KIELCE

[madohora]

Od I Symfonii do oratorium Pieśń o lasach
Jego twórczość, początkowo eksperymentatorska i nowatorska (I Symfonia, Sonata 1926 i Aforyzmy na fortepian 1927), nawiązująca do stylistyki ekspresjonizmu (obie opery i wystawione w Leningradzie balety: 1931 Złoty wiek i Bołt, 1935 Jasny strumień), ulegała przejściowo naciskom ze strony ideologów sowieckich, narzucających twórcom estetykę normatywną (1936 została skrytykowana m.in. opera Lady Macbeth mceńskiego powiatu, 1948 wytknięto kompozytorowi tzw. formalizm). Przykładem kompromisu w twórczości Szostakowicza jest jego oratorium Pieśń o lasach (1949). Nieliczne podobne utwory oraz publikowane wypowiedzi kompozytora (nie zawsze autoryzowane i często nieautentyczne) przydały mu niesłusznie etykietkę sztandarowego twórcy realizmu socjalistycznego w muzyce sowieckiej; wyraz swej niechęci do tego nurtu dał w — niewykonywanej za swego życia — satyrycznej kompozycji do własnych słów pt. Antiformalisticzeskij rajok na recytatora, 4 basy, chór i fortepian (1948–57); odmienne od oficjalnych poglądy Szostakowicza zostały też przedstawione we wspomnieniach kompozytora (o niepotwierdzonej autentyczności) spisanych przez S. Wołkowa (wydanie polskie pt. Świadectwo 1989). W większości swych utworów Szostakowicz stosował śmiałe rozwiązania harmoniczne, bogatą, choć na ogół motoryczną rytmikę, błyskotliwą, oryginalną instrumentację. Wypracował własny, łatwo rozpoznawalny styl. Główna dziedzina jego twórczości — muzyka symfoniczna, przedłużająca linię wyznaczoną przez wielkich symfoników przełomu XIX i XX w., szczególnie przez G. Mahlera, rozwijała się niezależnie od awangardowych nurtów w muzyce europejskiej; dzieła z późnego okresu twórczości Szostakowicza odznaczają się niespotykanym tragizmem muzycznego wyrazu.

[madohora]

Szymanowski Karol, ur. 3 X 1882, Tymoszówka (Ukraina), zm. 29 III 1937, Lozanna,
kompozytor, pianista, pedagog muzyczny, uznawany za największego twórcę w muzyce polskiej po F. Chopinie.

[madohora]

Inne ważniejsze kompozycje
Inne kompozycje Szymanowskiego: orkiestrowe (Uwertura koncertowa E-dur 1905, IV Symfonia koncertująca na fortepian i orkiestrę 1932), II Koncert skrzypcowy (1933), muzyka kameralna (2 kwartety smyczkowe 1917–27), na skrzypce i fortepian (Sonata d-moll 1904, Romans D-dur 1910, 3 Kaprysy Paganiniego 1918), na fortepian (Fantazja C-dur 1905, Preludium i fuga cis-moll 1905, III Sonata 1917, 12 Etiud 1916), kantaty Agawe i Demeter (1917), cykle pieśni (m.in. Barwne pieśni do słów poetów niemieckich 1910), balet Mandragora (1920); także pisma muzycznego i literackiego, m.in. powieść Efebos (1918), zawierająca etyczno-estetyczne credo kompozytora, oraz artykuły publicystyczne i listy, zebrane, opracowane i wydane przez Z. Chylińską w Pismach (t. 1–2 1984–98) i Korespondencji z 1903–37 (t. 1–4 1982–2002).

[madohora]

Filmowiec
Od 1962 najważniejszą dziedziną działalności Andy’ego Warhola było realizowanie filmów, w których nie fabuła odgrywała główną rolę, lecz eksperymenty formalne; operował w nich statyczną kamerą, ustawianą przed filmowanym obiektem, np. śpiącym człowiekiem (Sen 1963), gmachem (Empire 1964 — filmowany przez 8 godzin budynek Empire State Building w Nowym Jorku). W 1964 zrealizował pierwszy film dźwiękowy (Harlot), a w Hedy (1965) zastosował kamerę ruchomą. Kolejne filmy Warhola, wzbudzające liczne kontrowersje i skandale obyczajowe, realizowane z udziałem transwestytów i „gwiazd” nowojorskiego undergroundu, koncentrowały się wokół coraz śmielej traktowanej tematyki erotycznej (m.in. pornoburleski Śmieć 1970, Zbuntowane kobiety 1972, oraz parodie Lonesome Cowboys 1968, Andy Warhol’s Frankestein i Andy Warhol’s Dracula 1974, z udziałem V. de Siki i R. Polańskiego). Zmarł 22 II 1987 w Nowym Jorku.

[madohora]

ył synem Stanisława Witkiewicza. Dzieciństwo i młodość spędził w Zakopanem, gdzie uczył się prywatnie pod kierunkiem ojca, rozwijając wcześnie obudzone zainteresowania i uzdolnienia (dziecięce mini sztuki, wiersze i rysunki wydane 1977). W 1904–05 studiował w ASP w Krakowie. Wychowany w środowisku elity intelektualnej i artystycznej, przyjaźnił się m.in. z K. Szymanowskim i T. Micińskim oraz B. Malinowskim (1914 uczestniczył też w jego wyprawie naukowej do Australii) i L. Chwistkiem. Przeżył burzliwy romans z I. Solską (wydarzenia te i krąg ówczesnych przyjaciół sportretował w groteskowo-karykaturalnym ujęciu w powieści 622 upadki Bunga, czyli Demoniczna kobieta, powstałej 1910–11, wydanej 1972). Po wybuchu I wojny światowej Witkiewicz, mający obywatelstwo rosyjskie, wyjechał do Petersburga, gdzie wstąpił do szkoły oficerskiej i w stopniu porucznika gwardii wziął udział w walkach. Był świadkiem rozkładu carskiego imperium i rewolucji; wówczas też uformował się w zasadniczych rysach jego katastroficzny światopogląd. W 1918 wrócił do Polski i osiadł w Zakopanem. Stopniowo porzucił malarstwo, prócz portretowego, które traktował zarobkowo. Zwracając się ku literaturze, ogłosił wiele rozpraw teoretycznych i dramatów; 1918–22 współpracował z awangardową grupą Formiści Polscy (od 1919 Formiści), 1922–23 z czasopismem „Zwrotnica”. Pod koniec życia poświęcił się głównie filozofii. Zmarł śmiercią samobójczą 18 IX 1939 na wieść o wkroczeniu 17 IX wojsk sowieckich do Polski.

[madohora]

Utwory dramatyczne
W dramatach Witkiewicz zrywa z wszelkim życiowym prawdopodobieństwem, chcąc niezwykłością wydarzeń wywołać wrażenie snu lub halucynacji. Bohaterowie, wśród których nie brak zupełnie fantastycznych istot, postępują równie okrutnie co nieprzewidzianie, prowadząc niezwykłe intrygi miłosne i eksperymenty uczuciowo-erotyczne, rewolucjonizując sztukę, matematykę lub filozofię, budując bajkowe państwa lub zakładając nowe religie. Pragną w ten sposób zaznać „dziwności istnienia”. Akcja przypomina nieraz zbiorową zabawę lub karnawałową improwizację: nasycone duchem aktorstwa, parodii i groteski, dramaty Witkiewicza wracają jednak stale do tragicznych problemów, które natrętnie dręczyły pisarza: do dekadencji, wynaturzenia i reżyserowania życia, miejsca sztuki w społeczeństwie przyszłości. Z obszernego zespołu dramatów Witkiewicza jedynie kilkanaście doczekało się wystawień (a jeszcze rzadziej druku) za życia pisarza, m.in.: Tumor Mózgowicz (wystawienie i wydanie 1921), Kurka wodna (wystawienie 1922), Nowe Wyzwolenie („Zwrotnica” 1922–23, wystawienie 1925), W małym dworku (wystawienie 1923), Mątwa, czyli Hyrkaniczny światopogląd („Zwrotnica” 1923, wystawienie 1933), Jan Maciej Karol Wścieklica (wystawienie 1925), Wariat i zakonnica („Skamander” 1925, wystawienie 1924). Od przełomu lat 50. i 60. dramaty Witkiewicza znalazły się w stałym repertuarze współczesnego teatru. Na sceny weszły m.in. utwory: Oni (wystawienie 1963), Matka (wystawienie 1964), Szalona lokomotywa (wystawienie 1965), Gyubal Wahazar, czyli na przełęczach bezsensu (wystawienie 1966), Sonata Belzebuba, czyli Prawdziwe zdarzenie w Mordowarze (wystawienie 1966), Nadobnisie i koczkodany (wystawienie 1967). Ostatnia, najwybitniejsza sztuka pisarza, Szewcy (wystawienie 1957 — z przyczyn polit. zdjęta z afisza), będąca mistrzowskim popisem inwencji językowej i dialogu z tradycją literacką, kreśli pesymistyczną wizję świata po 3 rewolucjach (faszystowskiej, proletariackiej i technokratycznej), które ostatecznie przynoszą rozpad społeczeństwa, kres wszelkich idei, degradację sztuki, wszechobecne panowanie nudy.

[madohora]

Obiekt postawiono z modrzewia na kamienno-ceglanym podmurowaniu i przykryto wysokim czterospadowym dachem łamanym pokrytym pojedynczym gontem. Przed frontem budynku znajdował się prowadzący do ciemnej sieni ganek. Od strony ogrodu do budynku przylegały dwa kamienne lamusy. Wewnątrz budowli znajdowały się cztery pokoje. Obok głównego budynku (który jako jedyny pozostał), w części południowo-wschodniej znajdowała się oficyna mieszkalna o podobnych gabarytach, a po stronie zachodniej mieścił się chlewik oraz dwie kloaki i drwalnia. W północno-wschodnim narożniku stały wozownia, stajenka i komórka. Na terenie posesji znajdował się także ogród owocowy. Przed wejściem do głównego budynku zlokalizowana była studnia, która została zasypana, gdy w okresie powojennym doprowadzono bieżącą wodę i gaz oraz skanalizowano obiekt.

[madohora]

Koło dworku przechodzi szlak turystyczny czerwony czerwony szlak miejski prowadzący przez zabytkowe i ciekawe turystycznie miejsca miasta Kielce.

[madohora]

Muzeum Wsi Kieleckiej

[madohora]

Kielce - Pałac (ul. Jana Pawła II 8)
Województwo:świętokrzyskie
Rejestr zabytków
Obiekt:pałacyk, nr rej.: A.343 z 24.07.1976
Opis
Pałac z XIX w.

[madohora]

PAŁACYK W RĘKACH MUZEUM - Wyborcza

[madohora]

Kopia Pielgrzyma

[madohora]

W zbiorach muzeum znajdują się rękopisy utworów Stefan Żeromskiego. Między innymi fragment brulionu Wiernej rzeki, część czystopisu Słowa o bandosie, tekst polski włoskiej przedmowy do książki G.L. Milesi La spedizione di Francesco Nullo in Polonia, 1863, czystopisy utworów Wszystko i nic oraz Snu o chlebie, pięć kartek noweli Z odczytem, a także rękopis Oświadczenia w sprawie ochrony dla dzieci w Nałęczowie.

[madohora]

KIELCE ULICA RUSKA

[madohora]

Gmach Towarzystwa

[madohora]

Po prawej stronie ul. Pocztowej okazale prezentuje się rozbudowany już gmach Banku Łódzkiego ze ściętym narożnikiem. Na wprost niego stoi wspomniany klasycystyczny budynek hipoteki powstałej w 1825

[madohora]

Ulica w Kielcach

[madohora]

KIELCE ULICA SIENKIEWICZA - www.fotopolska.eu

[madohora]

Ulica Sienkiewicza

[madohora]

Kolejne odcinki ulicy powstawały na przestrzeni lat, a kamienice na ostatnim z nich (od ul. Paderewskiego do ul. Żelaznej) pochodzą z lat trzydziestych XX wieku.
W latach 2001-2006 ulica przeszła gruntowną rewitalizację i nabrała dzisiejszego wyglądu.

[madohora]

Na przestrzeni lat kielecki deptak nosił różne nazwy m.in.:
Konstantego
Pocztowa
Franciszka Józefa
Ruska
Henryka Sienkiewicza (od 1919 roku)

[madohora]

Skrzyżowanie Sienkiewicza z ulicą Małą

[madohora]

Znajduje się na samej górze ulicy Sienkiewicza. Obecnie jest to Ekumeniczna Świątynia Pokoju. Budowla jest śladem po czasach rozwoju Staropolskiego Okręgu Przemysłowego i działalności Staszica. Wraz z napływem górników austriackich do regionu świętokrzyskie wzrosło zapotrzebowanie na świątynię i odpowiedzią na nie był właśnie ten obiekt.

[madohora]

Dzisiaj mało kto wie, że obiekt ten był hotele. Obecnie znajdują się w nim biura i lokale usługowe. Znajduje się na roku ulicy Staszica i Sienkiewicza. Powstał on w 1913 roku, a jego projektantem był Władysław Pietrzykowski. Stworzył on również hotel Bristol w Busku Zdroju, który wizualnie bardzo jest zbliżony do kieleckiego Wersalu.

[madohora]

Boczna ulica od Sienkiewicza

[madohora]

Ulica Henryka Sienkiewicza – reprezentacyjna ulica Kielc, wytyczona w latach 20. XIX wieku, łącząca w sobie charakter zabytkowy ze współczesnym centrum handlowym. Ma długość ok. 1270 metrów i ciągnie się od dworca kolejowego przy placu Niepodległości do placu Stanisława Moniuszki.

[madohora]

Ulica Sienkiewicza w Kielcach obecnie

[madohora]

Ulicą Sienkiewicza przechodzi szlak turystyczny czerwony czerwony szlak miejski prowadzący przez zabytkowe i ciekawe turystycznie miejsca miasta Kielce.

[madohora]

Ulica ciągle się zmienia

[madohora]

Obecna ulica Sienkiewicza została nazwana w 1823 roku z inicjatywy Potockiego imieniem Wielkiego Księcia Konstantego Pawłowicza, dowódcy armii Królestwa Polskiego. Był on najważniejszą osobą w Królestwie Polskim, a w gruncie rzeczy (po śmierci gen. Józefa Zajączka) carskim namiestnikiem. Ulica Konstantego została wybrukowana, bo prowadziła do państwowych urzędów (hipoteki, poczty, później szkoły), jak też dlatego, aby szybciej i łatwiej można było przewozić wodę potrzebną w razie pożarów; kończyła się u zbiegu ulic Leśnej i Kapitulnej.

[madohora]

*

[madohora]

Z wytyczeniem dalszej części dzisiejszej ulicy Sienkiewicza wiązał się duży napływ Żydów do Kielc. Zaczęli oni inwestować w działki budowlane. Między ulicą Czystą (Ignacego Paderewskiego) a Żelazną, po stronie południowej, znajdował się obszar ziemi niezabudowanej. Były tam pola uprawne na których sadzono ziemniaki i siano zboże. Od ulicy Sienkiewicza teren odgrodzony był parkanem.

[madohora]

W maju 1915 roku, kiedy Rosjanie opuścili miasto, a zajęły je wojska pruskie, potoczne nazwy Kolejowa i Pocztowa stały się formą urzędową. Jesienią tego roku Kielce znalazły się w utworzonej austro-węgierskiej strefie okupacyjnej; ulica Kolejowa uzyskała początkowo miano ulicy gen. Józefa Dankla, a następnie cała arteria od placu Leonarda do placu przed dworcem kolejowym otrzymała na cześć władcy Austro-Węgier nazwę ulicy Franciszka Józefa. Od 1919 roku była to już ulica Henryka Sienkiewicza.

[madohora]

Kolejna dekoracja z rowerem

[madohora]

W roku 2003 zrealizowany został IV etap budowy ul. Sienkiewicza – na odcinku od ul. Staszica do rzeki Silnicy. Remont objął przebudowę nawierzchni ulicy, chodników, mostu, budowę kładek dla pieszych (górnej i dolnej). Powstały również tarasy z wiszącą zielenią i podświetleniem dna rzeki oraz oczyszczalnia wód deszczowych. Przebudowano też sieci uzbrojenia technicznego w zakresie: wodno-kanalizacyjnym, elektroenergetycznym, gazowym. Ponadto zakresem prac objęto również szatę graficzną, elementy małej architektury. Nawierzchnia ulicy Sienkiewicza została zaprojektowana jako odtworzenie historycznego traktu ulicy XIX-wiecznej. Remont zakończono w grudniu 2003 roku. Na wiosnę posadzono również ciekawe elementy zieleni.

[madohora]

Piękne dekoracje z wykorzystaniem rowerów

[madohora]

Zgodnie z planem, 30 września 2004 zakończyła się modernizacja kolejnego odcinka ul. Sienkiewicza od rzeki Silnicy do ul. Paderewskiego. Prace wykonało ŚPRD "Trakt". Prace objęły: przebudowę sieci wodociągowej wraz z przyłączami do budynków i przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę, kanalizacji sanitarnej z przyłączami do budynków, kanalizacji deszczowej z przyłączami, sieci energetycznej niskiego i średniego napięcia, sieci oświetlenia ulicznego oraz odcinków gazociągu. Dzięki modernizacji deptak ma także nową nawierzchnię oraz elementy małej architektury.

[madohora]

*******

[madohora]

W 2019 r. przy skrzyżowaniu z ulicą Ignacego Paderewskiego postawiono pomnik Stanisława Ignacego Łaszczyńskiego

[madohora]

Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach – teatr, który znajduje się w jednej z zabytkowych kamienic przy ulicy Sienkiewicza. Obecna nazwa funkcjonuje od 1946 roku. Odbywa się tu kilka premier rocznie. Poza swoim repertuarem teatr prezentuje także spektakle zapraszanych zespołów. Każdy sezon kończy się plebiscytem o „Dziką Różę”, podczas którego publiczność nagradza najlepszych aktorów i najpopularniejsze przedstawienia
W latach 1946–1976 istniała filia Teatru w Radomiu

[madohora]

Teatr im. Stefana Żeromskiego po remoncie

[madohora]

Poszczególne obiekty wpisane do rejestru zabytków:
kościół ewangelicko-augsburski Świętej Trójcy, ul. Sienkiewicza 1, z III ćw. XIX w. (nr rej.: A.327 z 15.07.1976),
dom, ul. Sienkiewicza 2, z początku XX w. (nr rej.: A.369 z 24.07.1976),
budynek hipoteki, ul. Sienkiewicza 5, z 1824 r. (nr rej.: A.370 z 6.09.1971),
poczta, ul. Sienkiewicza 7, z II ćw. XIX w. (nr rej.: A.371 z 6.09.1971),
dom, ul. Sienkiewicza 9, z początku XX w. (nr rej.: A.372 z 2.08.1976),
dom, ul. Sienkiewicza 11, z przełomu XIX/XX w. (nr rej.: A.373 z 2.08.1976),
dom, ul. Sienkiewicza 15, z I połowy XIX w. (nr rej.: A.374 z 24.07.1976),
hotel „Bristol” z oficyną, ul. Sienkiewicza 21 / ul. Kapitulna, z 1902 r. (nr rej.: A.375 z 30.03.1976),
dom, ul. Sienkiewicza 30, z początku XX w. (nr rej.: A.376 z 25.07.1976),
hotel „Versal”, ul. Sienkiewicza 31, z 1912 r. (nr rej.: A.377 z 19.01.1973),
dawny hotel „Polski”, obecnie Teatr im. Stefana Żeromskiego, ul. Sienkiewicza 32, z 1870 r. (nr rej.: A.378 z 9.04.1972),
dom, ul. Sienkiewicza 36 / ul. Leśna 18, z 1898 r. (nr rej.: A.379 z 2.08.1976),
dom, ul. Sienkiewicza 38, z 1909 r. (nr rej.: A.380 z 2.08.1976),
dom, ul. Sienkiewicza 40, z 1910 r. (nr rej.: A.381 z 25.07.1976),
bank, ul. Sienkiewicza 47, z pocz. XX w. (nr rej.: A.382 z 9.04.1972).

[madohora]

Przy świątyni urządzono ogród, który nie zachował się do dzisiejszych czasów. Władze parafii mają w perspektywie plany jego odtworzenia. W tym samym czasie u zbiegu ulic Sienkiewicza i Hipotecznej wybudowano dom pastora, który pełni swoją funkcję do dzisiaj.