Walentynki czy Święty Jan

[madohora]

W Austrii przesilenie letnie obchodzone jest co roku podczas procesji statków w dół Dunaju, który przepływa przez winiarską dolinę Wachau na północ od Wiednia. Do 30 statków płynie w dół rzeki w linii, a fajerwerki wybuchają na brzegach i szczytach wzgórz, płoną ogniska i rozświetlają się winnice. Oświetlone ruiny zamku również wybuchają fajerwerkami podczas 90-minutowego rejsu w dół rzeki.

[madohora]

Festa Juninas , brazylijskie święto czerwcowe , znane również jako święta São João, ponieważ świętują narodziny św. Jana Chrzciciela (24 czerwca), to coroczne brazylijskie obchody zaadaptowane z europejskiego przesilenia letniego, które występuje w środku zimy na półkuli południowej. Te uroczystości, wprowadzone przez Portugalczyków w okresie kolonialnym (1500–1822), są obchodzone w całym kraju w czerwcu. Święto jest obchodzone głównie w przededniu katolickich uroczystości św. Antoniego , św. Jana Chrzciciela i św. Piotra

[madohora]

W Danii święto przesilenia nazywa się sankthans lub sankthansaften („Wigilia św. Jana”). Było to oficjalne święto do 1770 roku i zgodnie z duńską tradycją obchodzenia święta wieczorem poprzedzającym właściwy dzień, odbywa się ono wieczorem 23 czerwca. Jest to dzień, w którym średniowieczni mędrcy i mędrczynie (ówcześni lekarze) zbierali specjalne zioła, których potrzebowali przez resztę roku, aby leczyć ludzi.

[madohora]

W Skandynawii młodzi ludzie odwiedzali święte źródła , „aby przypomnieć sobie, jak Jan Chrzciciel ochrzcił Chrystusa w rzece Jordan”

[madohora]

W 1885 roku Holger Drachmann napisał hymn na święto przesilenia letniego zatytułowany „Vi elsker vort land...” („Kochamy naszą ojczyznę”), do którego melodię skomponował P.E. Lange-Müller. Pieśń ta jest śpiewana przy większości ognisk tego wieczoru.

[madohora]

Zrozumiałe jest, że niektóre rytuały Jaanipäev mają bardzo silne korzenie folklorystyczne. Jednym z najbardziej znanych rytuałów Jaanik lub przesilenia letniego jest rozpalanie ogniska i przeskakiwanie przez nie. Jest to postrzegane jako sposób na zagwarantowanie dobrobytu i uniknięcie pecha. Podobnie, nierozpalanie ognia oznacza zaproszenie zniszczenia domu przez pożar. Ogień również odstraszał złośliwe duchy, które unikały go za wszelką cenę, zapewniając w ten sposób dobre zbiory. Tak więc, im większy ogień, tym dalej złośliwe duchy trzymały się z daleka. Estońskie tradycje przesilenia letniego są najbardziej podobne do fińskich tradycji przesilenia letniego, ale mają również pewne podobieństwa do tradycji łotewskich, litewskich i skandynawskich.

[madohora]

Od 1934 roku 23 czerwca jest również narodowym Dniem Zwycięstwa Estonii, a 23 i 24 czerwca są dniami wolnymi od pracy i dniami wywieszania flagi . Flaga Estonii nie jest opuszczana w nocy między tymi dwoma dniami.

[madohora]

Ogniska są bardzo powszechne w Finlandii, gdzie wiele osób spędza środek lata na wsi poza miastami. Przedchrześcijańska nazwa przesilenia letniego brzmiała Ukon juhla („święto Ukko”) na cześć fińskiego boga Ukko . Po schrystianizowaniu obchodów święto stało się znane jako juhannus na cześć Jana Chrzciciela (fiń. Johannes Kastaja ).

[madohora]

Podczas fińskich obchodów przesilenia letniego bardzo powszechne są ogniska (fińskie kokko ), które pali się nad brzegami jezior i morza. Często gałązki brzóz ( koivu ) umieszczane są po obu stronach drzwi wejściowych, aby powitać gości. [ 47 ] Finowie szwedzkojęzyczni często świętują, stawiając słup majowy ( szwedzkie midsommarstång , majstång ). [ 48 ] Niektórzy Finowie szwedzkojęzyczni nazywają święto Johannes lub Johanni, od fińskiego terminu juhannus – lub, dokładniej, od biblijnego Jana Chrzciciela (="Johannes Döparen" po szwedzku).

[madohora]

Ważną cechą przesilenia letniego w Finlandii jest biała noc i słońce o północy . Ze względu na położenie Finlandii wokół koła podbiegunowego noce w okolicach przesilenia letniego są krótkie (z zapadającym zmrokiem nawet o północy) lub nie występują wcale. Daje to duży kontrast z ciemnością zimy. Temperatura może się wahać od 0 °C do +30 °C, ze średnią około 20 °C na południu.

[madohora]

We Francji Fête de la Saint-Jean (święto św. Jana) jest tradycyjnie obchodzone przy ogniskach ( le feu de Saint-Jean ) i jest katolickim świętem ku czci św. Jana Chrzciciela . Odbywa się 24 czerwca, w dzień przesilenia letniego (dzień św. Jana). W niektórych francuskich miastach mieszkańcy budują wysokie ognisko, aby rozpalić je w dniu św. Jana. W regionie Wogezów i w południowej części Meurthe-et-Moselle to ogromne ognisko nazywa się chavande .
Francja również świętuje 21 czerwca z okazji Święta Muzyki , które z czasem stało się świętem międzynarodowym.

[madohora]

Gdzie doświadczenie pokazało, że zgodnie ze starym pogańskim zwyczajem, w dzień św. Jana każdego roku, na wsiach, zarówno w miastach, jak i wioskach, młodzi ludzie zbierali pieniądze i drewno i tam przy tzw. sonnenwendt lub zimmet rozpalali ogień , przy którym pili wino, tańczyli wokół wspomnianego ognia, przeskakiwali przez niego, palili różne zioła i kwiaty, puszczali głownie z wspomnianego ognia na polach i na wiele innych sposobów wykonywali wszelkiego rodzaju zabobonne prace — Dlatego też Szanowna Rada Miasta Norymberga nie może ani nie powinna powstrzymać się od zniesienia wszelkich takich niestosownych zabobonów, pogaństwa i niebezpieczeństwa pożaru w nadchodzący dzień św. Jana.

[madohora]

Zgodnie z tradycją prawosławną, wigilię dnia Narodzenia Jana Chrzciciela obchodzi się festiwalami w wielu miastach i wioskach, zarówno na kontynencie, jak i na wyspach greckich. Tradycyjnie święto przesilenia letniego nazywa się Klidonas ( Κλήδονας ), co oznacza znak lub wyrocznię, i uważano, że jest to czas, w którym niezamężne dziewczęta odkrywają swoich potencjalnych partnerów poprzez rytuał. Do dziś dnia zwyczajowo pali się także wieńce majowe, którymi ozdabia się drzwi domów przez poprzednie dwa miesiące, w dużych ogniskach, przy akompaniamencie muzyki, tańców i przeskakiwania przez płomienie. Odbywa się to 30 i 31 maja.

[madohora]

Najważniejszym pośród letnich zwyczajów jest rozpalanie ognia w Noc Świętojańską ( szentiváni tűzgyújtás ) w dniu św. Jana (24 czerwca), kiedy słońce znajduje się w najwyższym punkcie, kiedy noce są najkrótsze, a dni najdłuższe. Praktyka czczenia św. Jana Chrzciciela rozwinęła się w Kościele katolickim w V wieku, a w tym czasie jego imię i dzień umieścili na 24 czerwca. Przesilenie letnie było obchodzone przez większość ludów, więc Węgrzy mogli je znać jeszcze przed węgierskim podbojem Kotliny Karpackiej . Chociaż arabski historyk Ibn Rusta mówi o czczeniu ognia przez Węgrów, jak dotąd nie ma danych, które mogłyby połączyć to z dzisiejszym dniem. W średniowieczu było to przede wszystkim święto kościelne, ale od XVI wieku źródła wspominają o tym jako o zwyczaju ludowym. Najważniejszym epizodem tego zwyczaju jest rozpalanie ognia.

[madohora]

Wiele miast i miasteczek w Irlandii ma „Midsummer Carnivals” z jarmarkami , koncertami i pokazami fajerwerków w weekend lub w weekend najbliższy Midsummer. W wiejskich miejscach na zachodzie, północnym zachodzie, południowym zachodzie i hrabstwie Cork , ogniska są rozpalane na szczytach wzgórz w Wigilię Świętego Jana.

[madohora]

Włoscy neopoganie zazwyczaj obchodzą Noc Świętojańską, organizując obrzędy, tańce i festiwale w całym kraju.

[madohora]

Na Łotwie Midsommar nazywa się Jāņi (liczba mnoga od łotewskiego imienia Jānis, które jest odpowiednikiem imienia Jan) lub Līgo svētki (svētki = święto). Jest to święto narodowe obchodzone od nocy z 23 na 24 czerwca na dużą skalę przez prawie wszystkich na Łotwie i przez osoby pochodzenia łotewskiego za granicą. Obchody składają się z wielu tradycyjnych i głównie pogańskich elementów – jedzenia, sera Jāņi , picia piwa, pieczenia pīrāgi, śpiewania łotewskich pieśni ludowych poświęconych Jāņi, palenia ognisk, aby utrzymać światło przez całą noc i skakania przez nie, noszenia wieńców z kwiatów (dla kobiet) i liści dębu (dla mężczyzn) wraz z nowoczesnymi produktami komercyjnymi i pomysłami. Na Łotwie istnieją dziesiątki i setki różnych wierzeń i tradycji dotyczących tego, co należy robić tego dnia, aby uzyskać dobre zbiory, przewidzieć przyszłość, przyciągnąć przyszłego małżonka itp. Ludzie ozdabiają swoje domy i ziemie gałęziami brzozy lub czasami dębu i kwiatami, a także liśćmi, zwłaszcza paprociami . Na terenach wiejskich ozdabia się również zwierzęta gospodarskie. Współcześnie na Łotwie podczas święta do samochodów przyczepia się małe gałązki dębu z liśćmi. Jāņi był silnym aspektem łotewskiej kultury przez całą historię, mając swoje korzenie w przedchrześcijańskiej Łotwie jako starożytny kult płodności.

[madohora]

Według badania z 2023 r. Jāņi jest najbardziej obchodzonym świętem na Łotwie, przewyższającym nawet Boże Narodzenie .

[madohora]

Pierwsza odnotowana wzmianka o litewskim Joninės (pierwotnie znanym jako Rasos lub Kupolės) pochodzi z roku 1372. Wzmianka ta pojawia się w kronikach Hermanna von Wartberge , kronikarza Zakonu Kawalerów Mieczowych . W tej relacji odnotowano, że Litwini odprawiali rytuały związane z letnim przesileniem, obejmujące ogień i pogańskie zwyczaje — praktyki, które Krzyżacy uważali za pogańskie i próbowali stłumić.

[madohora]

Najważniejszymi symbolami święta są Słońce (dziękujemy za jego światło i ciepło, prosimy o jego łaskę) i ogień (święto odbywa się na zewnątrz, wokół ogniska). Ognisko zazwyczaj rozpalane jest w najwyższym punkcie okolicy. Palono również stare piasty kół zamontowane na długich drążkach i małe beczki wypełnione smołą. Wierzono, że im dalej ogień oświetli pola, tym większe będą plony. Ogień rozpalano za pomocą krzemienia — uważano, że ten ogień jest wyjątkowy, może chronić przed chorobami i nieszczęściami. Ludzie wrzucali do ognia chwasty, wierząc, że zostaną zniszczone. Wokół ogniska młodzi ludzie śpiewali piosenki, tańczyli w kręgu i przeskakiwali przez ogień w parach. Wierzono, że jeśli dziewczyna i chłopak przeskoczą przez ogień, trzymając się za ręce, to się pobiorą.

[madohora]

Podobnie jak w Danii, Sankthansaften obchodzone jest w Norwegii 23 czerwca . Dzień ten nazywany jest również Jonsok , co oznacza „czuwanie Jana”, ważne w czasach rzymskokatolickich z pielgrzymkami do kościołów i świętych źródeł. Na przykład do 1840 roku odbywała się pielgrzymka do kościoła klepkowego Røldal w Røldal (południowo-zachodnia Norwegia), którego krucyfiks miał mieć moc uzdrawiania. Obecnie jednak Sankthansaften jest w dużej mierze uważane za wydarzenie świeckie , a nawet przedchrześcijańskie.

[madohora]

W większości miejsc głównym wydarzeniem jest spalenie dużego ogniska. W zachodniej Norwegii nadal kultywowany jest zwyczaj organizowania pozorowanych ślubów, zarówno między dorosłymi, jak i dziećmi. Ślub miał symbolizować rozkwit nowego życia. Wiadomo, że takie śluby odbywały się już w XIX wieku, ale uważa się, że zwyczaj ten jest starszy.
Mówi się też, że jeśli dziewczyna położy tej nocy kwiaty pod poduszkę, będzie jej się śnił jej przyszły mąż.

[madohora]

Szczególnie w północnej Polsce – na Pomorzu Wschodnim i Kaszubach – święto przesilenia letniego obchodzone jest 21 lub 22 czerwca. Dziewczęta wrzucają do Bałtyku , a następnie do jezior lub rzek wianki z kwiatów i świec. Obchody przesilenia letniego rozpoczynają się około godziny 20:00 i trwają całą noc aż do wschodu słońca. Ludzie obchodzą ten wyjątkowy dzień co roku i nazywają go Nocą Świętojańską . Tego dnia w dużych miastach Polski (takich jak Warszawa i Kraków ) organizowanych jest wiele imprez, z których najpopularniejsze odbywają się w Krakowie , zwane Wiankami , co oznacza wianki. W wielu częściach Polski przesilenie letnie obchodzone jest jako Noc Kupały . Ważną tradycją jest również poszukiwanie w lesie kwiatu paproci (ponieważ paproć nie kwitnie, oznacza to, że nie można go znaleźć bez ingerencji magii). Skakanie przez ogniska było również szeroko rozpowszechnionym zwyczajem.

[madohora]

W oczekiwaniu na Święto Ludowych Świętych ulice są dekorowane balonami i łukami wykonanymi z kolorowego papieru, ludzie tańczą na placach miasta, a Cascatas (prowizoryczne ołtarze), poświęcone świętym, są stawiane, aby pokazać oddanie i dumę każdej dzielnicy. Te święta to dni pełne uroczystości z dobrym jedzeniem i napojami. Typowe dania to Caldo verde (portugalska zupa z kapusty i ziemniaków), sardinhas assadas na brasa (otwarte grillowane sardynki), boroa (pieczony w piekarniku chleb), jedzenie z wesołego miasteczka (głównie wata cukrowa i farturas , smażone ciasto z cukrem i cynamonem) oraz napoje (głównie) czerwone wino i água-pé (sok winogronowy z niewielką zawartością alkoholu).

[madohora]

W Lizbonie , na Avenida da Liberdade, odbywają się Marchas , parada folkloru i strojów mieszkańców z różnych tradycyjnych dzielnic miasta, z setkami śpiewaków i tancerzy oraz liczną publicznością oklaskującą swoich ulubionych uczestników. Ponieważ św. Antoni jest świętym swatem, w Lizbonie nadal istnieje tradycja świętowania wielu małżeństw (od 200 do 300) i zgodnie z tradycją, można zadeklarować się komuś, kto nam się podoba, w ferworze uroczystości, ofiarowując ukochanej osobie manjerico (doniczkę z rośliną słodkiej bazylii) i wiersz miłosny.