Koszęcin

[madohora]

[madohora]

Co najmniej od XVI wieku kopano w tym miejscu rudę i znajdowała się przy niej kuźnica. W XVIII wieku miejscowość ta nazywała się Dolner Hammer, a od XIX wieku do roku 1922 Niederhof. W XIX i na początku XX wieku teren ten połączony był torami z Zumpami i Dębową Górą skąd w kierunku Dołów zwożono drewno, z którego wyrabiano węgiel drzewny potrzebny do pracujących przy kopalni fryszerek, a także tartaku.
Do 2024 r. miejscowość była przysiółkiem wsi Boronów.

[madohora]

[madohora]

Ze względu na położenie geomorfologiczne Boronów leży na Wyżynie Śląsko-Krakowskiej na obszarze makroregionu Wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej, w obrębie dwóch mezoregionów: Obniżenia Liswarty-Prosny i Garbu Herbskiego. Miejscowość leży w dolinie górnego biegu Liswarty i jej niewielkiego dopływu prawobrzeżnego Leńcy. Najwyższe wzniesienie wynosi 308 m n.p.m. i znajduje się w południowej części miejscowości (pola przy dzielnicy Siodłoki).
Z geobotanicznego punktu widzenia miejscowość należy do krainy Wyżyn Południowo-Wschodnich, do Podkrainy Górnośląskiej.

[madohora]

Boronów dzieli się na trzy główne dzielnice: Piasek, Zamoście-Hajduki oraz Siodłoki, przedzielone wymienionymi wyżej ciekami wodnymi. Po lewej stronie Liswarty znajdują się Siodłoki, między Liswartą a Leńcą, znajdują się dzielnica Hajduki oraz Zamoście i Smolny Piec, natomiast na prawym brzegu Leńcy u jej ujścia do Liswarty znajduje się dzielnica Piasek oraz Suszarnia.

[madohora]

Pierwsza wzmianka, w której pojawia się nazwa Boronów, pochodzi z 1341 r. z dokumentu Kazimierza Wielkiego dotyczącego regulacji obszaru granicznego. Dzięki tej wzmiance wiadomo, iż miejscowość wówczas należała do księstwa opolsko-strzeleckiego. Mimo to, osadnictwo na tym terenie pojawiło się o wiele wcześniej. Znaleziono bowiem na obszarze miejscowości ślady z epoki neolitu oraz z okresu kultury łużyckiej.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Po I wojnie światowej w wyniku powstań śląskich, w których walczyło kilkudziesięciu mieszkańców miejscowości, Boronów wraz z innymi miejscowościami ziemi lublinieckiej włączony został do państwa polskiego. W latach 1926–1927 przez miejscowość przeciągnięty został odcinek linii kolejowej z Kalet do Herb Nowych oraz postawiony został dworzec kolejowy.

[madohora]

Po II wojnie światowej skolektywizowano prywatne majątki, folwark został rozparcelowany, a w 1951 r. utworzona została na jego miejscu Spółdzielnia Produkcyjna „Jedność”. Tartak i inne czynne jeszcze warsztaty rzemieślnicze były sukcesywnie likwidowane. W roku 1959 oddana została do użytku nowo wybudowana Szkoła Podstawowa im. Manifestu Lipcowego przemianowana w 2004 r. na Zespół Szkół im. Unii Europejskiej. Trzy lata później na terenie miejscowości powstał skład paliw CPN, który obecnie pod nazwą Naftobazy zaopatruje stacje benzynowe w województwie śląskim, opolskim i świętokrzyskim. Dzięki dogodnemu połączeniu komunikacyjnemu mieszkańcy miejscowości coraz liczniej w tym czasie byli zatrudniani w kopalniach na obszarze GOPu.
W 1973 r. w wyniku reformy administracyjnej gromada Boronów przyłączona została do gminy Herby. Lata 70. i 80. XX w. to masowy exodus mieszkańców do RFN; w szczególności tych, którzy udokumentować potrafili niemieckie pochodzenie. W okresie przynależności do gminy Herby, miejscowość miała charakter sołectwa.

[madohora]

Większość mieszkańców Boronowa to ludność mieszkająca w nim od kilku pokoleń, identyfikująca się z obszarem kulturowym Górnego Śląska. Część mieszkańców to potomkowie spolonizowanych niemieckich osadników z XVIII i XIX w., emigranci (i ich potomkowie) z tzw. Opolszczyzny przybyli w okresie powstań śląskich, a także rodziny repatriantów, przybyłych do miejscowości z Kresów Wschodnich po II wojnie światowej. Niektórzy mieszkańcy należą do mniejszości niemieckiej.

[madohora]

PKS – w Boronowie znajdują się dwa przystanki PKS, z których kilka razy dziennie odchodzą autobusy do Lublińca przez Koszęcin lub Herby, do Częstochowy oraz raz dziennie do Gliwic, Pajęczna, Katowic i Przedmości.

[madohora]

Smolny Piec – dzielnica zabudowana w II poł. XX w., mająca charakter mieszkaniowy. Brak w niej sklepów, nieliczne punkty usługowe. Położona jest wzdłuż ulic Niwskiej i Polnej, oraz łączących je przecznic. Wcześniej w tej dzielnicy wytwarzano węgiel drzewny. W latach dwudziestolecia międzywojennego znaleziono w niej kilka grobów ciałopalnych z epoki kultury łużyckiej.

[madohora]

Na terenie miejscowości znajduje się 19 obiektów zabytkowych:

Zespół kościoła parafialnego MB Różańcowej w Boronowie:
Kościół MB Różańcowej położony na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego – zabytek klasy „0”;
kapliczka św. Jana Nepomucena z II połowy XIX w.;
brama na plac przykościelny z XVII w.;
altana na obszarze ogrodu plebanii;
organistówka od XVIII do połowy XX w. pełniąca także rolę szkoły;

[madohora]

Poza tym w miejscowości znajduje się szereg zabytków przyrodniczych, m.in. pomniki przyrody w centrum miejscowości. Należy do nich kilkusetletni dąb, który według podania zasadzić miał król Jan III Sobieski podczas wyprawy pod Wiedeń.

[madohora]

[madohora]

Ołtarz św. Anny i ołtarz czterech św. Janów: św. Jana Chrzciciela, św. Jana Nepomucena, św. Jana Ewangelisty oraz św. Jana Sarkandra tworzą osobną przestrzeń, odgrodzoną od reszty kościoła żelazną kratą, tworząc kaplicę św. Anny. Na kracie znajduje się krucyfiks z Chrystusem, który według miejscowych podań przymyka oczy, aby zamknąć je w dniu końca świata. Inna legenda odnosi się do jego cudownych właściwości. Głosi ona, że pod tym krzyżem złożone zostało ciało utopionej w pobliskim stawie dziewczynki, która dzięki modlitwom ożyła. Wdzięczni parafianie mieli wówczas przenieść krzyż do centralnej części, na chór, ten jednakże w ciągu nocy powrócił na stare miejsce.

[madohora]

Tańce feretronów to tradycja znana na Kaszubach. Narodziła się na Kalwarii Wejherowskiej[2], prawdopodobnie w I poł. XVIII wieku. Nie jest znany twórca tej tradycji, ale prawdopodobnie została ona zapoczątkowana przez ojców franciszkanów pilnujących Kalwarii. Tańce wyglądają w ten sposób, że cztery osoby, trzymające obraz na drewnianych uchwytach, ustawiają się naprzeciwko ołtarza, pielgrzymki, Bożej Męki i z początku trzy razy podrzucają obrazem. Potem wykonują obrazem ukłon w przód, w tył, na prawo i lewo. Jest to znak św. Krzyża lub Trójcy Świętej. Potem wykonują koło i ukłon w przód. Koło jest znakiem doskonałości jednego Boga w trzech osobach, a ukłon w przód pozdrowieniem. Feretrony są noszone do kaszubskich sanktuariów całą drogę.

[madohora]

W części zachodniej znajduje się 20-metrowa dzwonnica. Pierwszy dzwon, zawieszony na niej, ufundowany został przez syna Andrzeja Dzierżanowskiego, Aleksandra Ernesta, w roku 1638, drugi, mniejszy zawieszony został w roku 1824.

[madohora]

[madohora]

Podanie o krzyżu w boronowskim kościele. Według tego podania jeden z krzyży umieszczonych w kościele Matki Boskiej Różańcowej, zawieszony na kratach przy jednej z bocznych naw, miał zawieszony być tam na pamiątkę tragicznej śmierci dziewczynki (w niektórych wersjach podania – córki właścicieli Boronowa), która przyniesiona do kościoła ożyła na nowo lub w innej wersji mitu, odzyskała życie pod tym krzyżem. W podaniu jest mowa o tym, że krzyż po przeniesieniu przez parafian na miejsce centralne, nocą wrócił znów na kraty. Jest też wersja podania, głosząca, że jeżeli postać Jezusa wiszącego na tym krzyżu zamknie przymykające się oczy, wówczas nastąpi koniec świata.

[madohora]

W XIX i na początku XX wieku Dębowa Góra otoczona była wysokim drewnianym ogrodzeniem, chroniącym pola mieszkańców przed dzikami, które były celowo hodowane w okolicznych lasach przez właścicieli wioski z rodu Hohenlohe.

[madohora]

[madohora]

W lasach znajdujących się przy miejscowości znajduje się kilkadziesiąt wyrobisk w postaci kopców, będących świadectwem istnienia na tym terenie kopalni, jaka założona była przez księcia Hohenlohe, właściciela tychże dóbr. W kilku miejscach istnieją też pozostałości po działających wcześniej sztolniach. Prawdopodobnie w XVII wieku wydobywano w tym miejscu m.in. rudy srebrno-ołowiowe.

[madohora]

Przy drodze z Boronowa do Olszyny przechodzącej obok Zumpów przepływa strumyk określany nazwą Ryzio. Położony jest on na terenie dawnej eksploatacji rud żelaza. Według podania, w nocy przechodzących obok ludzi spotykać mogą duchy lub siły próbujące ich tam zatrzymać.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KONKURS O TROFEUM ŚLĄSKA - RadioEm - 08.08.2018

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Cmentarz do czasu ustanowienia parafii Świętego Krzyża w 1950 roku w Strzebiniu był miejscem pochówku dla mieszkańców okolicznych wiosek i przysiółków. Do 1909 roku, kiedy oddano do użytku nowy cmentarz dla ewangelików, koszęcińskich protestantów grzebano w wydzielonym sektorze cmentarza przy kościele Świętej Trójcy, po prawej stronie od bramy cmentarnej. Jedynie tam można było spotkać nieliczne pomniki i płyty nagrobne. Pozostałe groby – do początków XX wieku były usypane z ziemi, a tylko na niektórych znajdowały się drewniane krzyże. Po II wojnie światowej wykuto najpierw niemiecką pisownię na starych pomnikach, a później usunięto je z cmentarza. Oszczędzono wówczas jedynie nagrobki księży Denischa i Dietricha, na których do dziś widnieją pisane gotykiem napisy.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ODREMONTOWANY BUDYNEK NADLEŚNICTWA

[madohora]

▪️▪️▪️

[madohora]

KAPLICZKA JANA NEPOMUCENA W KOSZĘCINIE - www.atrakcje.slask.pl

[madohora]

OŚRODEK ZDROWIA W KOSZĘCINIE

[madohora]

MŁYN KOSZĘCIN - Dziennik Zachodni

[madohora]

Młyn w Koszęcinie

[madohora]

Kapliczka Matki Boskiej Siewnej

[madohora]

Kapliczka Matki Boskiej Siewnej w Koszęcinie to atrakcja turystyczna zlokalizowana przy ulicy Wąskiej w Koszęcinie. Jest to mały obiekt sakralny, który stanowi miejsce o charakterze religijnym i kulturowym w tym regionie.

[madohora]

Natomiast niedaleko kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa znajduje się kapliczka Świętego Floriana

[madohora]

Kapliczka św. Floriana stoi na skrzyżowaniu ulic Lublinieckiej i Księdza Gąski, a jej historia nie jest bliżej znana. W opracowaniu Jana Myrcika pt. „Koszęcińskie kościoły i kapliczki” czytamy, że pochodzi z pewnością jak pozostałe koszęcińskie kapliczki z początku XIX wieku. Nie wiadomo czy była zawsze poświęcona św. Florianowi. Może wcześniej czczono tu innego świętego? - pyta Autor.

Dzisiaj patronuje jej św. Florian, patron chroniący nasze mienie i patron Strażaków, którzy na swym sztandarze mają wypisane hasło: „Bogu na chwałę, ludziom na ratunek”.

Nasze plany dotyczące renowacji kapliczki św. Floriana zbiegły się z obchodzonym w 2022 roku Jubileuszem 120-lecia powstania Ochotniczej Straży Pożarnej w Koszęcinie. Mimo, że „doniesienia o pożarach i akcjach gaśniczych z udziałem „koszęcińskich rycerzy świętego Floriana” pojawiają się w materiałach archiwalnych znacznie wcześniej, jednak to rok 1902 uznaje się za początek oficjalnej działalności naszej Straży.

Dlatego w roku jubileuszowym podjęliśmy wyzwanie - odnowienie kapliczki św. Floriana!

Jednak od pomysłu do jego realizacji to długa droga i wymaga poniesienia konkretnych środków finansowych, uzgodnień z konserwatorem zabytków i wyboru solidnych wykonawców.

W ubiegłym roku, dzięki środkom przekazanym Stowarzyszeniu Inicjatyw Społecznych w Koszęcinie w formie darowizny na cele społeczne przez PGL LP Nadleśnictwo Koszęcin, zakupiono drewno i wykonano nowe pokrycie gontowe dachu kapliczki.

W bieżącym roku stowarzyszenie otrzymało dofinansowanie z budżetu Gminy Koszęcin w ramach realizacji zadania publicznego pn. „Szlakiem koszęcińskich kapliczek - integracja mieszkańców wokół św. Floriana - Patrona Strażaków” i tym sposobem udało się sfinalizować rozpoczęte prace remontowe.

Dziękujemy wszystkim, którzy przyczynili się do odnowienia kapliczki i jej obejścia, a w szczególności Gminie Koszęcin i Nadleśnictwu Koszęcin za przekazane środki finansowe, firmie Dach-Bud - braciom Rafałowi i Markowi Imiołczyk za nieodpłatne wykonanie pokrycia dachu, firmie Camargo-Term Piotra Wonsa za prace remontowo-budowlane, Marianowi Ulfikowi za renowację wizerunku św. Floriana, Strażakom za prace porządkowe wokół kapliczki, prywatnym darczyńcom za wkład finansowy.

Odnowienie kapliczki Patrona Strażaków niech będzie dowodem uznania i szacunku dla naszych lokalnych Bohaterów dzielnie i bezinteresownie walczących z żywiołami, które zagrażają naszemu mieniu i otoczeniu. Niech św. Florian będzie dla Strażaków nieustannym orędownikiem u Boga oraz wsparciem w ich ciężkiej i niebezpiecznej pracy.

[madohora]

Zabudowa w centrum Koszęcina

[madohora]

▪️▪️▪️▪️

[madohora]

Kościół NSPJ w Koszęcinie

[madohora]

Kościół NSPJ

[madohora]

Ogród Objawień Fatimskich

[madohora]

[madohora]

Pierwsze nabożeństwo w nowym kościele odprawił budowniczy ksiądz Boehm. Książę Karol zu Hohenlohe-Ingenfingen ufundował ołtarz główny oraz ołtarz św. Józefa. Konsekracji kościoła dokonał biskup wrocławski w dniu 15 czerwca 1916 roku. Do ołtarza głównego włożono wówczas relikwie św. Gerona i św. Socierona.

[madohora]

Święty Florian

[madohora]

Tablice

[madohora]

Pozwalała ona koszęcińskim katolikom każdorazowo odwoływać się do sądów, wtedy gdy ich prawa były łamane przez protestanckich właścicieli. Kaplica zamkowa była w rękach katolików do 1908 roku. Wtedy to na mocy ustaleń po wybudowaniu nowego kościoła parafialnego, przeszła w posiadanie protestantów, którymi opiekował się każdorazowy pastor ewangelicki z Piasku.

[madohora]

Pomimo starań koszęcińskich kapelanów zamkowych oraz właścicieli, a także faktu posiadania dwóch kościołów - pw. Trójcy Świętej i tzw. kościoła zamkowego - nie erygowano w Koszęcinie samodzielnej parafii. Kaplica zamkowa była jedynie filią parafii w Sadowie. W 1868 roku utworzono kurację, której pierwszym rządcą z prawami proboszczowskimi został ks. Karol Diettrich. W skład nowej jednostki administracyjnej oprócz Koszęcina weszły Łazy, Strzebiń, Prądy, Brusiek, Drutarnia, Pusta Kuźnica i Piłka. Rolę kościoła parafialnego przez pewien czas pełniła kaplica zamkowa, która była zbyt mała, aby pomieścić wszystkich parafian. W tej sytuacji rozpoczęto starania o wybudowanie nowego kościoła.

[madohora]

Obraz Matki Boskiej

[madohora]

OCHOTNICZE STRAŻE POŻARNE KOSZĘCIN - www.koszecin.pl

[madohora]

Rusinowice (niem. Ruschinowitz) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Koszęcin.

[madohora]

W miejscowości znajdują się:

Ochotnicza Straż Pożarna, remiza posiada wieżę obserwacyjną oraz wóz bojowy.
klub sportowy Dragon Rusinowice.
W pobliżu Rusinowic ulokowany jest rezerwat przyrody Jeleniak Mikuliny.

[madohora]

OŚRODEK REHABILITACYJNY W RUSINOWICACH

[madohora]

Kościół został poświęcony 28 października 1986 r. przez bp. Damiana Zimonia. Autorami wystroju świątyni zostali artyści Stanisław Kluska (krzyż, obrazy, witraże) i Tadeusz Ginko (droga krzyżowa). Po wybudowaniu kościoła, z inicjatywy ks. biskupa Czesława Domina podjęto w roku 1990 kolejne ważne dzieło, jakim była budowa ośrodka dla niepełnosprawnych, którą kierował ks. Henryk Gołek. Po jego tragicznej śmierci w 1991 r., jego następca, ks. Franciszek Balion dokończył dzieła wystroju i doposażenia kościoła a także budowy ośrodka oraz kaplicy cmentarnej.