ŚWIĘTO TRZECH KRÓLI

[madohora]

W pierwszej połowie XV w. Gleden wspominany był w związku z wojnami wewnętrznymi toczonymi między książętami moskiewskimi i zvenigorodskimi . W 1436 r., po dwumiesięcznym oblężeniu, miasto zajął Wasilij Kosy , a w 1438 r. zostało doszczętnie zniszczone przez Wiatchanów , po czym część mieszkańców przeniosła się do założonej w 1440 r. wsi Morozowica

[madohora]

Klasztor Michała Archanioła jest zamkniętym klasztorem w Wielkim Ustiugu . Jest to najlepiej zachowany zespół klasztorny w mieście

[madohora]

W 1651 roku silny pożar zniszczył drewnianą zabudowę klasztoru. Zaraz potem wzniesiono pierwsze kamienne budowle – katedrę św. Michała Archanioła i kościół wejścia z refektarzem (budowa 1653-1656). W 1682 roku zbudowano kościół Brama Włodzimierza. Zamiast kaplicy zbudowanej nad grobem św. Cypriana w 1710 roku wzniesiono niewielki murowany kościółek Połowy Zesłania Ducha Świętego . W pierwszej połowie XVIII w. wybudowano dwupiętrowe cele opatów (1734-1735) i braci (1736-1737).

[madohora]

W 1919 r. klasztor został zamknięty decyzją komitetu wykonawczego Rady Delegatów Robotniczych, Żołnierskich i Chłopskich w Wielkim Ustiugu. Budynki przekazano na rzecz organizacji obozu koncentracyjnego . Do 1924 roku budynki katedry Archanioła Michała i kościoła Brama Włodzimierza zostały przeniesione do Muzeum Wielkiego Ustyuga . W czasie wojny na terenie klasztoru znajdowała się Wojskowa Szkoła Piechoty Puchowicze . Od września 1945 roku na terenie budynków cywilnych klasztoru mieści się technikum transportu samochodowego.

[madohora]

Od 2011 roku Klasztor Archanioła Michała znajduje się na liście diecezji Wołogdy Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej jako nieczynny . 16 lipca 2014 r. biskup Ignacy wydał dekret o utworzeniu prawosławnej organizacji religijnej Zespół Biskupów „Klasztor Michała Archangielskiego”

[madohora]

Księstwo Ustyugskie ( 1364-1474 ) – starożytne rosyjskie księstwo appanage wchodzące w skład ziemi rostowskiej w 1364 roku , w okresie rozbicia feudalnego w Rosji . Jej stolicą było miasto Wielki Ustiug .

[madohora]

Prawdopodobnie dziedzictwo trwało do 1474 r ., kiedy to zlikwidowano Księstwo Rostowskie , po czym włączono je do Wielkiego Księstwa Moskiewskiego

[madohora]

Pierwsze wydanie, „Lista Matiewicza”, reprezentowane jest przez pojedynczy spis, będący częścią XVII-wiecznego zbioru przechowywanego w Instytucie Literatury Rosyjskiej Rosyjskiej Akademii Nauk . Po raz pierwszy wiadomość o odkryciu rękopisu otrzymał od Lwa Stiepanowicza Matsiewicza , który w 1894 roku zakupił zbiór rękopisów od antykwariusa. Opis rękopisu opracował jego kolejny właściciel A.V. Florowski w 1931 r. Obydwaj właściciele wierzyli, że rękopis był po prostu kolejnym egzemplarzem Kroniki Miasta Archanioła. Po Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej rękopis uznano za zaginiony . Odkryto go ponownie dopiero, gdy zbiory dotarły do ​​Domu Puszkina . Studium tekstu spisu przeprowadzone przez M. A. Salminę wykazało, że tekst ten nie jest wersją Kroniki Miasta Archanioła, lecz specjalnym wydaniem Kroniki Ustiuga, sporządzonym na początku XVI wieku . Tekst „Listy Matiewicza” został po raz pierwszy opublikowany w tomie 37 Kompletnego zbioru kronik rosyjskich

[madohora]

Zbiór kronik obejmuje wydarzenia od 852 r. do początków XVI w. . Część początkowa nie znajduje ścisłych analogii w innych kronikach , jednakże zawarte w niej informacje, zdaniem Ya. S. Lurie , nie reprezentują śladów antycznych kronik, lecz twórczość literacką XV-XVI w. Opiera się na tzw. ogólnorosyjskim kodzie kronikarskim z 1494 r., kronikach lokalnych i innych źródłach.

[madohora]

Kronika Ustyuga jest cennym źródłem historii wojen Wielkiego Księstwa Litewskiego, Rosji i Żemoycka (WDL) z państwem moskiewskim na początku XVI wieku. Zawiera najbardziej szczegółowe ze wszystkich źródeł kronikarskich informacje o trzeciej kampanii smoleńskiej 1514 r. , bitwie pod Orszą z 1514 r. i innych, być może zapisane na podstawie słów Ustyużana – bezpośredniego uczestnika tych wydarzeń lub jeńca wojennego z Wielkiego Księstwa Litwy.

[madohora]

W starożytności terytorium to obfitowało w zwierzęta futerkowe i tereny solne. Ludność zajmowała się głównie rolnictwem, hodowlą futer i rybołówstwem. Koncepcja „Zawołoczy” zmieniała się wraz z postępem posiadłości nowogrodzkich . Najpierw była to kraina za najbliższym przejściem dorzecza jeziora, potem rejon za Dźwiną, wzdłuż Wyczegdy , wreszcie w dorzeczu Peczory . Zawołocze w pierwszym sensie zostały zajęte przez Nowogrodzów dopiero w drugiej połowie XI wieku; dopiero od połowy XII w. Nowogrodzcy mocno postawili stopę na prawym brzegu Dźwiny; i dopiero sto lat później, w połowie XIII wieku, można uznać władzę Nowogrodu nad ludnością regionu Peczora za wzmocnioną; w tym samym czasie na północy posiadłości nowogrodzkie posuwają się od przesmyku między jeziorami Onega i Ładoga w stronę Półwyspu Kolskiego

[madohora]

Do X wieku Zawołocze, w którym osiedlili się Słowianie, pozostawały wąskim pasem od jeziora Onega do Jeziora Białego , chociaż Nowogród Wielki pobierał daninę i utrzymywał stosunki handlowe z ludnością ugrofińską z bardziej odległych wschodnich regionów. W Opowieści o minionych latach, pod rokiem 1096, wspomina się historię Nowogrodzów o kampanii na rzecz oddania hołdu Peczorze . Napis cyrylicą na starożytnym rosyjskim drewnianym zamku cylindrycznym (pieczęci) wspominający Tichmangę (na zachód od jeziora Lacha ) pochodzi z końca X wieku , a napisy na pieczęciach wspominają Pinegę (Pineze) i Ust-Wagę (Oustye) -Vagy) pochodzą z XI wieku, Emtsa i Vaga . Na początku XII wieku w dorzeczu Onegi , Wagi i Północnej Dźwiny istniały wsie słowiańskie . Statut księcia Światosława Olgowicza (1137) stanowi , że wsie i cmentarze przykościelne nad Morzem Białym (Pogost nad morzem), wzdłuż rzeki Wagi ( Oustye Vag ), osada Ustye Emtse u ujścia rzeki płacą dziesięcinę kościelną (i dlatego są zamieszkane przez chrześcijan). Biełoozero w tej epoce stało się częścią Księstwa Rostowsko-Suzdalskiego , a północna część Zawołoczy pozostała częścią Ziemi Nowogrodzkiej .

[madohora]

Drewniana tablica z wykopalisk Troickiego-XV w Nowogrodzie, na której widnieje napis „ Usta Jemci ”, pochodzi z przełomu XII–XIII w.

[madohora]

Ludność słowiańska Zawołoczy szybko rosła po pierwszym ataku Tatarów mongolskich na ziemie rosyjskie, w wyniku masowych spontanicznych migracji z regionów przygranicznych podlegających regularnym najazdom ze stepu.

[madohora]

W latach 60. - 80. XIV w. w Nowogrodzie wystąpiły poważne niedobory chleba. Aby rozwiązać ten problem, oddziały nowogrodzkich ushkuiników udały się przez Zawołocze do Wołgi w Bułgarii i rosyjskich miast Wołgi. Zadanie nie zostało całkowicie wykonane, ale wywołało ostrą reakcję kierownictwa państwa moskiewskiego. W odpowiedzi w 1386 roku książę Dmitrij Donskoj podjął decyzję o rozpoczęciu kampanii wojskowej przeciwko Nowogrodowi. Mieszkańcy Nowogrodu zawarli pokój i kupili spokój ducha za 8 tysięcy rubli. Większość tej sumy zebrano w Zawołoczy, kontrolowanym przez Nowogrodzów

[madohora]

W 1462 r. ziemia Ważska była już Moskwą. W 1471 roku, po bitwie pod Szilengą , wiele posiadłości nad Północną Dźwiną trafiło do Moskwy. W 1478 r. wraz z Nowogrodem całe pozostałe terytorium ziemi Dźwinskiej weszło w skład Wielkiego Księstwa Moskiewskiego .

[madohora]

Zimowy św. Mikołaj to dzień pamięci św. Mikołaja Cudotwórcy , arcybiskupa Miry w Licji, obchodzony 6 grudnia (19). W słowiańskim prawosławiu ludowym kończy się trzydniowy kompleks wypoczynkowy: dni Varwarin , Savin , Nikolin

[madohora]

Moc świętego uważano za niemal nieograniczoną. Przecież ze względu na charakter jego działań pojęcie „zbawiciela” rozciągało się także na niego. To nie przypadek, że obcokrajowcy stwierdzili, że Rosjanie składają hołd św. Mikołaja to kult godny samego Zbawiciela – Jezusa Chrystusa: „Mikołaj... tak jak Bóg jest czczony w prawosławiu” . Ludy Wołgi i Syberii w Rosji nazywały go także „Nikołą - rosyjskim Bogiem”. Nikola występował także jako „Bóg Morza”, „Bóg Chłopów”, a nawet „Bóg Powszechny” („Bogowie” byli ikonami – stąd identyfikacje)

[madohora]

W guberni smoleńskiej przed „świętem ze świecami” w dniu św. Mikołaja Zimowego istniał zwyczaj ścinania świecy: po modlitwie św. Mikołaj został przeżuty na plastrach miodu i wypluwany do kubka z wodą; Wosk ten wykorzystano następnie do wykonania świecy świeckiej dla św. Mikołaja

[madohora]

Świętowali Mikołaja ciastami i leczyli zimę. W wielu miejscach w Rosji na dzień Nikolina obchodzono tzw. „Nikolszczynę” . Świętowano przez kilka dni, zawsze łącząc się z dużą ilością piwa lub zacieru z ziaren nowych zbiorów. W odróżnieniu od innych jest to święto dla osób starszych, rodzin wielodzietnych oraz przedstawicieli rodzin wiejskich i wiejskich. Ogólna zabawa trwa co najmniej 3-4 dni, gromadzą się wszyscy najbliżsi, a sąsiedzi oczywiście zostali zaproszeni. Tym, którzy odmawiają datków i unikają świętowania, coś się nie udaje: taki gospodarz przez cały rok jest nękany wyśmiewaniem. „Zadzwoń do Nikolszcziny przyjaciela, zadzwoń do wroga - obaj będą przyjaciółmi. Idą na imprezę braterską bez zaproszenia. Bractwo sądzi, gang rządzi. Nikolytsina jest czerwona od piwa i ciast. Przy wspólnym stole rozwiązywano problemy społeczne, godzono i leczono spory, przekazywano wiadomości, toczono rozmowy na temat porządku świata. Młodzież spacerowała i bawiła się zimą

[madohora]

Młodzi ludzie rozpoczęli przygotowania do spotkań bożonarodzeniowych, negocjowali zakup chaty od jakiejś biednej, samotnej starszej kobiety lub wdowy, przygotowywali drewno na opał, drzazgi, stroje, zaczęli szyć świąteczne maski dla mamuśek oraz kostiumy do wystawiania przedstawień i skeczy z repertuaru ludowego. teatr

[madohora]

Święto Mikołaja miało przeważnie charakter kościelny, chociaż na niektórych obszarach Ukrainy kultywowano w tym dniu także zwyczaje ludowe nawiązujące znaczeniem do Bożego Narodzenia i Nowego Roku

[madohora]

Warzenie piwa na „Mikołaju” to starożytny zwyczaj. W jednej z kolęd warzenie to przedstawiane jest jako jeden ze świętych zwyczajów, na których „świat się opiera”:

[madohora]

W okręgu Kupjanskim w obwodzie charkowskim, w dni Warwarina , Sawina i Nikolina , produkowano tzw. „Mykolyni Svyatki” ( ukr. Mykolinі svyatki ). W te dni gotowano kutyę i uzvar , aby w przyszłym roku były żniwa owoców i bydła. Drugie „ pełzanie ” odbyło się nad Zbruczem w dzień Nikolina . W okolicach Kijowa już na przełomie XIX i XX w. odbywały się obchody na cześć Mikołaja na wzór kolędowania . Po podwórkach spacerowała grupa chłopaków, śpiewając piosenkę: „Iszow Mikola, łąka, brzeg, Święty Mikołaj, łąka, brzeg…”

[madohora]

Od tego dnia zaczęto przygotowywać się do świąt Bożego Narodzenia: zabijano świnie i kupowano na rynku pieniądze