Śląski Ogród Zoologiczny

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Papugi - popatrz u takiej papugi
Pióra tworzą ogon długi
To są przecież ważne rzeczy
A ona tylko skrzeczy

[madohora]

Pająk - chodzi mi pająk po domu
Snuje swe nici po kryjomu
Nie chcę go skrzywdzić ani zabić
Więc jak się mam towarzystwa pozbawić?

[madohora]

Kuc - to jest rumak w wersji mini
Lecz nikt go za wygląd nie wini
Bo odważne ma serduszko
Tak, tak moja duszko

[madohora]

Pantera - ostatnio wieść niesie
Że biega po naszym lesie
I po nocach głośno wyje
Lecz w naszych warunkach - nie przeżyje

[madohora]

hiena cętkowana, hiena plamista, Crocuta crocuta,
największy współcz. gat. hienowatych;
słabo zadrzewione obszary w Afryce na południe od Sahary (z wyjątkiem RPA); dł. ciała 95–165 cm, masa ciała 40–85 kg; ubarwienie żółtoszare z małymi, okrągłymi, ciemnobrązowymi lub czarnymi plamami oraz czarnym zakończeniem ogona, sierść na karku i grzbiecie często nastroszona.

[madohora]

biruang, niedźwiedź malajski, Helarctos malayanus,
najmniejszy gatunek z rodziny niedźwiedziowatych; zamieszkuje lasy Azji od Indii po Tajwan i Borneo;
dł. ciała do 140 cm, ogona do 7 cm, masa ciała 27–65 kg; ubarwienie od ciemnobrązowego po czarne, z szarym lub pomarańczowym przodem głowy i często białą, żółtą lub pomarańczową plamą na piersi.

[madohora]

Głównym pokarmem wilka szarego są ssaki kopytne. Na większe gatunki (łoś, dzik itp.) polują one zazwyczaj w stadzie. Ofiarą samotnego wilka może być np. mała sarna lub owca. Jednak drapieżniki te zjadają także padlinę oraz drobne ssaki, ptaki, ryby, żaby, owady, a nawet owoce. Na jeden posiłek wilk szary spożywa do 10 kg mięsa.

[madohora]

rezus, Macaca mulatta,
najbardziej rozpowszechniony gat. małpy wąskonosej zamieszkującej subkontynent indyjski oraz Indochiny;
dł. ciała ok. 60 cm, dł. ogona do 25 cm; futro gładkie, zielonawożółtawe; twarz naga, czerwonawa; tryb życia gromadny, gł. nadrzewny (też dobrze pływa); żywi się owocami, nasionami i liśćmi, także bezkręgowcami; północna część Płw. Indyjskiego, Indochiny, Himalaje i południowe Chiny; występuje często w ogrodach zool.; również zwierzę laboratoryjne.

[madohora]

Dziewięć lisów (Canis vulpcs), w tern 7 starych, a dwa młode. Posiadają piętrowe, stylowo zbudowane klatki. Z nie dowierzaniem spoglądają te czerwone rabusie na publiczność, ciągle węszą i zdają się przemyśliwac nad sposobem ucieczki. Daremnie. Trzy z nich zowią się: riyc, Lotu i Mija.

[madohora]

Królik żeruje na ogół o zmierzchu, w nocy i nad ranem. Latem żywi się soczystymi roślinami zielnymi (także zbożami), zimą zjada zeschłe trawy, korzenie, korę drzew i krzewów oraz bulwy.

[madohora]

Żółwie (Testudines) – rząd z gromady gadów (Reptilia) obejmujący ok. 350 współcześnie żyjących gatunków.

[madohora]

zaskrońce, Natricinae,
podrodzina węży z rodziny połozowatych;
ok. 180 gat.; dł. od 50 cm do 2 m; część gat. jest jadowita, ale ich ukąszenia są zwykle niegroźne — wyjątek wschodnioazjat. zaskroniec tygrysi (Rhabdophis tigrinus), którego jad może być śmiertelny dla człowieka; w Polsce występuje zaskroniec zwyczajny.

[madohora]

Zaskroniec zwyczajny często występuje w pobliżu cieków wodnych dlatego podstawę jego diety stanowią zazwyczaj różne gatunki żab i ich kijanki a także traszki. Dieta ta jest niekiedy uzupełniana o ropuchy, ryby oraz jaszczurki lub drobne gatunki gryzoni. Młode osobniki żywią się przeważnie kijankami, małymi rybami oraz dżdżownicami. Większość ofiar połyka żywcem.

[madohora]

Wyrażenie o "białych myszach" nie jest unikatowe dla języka polskiego, podobne powiedzenia spotykane są w innych językach (np. w angielskim to see white mice), ale istnieją także podobne powiedzenia o innych zwierzętach – na przykład w angielskim istnieje powiedzenie to see pink elephants (widzieć różowe słonie), identyczne wyrażenie istnieje też w języku szwedzkim – se skära elefante, czy francuskim Éléphant rose.

[madohora]

Takson po raz pierwszy opisany naukowo w 1844 roku przez C.J. Temmincka. Badania DNA mitochondrialnego i cytochromu b wskazują, że ten gatunek oraz myszarka koreańska (A. peninsulae), z którą występuje sympatrycznie na Hokkaido, oddzieliły się od innych myszarek w trakcie jednej z radiacji rodzaju. Skamieniałości tego gatunku są znajdowane w Japonii w osadach środkowego plejstocenu; gryzonie te niewiele różniły się od współczesnych.

[madohora]

orły,
nazwa kilkunastu gatunków ptaków drapieżnych z rodzaju Aquila i Hieraaetus, z rodziny jastrzębiowatych;
jedne z największych ptaków drapieżnych; upierzenie brunatne, pokrywające nogi aż do palców uzbrojonych w ostre szpony; dziób mocny, dość długi, hakowaty; gniazdo na niedostępnych skałach i w koronach wysokich drzew; osiągają wiek do 50 lat, monogamiczne; w Polsce rzadki, gniazdowy orzeł przedni; zalatuje orzeł sawannowy (Aquila rapax), dawniej podobno pojawiał się także orzeł cesarski (Aquila heliaca); ponadto orlik krzykliwy, orlik grubodzioby (Aquila clanga), orzeł włochaty, zwany obecnie orzełkiem (Hieraaetus pennatus); w Polsce wszystkie chronione.

[madohora]

pustułka, Falco tinnunculus,
ptak z rodziny sokołowatych;
długość ok. 35 cm; poluje na drobne gryzonie (głównie myszy), także owady; gniazdo na drzewach, w basztach itp., często w miastach; składa 4–6 jaj; zamieszkuje Eurazję, Afrykę; w Polsce objęta ochroną gatunkową.

[madohora]

Skoro już o lęgu mowa, to od połowy kwietnia do połowy maja samica składa w „gnieździe” 4 – 6 ciemno nakrapianych jaj. Następnie wysiaduje je przez kolejne 4 tygodnie. W tym czasie samiec przynosi jej jedzenie. Od połowy maja do połowy lipca możemy spotkać na swojej drodze małe pustułki, które dopiero co opuściły gniazda. Pisklęta pozostają pod opieką rodziców przez 2 miesiące po wykluciu. W ciągu pierwszego miesiąca uczą się latania, a kiedy osiągną tę sztukę, wtedy przychodzi czas na naukę kolejnej, niezwykle istotnej umiejętności – polowania. Jak ptak nauczy się poruszać w środowisku, w którym przyszło mu żyć, wówczas pałeczka jest po jego stronie i jeśli okoliczności środowiska na to pozwolą, osobnik doczeka kolejnego sezonu. Znane są przypadki, kiedy pierwszoroczne ptaki przystępują do lęgu, ale tak naprawdę pierwszy sukces lęgowy osiągają dopiero w drugim roku życia.

[madohora]

krogulec, Accipiter nisus,
ptak z rodziny jastrzębiowatych;
długość 32 cm (samicy 38 cm); podobny do gołębiarza, ogon równo ścięty; z lotu poluje głównie na ptaki; zadrzewienia i lasy Eurazji.

[madohora]

uszatka, uszatka zwyczajna, sowa uszata, Asio otus,
sowa z rodziny puszczykowatych;
Eurazja i Ameryka Północna; długość ciała ok. 35 cm, rozpiętość skrzydeł do 100 cm; w Polsce nieliczny gatunek lęgowy.

[madohora]

W obszernej ptaszarni z siatki drucianej, a pokrytej słomą — wre życie. Pełno tu żywej muzyki. Rozmaite śpiewy i głosy krzyżują się w powietrzu. Wieje tu drobnego ptactwa, jak: piękni mieszkańcy lasów i ogrodów owocowych: szczy gły (Carduetis elegans); łatwo oswajające się, dzwońce (Chlo- ris hortensis); zawsze wesołe zięby zwyczajne (Fringilla coelebs); bawiące u nas w przelotach zięby jer (Fringilla mon- tifringilla); szkodniki na polach i ogrodach: wróble domowe (Passer domesticus); wróble mazurki (Passer montanus), stro niące od zabudowań ludzkich; pożyteczni tępiciele mnóstwa owadów: trznadle (Emberiza citrinella); czyżyki (Chrysomi- tris spinus), najzręczniejsi akrobaci cyrkowi; cenione jako ptaki pokojowe i przez to wyłapywane licznie, gile (Purrhula europae); pełni ufności do ludzi, mieszkańcy wysp Kanaryj skich: kanarki (Serinus canarius); wesołe kulczyki (Serious hortulanus), czujące się dobrze w niewoli; towarzyskie sikory (Paridac), w kilku odmianach; pieśniarze: drozdy (Turdus musicus); konopniki (Fringilla cannabina). Są też tu prze piórki (Coturnix communis), spacerujące obok żółwi, lub kry jące się pod gałązkami świerków, ustawionych w ptaszarni dla wygody ptaków; widzimy także trzy kurki wodne (Galli- nula chloropus), sympatyczne — mieszkanki naszych trzcin, szuwarów i innych zarośli wodnych. Wiele rozgwaru, życia i hałasu wywołują w ptaszarni jej piękni kolorowi mieszkań cy: papużki (Mclopsittacus undula

[madohora]

czyż, czyżyk, Carduelis spinus,
ptak z rodziny łuszczaków;
dł. 12 cm; upierzenie zielonawożółte, w szare i czarne smugi, u samca wierzch głowy, kark i plamka pod dziobem czarniawe; żywi się owadami, również nasionami olszy i wierzby; zamieszkuje iglaste lasy Eurazji, zimą tworzy stadka; w Polsce objęty ochroną gatunkową.

[madohora]

[madohora]

Słoń indyjski (Elephas maximus) – ssak z rzędu trąbowców, jeden z trzech żyjących gatunków rodziny słoniowatych, zamieszkujący lasy i zarośla Azji Południowej i Południowo-Wschodniej.
długość ciała: 5,5-6,4 m
długość ogona: do 1,5 m
wysokość w kłębie: do 3,1 m
masa ciała: do 5 ton
Głowa duża, czoło płaskie, nad oczami po obydwu stronach dwa półokrągłe guzy kostne, uszy znacznie mniejsze niż u słonia afrykańskiego, ciosy niewielkich stosunkowo rozmiarów występują u większości samców, u samic rzadko spotykane (największe ciosy słoni indyjskich miały długość 3,02 m i masę 39 kg). Trąba zakończona jest jednym wyrostkiem chwytnym. Szyja krótka, tułów krępy, masywny, kończyny słupowate, zakończone szeroką, okrągłą stopą, zawierającą warstwę amortyzacyjną zbudowaną z tkanki chrzęstnej i tłuszczowej. Słonie chodzą na czubkach palców zakończonych pięcioma paznokciami w kończynach przednich, trzema lub czterema w tylnych. Ciało pokrywa gruba, marszczona skóra o grubości 2-4 cm, prawie bezwłosa, rzadkie włosy występują na grzbiecie i karku, dłuższe stanowią zakończenie ogona. Słonie porozumiewają się ze sobą dźwiękami o bardzo niskiej częstotliwości, niesłyszalnymi dla ucha ludzkiego, które są odbierane przez te zwierzęta na duże odległości (ponad 2 km). Słoń indyjski żyje w stadach złożonych przeważnie z 8-10 samic z młodymi, w obrębie stada panuje ścisła hierarchia. W terenie górzystym porusza się nadzwyczaj sprawnie (w marszu osiąga 7-15 km/h), niemal bezgłośnie i prawie nie pozostawiając śladów (nacisk na 1 cm² powierzchni stopy wynosi tylko 400-600 g). Doskonale pływa i chętnie kąpie się w błotnistych sadzawkach. Pożywienie słoni indyjskich stanowią trawy, liście, kora, miękkie drewno, pędy bambusa i owoce, szczególnie dzikie figi. Ciąża trwa 614-688 dni (ok. 21 m-cy), samica rodzi jedno młode o masie ok. 100 kg, które karmi przez 8-10 miesięcy, czasem nawet ponad rok. Słoń indyjski osiąga dojrzałość płciową w wieku ok. 12 lat. W warunkach hodowlanych żyje przeciętnie 40-60 lat.
Znane są cztery podgatunki:
słoń indyjski (Elephas maximus bengalensis), występujący głównie w Indiach
słoń malajski (Elephas maximus hirsutus), występujący na Półwyspie Malajskim
słoń sumatrzański (Elephas maximus sumatranus), zamieszkujący Sumatrę
słoń cejloński (Elephas maximus maximus) ze Sri Lanki.
Podgatunki te, szczególnie słoń malajski, zagrożone są wyginięciem. Liczebność gatunku (pomijając hodowle) szacuje się na 30 000 osobników. W Indiach kurczenie się biotopu tych zwierząt prowadzi do licznych konfliktów między ludźmi a słoniami, w skali roku zabija się około 150 słoni dzikich, a ich ofiarą pada około 200 ludzi. Słoń indyjski jest zwierzęciem o łagodnym usposobieniu, daje się łatwo oswajać i tresować, używany jest jako zwierzę robocze, istnieją nawet fermy hodowlane, prowadzone w celu oswajania słoni indyjskich, jak i sztucznego ich rozrodu. W ogrodach zoologicznych hodowany od XIX w., pierwszy udany poród w takich warunkach odbył się w 1905 roku.
Gatunek ten jest chroniony przepisami konwencji waszyngtońskiej (CITES).

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W stanie dzikim wielbłądy występują jedynie w Azji Środkowej (wielbłąd dwugarbny) i w Afryce, gdzie dotarły razem z afgańskimi poganiaczami. Wielbłąd jednogarbny wyginął na wolności wiele lat temu. Jako zwierzęta hodowlane obydwa gatunki są kosmopolityczne. Baktriany (dwugarbne) występują na pustyni Gobi, w Środkowej Azji – głównie w Kazachstanie, Mongolii, Turkmenistanie i Uzbekistanie. Dromadery zaś występują w południowo-zachodniej Azji i północnej Afryce na obszarach pustynnych i półpustynnych.

[madohora]

przepiórka, Coturnix coturnix,
ptak z rodziny kurowatych, z rzędu grzebiących;
długość ok. 20 cm; brązowoszara, w białe i czarne kreski, podgardle u samca brązowe, u samicy białawe; prowadzi skryty, naziemny tryb życia; żywi się nasionami i owadami; gniazdo w płytkim dołku na ziemi; samiec wydaje charakterystyczny głos tokowy; zamieszkuje suche łąki i pola uprawne Eurazji i północnej Afryki; w krajach o wysokiej kulturze rolnej coraz rzadsza; łowna

[madohora]

szpak, Sturnus vulgaris,
ptak parkowo-leśny z rzędu wróblowych;
dł. 19,5 cm; upierzenie zmienne, zależne od wieku i pory roku, gł. ciemnobrunatno-czarne, z metalicznym połyskiem, perełkowo nakrapiane; śpiew melodyjny, naśladuje też głosy innych ptaków; żywi się bezkręgowcami i owocami; dziuplak, zamieszkuje parki i zadrzewienia Eurazji, na zimę odlatuje.

[madohora]

cyranka, Anas querquedula,
ptak z rodziny kaczkowatych;
długość do 40 cm; samiec ciemnobrunatny, na głowie biały, sierpowaty pasek, brzuch jasny, na szarych skrzydłach bladozielone lusterko z białymi obrzeżeniami; zamieszkuje nadwodne szuwary Eurazji; łowna; gatunek pokrewny cyraneczka, Anas crecca, najmniejsza z polskich kaczek (długość do 37 cm).

[madohora]

W odległości około 250 metrów od stawu, idąc utrzy manym należycie deptakiem pomiędzy łanami bujnej łąki wchodzimy w rejon grupy drzew, wśród których pobudo wano trzy obszerne zagrody, zaopatrzone w stajnie, paśniki i wodę do kąpania. W pierwszej zagrodzie spędza swoje dni samotnie czteroletni imponujący jeleń (Cervus elaphus), ongiś pan i książę leśnych ostępów, kupiony od Tow. Upiększenia Miasta w Bydgoszczy za 300 zł. (bez transportu). Okaz to' bardzo porywczy, niespokojny, nie dający do siebie przystąpić.

[madohora]

BOCIAN

[madohora]

Darowany przez wędrowną trupę bokserską wilk „Roz- bój“, zginął drugiego dnia w zwierzyńcu — chory najpraw dopodobniej na wściekliznę.

[madohora]

Padłe zwierzęta oddaje się do preparatorni, a stąd jako okazy wypchane idą bezpłatnie do gabinetów zoologicznych miejscowych szkół.

Informacje pochodzą z 1929 roku wówczas preparowanie zwierząt było normalne

[madohora]

Ogród Zoologiczny w Krakowie – ogród zoologiczny założony w 1929 roku, na terenie krakowskiego Lasu Wolskiego na wzgórzu Pustelnik.

[madohora]

Ogród wpisano do prestiżowego Europejskiego Stowarzyszenia Ogrodów Zoologicznych i Akwariów, skupiającego także 10 innych największych polskich ogrodów zoologicznych, spełniających normy i wymogi EAZA – w Poznaniu, Toruniu, Płocku, Warszawie, Opolu, Gdańsku, Łodzi, Wrocławiu, Chorzowie i Zamościu.

[madohora]

BĘDZIE NOWA LINIA ELKI - Śląski Biznes - 28.10.2022

[madohora]

Zasiedla niemal całą Amerykę Środkową i sporą część Ameryki Południowej. Spotykany w Meksyku, Nikaragui, Hondurasie, Gwatemali, Salwadorze a także w Gujanie, Kostaryce, Kolumbii, Brazylii i w Peru. Introdukowany na Kubie. Pierwotnie bardzo liczny, lecz na skutek polowań dla cennej skóry staje się coraz rzadszy a obszar jego występowania kurczy się

[madohora]

Ameryka Południowa i Środkowa: Brazylia, Kolumbia, Kostaryka, Ekwador, Salwador, Gujana, Gujana Francuska, Gwatemala, Honduras, Meksyk, Nikaragua, Panama, Peru, Surinam, Tobago, Trynidad, Wenezuela. Na Kubie i w PortoRiko został introdukowany podgatunek Caiman crocodilus fuscus. Szacowana dzika populacja wynosi ponad 1.000.000 osobników.

[madohora]

Samice osiągają dojrzałość przy długości 1,2 m, tj. pomiędzy 4 a 7 rokiem życia. Samce przy długości 1,4 m w wieku 4 do 7 lat. Gonady zwiększają się pod koniec pory suchej czyli od kwietnia do maja i osiągają szczyt na początku pory deszczowej czyli między majem i czerwcem. Zaloty i kopulacja mają miejsce między majem a sierpniem. Podczas pory deszczowej pomiędzy lipcem a sierpniem samica buduje gniazdo na brzegu powyżej poziomu wody w kształcie kopca z błota i szczątków roślinnych, do którego składa pomiędzy 14 do 40 jaj. Samice pozostają w pobliżu gniazd, aby chronić jaja przed drapieżnikami. Okres wylęgania trwa ok. 90 dni. Po wylęgu młode trzymają się razem blisko samicy. Bywa, że jedna samica przejmuje pod swoją opiekę młode pochodzące od innych samic.

[madohora]

Występuje w południowej Azji, spotykana m in. w południowej części Chin, Tajlandii oraz w Indochinach

[madohora]

Najbardziej charakterystycznymi cechami agam błotnych jest zielono-oliwkowy kolor ciała, szeroka głowa i "grzebień" od czubka głowy, aż po nasadę ogona.

[madohora]

Prowadzą dzienny tryb życia. Komunikują się ze sobą kiwaniem głową i tzw. wavingiem czyli machaniem przedniej łapy (w ten sposób zaznaczają własne terytorium). Bardzo mocno zakorzeniony terytorializm.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Spotykana w Ameryce Południowej w dorzeczach największych rzek. Z uwagi na degradację siedlisk (postępującą wycinka puszczy tropikalnej) obszar jej występowania stale się zmniejsza

[madohora]

Słonie w poszukiwaniu trawy pokonują nawet 16 km dziennie. Po posiłku podążają do rzeki. Robią to by zaspokoić pragnienie a także spotkać się tam z innymi klanami. Bez względu na wiek doskonale się przy tym bawią.

[madohora]

Choć większe rozmiary osiąga pyton siatkowy, anakondy są znacznie cięższe i mogą osiągać nawet 250 kg masy ciała (jest to możliwe dzięki wodnemu środowisku – anakonda potrafi pływać z szybkością 20 km/godz i trwać w zanurzeniu 20 minut), przy średnicy 30 cm i obwodzie 1 m. Samice są wyraźnie większe od samców. Samice średnio osiągają 4 – 4,5 m długości oraz masę 60 – 70 kg. Samce przeciętnie osiągają około 2,5 – 3 m, przy czym są znacznie szczuplejsze od samic. Bardzo rzadko spotkać można samicę mierzącą ponad 5 m i ważącą ponad 100 kg. Head i współpracownicy (2009) podają, że najdłuższa zmierzona anakonda, której pomiar jest weryfikowalny, mierzyła ok. 9 m długości

[madohora]

Anakondy na wolności dożywają do trzydziestu lat. Zasiedlają głównie wody i lądy Ameryki Południowej. Znane są cztery ich gatunki:

[madohora]

Znajdź rekord...


Menu
O nas
Rekordy
Kategorie
Nasi rekordziści
Wydarzenia
Księga rekordów
Jak pobić rekord
Rekordy online
Najczęściej zadawane pytania
Kontakt
Logotypy
Największy wąż świata – Anakonda zielona
Laura Kantorska
7 lat temu
Ciekawostki, Zwierzęta
Boliwia
Największy wąż świata
Czy wiecie, czym jest ofidiofobia? To paniczny strach przed wężami. Zwierzę, które dziś wam przedstawimy, z pewnością wywoła dreszczyk emocji, niezależnie od tego, czy boicie się węży, czy nie!
Największy wąż świata to bardzo charyzmatyczny gatunek, który możemy spotkać w wielu filmach – z pewnością kojarzycie jego nazwę. Anakonda (Eunectes) to gad, który mierzy średnio 10 metrów i waży nawet 250 kilogramów! Kwestia jego wymiarów jest naprawdę niezwykła – samice anakondy są większe od samców, w najszerszym miejscu ich obwód wynosi cały metr, zaś średnica tego węża wynosi około 30 cm (mniej więcej tyle, co średnica uda osoby o drobnej budowie ciała).

To także zwierzę powszechnie znane ze swoich niesamowitych umiejętności pływackich – Anakonda potrafi wytrzymać pod wodą do 20 minut i pływa z prędkością do 20 km/h (dodajmy, że to prędkość biegu przeciętnego człowieka…) i temu również zawdzięcza swoją łacińską nazwę gatunkową – eunectes – która oznacza „dobrze pływającą”. Ze względu na swoje ogromne rozmiary największy wąż na świecie bardzo rzadko wspina się na drzewa i prowadzi właśnie ziemno – wodny tryb życia. To umożliwia mu rodzenie młodych z pominięciem okresu inkubacji jaj – anakondy są bowiem żyworodne. Oznacza to, że samica rodzi w jednym miocie rodzi od 10 do 50 sztuk, które natychmiast opuszczają matkę. Niestety, pełnoletności dożywa zaledwie kilka procent z nich, ponieważ bez opieki są łatwym łupem dla drapieżników.

Jeśli zaś chodzi o żywienie anakondy, zwykle czatują one w płytkich wodach tuż przy brzegu, wypatrując potencjalne ofiary. To wyjaśnia, czemu ich łupem padają takie zwierzęta, jak dziki, jelenie czy jaguary. Niekiedy wychodzą na ląd, żeby zapolować na kapibary. Żywią się także innymi gatunkami węży, rybami, małymi ptakami, gadami i płazami. Anakondy potrafią wytrzymać bez pożywienia wiele tygodni (rekordowy post tego zwierzęcia trwał dwa lata!), za to po posiłku zazwyczaj nie czują głodu przez parę tygodni. Zdarzają się również przypadki kanibalizmu – zwykle to samiec bywa pożerany przez samicę po jej zapłodnieniu. Taktyka zabijania tych węży jest prosta, ale bardzo skuteczna – po opleceniu sobą ofiary stopniowo zacieśniają splot. Następnie pożerają je w całości, zaczynając od strony głowy. Waga ofiary jednak nie może być większa niż węża, a jej długość nie może być większa niż ćwierć długości anakondy. Dzięki dodatkowej kości żuchwy węże te potrafią rozwierać szczęki pod kątem 180 stopni! Niestety, ofiarami ataków anakondy zielonej padają także ludzie.

Największy wąż świata - anakonda
Anakondy na wolności dożywają do trzydziestu lat. Zasiedlają głównie wody i lądy Ameryki Południowej. Znane są cztery ich gatunki:

Anakonda zielona
Anakonda zielona (Eunectes murinus) – to największa odmiana tego zwierzęcia, która możemy spotkać w Wenezueli, Peru, Boliwii, Paragwaju, Trynidadzie i Tobago, Ekwadorze, Gujanie, Wenezueli, Kolumbii a także dorzeczach rzek Orinoko i Amazonki – czyli na większości terytorium Ameryki Południowej. Najdłuższa anakonda tego gatunki w niewoli mierzyła 6,27 metra, miała wagę 91 kg i długość niemal 6 metrów.

Anakonda boliwijska
Anakonda boliwijska (Eunectes beniensis) została opisana w roku 2002. Od Anakondy zielonej różni ją żółty brzuch i czarne plamki na grzbiecie. Jest nieco mniejsza – dorasta do około 3 metrów, a swoje ofiary może trawić nawet do 4 miesięcy! Jak sama nazwa wskazuje, spotkamy ją głównie w Boliwii.

Anakonda ciemna
Anakonda ciemna (Eunectes deschauenseei) jest spotykana w Brazylii i jest nieco większa od poprzedniczki – może mierzyć do czterech metrów. Swoją nazwę zawdzięcza oliwkowo – brązowemu umaszczeniu, które tworzy wzdłuż jej grzbietu dwa rzędy czarnych, owalnych plam. Ten wąż, w odróżnieniu od innych gatunków anakondy, potrafi topić swoje ofiary. Poluje głównie w nocy, co zdecydowanie ułatwia mu ciemne umaszczenie. W latach 80. była zagrożona, jednak obecnie stan jej populacji się poprawia dzięki staraniom ekologów i przyrodników.

Anakonda żółta
Ostatnim z czterech większych gatunków anakond jest anakonda żółta, zwana też południową lub paragwajską (Eunectes notaeus), spotykana w Argentynie, Urugwaju, Paragwaju, Brazylii i Boliwii. Wąż ten jest nieco mniejszy niż anakonda zielona i ma wyraziste, żółte umaszczenie z czarnymi plamami na grzbiecie.

Tu możecie przyjrzeć się anakondzie zielonej z bliska:




A czytając o największym wężu, warto też przyjrzeć się jego prababci – wiemy o niej zaskakująco wiele. Titanoboa (Titanoboa cerrejonensis) to wymarły wąż, który żył około 60 milionów lat temu, zaś jego odkrycie nastąpiło zaledwie 6 lat temu. Według szacunków ważył blisko tonę, zaś jego długość to około 15 metrów. Z wyglądu bardzo przypominał dzisiejsze anakondy.

Titanoboa została znaleziona w Kolumbii, gdzie zachowały się trzy dobrze zachowane czaszki zwierzęcia. Jest to o tyle niezwykłe, że węże, w przeciwieństwie do innych zwierząt, w obszarze głowy mają bardzo kruche kości, mocowane ze sobą ścięgnami (co pozwala im na pełne rozwarcie szczęk i połykanie ofiar niewiele mniejszych od siebie). Dzięki temu Titanoboa byłaby w stanie bez większego problemu połknąć zwierzęta współcześnie uważane za duże, jak żyrafę czy słonia. Podobnie, jak współczesne anakondy, Titanoboa czatował na swoje ofiary w wodach przybrzeżnych, a następnie je dusił. Nieszczęśnik, który znalazł się w obszarze jego polowania, był miażdżony siłą nacisku 28 ton (!) na metr kwadratowy powierzchni ciała.

[madohora]

Należy do małych gołębi, jest prawie dwa razy mniejszy niż gołąb miejski. Ubarwienie głowy, szyi i górnej części piersi srebrno-szafirowe. Dolna część piersi jest jaśniejsza, a brzuch i pióra pokrywowe podogonowe są prawie białe. Pióra pokrywowe skrzydeł są brunatno-szare, nakrapiane białymi kropkami. Sterówki są szare. Między płciami występują niewielkie różnice w ubarwieniu. Samica jest nieco bledsza i ma mniejszą pomarańczową obwódkę wokół oka, co jest szczególnie widoczne w okresie godowym, w którym obwódka u samca przybiera kolor czerwony.

[madohora]

[madohora]

Nazwa Chalcophaps (i.) chrysochlora bywa błędnie używana dla populacji ze wschodniej Australii (konkretnie miedzianek brązowogłowych, zakładając ich odrębność gatunkową). W Pigeons and Doves (2012), monografii dotyczącej gołębiowych, widnieje jako osobny podgatunek C. i. chrysochlora. Według autorów HBW jest to dawna nazwa dla C. i. rogersi. IOC odnotowuje, że epitet chrysochlora wyszedł z użycia, a określał formy klasyfikowane współcześnie jako C. i. rogersi i C. i. timorensis[6]. Chalcophaps (i.) chrysochlora opisał w 1827 Johann Georg Wagler, pod nazwą Columba chrysochlora. Był gatunkiem typowym dla rodzaju Chrysochlora, wspomnianego po raz pierwszy przez Johna Goulda w 1848

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W Indiach okres lęgowy trwa od kwietnia do lipca, w południowo-wschodniej Azji od września do lipca (w Tajlandii od stycznia do lipca, w Malezji od lutego do lipca). Gwarki czczone gniazdują w dziuplach w wysokich drzewach położonych co najmniej 10 m nad podłożem. Wybierają drzewa położone na skraju lasu, na przecinkach i izolowanych zadrzewieniach na obszarach upraw. W dziupli, przeważnie głębokiej na około 0,5 m, obydwa ptaki z pary budują proste gniazdo z niewielkich gałęzi, liści i piór. Zniesienie liczy 2 lub 3 jaja, rzadko jedno. Skorupka ma barwę niebieską, jasnoniebieską i niebieskozieloną, pokrywają ją czerwonobrązowe i czekoladowobrązowe plamki. Wysiadywanie trwa 13–17 dni, biorą w nim udział obydwa ptaki. Młode są karmione poprzez zwracanie pokarmu lub przynoszenie go w dziobie. Młode są w pełni opierzone po 25–28 dniach życia

[madohora]

Kukabura chichotliwa kukabura, łowiec olbrzymi (Dacelo novaeguineae) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny zimorodkowatych (Alcedinidae), zamieszkujący wschodnią i południowo-wschodnią Australię. Introdukowany na Tasmanii i w południowo-zachodniej Australii. Mimo swej nazwy gatunkowej nie występuje na Nowej Gwinei.

[madohora]

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN kukabura chichotliwa jest klasyfikowana jako gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern)

[madohora]

[madohora]

Występuje bardzo wyraźny dymorfizm płciowy. Upierzenie samca jest czarne z metalicznym, zielono-niebieskim połyskiem. Na głowie ma biały „berecik” oraz czerwony czub. Jak każdy kurak posiada też róże. Samica jest zielona, również z połyskiem, ale ma kasztanowe skrzydła, szarobrązową głowę i nie ma czuba. Obie płci posiadają czerwone nogi i czarne, błyszczące dzioby. Słabo latają. Są ptakami monogamicznymi – w czasie lęgów żyją w parach, później łączą się w stada rodzinne.

[madohora]

Słowik chiński to królestwo: zwierząt, typ: strunowce, gromada: ptaki, rząd: wróblowych. Należy do podrzędu ptaków: śpiewających i rodziny: muchołówkowatych. Zwierzęta te zamieszkują tereny południowych Chin. Można podziwiać ich śpiew od północnych Indii po górną Birmę.

[madohora]

Sójkowiec białoczuby (Garrulax leucolophus) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny pekińczyków (Leiothrichidae). Nie jest zagrożony.

[madohora]

Zasady zajęć „ZOO-detektywi na tropie!”

[madohora]

Odwiedź Śląskie ZOO w czasie ferii i weź udział w naszej detektywistycznej zabawie terenowej. Wciel się w postać śledczego i pomóż pracownikom zoo rozwikłać zagadkę.

[madohora]

Zajęcia przeznaczone są dla grup zorganizowanych.

[madohora]

Udział w zajęciach mogą wziąć uczniowie szkół podstawowych kl. I - VIII

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

LAMPART

[madohora]

[madohora]

[madohora]