SYLWESTER, NOWY ROK, KARNAWAŁ

[madohora]

Kupażowanie może być czysto ilościowe, kiedy różne mieszanki są łączone ze sobą dla osiągnięcia pożądanej objętości, lub też jakościowe, kiedy określa się ilość każdego z win do mieszania, aby uzyskać optymalną jakość końcowego wina.

[madohora]

Z czasem kwas winowy tworzy z potasem wodorowinian potasu w formie kryształków na dnie butelki (tzw. winny kamień). Zjawisko to jest zupełnie naturalne, ale wielu producentów stara się mu zapobiegać, ponieważ nieuświadomieni sprzedawcy i konsumenci postrzegają to za wadę. Dlatego też wina komercyjne są schładzane, aby wytrącić je przed rozlewem

[madohora]

Szybsze od środków klarujących, choć czasami bardziej brutalne, jest zastosowanie filtracji. W jej wyniku usuwane są drobne cząstki zawieszone w winie, a nawet mikroorganizmy. W celu filtracji stosuje się m.in. ziemię okrzemkową, filtry kartonowe, membranowe, krzyżowe.

[madohora]

Pochodzenie żółtej barwy w winach białych nie jest dobrze zbadane. Na barwę mają wpływ związki fenolowe, m.in. taniny, a także kwasy fenolowe, które przyczyniają się do brunatnienia białego wina. Duże zmiany barwy wina indukuje utlenienie, przekształcając związki fenolowe, zarówno w sposób enzymatyczny (np. aktywność lakazy), jak i nieenzymatyczny. Jednak generalnie stężenie związków fenolowych w białym winie nie jest wysokie. Poza nimi na barwę mogą wpływać głównie polisacharydy i związki białkowe
Młode wino jest zwykle bladozielonkawe lub bladożółte. Jego barwa żółknie i ciemnieje wraz z upływem czasu i dojrzewania.

[madohora]

W ustach białe wino jest w inny sposób wyważone niż wino czerwone, ponieważ pozbawione jest taniczności, a kwasowość odgrywa znacznie ważniejszą rolę w tworzeniu równowagi i budowaniu struktury wina, niż ma to miejsce w winie czerwonym. W białych winach słodkich i wzmocnionych obecność cukru jest dodatkowym parametrem pozwalającym zbalansować alkohol i kwasowość. Dojrzewanie w beczkach nadaje winu nuty drewniane, a taniny dębu nadają mu strukturę.

[madohora]

Od średniowiecza wino białe inspirowało wielu malarzy, czy to w przedstawianiu martwej natury, czy też życia codziennego, zabaw i zbytku. W XVII w. wielu malarzy angielskich, holdenderskich czy niemieckich ukazywało duże spożycie białego wina w swoich pracach, co było związane ze zmniejszaniem się spożycia piwa wśród arystokracji i burżuazji.

[madohora]

[madohora]

Odmiana daje stosunkowo niskie plony, ale wymaga pełnej dojrzałości do ujawnienia pełnej charakterystyki. Podatna na choroby wirusowe, choć udało się wyselekcjonować kilka odporniejszych klonów

[madohora]

Gewürztraminer jest chętnie uprawiany w Australii, gdzie szczyt jego popularności przypadł na lata 60. i 70. XX wieku. Duże znaczenie ma jako odmiana do wzbogacania win z mniej wyrazistych odmian Liczne pomyłki utrudniają podanie dokładnego obszaru upraw
Klimat Nowej Zelandii sprzyja rozwinięciu wystarczającego poziomu kwasowości do zrównoważenia gamy aromatycznej. Powstają liczne wina na wzór alzackich gewurztraminerów vendanges tardives (z opóźnionego zbioru)

[madohora]

Macabeo, macabéo, viura – biały szczep winorośli właściwej, przypuszczalnie pochodzący z regionu Penedès w Katalonii, gdzie był wzmiankowany już w 1617 roku. Najpopularniejsza odmiana o białej skórce w północnej części Hiszpanii. Jeden z podstawowych szczepów do produkcji musującego wina cava oraz białych win Rioja. Popularny w Hiszpanii i południowej Francji

[madohora]

Odmiana nadaje się do produkcji zwykłych win białych oraz musujących.
Macabeo wnosi w wina nuty owocowe i kwasowość, a także rześkość i kwiatowy charakter.
Klasyczne białe wino Rioja zawiera 95% viury i 5% malvasii. Macabeo nadaje się zwłaszcza na wina, które nie są starzone w beczkach w nowoczesnym stylu. Odmiana jest niewrażliwa na utlenianie.
Tradycyjnie macabeo było dodawane od czerwonych win Rioja, ale ten zwyczaj zanika
Garnacha blanca bywa dodawana do gorszych roczników białej riojy, by wyrównać poziom alkoholu, jednak pogarsza bukiet win.
Wachlarz odmian z Riojy jest uprawiany również w Navarrze, lecz odmianom miejscowym mogą towarzyszyć francuskie. Przykładowym połączeniem jest macabeo i chardonnay.

[madohora]

Catarratto jest objęte licznymi apelacjami winiarskimi na Sycylii, gdzie wchodzi w skład zarówno win mieszanych z kilku odmian, jak i win jednoszczepowych, bazujących na odmianie[3]. Podstawowa odmiana w apelacji DOC Alcamo jedna z podstawowych m.in. w winach apelacji Contessa Entellina DOC i Etna DOC. Szczep jest używany do produkcji sycylijskiego wina deserowego marsala (Marsala DOC) Liczne wina są oferowane jako regionalne (indicazione geografica tipica)

[madohora]

Plenność odmiany jest wysoka, ale do uzyskania doskonałych win konieczne jest ograniczenie wydajności.

[madohora]

W onej porze – a właśnie miało się na jesienne winobranie – pasterze okoliczni strzegli winnic i pilnowali, aby szpaki nie wydziobały jagody. Owo zdarzyło się, iż piekarze lerneńscy przechodzili gościńcem, niosąc z sobą paręnaście ładunków kołaczy do miasta. Zaczem pasterze poprosili ich uprzejmie, aby im odstąpili nieco towaru, rozumie się za uczciwą zapłatą; jako bowiem wiecie, jest to iście niebiański posiłek zjeść na śniadanie nieco winnej jagody, zagryzając świeżym kołaczem; zwłaszcza gron pinejskich, muszkatek albo też owych sralek, sposobnych cierpiącym na zatkanie. Tych gdy się nieco poje, leci z człowieka ciurkiem jak z beczki i nieraz ten i ów myśląc jeno wiatrom dać folgę, popuści gruntownie pod siebie

[madohora]

Wina z Anjou, Coteaux de l'Aubance, Jasnières, Montlouis, Saumur i Vouvray, a także Crémant de Loire reprezentują pełny wachlarz poziomów słodyczy – od wytrawnego do słodkiego. Wyczuwalna kwasowość wina predestynuje je do wyrobu win musujących Crémant de Loire i Vouvray. Poza doliną Loary chenin blanc wchodzi w skład win musujących blanquette de limoux (zdecydowanie poniżej 10%) i crémant de limoux (20–40%)

[madohora]

Także Kalifornia może poszczycić się rozległymi uprawami chenin blanc (3840 ha w roku 2007), przy czym w większości winogrono służy jako anonimowy składnik świeżych, wieloszczepowych białych win stołowych. Przypuszczalnie jest dodawane także do tańszych „chardonnayów” w celu poprawy ich kwasowości. Tylko w północnych częściach regionu odmiana osiąga charakterystyczny dla siebie aromat melonów i piżma.

[madohora]

[madohora]

Riesling, z wynikiem 20,8% i 21 tys. ha, był najpowszechniej uprawianą winoroślą w Niemczech w roku 2006 jak również we francuskiej Alzacji, gdzie stanowił 21,9% upraw, zajmujących 3350 hektarów. Rejony upraw o znacznej powierzchni znajdują się także w Austrii, Czechach, Luksemburgu, północnych Włoszech, Australii, Nowej Zelandii, regionie Finger Lakes w USA, w Kanadzie, RPA, Chinach i na Ukrainie. Miejscami uprawy rieslinga są głównie chłodne regiony i lokalizacje.

[madohora]

Pojawiały się również niepoparte dowodami sugestie, że poprzednikiem powszechnego „białego” rieslinga jest jego czerwona wersja. Minimalne różnice genetyczne pomiędzy białym i czerwonym rieslingiem są najprawdopodobniej analogiczne do różnic między odmianami pinot noir i pinot gris.

[madohora]

Z wiekiem w winach riesling często pojawia się nuta benzynowa (fr. goût de pétrole), którą można również kojarzyć z naftą, olejem lub gumą. Jest to nieodzowny element bukietu dojrzałego rieslinga, poszukiwany przez wielu koneserów wina, jednak na osoby nieprzyzwyczajone do specyficznego smaku oraz dla tych, którzy wolą młode i owocowe aromaty, może działać odpychająco. Zdaje się, że negatywne nastawienie do bukietu dojrzałego rieslinga i preferowanie młodych win z tej odmiany, jest bardziej obecne w obrębie Niemiec, niż w Alzacji, czy na rynkach eksportowych. Niektórzy z niemieckich producentów, szczególnie ci, którym zależy na ilości, zaczęli wręcz uważać nuty naftowe za defekt, którego starają się unikać. W tym duchu, niemiecki Instytut Wina radykalnie zdecydował się na pominięcie wzmianki o „naftowym” jako ewentualnym aromacie umieszczonym na niemieckojęzycznym Winiarskim Kole Aromatów(ang.), specjalnie zaadaptowanym do niemieckich win. Stało się tak pomimo faktu, że twórczyni koła, profesor Ann C. Noble(ang.), zawarła naftę w jego pierwotnej wersji.

[madohora]

Najdroższymi rieslingami są wina deserowe z późnego zbioru, winogrona stosowane do ich wytworzenia pozostają na krzakach o wiele dłużej, niż zwykle ma to miejsce. W wyniku ewaporacji spowodowanej grzybem Botrytis cinerea („szlachetna pleśń”) lub też przez zmrożenie, tak jak w przypadku wina lodowego (niem. Eiswein), woda z gron zostaje usunięta a wytworzone wino zyskuje wyczuwalną na podniebieniu bogatą strukturę. Te gęste wina zawierają w sobie więcej cukru (w skrajnych sytuacjach setki gramów na litr), mają podwyższoną kwasowość (aby zachować równowagę z cukrem) oraz są bardziej aromatyczne i złożone. Wszystkie wymienione elementy tworzą jedno z najbardziej długowiecznych białych win. Korzystne działanie pojawiającej się na owocach rieslinga „szlachetnej pleśni”, odkryto w winiarni Schloss Johannisberg(ang.) pod koniec XVII wieku. Na zbieranie gron rieslinga niezbędne tam było pozwolenie z klasztoru w Fuldzie (winnica należała do zakonu), które nadeszło zbyt późno i winogrona zaczęły gnić; okazało się, że wino wytworzone z takich owoców nie straciło na jakości

[madohora]

W Niemczech bardzo ważnym czynnikiem w procesie produkcji wina jest obecna w okresie zbioru zawartość cukru w owocach i przyznawana na tej podstawie ocena poziomu naturalnej słodyczy wina, tak zwany prädikat. Równie ważne dla hodowców winorośli jest zachowanie odpowiedniego balansu kwasowości między kwasem jabłkowym o zielonych tonach a bardziej cytrusowym kwasem winowym. Jeśli rok jest chłodny, niektórzy hodowcy mogą czekać ze zbiorem aż do listopada w nadziei na osiągnięcie możliwie maksymalnej dojrzałości winogron, oraz na pojawiający się w jej następstwie kwas winowy

[madohora]

Sekt może być sprzedawany jako Deutscher Sekt wyłącznie, jeśli został wyprodukowany w 100 procentach z winogron niemieckich. Domieszki z innych regionów uprawnych są dozwolone. Określenie Sekt b.A. lub Qualitätsschaumwein b.A. musi być podane na etykiecie wraz z nazwą obszaru uprawnego z którego zebrano winogrona.

[madohora]

W przeciwieństwie do innych win alzackich, rieslingi zazwyczaj nie są przeznaczone do konsumpcji jako wina młode, mimo to wiele z nich smakuje najlepiej w pierwszych latach dojrzewania. Alzackie rieslingi są zwykle bardzo wytrawne, o odświeżającej kwasowości. Są to wina gęste, otulające podniebienie. Wina te starzeją się wyjątkowo dobrze, dojrzewanie wysokiej jakości dobrych roczników trwa do 20 lat. Jest to korzystne, jako że aromaty alzackiego wina często rozkwitają dopiero po trzech latach, ukazując bardziej miękkie i owocowe aromaty. Riesling jest odmianą bardzo odpowiednią do późnych zbiorów (fr. vendange tardive) i do poddawania działaniu szlachetnej pleśni (fr. sélection de grains nobles), cechuje się również dobrym balansem słodyczy i kwasowości.

[madohora]

W 1838 roku William Macarthur zasadził sadzonki rieslinga niedaleko Penrith w Nowej Południowej Walii. Aż do wczesnych lat 90. XX wieku, kiedy mocno wzrosła popularność gatunku chardonnay, riesling był najczęściej sadzoną białą odmianą winorośli w Australii. Odmiana w dalszym ciągu bujnie obrasta tereny Clare Valley, szczególnie regionów miasteczka Watervale i wokół Polish Hill River oraz chłodniejszego Eden Valley i High Eden. Riesling zyskuje na popularności w regionach Albany, Frankland River i Porongorup leżących w Australii Zachodniej. Cieplejszy australijski klimat sprawia, że winogrona mają grubszą skórkę, czasem nawet siedmiokrotnie, w stosunku do winogron niemieckich. Winogrona dojrzewające na lekkiej, przepuszczalnej glebie, która składa się z czerwonej gleby pokrywającej wapienne i łupkowe podłoże. Warunki te dają w rezultacie wiotkie wino, które z czasem nabiera ciepłych, miodowych i wapiennych aromatów i smaków. Australijskie rieslingi fermentują zwykle w niskich temperaturach, w zbiornikach ze stali nierdzewnej, gdzie nie zachodzi utlenianie wina; po niedługim czasie następuje butelkowanie