TO JEST WĄTEK - WSZYSTKO CO DOTYCZY ZWIERZĄTEK

[madohora]

Długość do 2,5–3,0 m (rekord – 3,65 m)
Masa ciała ok. 79–90 kg (dorosły samiec na wolności).
Samice są mniejsze od samców.

[madohora]

Aktywny w dzień, noc spędza w wygrzebanych przez siebie norach. Poluje z zasadzki, do upatrzonej zdobyczy zakrada się od tyłu. Atakując mniejszą zdobycz, może rzucić się wprost do jej szyi. Większą ofiarę (np. jelenia czy dziką świnię) stara się najpierw powalić na ziemię (m.in. przy użyciu potężnego ogona, którego siła uderzenia równa się sile ciężaru 2 ton), a następnie rozedrzeć na strzępy lub doprowadzić do jej wykrwawienia.
Z drugiej strony, Brian G. Fry i in. (2006) odkryli, że inny przedstawiciel rodziny waranów, waran kolorowy, wytwarza prawdziwy jad. Twierdzą przy tym, że ukąszenia dwóch innych przedstawicieli tej rodziny – Varanus scalaris i warana z Komodo – wywołują u ukąszonej ofiary objawy wskazujące bardziej na działanie jadu, niż na infekcję bakteryjną[3]. Późniejsze badanie Frya i jego współpracowników potwierdziło fakt wytwarzania przez warany z Komodo prawdziwego jadu. Autorzy kwestionują też wpływ występujących w ślinie waranów bakterii na śmierć ich ofiar. Na krótkim odcinku waran z Komodo może biec z szybkością do 20 km/h. Potrafi też pływać w pogoni za ofiarą.

[madohora]

Na należących do Indonezji wyspach Archipelagu Sundajskiego żyje ok. 6 tys. waranów: Komodo (1700 osobników), Rinca (1300), Gili Motang (100) i Flores (ok. 2 tys.). Najstarsze znane skamieniałości waranów z Komodo odkryto w osadach z pliocenu i plejstocenu w Australii. Sugeruje to, że gatunek ten wyewoluował w pliocenie właśnie na tym kontynencie i stamtąd skolonizował niektóre wyspy indonezyjskie. Kręg przedstawiciela tego lub bardzo podobnego gatunku odkryto też w osadach ze środkowego plejstocenu na Jawie.

[madohora]

Partenogeneza, dzieworództwo - to odmiana rozmnażania, zwana inaczej dzieworództwem (z języka greckiego parthènos – dziewica). Partenogeneza (dzieworództwo) występuje przede wszystkim w świecie bezkręgowców, ale zdarza się też u niektórych kręgowców, na przykład u poszczególnych gatunków płazów, gadów, ryb oraz ptaków. Polega na rozmnażaniu się osobników z komórki jajowej bez udziału plemnika. Mimo to uznaje się je za płciową metodę rozmnażania. Dzieworództwo nie jest zjawiskiem powszechnym, przynajmniej nie w warunkach naturalnych. Stwarza jednak wiele możliwości w zakresie wytwarzania komórek macierzystych, dlatego metodę tę przeniesiono do laboratoriów, gdzie uzyskanie osobników potomnych udaje się u większej liczby gatunków. W tym celu wykorzystywane są na przykład bodźce chemiczne i elektryczne. Inny sposób to nakłucie komórki jajowej i wprowadzenie do niej poprzez igłę materiału genetycznego.

[madohora]

Poza pszczołami, partenogenetycznie rozmnażają się takie gatunki bezkręgowców, jak:
osy,
nicienie,
wrotki,
rozwielitki,
roztocza
niektóre skorupiaki.

[madohora]

Wyróżniamy liczne odmiany partenogenezy. To, czy gatunek będzie się w ten sposób rozmnażał, zależy od kilku czynników, głównie od warunków środowiskowych. Może być stałą cechą gatunku lub dorywczą strategią przetrwania w niesprzyjających okolicznościach.

[madohora]

Agama błotna

Smukła jaszczurka o stosunkowo dużej głowie, długich kończynach i bocznie spłaszczonym ogonie, stanowiącym ponad połowę długości ciała. Przez środek grzbietu biegnie niewielki grzebień skórny. W ubarwieniu dominują różne odcienie zieleni, niekiedy może być tez brązowo-zielona, przy czym strona spodnia jest zawsze jaśniejsza. Na ogonie oraz na tułowiu widoczne są nieco ciemniejsze pręgi, a na grzbiecie cienkie, niebieskie paski, najlepiej widoczne u osobników młodych. Samice drobniej zbudowane, są nieznacznie mniejsze od samców.

[madohora]

Środowisko i tryb życia
Najczęściej spotykana w nadbrzeżnych zaroślach oraz w lasach, gdzie wyciągnięta na gałęzi wygrzewa się w promieniach słońca. Zagrożona skacze do wody, w której potrafi błyskawicznie się poruszać (stąd jej druga nazwa: agama wodna). Sprawnie pływa, składając kończyny wzdłuż ciała i poruszając na boki spłaszczonym ogonem, ponadto doskonale nurkuje. Równie szybko porusza się na lądzie, skacząc miedzy gałęziami, a na otwartych przestrzeniach niekiedy biegnie wyprostowana na tylnych kończynach, podobnie jak bazyliszki. Jest płochliwą jaszczurkę, żyje przeważnie w grupach złożonych samca oraz kilku samic zamieszkujących dane terytorium.

[madohora]

Agama błotna, wodnogama indochińska (Physignathus cocincinus) – gatunek ziemnowodnej jaszczurki z rodziny agamowatych (Agamidae).

[madohora]

Długość ciała ok. 90 cm, maksymalnie ok. 100 cm z czego 2/3 stanowi ogon (chociaż samice są wyraźnie mniejsze od samców).

[madohora]

Głównie świerszcze, noworodki mysie lub szczurze, karaczany, drewnojady oraz owoce (stanowiące ok. 20% diety).

[madohora]

Południowe Chiny, Tajlandia.

[madohora]

Smoki są istotami reprezentującymi siły natury: z żywiołów zwłaszcza ogień i powietrze. W mitologiach wielu kultur występują też pokrewne zwierzęta podobne do smoków.

[madohora]

W chrześcijaństwie smok uosabia zazwyczaj zło, w Biblii wąż z raju często określany jest tym mianem, podobnie jak Lewiatan, pojawia się także 13 razy w Apokalipsie św. Jana utożsamiany z Szatanem i Diabłem.

[madohora]

W porównaniu z innymi stworzeniami fantastycznymi, smok nie miał ściśle określonego wyglądu. Często utożsamiano go z wielkim wężem, mającym ponoć do 10 kroków długości i grubość do 10 dłoni. Cztery łapy były zakończone ostrymi pazurami, a pokryte łuskami ciało błyszczało się w słońcu. Wedle niektórych autorów były silnie jadowite, wedle innych nie, gdyż do zabijania ofiar używały ogona, ostrych zębów lub je dusiły. Zazwyczaj smok miał niewielką głowę z grzebieniem na czubku. Zgodnie z etymologią nazwy miał posiadać znakomity wzrok. Niekiedy smok posiadać miał również skrzydła, podobne nietoperzym. Zdarzało się, że smoki przedstawiano z uszami, rogami, czy brodą.

[madohora]

Smoki mieszkać też miały często na pustyniach, gdzie kryły się w jaskiniach. Gdy wychodziły przed wejście, powietrze zaczynało wirować i unosiło je w powietrze, wedle niektórych autorów, latać smoki mogły też dzięki sile swego jadu, przed którym uchodziło nawet morze.

[madohora]

Smok pozostawał często stworzeniem groźnym uosabiającym zło i zniszczenie. W psychologii także ludzkie lęki i ciemną stronę osobowości. Stał w opozycji do bohatera, który musiał pokonać zło drzemiące w nim samym, ukazywane pod postacią smoka, by ostatecznie zwyciężyć nad złem. W chrześcijaństwie utożsamiany z diabłem, grzechem, chaosem, pogaństwem, czy herezją. Smocza krew lub ślina oznaczać mogła truciznę, sam pysk zaś bramy piekielne.

[madohora]

Wojciech Górczyk uważa, że: „W słowiańskim micie o pojedynku kosmogonicznym, prawdopodobnie Weles, słowiański chtoniczny bóg płodności pól i zmarłych, władca Zaświatów i śmierci, strażnik pokładów złota i skarbów, przyjmował niekiedy postać żmija. Był on przeciwnikiem Peruna, gromowładnego boga uranicznego”

[madohora]

Smoki z mitów i legend:

Religie ludów Mezopotamii – Muszhuszu;
Mitologia perska – Aži Dahaka;
Mitologia grecka – Ladon (syn Forkosa);
Mitologia nordycka oraz legendy ludów germańskich – Níðhöggr, Jormungand, Fafnir, Lindworm, smok z poematu Beowulf;
Mitologia słowiańska oraz legendy ludów słowiańskich – żmij, Ażdacha, Smok wawelski, smok łysiecki;
Mitologia bałtyjska – Aitvaras, Pukis.

[madohora]

W odniesieniu do przyrody, smok jest symbolem wody. Chińczycy wierzyli w przeszłości, że każda rzeka, zbiornik wodny czy chmura mają swojego smoka, którymi zarządza Smoczy Król w Niebie. W czasach suszy składano ofiary Królowi Smoków z prośbą o deszcz.

[madohora]

Smoki często występują w utworach fantasy, są one jednak istotami bardzo zróżnicowanymi: od potężnych, często złośliwych zwierząt, do istot rozumnych, często przewyższających człowieka, głównie doświadczeniem i wiedzą (np. z Ziemiomorza Ursuli Le Guin). Różne są także ich charaktery, a nawet wygląd zewnętrzny (smoki z Niekończącej się opowieści czy utworów Ewy Białołęckiej są porośnięte futrem). Smoki są częstym motywem tatuaży.

[madohora]

Smok chiński (w języku kantońskim: Lùhng; jap.: ryū, lub tatsu 龍/竜; kor.: yong 용; taj.: mungkorn มังกรจีน; wiet.: rồng) – stwór z chińskiej mitologii, z której trafił do innych kultur Azji Wschodniej, czasami nazywany na Zachodzie „smokiem orientalnym”.

[madohora]

Po pierwsze, smok był symbolem chińskiego cesarza i był przedstawiony na chińskiej fladze pod koniec panowania dynastii Qing. Te monarchistyczne powiązania są niezgodne z ideologiami współczesnej ChRL. Po drugie, smok ma budzić agresywne i wojenne skojarzenia, których rząd Chińskiej Republiki Ludowej stara się unikać. Z tego powodu w samych Chinach znacznie częściej w roli narodowego symbolu przedstawiana jest panda wielka, a nie smok.

[madohora]

Trwają spory na temat pochodzenia mitycznego chińskiego smoka, lecz wielu naukowców skłania się do opinii, że smok pełnił pierwotnie rolę totemu u różnych chińskich plemion. Inni naukowcy sugerują, że pierwsze rysunki smoków były stylizowanymi przedstawieniami istniejących zwierząt, węży, ryb lub krokodyli. Na przykład, na stanowisku archeologicznym Banpo chińskiej kultury Yangshao w prowincji Shaanxi znajduje się stylizowany rysunek wydłużonej, wężopodobnej ryby. Archeolodzy uważają, że „długa ryba” wyewoluowała później w rysunek chińskiego smoka. W pewnym stopniu może to potwierdzać jeden z chińskich mitów, wedle którego karp, który zdoła przeskoczyć nad legendarną „Smoczą Bramą” może zamienić się w smoka. Licznym wodospadom i kataraktom w Chinach przypisywano rolę „Smoczej Bramy”. Ta legenda spełnia rolę alegorii, mającej uświadamiać ludziom jaki wysiłek trzeba włożyć, by pokonać przeszkody na swej drodze i osiągnąć sukces.

[madohora]

Brak jest widocznych związków między chińskimi i zachodnimi legendami o smokach