żelbetowej. Jej horyzontalna bryła sprzyjała wpisaniu w parkowy pejzaż.
Rotunda składała się z dwóch pierścieni. Niższy posiadał większą średnicę.
Jego pełne ściany przepruto bardzo swobodnie rozmieszczonymi, prosto-
kątnymi okami o różnych rozmiarach i układach. W ten sposób pojawił się
charakterystyczny dla architektury lat sześćdziesiątych swobodny rytm, często
porównywany z zapisem nutowym kompozycji jazzowej. Wejście umiesz-
czono w głębokim podcieniu. Tę część elewacji wieńczył mocno wysunięty
gzyms, wywołujący, podobnie jak wspomniany podcień i okna, intensywną
grę świateł i cieni. Górny pierścień przeszklono, a całość nakryto płaskim
dachem. Zewnętrzna forma budynku była nowoczesna, wręcz futurystyczna,
bardzo ekspresyjna i rzeźbiarska. Podobne cechy uwidaczniały się we wnę-
trzu nakrytym żelbetową spłaszczoną kopułą z wyeksponowanymi belkami.
Nic więc dziwnego, że w ówczesnej prasie pojawiły się pochwały jego
estetyki: „Na tle drzew i niepozornych, starych zabudowań odcina się okrą-
gły, oszklony pawilon – to słoniarnia. Na uwagę zasługuje nie tylko ciekawa
jej konstrukcja, ale przede wszystkim funkcjonalne i zarazem estetyczne
rozwiązanie wnętrza”91 .
Nowoczesności formy towarzyszyły innowacje w zakresie hodowli
słoni – wprowadzono sterowanie ich ruchem przy pomocy różnych urzą-
dzeń mechanicznych. W środku znajdowała się ruchoma platforma, dzięki
której zwierzęta można było kierować do trzech pomieszczeń. Pierwszą
słonicą, która zamieszkała w pawilonie była Gina (1965 r.), a następnie,
już w latach siedemdziesiątych obiekt zasiedliły słonie o wdzięcznych imionach – Jaś i Małgosia
Zewnętrzne wybiegi o powierzchni 4622 m2 rozwiązano panoramicznie
na dwóch poziomach, tak aby zwierzęta można było oglądać niemal z każ-
dego punktu92 . Jako przegrody przewidziano kompozycje skalne.

[madohora]

Śląski Ogród Zoologiczny może się również pochwalić niezwykłymi pingwinami, które po 43 latach nieobecności wróciły. Specjalnie przygotowana infrastruktura dla pingwinów, w tym ogromny zewnętrzny basen, pozwalają na to aby goście Ogrodu mogli bezpośrednio przyglądać się tym urzekającym zwierzakom.

[madohora]

Jego początki sięgają roku 1954, kiedy to zaczęto budować klatki dla zwierząt. Następnie zostały przeniesione do niego pierwsze gatunki zwierząt z zoo w Katowicach i Bytomiu. W roku 1975 zakończono budowę Kotliny Dinozaurów. Znajdują się tam betonowe rekonstrukcje szesnastu dinozaurów, których szczątki odnalazła polska grupa paleontologów na pustyni Gobi w latach 1963-1971.

[madohora]

Hipolit (ur. 1963 (?), zm. 1 września 2016 w Chorzowie) – nieżyjący hipopotam nilowy (Hippopotamus amphibius) znajdujący się wśród kolekcji zwierząt Śląskiego Ogrodu Zoologicznego w Chorzowie.
Dokumenty Hipolita zaginęły i nie wiadomo, kiedy się dokładnie urodził (najpewniej był to rok 1963). Do ogrodu zoologicznego w Chorzowie sprowadzono go 1 października 1964 z Holandii i początkowo mieszkał w słoniarni. Był pierwszym hipopotamem nilowym w Chorzowie, najdłużej żyjącym zwierzęciem w śląskim zoo, a także najstarszym samcem hipopotama nilowego w europejskich ogrodach zoologicznych. 45 lat żył w parze hodowlanej z samicą Hambą (zm. 2011), z którą miał jedenaście przychówków. Potomkowie Hipolita żyją obecnie w ogrodach zoologicznych na terenie Europy[3] (jedyne jego potomstwo w Polsce to samica Czacza żyjąca w Gdańskim Ogrodzie Zoologicznym[1]). Po śmierci hipopotama jego szkielet przygotowano jako eksponat edukacyjny. Okazało się, że jego kości były bardzo zniszczone osteoporozą. 1 października 2017 odsłonięto medalion z głową Hipolita na terenie pawilonu hipopotamów ze śląskim zoo
Za życia hipopotam miał około 3,5 metra długości oraz 1,5 metra wysokości w kłębie. Głowa zwierzęcia ważyła ponad 200 kilogramów. Całe ciało miało wagę około 3 ton. Potrafił rozwierać paszczę nawet do jednego metra. Był łagodny i cieszył się wyjątkową sympatią zwiedzających.
Po śmierci Hipolita do chorzowskiego zoo nie sprowadzono już nowych osobników tego gatunku.

[madohora]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Azji (Mjanma, Laos, Wietnam, Kambodża, Tajlandia, Malezja, Singapur, Filipiny, Brunei i Indonezja)

[madohora]

Kotlina Dinozaurów - jest to zupełnie nie spotykana (rok 1980 M) ekspozycja prezentująca "jak żywe" dawno wymarłe dinozaury naturalnej wielkości. Największy z nich czworonożny roślinożerny nemegotozaur liczy 23 metry długości.

[madohora]

Dinozaury były zwierzętami typowo lądowymi (choć zapewne umiały pływać, jak większość kręgowców), chodzącymi na 2 lub 4 nogach. Pięciopalczaste kończyny tylne miały np. zauropody i ceratopsy. Często jednak następowała redukcja liczby palców i większość dinozaurów była cztero- lub trójpalczasta (tyranozaury miały kończyny przednie dwupalczaste). Skóra dinozaurów była pokryta nieregularnymi łuskami ułożonymi obok siebie, jak u krokodyli czy na stopach ptaków, a nie zachodzącymi na siebie dachówkowato (jak u węży i jaszczurek). W skórze mogły tkwić kostne twory obronne (guzy, kolce), szczególnie charakterystyczne u ankylozaurów i stegozaurów, ale także u niektórych zauropodów. Czasem wzdłuż grzbietu ciągnął się niski grzebień skórny (przynajmniej u niektórych hadrozaurów i zauropodów). Wiele dinozaurów żyło w dużych grupach, o czym świadczą np. tropy pozostawione przez wędrujące stada oraz niektóre cmentarzyska dinozaurów, dokumentujące katastrofalną śmierć (wybuch wulkanu, utonięcie), np. stad ceratopsów i hadrozaurów liczących setki i tysiące osobników. Znane są też poszlaki świadczące o tym, że niektóre dinozaury drapieżne (np. dromeozaury) polowały zespołowo na znacznie większe od siebie ofiary. Mózg dinozaura — był wydłużony, ze słabo rozwiniętymi półkulami, sporymi płatami wzrokowymi i dość dużym móżdżkiem. Wielkość mózgu w stosunku do rozmiarów ciała była mała (w porównaniu ze współczesnymi ssakami czy ptakami), ale nie odbiegała od typowych wartości wśród kręgowców mezozoicznych. U niektórych dinozaurów (np. stegozaurów) kanał rdzeniowy kręgosłupa rozszerzał się w okolicy krzyżowej, sugerując istnienie w tym miejscu 10 razy większego, „drugiego mózgu”. Wprawdzie istniały tam zapewne ośrodki nerwowe układu autonomicznego, ale część rozszerzenia mogła zajmować tkanka tłuszczowa. Tłuszcz zapasowy mógł też tworzyć garb na grzbiecie pustynnych dinozaurów, odznaczających się wysokimi wyrostkami kolczystymi kręgów, np. u ouranozaura (Ouranosaurus) czy spinozaura (Spinosaurus). Sporny pozostaje metabolizm dinozaurów, a więc ich zmienno- bądź stałocieplność. Spośród dinozaurów najszybszy metabolizm umożliwiający stałocieplność przypisuje się niewielkim, zwinnym i aktywnym teropodom (mogły mieć pióra — izolacja termiczna), które uważa się za najbliżej spokrewnione z ptakami. Duże dinozaury mogły utrzymywać stałą temperaturę ciała dzięki tzw. gigantotermii: ich wielka masa, w połączeniu ze stosunkowo niewielką powierzchnią wymiany cieplnej z otoczeniem, dawała im dużą bezwładność termiczną. Dzięki temu mogły zapewne utrzymywać stałą ciepłotę mimo niskiego tempa przemiany materii. Na rzecz stałocieplności dinozaurów przemawiają m.in. proporcje trwałych izotopów tlenu w różnych kościach szkieletu, co świadczy o wyrównanej temperaturze tułowia, kończyn i ogona, oraz obecność wyspecjalizowanych struktur służących termoregulacji (np. bogato ukrwione płyty grzbietowe stegozaurów).

[madohora]

teropody, dinozaury drapieżne, Theropoda,
podrząd dwunożnych dinozaurów gadziomiednicznych, znane od początku późnego triasu do końca kredy;

[madohora]

PRENOCEFAL

[madohora]

[madohora]

ŚLĄSKI OGRÓD ZOOLOGICZNY MA NOWEGO MIESZKAŃCA. TO ŻYRAFA - Dziennik Zachodni - (archiwum)

[madohora]

ZMARŁ OSTATNI PAWIAN W ŚLĄSKIM OGRODZIE ZOOLOGICZNYM - 25.09.2022

[madohora]

OSIOŁ MICHAŁ MA JUŻ 20 LAT - Nasze Miasto - (archiwum)

[madohora]

ŚLĄSKI OGRÓD ZOOLOGICZNY MA NOWEGO LWA - Nasze Miasto - (archiwum)

[madohora]

Drugim zoo mieszczącym się na Górnym Śląsku był Miejski Ogród Zoologiczny w Katowicach przy ul. Bankowej 7, utworzony w 1946 r. z inicjatywy Towarzystwa Ochrony Zwierząt. Ogród został otwarty dla zwiedzających dopiero cztery lata później - w 1950 r., a dyrektorem instytucji został Tadeusz Bandur. Katowickie zoo stanowiło część ogrodu botanicznego - blisko 9 ha obszar można było zwiedzać od maja do października, a w jego kolekcji znajdowało się około 400 zwierząt z 86 gatunków

[madohora]

W 1991 r. następcą dyrektora Zielińskiego został Jan Piotr Liszka, który był pracownikiem ZOO od roku 1969. Pracę w ogrodzie zaczynał na stanowisku asystenta działu hodowlano-badawczego, później został kierownikiem tego działu, a od 1991 roku przez kolejnych 15 lat pełnił funkcję dyrektora Śląskiego Ogrodu Zoologicznego. W tym czasie powstały kolejne pomieszczenia i wybiegi dla zwierząt, m.in. nowoczesne domki dla flamingów oraz lemurów, w których zwierzęta te spędzają okres zimowy, a także dwie duże woliery dla ptaków drapieżnych, ibisów i ślepowronów. Uruchomione zostało także tzw. Mini ZOO, cieszące się w sezonie wiosenno-letnim dużym zainteresowaniem, głównie dzieci, które mogą w nim zobaczyć króliki, świnki morskie, kozy, czy owce.

[madohora]

żurawie, Gruidae,
rodzina ptaków z rzędu żurawiowych;
15 gatunków wszystkożernych ptaków o charakterystycznej, wysmukłej sylwetce, długich nogach, dziobach i szyjach, skupione w 2 podrodzinach: koronniki (żurawie koroniaste, m.in. afrykański koronnik szary i koronnik czarny) oraz żurawie — m.in. jedyny gniazdujący w Polsce gatunek: żuraw (żuraw zwyczajny, Grus grus); największym przedstawicielem rodziny jest antygona indyjska, zwana też żurawiem indyjskim (długość ok. 156 cm, długość skrzydła ok. 68 cm), żyjąca u podnóża Himalajów, w Kambodży i w północnej Australii.

[madohora]

Kakadu (Cacatuinae) – podrodzina ptaków z rodziny kakaduowatych (Cacatuidae). Podrodzina obejmuje gatunki występujące w Australazji, we wschodniej Indonezji i na Filipinach. Microglossini Bonaparte, 1853 – jedynym przedstawicielem jest Probosciger aterrimus (J.F. Gmelin, 1788) – kakadu palmowa
Cacatuini G.R. Gray, 1840

[madohora]

Najczęściej żyje w parach, lecz czasami w luźnych grupach powyżej 25 osobników. Lata pewnie, chociaż wolno. Aktywna głównie wczesnym rankiem i późnym popołudniem. Przez większą część dnia żeruje w koronach drzew, gdzie trudno ją dostrzec.
Gniazduje w dziuplach wysokich drzew. Składa dwa białe jaja.
Pożywienie: owoce, liście, nasiona, orzechy, młode pędy, ziarno zbóż. Zjada ok. 20 gatunków roślin, z których wiele jest dla ludzi niesmacznych lub nawet toksycznych.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W okresie letnim wskazane jest, aby żółwie stepowe przebywały na specjalnym, odpowiednio zabezpieczonym przed ucieczką i drapieżnikami, wybiegu zewnętrznym.
Należy również uważać na zbyt duże wystawienie żółwia stepowego na działanie promieni słonecznych.